Jak opowiada ten rozdział, Indra, król niebios, popełnił obrazę u stóp swego mistrza duchowego, Brhaspatiego. Dlatego Brhaspati opuścił półbogów i pozostawił ich bez kapłana. Jednakże na prośbę półbogów kapłanem ich został syn bramina Tvasty, Viśvarupa.
Pewnego razu Indra, król półbogów, siedział ze swą żona Śacidevi, a sławili go różni półbogowie, tacy jak Siddhowie, Caranowie i Gandharvowie. Wówczas na zgromadzenie to przybył Brhaspati, mistrz duchowy półbogów. Indra, będąc zbyt zaabsorbowanym materialnym bogactwem, zapomniał się i nie oddał szacunku Brhaspatiemu, który uświadomił sobie, że Indra jest nadęty z powodu materialnego bogactwa i natychmiast opuścił to zgromadzenie, aby dać mu nauczkę. Indra poczuł niezmierną skruchę, ponieważ zrozumiał, że z powodu swego bogactwa zapomniał okazać szacunek mistrzowi duchowemu. Opuścił pałac, aby błagać o przebaczenie, ale nigdzie nie mógł go znaleźć.
Na skutek swego lekceważącego zachowania wobec mistrza duchowego, Indra stracił całe swoje bogactwo i został pokonany przez demony, które zwyciężyły półbogów w wielkiej walce i zajęły tron Indry. Później król Indra, razem z innymi półbogami, przyjął schronienie pana Brahmy. Pan Brahma zrozumiał sytuację i skarcił półbogów za ich obrazę wobec mistrza duchowego. Półbogowie posłuchali polecenia Pana Brahmy i na swego kapłana wybrali Viśvarupę, który był braminem i synem Tvasty. Następnie spełnili yajne pod kierunkiem kapłana Viśvarupy i byli w stanie pokonać demony.
06.07.01 Znaczenie: Śrila Viśvanatha Cakravarti Thakura komentuje:
saptame guruna
tyaktair devair daitya-parajitaih
viśvarupo
gurutvena vrto brahmopadeśatah
"Ten Siódmy Rozdział opisuje, jak półbogowie obrazili Brhaspatiego, jak on opuścił ich, jak półbogowie zostali pokonani i jak następnie – stosując się do instrukcji Pana Brahmy – przyjęli na kapłana spełniającego ofiary Viśvarupę."
06.07.12 Znaczenie: Śri Caitanya Mahaprabhu modlił się do Najwyższej Osoby Boga, na dhanam na janam na sundarim kavitam va jagad-iśa kamaye: "O mój Panie, nie pragnę gromadzić bogactw, ani nie pragnę wielkiej liczby zwolenników, którzy przyjęliby mnie na swego przywódcę. Nie chce też pięknej żony, która by mnie zadowalała." Mama janmani janmaniśvare bhavatad bhaktir ahaituki tvayi: "Nie pragnę nawet wyzwolenia. Moim jedynym pragnieniem jest służyć Ci wiernie, narodziny po narodzinach." Zgodnie z prawami natury, kiedy ktoś staje się niezmiernie bogaty, degraduje się i jest to prawdą zarówno w odniesieniu do jednostki, jak i kolektywu. Półbogowie usytuowani są w gunie dobroci, ale czasami nawet osoby zajmujące tak wzniosłą pozycję jak król Indra, król wszystkich półbogów, upadają z powodu materialnego bogactwa. Teraz jesteśmy świadkami tego w Ameryce. Cały naród amerykański usiłował czynić postęp w bogactwie materialnym, nie dbając o to, by wydać doskonałe istoty ludzkie. Rezultat tego jest taki, że Amerykanie żałują teraz masowej przestępczości amerykańskiego społeczeństwa i zastanawiają się, w jaki sposób Ameryka stała się tak bezprawną i trudna do kierowania. Jak oznajmia Śrimad-Bhagavatam (7.5.31), na te viduh svartha-gatim hi visnum: osoby nieoświecone nie znają celu życia, którym jest powrót do domu, z powrotem do Boga. Dlatego, zarówno indywidualnie, jak i kolektywnie, starają się cieszyć tzw. komfortem materialnym i nałogowo oddają się winu i kobietom. Ludzie, których takie społeczeństwo wydaje, są mniej niż czwartej klasy. Jest to niepożądana populacja znana jako varna-sankara, a jak oznajmia Bhagavad-gita, wzrost populacji varna-sankara czyni społeczeństwo piekielnym. Takie jest społeczeństwo w którym Amerykanie dzisiaj się znajdują.
