Rozdział ten opowiada, w jaki sposób synowie Daksy zostali oswobodzeni z sideł materialnej energii dzięki stosowaniu się do rady Narady, który wskutek tego został przeklęty przez Daksę.
Pod wpływem złudnej zewnętrznej energii Pana Visnu, Prajapati Daksa spłodził 10 000 synów w łonie swej żony, Pancajani. Synowie ci byli takiego samego charakteru i mentalności i byli znani jako Haryaśvowie. Kiedy otrzymali od swego ojca polecenie powiększenia populacji, udali się na zachód, do miejsca, gdzie rzeka Sindhu (teraz Indus) spotyka się z Morzem Arabskim. W tamtych dniach w miejscu tym znajdowało się jezioro Narayana-saras, gdzie żyło wiele świętych osób. Haryaśvowie zaczęli praktykować wyrzeczenia, pokuty i medytacje, które są zajęciem wysoce wzniosłego wyrzeczonego porządku życia. Kiedy jednakże Narada Muni ujrzał, że chłopcy ci podejmują tak chwalebne wyrzeczenia jedynie w celu materialnego stwarzania, pomyślał, że lepiej będzie uwolnić ich od tej tendencji. Narada Muni opisał chłopcom ich ostateczny cel życia i poradził im, aby nie stali się zwykłymi karmitami płodzącymi dzieci. W ten sposób wszyscy synowie Daksy osiągnęli oświecenie i odeszli, aby nigdy nie powrócić.
Prajapati Daksa, bardzo zasmucony z powodu straty swych synów, spłodził 1 000 następnych synów w łonie swej żony Pancajani i polecił im, aby zwiększyli liczbę potomstwa. Synowie ci, nazywani Savalaśvami, również zaczęli wielbić Pana Visnu w celu płodzenia dzieci, ale Narada Muni przekonał ich, aby stali się mnichami wędrownymi i nie płodzili dzieci. Prajapati Daksa niezmiernie rozgniewał się na Naradę Muniego, który dwukrotnie udaremnił jego próby zwiększenia populacji i przeklął go, mówiąc, że w przyszłości nie będzie mógł pozostać w żadnym miejscu. Ponieważ Narada Muni – będąc w pełni kwalifikowanym – był niewzruszony w tolerancji, przyjął klątwę Daksy.
06.05.06-08 Znaczenie: Narada Muni ujrzał, że chłopcy zwani Haryaśvami już oczyścili się dzięki temu, że żyli w tym świętym miejscu i byli praktycznie gotowi do wyzwolenia. Dlaczego by więc zachęcać ich do uwikłania się w życie rodzinne, które jest tak ciemne, że kiedy raz się do niego wejdzie, nie można go opuścić? Używając tej analogii Narada Muni poprosił ich, aby zastanowili się, czy powinni być posłuszni poleceniu swego ojca i w ten sposób uwikłać się w życie rodzinne. Pośrednio poprosił ich, aby odnaleźli w głębi swych serc lokację Duszy Najwyższej, Pana Visnu, a wówczas będą prawdziwie doświadczonymi. Innymi słowy, osoba zbyt uwikłana w swym środowisku materialnym i nie zaglądająca do wnętrza swego serca, z pewnością zwiększa swe uwikłanie w złudną energię. Celem Narady Muniego było skierowanie uwagi synów Prajapatiego Daksy ku realizacji duchowej, by nie uwikłali się w pospolite, ale skomplikowane sprawy rozmnażania. Taką samą radę dał Prahlada Maharaja swemu ojcu (Bhag. 7.5.5):
tat sadhu manye 'sura-varya dehinam
sada samudvigna-dhiyam asad-grahat
hivatma-patam grham andha-kupam
vanam gato yad dharim
aśrayeta
Osoba w ciemnej studni rodzinnego życia jest zawsze pełna niepokoju, ponieważ przyjęła tymczasowe ciało. Jeśli ktoś chce uwolnić się od tego niepokoju, powinien natychmiast pozostawić życie rodzinne i przyjąć schronienie Najwyższej Osoby Boga we Vrndavanie. Narada Muni poradził Haryaśvom, aby nie wstępowali w życie rodzinne. Dlaczego by się mieli w ten sposób uwikłać, skoro już byli zaawansowani w wiedzy duchowej.
06.05.11 Znaczenie: Narada Muni mówił Haryaśvom (synom Prajapatiego Daksy) o dziesięciu alegorycznych tematach – królu, królestwie, rzece, domu, elementach fizycznych itd. Kiedy Haryaśvowie sami się nad tym zastanowili, zrozumieli, że żywa istota zamknięta w swym ciele poszukuje szczęścia, ale nie interesuje jej, w jaki sposób uwolnić się z tego więzienia. Jest to bardzo ważny werset, ponieważ wszystkie żywe istoty w świecie materialnym – osiągnąwszy określony typ ciała – są bardzo aktywne. Człowiek pracuje dzień i noc dla zadowalania zmysłów i to samo robią zwierzęta takie jak świnie i psy. Ptaki zwierzęta i wszystkie inne uwarunkowane żywe istoty angażują się w różne czynności, nie mając wiedzy o duszy zamkniętej w ciele. Szczególnie istoty w ludzkiej formie ciała mają obowiązek działać w taki sposób, aby mogły wyzwolić się z tego uwięzienia, ale bez instrukcji Narady albo jego reprezentanta w sukcesji uczniów, ludzie na ślepo angażują się w czynności cielesne, aby cieszyć się maya-sukhą – nietrwałym, przemijającym szczęściem. Nie wiedzą, w jaki sposób uwolnić się ze swego materialnego uwiezienia. Dlatego Rsabhadeva powiedział, że takie działanie nie jest dobre, ponieważ raz po raz więzi ono duszę w ciele podlegającym trojakim niedolom warunków materialnych.
Haryaśvowie, synowie Prajapatiego Daksy, natychmiast zrozumieli instrukcje Narady. Nasz ruch świadomości Krsny szczególnie ma służyć takiemu oświeceniu. Staramy się oświecić ludzkość, tak aby ludzie zrozumieli, że powinni ciężko pracować w tapasyi dla samorealizacji i uwolnienia się z nieprzerwanej niewoli narodzin, śmierci starości i choroby w kolejnych ciałach. Jednakże maya jest bardzo mocna; jest ekspertem w stawianiu przeszkód na drodze do tego zrozumienia. Dlatego czasami ktoś przychodzi do ruchu świadomości Krsny, ale ponownie wpada w szpony mayi, nie rozumiejąc znaczenia tego ruchu.
06.05.12 Znaczenie: Narada Muni wspomniał królestwo, gdzie jest tylko jeden król, nie mający żadnego rywala. Kompletny świat duchowy, a szczególnie manifestacja kosmiczna, ma tylko jednego właściciela czy podmiot radości – Najwyższą Osobę Boga, który jest poza tą materialną manifestacją. Dlatego Pan został opisany jako turya, istniejący na czwartej platformie. Również został opisany jako abhava. Słowo bhava, które znaczy "rodzić się", pochodzi od słowa bhu, "być". Jak oznajmia Bhagavad-gita (8.19), bhutva bhutva praliyate: żywe istoty w tym materialnym świecie muszą raz po raz rodzić się i ulegać zniszczeniu. Jednakże Najwyższa Osoba Boga nie jest ani bhutva ani praliyate; jest On wieczny. Innymi słowy, nie jest zmuszony rodzić się jak istoty ludzkie czy zwierzęta, które raz po raz rodzą się i umierają z powodu ignorancji duszy. Najwyższa Osoba Boga Krsna, nie podlega takim zmianom ciała, a kto myśli inaczej, uważany jest za głupca (avajananti mam mudha manusim tanum aśritam). Narada Muni radzi, aby istoty ludzkie nie trwoniły czasu po prostu skacząc jak koty i małpy bez prawdziwej korzyści. Obowiązkiem istoty ludzkiej jest zrozumienie Najwyższej Osoby Boga.