Jednak na szczęście, do Ameryki przybył teraz ruch Hare Krsna, który stwarza idealnych ludzi o pierwszej klasy charakterze, ludzi którzy całkowicie porzucają jedzenie mięsa, niedozwolony seks, intoksykację i hazard i wskutek tego ruch ten zwraca poważną uwagę wielu szczęśliwych młodych ludzi. Jeśli Amerykanie poważnie pragną zahamować zdegradowane, przestępcze życie swego narodu, muszą przyjąć ten ruch świadomości Krsny i starać się stworzyć taki typ ludzkiego społeczeństwa jak radzi Bhagavad-gita (catur-varnyam maya srstam guna-karma-vibhagaśah). Muszą podzielić swe społeczeństwo na ludzi pierwszej, drugiej, trzeciej i czwartej klasy. Ponieważ teraz stwarzają jedynie ludzi, którzy są mniej niż 4 klasy, jak mogą uniknąć niebezpieczeństw, jakie istnieją w przestępczym społeczeństwie? Dawno, dawno temu, Pan Indra żałował, że zlekceważył swego mistrza duchowego, Brhaspatiego. Podobnie radzimy Amerykanom, aby żałowali swego błędnego postępu cywilizacji. Powinni przyjąć radę mistrza duchowego, reprezentanta Krsny. Jeśli to uczynią, będą szczęśliwi a naród ich będzie idealnym narodem przewodzącym całemu światu.
06.07.13 Znaczenie: Śrila Viśvanatha Cakravarti Thakura mówi w związku z tym, że kiedy prezydent albo król siedzi na tronie, nie musi on okazywać szacunku każdemu, kto pojawia się na zgromadzeniu, ale musi okazać go osobom stojącym wyżej, takim jak jego mistrz duchowy, bramin i Vaisnavowie. Jest wiele przykładów tego, w jaki sposób należy postępować. Kiedy Pan Krsna siedział na Swym tronie i na Jego zgromadzeniu szczęśliwie pojawił się Narada, Pan Krsna natychmiast powstał razem ze Swymi dowódcami i ministrami, aby ofiarować mu pełne szacunku pokłony. Narada wiedział, że Krsna jest Najwyższą Osobą Boga, a Krsna wiedział, że Narada jest Jego bhaktą, ale chociaż Krsna jest Najwyższym Panem, a Narada bhaktą Pana, Pan zastosował się do etykiety religijnej. Ponieważ Narada był brahmacarinem, braminem i wzniosłym bhaktą, nawet Krsna – kiedy występował w roli króla – ofiarował mu Swoje pełne szacunku pokłony. Takie jest zachowanie obserwowane w cywilizacji wedyjskiej. Cywilizacja, w której ludzie nie wiedzą, w jaki sposób oddawać szacunek reprezentantom Narady i Krsny, w jaki sposób społeczeństwo powinno być uformowane i jak czynić postęp w świadomości Krsny – społeczeństwo zainteresowane jedynie coroczną produkcją nowych samochodów i nowych drapaczy chmur, aby następnie rozbić je na kawałki i zbudować nowe – może być zaawansowana pod względem technologii, ale nie jest to cywilizacja ludzka. Ludzka cywilizacja jest zaawansowana wówczas, kiedy ludzie stosują się do systemu catur-varnya, systemu czterech porządków życia. Muszą być w nim idealni, pierwszej klasy ludzie występujący w roli doradców, ludzie drugiej klasy działający jako administratorzy, ludzie trzeciej klasy produkujący pożywienie i chroniący krowy i ludzie czwartej klasy, którzy posłuszni są trzem wyższym klasom społecznym. Jeśli ktoś nie przestrzega tego standardowego systemu społeczeństwa, powinien być uważany za człowieka piątej klasy. Społeczeństwo pozbawione wedyjskich praw i zasad nie będzie bardzo pomocne dla ludzkości. Jak oznajmia ten werset, dharmam te na param viduh: społeczeństwo takie nie zna celu życia i najwyższej zasady religii.
06.07.14 Znaczenie: Jak oznajmia literatura wedyjska Śrimad-Bhagavatam (11.20.17):
nr-deham adyam sulabham sudurlabham
plavam sukalpam guru-karna-dharam
My uwarunkowane dusze upadliśmy w ocean niewiedzy, ale ludzkie ciało szczęśliwie daje nam szansę przebycia tego oceanu, ponieważ ciało ludzkie jest niczym bardzo dobra łódź. Łódź ta może z łatwością przepłynąć ocean, kiedy kierowana jest przez mistrza duchowego występującego w roli kapitana. Poza tym łodzi tej pomagają sprzyjające wiatry, którymi są instrukcje wiedzy wedyjskiej. Jeśli ktoś nie korzysta z tych wszystkich udogodnień, aby przepłynąć ocean niewiedzy, z pewnością popełnia samobójstwo.
Ten kto siada na pokład łodzi zrobionej z kamienia, skazany jest na zgubę. Aby wznieść się do etapu doskonałości, ludzkość musi najpierw porzucić fałszywych przywódców, którzy prezentują łodzie z kamienia. Całe społeczeństwo ludzkie znajduje się w tak niebezpiecznej sytuacji, że dla własnego ratunku musi przestrzegać standardowych instrukcji Ved. Istota tych instrukcji pojawia się w formie Bhagavad-gity. Nie powinniśmy przyjmować schronienia żadnej innej instrukcji, gdyż Bhagavad-gita udziela bezpośrednich wskazówek, w jaki sposób spełnić cel ludzkiego życia. Dlatego Pan Śri Krsna mówi, sarva-dharman parityajya mam ekam śaranam vraja: " Porzuć wszelkie inne procesy religii i po prostu podporządkuj się Mnie." Nawet jeśli ktoś nie przyjmuje Pana Krsny za Najwyższą Osobę Boga, Jego instrukcje są tak wzniosłe i korzystne dla ludzkości, że jeśli ktoś stosuje się do nich, zostanie ocalony. W przeciwnym razie będzie oszukiwany przez nieautoryzowane medytacje i gimnastyczne metody yogi. W ten sposób wsiądzie do kamiennej łodzi, która utonie i zatopi wszystkich swoich pasażerów. Na nieszczęście, chociaż Amerykanie niezmiernie pragną wydostać się z materialistycznego chaosu, czasami popierają producentów kamiennych łodzi. To im nie pomoże. Muszą przyjąć właściwą łódź ofiarowaną przez Krsnę w postaci tego ruchu świadomości Krsny. Wówczas z łatwością zostaną ocaleni. W związku z tym Śrila Viśvanatha Cakravarti Thakura komentuje: aśmamayah plavo yesam te yatha majjantam plavam anumajjanti tatheti raja-nity-upadestrsu sva-sabhyesu kopo vyanjitah. Jeśli społeczeństwo prowadzone jest przez dyplomację polityczną, gdzie jeden naród zwraca się przeciwko innemu, z pewnością zatonie niczym kamienna łódź. Manewry polityczne i dyplomacja nie ocalą ludzkiego społeczeństwa. Ludzie muszą przyjąć świadomość Krsny, aby zrozumieć cel życia, zrozumieć Boga i spełnić misję ludzkiego życia.