06.05.13 Znaczenie: Jak oznajmia Bhagavad-gita (15.6), yad gatva na nivartante tad dhama paramam mama: istnieje teren, z którego – raz tam udawszy się – nie powraca się do tego materialnego świata. Region ten był wielokrotnie opisywany. Gdzie indziej w Bhagavad-gicie (4.9), Krsna mówi:
janma karma ca me divyam evam
yo vetti tattvatah
tyaktva deham punar janma
naiti mam eti so 'rjuna
"Kto zna transcendentalną naturę Mojego pojawiania się i Moich czynów, ten opuściwszy to ciało, nigdy nie rodzi się ponownie w tym świecie materialnym, ale osiąga Moją wieczną siedzibę, O Arjuno."
Jeśli ktoś może właściwie zrozumieć Krsnę, który został opisany jako Najwyższy Król, nie powraca tutaj po porzuceniu swego materialnego ciała. Fakt ten został opisany w tym wersecie Śrimad-Bhagavatam. Puman naivaiti yad gatva: nie powraca on do tego materialnego świata, ale wraca do domu, z powrotem do Boga. Dlaczego ludzie nie dbają o to? Jaka będzie korzyść z tego, że ponownie narodzą się w tym materialnym świecie, czasami jako istoty ludzkie, czasami jako półbogowie, a czasami jako psy albo koty. Jaka jest korzyść z trwonienia czasu w ten sposób? Krsna stanowczo stwierdził w Bhagavad-gicie (8.15):
mam upetya punar janma
duhkhalayam aśaśvatam
napnuvanti mahatmanah
samsiddhim paramam gatah
"Osiągnąwszy Mnie, wielkie dusze, będąc oddanymi Mi yoginami, nigdy nie powracają do tego tymczasowego, pełnego nieszczęść świata, albowiem osiągnęły one największą doskonałość." Naszą prawdziwą troską powinno być uwolnienie się od powtarzających się narodzin i śmierci i osiągnięcie najwyższej doskonałości życia – życie z Najwyższym Królem w świecie duchowym. W wersetach tych synowie Daksy raz po raz mówią, kim asat-karmabhir bhavet: "Jaka jest korzyść z przemijających czynności karmicznych?"
06.05.14 Znaczenie: Kobieta, która nie ma męża, uważa się za niezależną, co oznacza, że stała się prostytutką. Prostytutka na ogół ubiera się na różne sposoby, mające na celu przyciągnięcie uwagi mężczyzny do niższej części jej ciała. Dzisiaj panuje moda, by kobiety chodziły prawie nagie, przykrywając niższe części ciała jedynie nieznacznie, aby przyciągnąć uwagę mężczyzny do prywatnych części w celu przyjemności seksualnej. Inteligencja, która stara się przyciągnąć mężczyznę do niższych części ciała, jest inteligencją zawodowej prostytutki. Podobnie, inteligencja żywej istoty, która nie kieruje swej uwagi ku Krsnie albo ruchowi świadomości Krsny, po prostu zmienia szaty niczym prostytutka. Jaka jest korzyść z takiej niemądrej inteligencji? Powinniśmy być inteligentnie świadomi w taki sposób, abyśmy nie musieli już dłużej zmieniać ciała z jednego na drugie.
Karmici zmieniają swoje zajęcia w każdej chwili, ale osoba świadoma Krsny nie zmienia zajęcia, gdyż jej jedynym zajęciem jest przyciągnięcie uwagi Krsny poprzez intonowanie mantry Hare Krsna i bardzo proste życie, bez stosowania się do powszechnych zmian mody. W naszym ruchu świadomości Krsny uczymy modne osoby, aby przyjęły jedna modę – szaty Vaisnavy z ogoloną głową i tilakiem. Uczymy ich, w jaki sposób zawsze zachowywać czystość umysłu, ubrania i jedzenia, aby być utwierdzonym w świadomości Krsny. Jaka jest korzyść ze zmiany ubrania, czasami noszenia długich włosów i długiej brody, a czasami ubierania się w inny sposób? To nie jest dobre. Nie należy tracić swego czasu na takie czcze czynności. Należy być zawsze utwierdzonym w świadomości Krsny i z mocną determinacją przyjąć kurację służby oddania.