06.07.15 Znaczenie: Odzyskują rozsądek, król Indra zdał sobie sprawę z tego, że nie był bardzo szczerym uczniem swego mistrza duchowego, Brhaspatiego. Dlatego postanowił, że od tego momentu będzie niśatha, wolny od obłudy. Niśathah śirsna tac-caranam sprśan: postanowił dotknąć głową stóp swego mistrza duchowego. Na podstawie tego przykładu powinniśmy nauczyć się takiej oto zasady głoszonej przez Viśvanatha Cakravartiego Thakurę:
yasya prasadad bhagavat-prasado
yasyaprasadan na gatih kuto 'pi
"Dzięki łasce mistrza duchowego otrzymujemy łaskę Krsny. Bez łaski mistrza duchowego nie można uczynić żadnego postępu." Uczeń nigdy nie powinien być hipokrytą albo niewiernym swemu mistrzowi duchowemu. W Śrimad-Bhagavatam (11.17.27), mistrz duchowy jest również zwany acaryą. Acaryam mam vijaniyan: Najwyższa Osoba Boga mówi, że należy szanować mistrza duchowego, przyjmując go za Samego Pana. Navamanyeta karhicit: nigdy nie powinniśmy lekceważyć acaryi. Na martya-buddhyasuyeta: nigdy nie powinniśmy uważać acaryi za zwykłą osobę. Zażyłość czasami rodzi lekceważenie, ale należy być bardzo ostrożnym w swych stosunkach z acaryą. Agadhadhisanam dvijam: acarya jest doskonałym braminem i ma nieograniczoną inteligencję, jeśli chodzi o przewodzenie czynnościom swego ucznia. Dlatego Krsna radzi w Bhagavad-gicie (4.34):
tad viddhi pranipatena paripraśnena
sevaya
upadeksyanti te jnanam
jnaninas tattva-darśinah
"Spróbuj poznać prawdę przez zbliżenie się do mistrza duchowego. Zadawaj mu pokorne pytania i służ mu z oddaniem. Samozrealizowana dusza może udzielić ci wiedzy, gdyż ona ujrzała prawdę." Należy w pełni podporządkować się mistrzowi duchowemu i służąc mu (sevaya), należy zbliżyć się do niego po dalsze duchowe oświecenie.
06.07.21 Znaczenie: Pan Brahma rozpoznał bramińskie kwalifikacje Brhaspatiego, który dzięki swej świadomości Najwyższego Brahmana był mistrzem duchowym półbogów. Brhaspati bardzo kontrolował swe zmysły i umysł i dlatego był najbardziej kwalifikowanym braminem. Pan Brahma skarcił półbogów z to, że nie uszanowali właściwie tego bramina, swego guru. Pan Brahma chciał wpoić półbogom, że nigdy, w żadnych okolicznościach nie należy lekceważyć swego guru. Kiedy Brhaspati pojawił się na zgromadzeniu półbogów, tak oni, jak też ich król Indra, nie potraktowali go bardzo poważnie. Ponieważ przychodził każdego dnia, sądzili, że nie muszą okazywać mu szczególnego szacunku. Jak to się mówi, zażyłość rodzi lekceważenie. Brhaspati był bardzo niezadowolony i natychmiast opuścił pałac Indry. Tak więc wszyscy półbogowie, na czele z Indrą, popełnili obrazę u lotosowych stóp Brhaspatiego, a Pan Brahma – będąc tego świadomym – potępił ich lekceważący stosunek. W pieśni którą śpiewamy codziennie, Narottama dasa Thakura mówi, caksu-dana dila yei, janme janme prabhu sei: guru daje uczniowi duchową intuicję i dlatego życie po życiu należy uważać go za swego mistrza. W żadnych okolicznościach nie należy lekceważyć guru, ale półbogowie – nadęci z powodu swych materialnych bogactw – nie okazali szacunku swemu guru. Dlatego Śrimad-Bhagavatam (11.17.27) radzi, acaryam mam vijaniyan navamanyeta karhicit / na martya-buddhyasuyeta: należy zawsze ofiarować pełne szacunku pokłony acaryi; nigdy nie należy zazdrościć acaryi, uważając go za zwykłą istotę ludzką.
06.07.22 Znaczenie: Devy sławione są za ciągłe walki z asurami. W walkach takich asury były zawsze pokonywane, ale tym razem zwyciężyły półbogów. Dlaczego? Przyczyną tego było to – jak oznajmiono tutaj – że półbogowie obrazili swego mistrza duchowego. Bezwstydny brak szacunku wobec mistrza duchowego był przyczyną tego, że zostali pokonani przez demony. Jak oznajmiają śastry, jeśli ktoś lekceważy godnego szacunku zwierzchnika, traci długość życia i rezultaty swych pobożnych czynów i w ten sposób się degraduje.
06.07.23 Znaczenie: Pan Brahma chciał zwrócić uwagę półbogów na to, że dzięki mocy guru można stać się najbardziej potężnym w tym świecie, a z powodu niezadowolenia guru można wszystko stracić. Potwierdza to pieśń Viśvanathy Cakravartiego Thakury:
yasya prasadad bhagavat-prasado
yasyaprasadan na gatih kuto 'pi
"Dzięki łasce mistrza duchowego otrzymujemy miłosierdzie Krsny. Bez łaski mistrza duchowego nie można uczynić żadnego postępu." Chociaż demony mają niewielkie znaczenie w porównaniu z Panem Brahmą, dzięki mocy ich guru byli tak potężni, że mogli nawet odebrać Panu Brahmie Brahmalokę. Dlatego modlimy się do mistrza duchowego
mukam karoti vacalam pangum
langhayate girim
yat-krpa tam aham vande
śri-gurum dina-taranam
Dzięki łasce guru niemowa może stać się największym mówcą i nawet kulawy może przebyć góry. Pan Brahma radzi, abyśmy pamiętali o tym zaleceniu śastr, jeśli pragniemy osiągnąć sukces w życiu.
06.07.24 Znaczenie: Z instrukcji Pana Brahmy dowiadujemy się, że każdy powinien wiernie wielbić braminów, Najwyższą Osobę Boga i krowy. Najwyższa Osoba Boga jest go-brahmana-hitaya ca: zawsze łaskawy dla krów i braminów. Dlatego ten, kto wielbi Govindę, musi zadowolić Go poprzez wielbienie braminów i krów. Jeśli jakiś rząd wielbi braminów, krowy i Krsnę, Govindę, nigdy i nigdzie nie doznaje porażki; w przeciwnym razie zawsze i wszędzie będzie pokonywany i potępiany. W obecnych czasach rządy na całym świecie nie mają szacunku dla braminów, krów i Govindy i wskutek tego na całym świecie panuje chaos. Podsumowując, chociaż półbogowie byli bardzo potężni, jeśli chodzi o materialne bogactwo, demony pokonały ich w walce, ponieważ półbogowie nie okazali szacunku braminowi, Brhaspatiemu, który był ich mistrzem duchowym.
06.07.25 Znaczenie: Pan Brahma poradził półbogom, aby na swego mistrza duchowego przyjęli syna Tvasty, mimo iż był on zawsze przychylny asurom.
06.07.29-30 Znaczenie: Według moralnych instrukcji Canakyi Pandity, atmavat sarva-bhutesu: należy widzieć wszystkie żywe istoty na tym samym poziomie, na jakim jesteśmy sami. Oznacza to, że nikt nie powinien być lekceważony jako niższy; ponieważ Paramatma przebywa w każdym ciele, każdemu należy oddawać szacunek jako świątyni Najwyższej Osoby Boga. Werset ten opisuje różne sposoby oddawania szacunku guru, ojcu, bratu, siostrze, gościowi itd.
06.07.32 Znaczenie: Aby wypełnić określony rodzaj obowiązku, należy zbliżyć się do określonego guru. Dlatego też, chociaż Viśvarupa stał niżej niż półbogowie, półbogowie przyjęli go na swego guru, aby pokonać demony.