06.05.15 Znaczenie: Zanieczyszczona inteligencja została porównana do prostytutki. Mówi się, że ten, kto nie oczyścił swojej inteligencji, jest kontrolowany przez tę prostytutkę. Jak oznajmia Bhagavad-gita (2.41), vyavasayatmika buddhir ekeha kuru-nandana: ci którzy są naprawdę poważni, prowadzeni są przez jeden rodzaj inteligencji, mianowicie inteligencję w świadomości Krsny. Bahu-śakha hy anantaś ca buddhayo 'vyavasayinam: ten, kto nie jest utwierdzony we właściwej inteligencji, wynajduje wiele sposobów życia. W ten sposób uwikłany w czynności materialne, podlega różnym siłom materialnej natury i odmianom tzw. szczęścia i nieszczęścia. Jeśli mężczyzna zostaje mężem prostytutki, nie może być szczęśliwy i podobnie nigdy nie może być szczęśliwą osoba, która posłuszna jest nakazom materialnej inteligencji.
Należy w sposób rozsądny zrozumieć działanie materialnej natury. Jak oznajmia Bhagavad-gita (3.27):
prakrteh kriyamanani gunaih
karmani sarvaśah
ahankara-vimudhatma kartaham
iti manyate
"Zdezorientowana dusza, znajdując się pod wpływem fałszywego ego, siebie uważa za sprawcę czynów, które w rzeczywistości spełniane są przez trzy siły materialnej natury." Chociaż ktoś posłuszny jest nakazom materialnej natury, szczęśliwie uważa się za jej pana lub męża. Naukowcy na przykład życie po życiu starają się być panami materialnej natury, nie usiłując zrozumieć Najwyższej Osoby, pod nadzorem którego wszystko w tym materialnym świecie się porusza. Usiłując być panami materialnej natury, są oni imitacją bogów, którzy oznajmiają ludzkości, że postęp naukowy pewnego dnia będzie w stanie uniknąć tzw. kontroli Boga. W rzeczywistości jednakże żywa istota – nie będąc w stanie kontrolować panowania Boga – zmuszona jest obcować z prostytutką zanieczyszczonej inteligencji i przyjmować różne materialne ciała. jak oznajmia Bhagavad-gita (13.22):
purusah prakrti-stho hi
bhunkte prakrti-jan gunan
karanam guna-sango ‘sya
sad-asad-yoni-janmasu
"W taki oto sposób podąża żywa istota ścieżkami życia w tym materialnym świecie, ciesząc się trzema siłami natury. Tak oto doświadcza dobra i zła pośród różnych gatunków, a przyczyną tego jest jej obcowanie z natura materialną." Jeśli ktoś całkowicie angażuje się w przemijające czynności karmiczne i nie rozwiązuje tego prawdziwego problemu, jaką korzyść osiągnie?
06.05.16 Znaczenie: Ktoś może być zanurzony w falach rzeki mayi, ale może również wydostać się z tych fal, wychodząc na brzeg wiedzy i wyrzeczenia. Jednakże fale są bardzo mocne w pobliżu tych brzegów. Jeśli ktoś nie rozumie, w jaki sposób fale nim miotają, ale jedynie angażuje się w przemijające czynności karmiczne, jaką będzie miał z tego korzyść?