06.07.33 Znaczenie: Mówi się, vrddhatvam vayasa vina: można być seniorem nawet nie będąc zaawansowanym w wieku. Nawet jeśli ktoś nie jest starcem, zyskuje on starszeństwo, jeśli jest seniorem w wiedzy. Viśvarupa był juniorem w stosunku do półbogów, ponieważ był ich bratankiem, ale półbogowie chcieli przyjąć go na swego kapłana i dlatego musiałby przyjmować od nich pokłony. Półbogowie wyjaśnili, że nie powinien się z tego względu wahać; mógł zostać ich kapłanem, ponieważ był zaawansowany w wiedzy wedyjskiej. Podobnie, Canakya Pandita radzi, nicad apy uttamam jnanam: wykształcenie można przyjąć od członka niższego porządku społecznego. Nauczycielami są bramini, członkowie najwznioślejszej varny, ale na nauczyciela można też przyjąć osobę z niższej rodziny, takiej jak rodzina ksatriyów, vaiśyów, a nawet śudrów, jeśli tylko osoba ta posiada wiedzę. Potwierdza to Śri Caitanya Mahaprabhu, kiedy wyraził Swą opinię Ramananda Rayi (Cc. Madhya 8.128):
kiba vipra, kiba nyasi, śudra kene naya
yei krsna-tattva-vetta, sei
'guru' haya
Nie ma znaczenia, czy ktoś jest braminem, śudrą, grhasthą czy sannyasinem. Wszystko są to określenia materialne. Osoba zaawansowana duchowo nie ma nic wspólnego z takimi określeniami. Dlatego, jeśli ktoś jest zaawansowany w nauce o świadomości Krsny, to może zostać mistrzem duchowym bez względu na swą pozycje w społeczeństwie ludzkim.
06.07.35 Znaczenie: Zajęciami kwalifikowanego bramina są: pathana, pathana, yajana, yajana, dana i pratigraha. Słowa yajana i yajana oznaczają, że bramin staje się kapłanem mas ludowych w celu wzniesienia ich. Ten, kto przyjmuje pozycję mistrza duchowego, neutralizuje grzeszne reakcje yajamana, osoby z ramienia której spełnia on yajnę. W ten sposób zmniejszają się rezultaty pobożnych czynów spełnianych poprzednio przez kapłana czy mistrza duchowego. Dlatego uczeni bramini nie przyjmują kapłaństwa. Niemniej jednak, uczony bramin Viśvarupa stał się kapłanem półbogów ze względu na głęboki szacunek dla nich.
06.07.36 Znaczenie: Bramin pierwszej klasy nie przyjmuje żadnego wynagrodzenia od swych uczniów czy yajamanów. Praktykując wyrzeczenia i pokuty, zamiast tego zbiera ziarno z pól, które rolnicy pozostawiają dla braminów. Podobnie, bramini tacy udają się na place targowe, gdzie masowo sprzedaje się zboże i tam zbierają ziarno pozostawione przez kupców. W ten sposób ci egzaltowani bramini utrzymują swe własne ciała i rodziny. Tacy kapłani nigdy nie żądają niczego od swych uczniów, aby żyć w dostatku, na podobieństwo ksatriyów czy vaiśyów. Innymi słowy, czysty bramin dobrowolnie przyjmuje życie w ubóstwie i całkowicie polega na łasce Pana. Nie tak wiele lat temu, w Krsna-nagara w pobliżu Navadvipy, lokalny Zamindar, Vraja Krsnacandra, oferował pomoc pewnemu braminowi. Bramin ten odmówił przyjęcia pomocy. Powiedział, że ponieważ był bardzo szczęśliwy w swym życiu rodzinnym, przyjmując ryż od swych uczniów i gotując warzywa z liści tamaryndy, nie było kwestii przyjmowania pomocy od Zamindara. Wniosek jest taki, że chociaż bramin może otrzymać wielkie bogactwo od swoich uczniów, nie powinien wykorzystywać wynagrodzenia za swe kapłaństwo dla osobistej korzyści; musi użyć go w służbie dla Najwyższej Osoby Boga.