W Brahma-samhicie (5.44) znajduje się oznajmienie:
srsti-sthiti-pralaya-sadhana-saktir eka
chayeva yasya bhuvanani vibharti durga
Maya-śakti, Durga, jest odpowiedzialna za srsti-sthiti-pralaya, stworzenie i rozwiązanie i działa pod nadzorem Najwyższego Pana (mayadhyaksena prakrtih suyate sa-caracaram). Kiedy ktoś wpada w rzekę niewiedzy, fale zawsze miotają nim tu i tam, ale ta sama maya może również ocalić go, kiedy podporządkowuje się on Krsnie, czyli staje się świadomym Krsny. Świadomość Krsny jest wiedzą i wyrzeczeniem. Osoba świadoma Krsny przyjmuje wiedzę z literatury wedyjskiej, a jednocześnie musi praktykować wyrzeczenia.
Aby uwolnić się od materialnego życia, należy przyjąć świadomość Krsny. W przeciwnym razie, jeśli ktoś gorliwie zajmuje się tzw. postępem nauki, jaką będzie miał z tego korzyść? Jeśli ktoś jest znoszony przez fale natury, to jakie znaczenie ma to, że jest wielkim naukowcem albo filozofem? Pospolita nauka i filozofia są również tworami materialnymi. należy zrozumieć, w jaki sposób działa maya, i w jaki sposób uwolnić się od tych miotających fal rzeki niewiedzy. to jest naszym pierwszym obowiązkiem.
06.05.17 Znaczenie: Filozofowie i naukowcy prowadzą naukowe badania w celu odnalezienia oryginalnej przyczyny, ale powinni to robić w sposób naukowy, a nie kapryśny czy poprzez jakieś urojone teorie. Nauka o oryginalnej przyczynie została wyjaśniona w różnych pismach wedyjskich. Athato brahma-jijnasa / janmady asya yatah. Vedanta-sutra wyjaśnia, że należy dociekać o Duszy Najwyższej. Takie dociekania o Najwyższym są zawsze brahma-jijnasa. Prawda Absolutna, tattva, została wyjaśniona w Śrimad-Bhagavatam (1.2.11):
vadanti tat tattva-vidas
tattvam yaj jnanam advayam
brahmeti
paramatmeti bhagavan iti śabdyate
"Uczeni transcendentaliści, którzy znają Absolutną Prawdę zwą tę niedwoistą substancję Brahmanem, Paramatmą albo Bhagavanem." Prawda Absolutna jawi się neofitom jako bezosobowy Brahman, a zaawansowanym yoginom mistykom jako Paramatma, Dusza Najwyższa, ale bhaktowie, którzy są bardziej zaawansowani, rozumieją Prawdę Absolutną jako Najwyższego Pana, Visnu.
Ta materialna manifestacja kosmiczna jest ekspansją energii Pana Krsny, czyli Visnu.
eka-deśa-sthitasyagner
jyotsna vistarini yatha
parasya brahmanah śaktis
tathedam akhilam jagat
"Cokolwiek widzimy w tym świecie, jest jedynie ekspansją różnych energii Najwyższej Osoby Boga, który jest niczym ogień szerzący światło na dużą odległość, mimo iż usytuowany w jednym miejscu." (Visnu Purana) Cała manifestacja kosmiczna jest ekspansją Najwyższego Pana. Dlatego, jeśli ktoś nie prowadzi badań, by odnaleźć najwyższą przyczynę, ale zamiast tego błędnie angażuje się w puste, przemijające czynności, to jaki jest sens domagać się uznania jako ważny naukowiec czy filozof? Jeśli ktoś nie zna ostatecznej przyczyny, to jaki jest pożytek z jego naukowych i filozoficznych badań?
Purusę, oryginalną osobę – Bhagavana, Visnu – można jedynie zrozumieć przez służbę oddania. Bhaktya mam abhijanati yavan yaś casmi tattvatah: jedynie dzięki służbie oddania można zrozumieć Najwyższą Osobę, który stoi za wszystkim. Należy starać się zrozumieć, że elementy materialne są oddzieloną, niższą energią Pana, a że żywe istoty są duchową energią Pana. Czegokolwiek doświadczamy, łącznie z materią i duszą, siłą życia, jest jedynie kombinacją dwóch energii Pana Visnu – energii niższej i wyższej. Należy poważnie studiować fakty dotyczące stworzenia, utrzymania i destrukcji, jak również wieczne miejsce, z którego nigdy nie trzeba powracać (yad gatva na nivartante). Ludzkie społeczeństwo powinno to studiować, ale zamiast kultywować taką wiedzę, ludzie przyciągani są do tymczasowego szczęścia i zadowalania zmysłów, kulminującego w bezgranicznej pasji. Z takich czynności nie ma żadnego pożytku; należy zaangażować się w ruch świadomości Krsny.
06.05.18 Znaczenie: Ruch świadomości Krsny bardzo chętnie prezentuje literaturę wedyjską we współczesnych językach, szczególnie w językach zachodnich, takich jak angielski, francuski i niemiecki. Przywódcy świata zachodniego, Amerykanie i Europejczycy, stali się idolami współczesnej cywilizacji, ponieważ ludzie z Zachodu są bardzo wyrafinowani w tymczasowej działalności dla postępu materialnej cywilizacji. Jednakże człowiek rozsądny może zobaczyć, że cała ta wspaniała działalność, chociaż może bardzo ważna dla przemijającego życia, nie ma nic wspólnego z życiem wiecznym. Cały świat imituje materialistyczną cywilizację Zachodu, dlatego ruch świadomości Krsny bardzo troszczy się o to by dać ludziom z Zachodu wiedzę, poprzez tłumaczenie oryginalnej sanskryckiej literatury wedyjskiej na języki zachodnie.
Słowo vivikta-padam odnosi się do ścieżki logicznych rozpraw dotyczących celu życia. Jeśli ktoś nie dyskutuje tego, co jest istotne w życiu, zostaje umieszczony w ciemności i musi walczyć o byt. Jaki jest zatem pożytek z jego zaawansowania w wiedzy? Ludzie Zachodu wiedzą, że ich studenci stają się hipisami pomimo wspaniałych aranżacji i edukacji uniwersyteckiej. Ruch świadomości Krsny jednakże stara się zmienić tych zawiedzionych, oddających się narkomani studentów, kierując ich ku służbie dla Krsny i angażując w najlepszą działalność dobroczynną dla ludzkiego społeczeństwa.
06.05.19 Znaczenie: Werset ten wyjaśnia słowa ksaura-pavyam svayam bhrami, które szczególnie odnoszą się do orbity wiecznego czasu. Mówi się, że czas nie czeka na nikogo. Zgodnie z moralnymi instrukcjami wielkiego polityka Canakyi Pandita:
ayusah ksana eko 'pi na
labhyah svarna-kotibhih
na cen nirarthakam nitih ka
ca hanis tato 'dhika
Nawet za miliony dolarów nie można odzyskać chwili życia. Dlatego należy zastanowić się, jak bardzo tracimy, jeśli trwonimy nawet chwilę swego życia. Żyjąc jak zwierzę, nie rozumiejąc celu życia, człowiek niemądrze myśli, że nie ma wieczności i że długość jego życia wynosząca 50, 60 albo najwyżej 100 lat, jest wszystkim. Jest to wielką głupotą. Czas jest wieczny i w świecie materialnym przechodzi się różne etapy swego życia. Tutaj czas porównany został do ostrej brzytwy. Przeznaczeniem brzytwy jest golenie, ale jeśli ktoś nie obchodzi się z nią ostrożnie, spowoduje ona nieszczęście. Radzi się, aby nie powodować nieszczęścia poprzez złe wykorzystanie czasu swego życia. należy być niezwykle ostrożnym, aby wykorzystać go do realizacji duchowej, czyli świadomości Krsny.