06.07.38 Znaczenie: Bardzo ważne jest słowo samadhina. Samadhi znaczy całkowite zaabsorbowanie ze skupionym umysłem. Viśvarupa, który był najbardziej uczonym braminem, nie tylko przyjął prośbę półbogów, ale potraktował ją poważnie i spełnił obowiązki kapłaństwa ze skupionym umysłem. Innymi słowy, nie przyjął kapłaństwa dla materialnego zysku, ale dla korzyści półbogów. Taki jest obowiązek kapłana. Słowo purah znaczy "rodzina", a hita znaczy "korzyść". Tak więc słowo purohita wskazuje na to, że kapłan jest dobroczyńcą rodziny. Innym znaczeniem słowa purah jest "pierwszy". Obowiązkiem kapłana jest zadbanie o to, aby jego uczniowie na pewno odnieśli korzyść duchową, jak i materialną. Wówczas jest on zadowolony. Kapłan nigdy nie powinien być zainteresowany spełnianiem rytuałów wedyjskich dla swej osobistej korzyści.
06.07.39 Znaczenie: Różnica pomiędzy półbogami (devami) i demonami (asurami) jest taka, że wszyscy półbogowie są wielbicielami Pana Visnu, podczas gdy demony są wielbicielami takich półbogów jak Pan Śiva, bogini Kali i bogini Durga. Czasami demony są również wielbicielami Pana Brahmy. Na przykład, Hiranyakaśipu był wielbicielem Pana Brahmy, Ravana był wielbicielem Pana Śivy, a Mahisasura był wielbicielem bogini Durgi. Półbogowie są bhaktami Pana Visnu (visnu-bhaktah smrto daiva), podczas gdy demony (asuras tad-viparyayah) zawsze są przeciwko visnu-bhaktom, czyli Vaisnavom. Aby przeciwstawić się Vaisnavom, demony stają się wielbicielami Pana Śivy, Pana Brahmy, Kali, Durgi itd. W zamierzchłych czasach, bardzo dawno temu, istniała wrogość pomiędzy devami i asurami i trwa ona nadal, gdyż wielbiciele Pana Śivy i bogini Durgi zawsze są zazdrośni o Vaisnavów, którzy są bhaktami Pana Visnu. Napięcie pomiędzy wielbicielami Pana Śivy i Pana Visnu istnieje zawsze. Walki pomiędzy demonami i półbogami na wyższych systemach planetarnych trwają od bardzo, bardzo dawna.
Tutaj widzimy, że Viśvarupa sporządził dla półbogów ochronne okrycie, nasycone Visnu mantrą. Czasami Visnu mantra zwana jest Visnu-jvarą, a Śiva mantra zwana jest Śiva-jvarą. Z śastr dowiadujemy się, że czasami Śiva-jvara i Visnu-jvara stosowane są w walkach pomiędzy demonami i półbogami.
Słowo sura-dvisam, które w tym wersecie oznacza "wrogów półbogów", również odnosi się do ateistów. W innym miejscu Śrimad-Bhagavatam mówi, że Pan Buddha pojawił się w tym celu, aby oszołomić demony i ateistów. Najwyższa Osoba Boga zawsze obdarza błogosławieństwem bhaktów. Pan Sam potwierdza to w Bhagavad-gicie (9.31):
kaunteya pratijanihi na me
bhaktah pranaśyati
"O synu Kunti, obwieść to światu, że Mój wielbiciel nigdy nie ginie."
W ten sposób Bhaktivedanta kończy objaśnienia do 7-go Rozdziału 6-go
Canto Śrimad-Bhagavatam, zatytułowanego
"Indra znieważa swego mistrza duchowego, Brhaspatiego."