06.05.20 Znaczenie: Bhagavad-gita (16.7) mówi, pravrttim ca nivrttim ca jana na vidur asurah: demony, które stoją poniżej istot ludzkich, ale nie są nazywane zwierzętami, nie znają znaczenia pravrtti i nivrtti, tego co należy robić i tego co nie należy. W materialnym świecie każda żywa istota ma pragnienia władania nad tym światem tak bardzo, jak to tylko możliwe. To nazywa się pravrtti-margą. Wszystkie śastra jednakże polecają nivrtti-margę, czyli wyzwolenie z materialistycznego sposobu życia. Poza śastrami cywilizacji wedyjskiej, które są najstarszymi w świecie, inne śastra również zgadzają się co do tego. Na przykład w śastrach buddyjskich Pan Buddha radzi, aby osiągnąć nirvanę poprzez po przez porzucenie materialistycznego sposobu życia. Tę samą radę: aby porzucić materialistyczne życie i powrócić do królestwa Boga znajdziemy również w Biblii, która jest także śastrą. W każdych śastrach, które możemy studiować, szczególnie w śastrach wedyjskich, dana jest ta sama rada: należy porzucić materialistyczne życie i powrócić do oryginalnego życia duchowego. Ten sam wniosek przedkłada Śankaracarya. Brahma satyam jagan mithya: ten materialny świat albo materialistyczne życie jest jedynie złudzeniem i dlatego należy porzucić te iluzoryczne czynności i wznieść się na platformę Brahmana.
Słowo śastra odnosi się do pism świętych, szczególnie do wedyjskich ksiąg wiedzy. Vedy – Sama, Yajur, Rg i Atharva – i jakiekolwiek inne książki czerpiące wiedzę z tych Ved, są uważane za literaturę wedyjską. Esencją całej wiedzy wedyjskiej jest Bhagavad-gita i dlatego jest to pismo, którego instrukcje szczególnie należy przyjąć. W tej esencji wszystkich śastr Krsna osobiście radzi, aby porzucić wszystkie inne obowiązki i podporządkować się Jemu (sarva-dharman parityajya mam ekam śaranam vraja).
Powinniśmy być wprowadzeni w przestrzeganie zasad śastr. Ofiarowując inicjację, nasz ruch świadomości Krsny prosi, aby dojść do konkluzji śastr poprzez przyjęcie rady najwyższego mówcy śastr, Krsny i zapomnieć o zasadach materialistycznego sposobu życia. Dlatego polecamy następujące zasady:
zakaz niedozwolonego seksu,
zakaz intoksykacji,
zakaz hazardu i
jedzenia mięsa.
Porzucenie tych 4 typów zaangażowań umożliwi inteligentnej osobie wyzwolenie się z materialistycznego życia i powrót do domu, z powrotem do Boga.
Jeśli chodzi o instrukcje dotyczące ojca i matki, to można powiedzieć, że każda żywa istota – łącznie z nieznacznymi kotami, psami i wężami – rodzi się z ojca i matki. Zatem otrzymanie materialnego ojca i matki nie jest problemem. Żywa istota otrzymuje ojca i matkę w każdej formie życia, narodziny po narodzinach. Jeśli jednakże w społeczeństwie ludzkim ktoś zadowala się swoim materialnym ojcem i matką i ich instrukcjami i nie robi dalszego postępu przez przyjęcie mistrza duchowego i wykształcenie w śastrach, z pewnością pozostaje w ciemności. Materialny ojciec i matka mają znaczenie jedynie wówczas, jeśli troszczą się o wykształcenie swojego syna, aby uwolnił się z sideł śmierci. Jak instruuje Rsabhadeva (Bhag.5.5.18): pita na sa syaj janani na sa syat / na mocayed yah samupeta-mrtyum. Nie należy próbować zostać matką i ojcem, jeśli nie jest się w stanie uchronić uzależnionego od siebie syna od zagrażającego niebezpieczeństwa śmierci. Rodzic, który nie wie, jak ocalić swojego syna, nie ma żadnej wartości, ponieważ takich ojców i takie matki można mieć w każdej formie życia, nawet wśród kotów, psów itd. Bona fide rodzicami są jedynie ten ojciec i matka, którzy mogą wznieść swego syna na platformę duchową. Dlatego w systemie wedyjskim mówi się, janmana jayate śudrah: z materialnej matki i ojca rodzimy się jako śudrowie. Jednakże celem życia jest stanie się braminem, osobą pierwszej klasy.
Inteligentny, pierwszej klasy człowiek jest zwany braminem, ponieważ zna on Najwyższego Brahmana, Prawdę Absolutną. Według instrukcji wedyjskich, tad-vijnanartham sa gurum evabhigacchet: aby poznać tę naukę, należy zbliżyć się do bona fide guru, mistrza duchowego, który inicjuje ucznia świętą nicią, aby mógł on zrozumieć wiedzę wedyjską. Janmana jayate śudrah samskarad dhi bhaved dvijah. Stawanie się braminem dzięki staraniom bona fide mistrza duchowego jest zwane samskarą. Po inicjacji uczeń zajmuje się studiowaniem śastr, które nauczają, w jaki sposób wyzwolić się z materialistycznego życia i powrócić do domu, do Boga.
Ten ruch świadomości Krsny naucza tej wyższej wiedzy o porzuceniu materialistycznego życia w celu powrotu do Boga, ale na nieszczęście wielu rodziców nie jest zadowolonych z tego ruchu. Oprócz rodziców naszych uczniów, niezadowolonych jest też wielu biznesmenów, ponieważ nauczamy naszych studentów, aby porzucili intoksykację, jedzenie mięsa, niedozwolony seks i hazard. Jeśli ten ruch świadomości Krsny będzie się szerzył, tzw. biznesmeni będą musieli zamknąć swe rzeźnie, browary i fabryki papierosów. Dlatego również bardzo się obawiają. Jednakże nie mamy innego wyjścia, jak tylko uczyć naszych uczniów, aby uwolnili się od materialistycznego życia. Aby uchronić ich od powtarzających się narodzin i śmierci, musimy udzielać im instrukcji w rzeczach będących przeciwieństwem do życia materialnego.
Dlatego Narada Muni poradził Haryaśvom, synom Prajapatiego Daksy, że zamiast płodzić potomstwo, lepiej będzie odejść i osiągnąć doskonałość duchowego zrozumienia, zgodnie z instrukcjami śastr. O znaczeniu śastr wspomina Bhagavad-gita (16.23):
yah śastra-vidhim utsrjya
vartate kama-karatah
na sa siddhim avapnoti na
sukham na param gatim
"Kto jednak lekceważy zalecenia pism świętych i postępuje według własnej fantazji, ten nie osiąga ani doskonałości, ani szczęścia, ani nie powraca do domu, do świata duchowego. "
06.05.21 Znaczenie: Z wersetu tego możemy zrozumieć znaczenie inicjacji i obowiązki ucznia i mistrza duchowego. Mistrz duchowy nigdy nie instruuje ucznia w ten sposób, "Przyjmij ode mnie te mantrę, zapłać mi trochę pieniędzy, a dzięki praktykowaniu tego systemu yogi staniesz się ekspertem w materialistycznym życiu." To nie jest obowiązkiem mistrza duchowego. Mistrz duchowy raczej naucza ucznia, w jaki sposób porzucić materialistyczne życie, a obowiązkiem ucznia jest zastosowanie się do tych instrukcji i ostatecznie podążanie ścieżką do domu, z powrotem do Boga, skąd nie powraca się do tego materialnego świata.
Po wysłuchaniu instrukcji Narady Muniego, Haryaśvowie, synowie Prajapatiego Daksy, postanowili nie wikłać się w materialistyczne życie poprzez płodzenie setek dzieci i opiekowanie się nimi. Byłoby to zbędne uwikłanie. Haryaśvowie nie zważali na pobożne i bezbożne czynności. Ich materialistyczny ojciec poinstruował ich, aby zwiększyli populację, ale ze względu na słowa Narady Muniego nie dbali o tę instrukcję. Narada Muni, jako ich mistrz duchowy, udzielił im instrukcji śastr, że powinni porzucić ten materialny świat i jako bona fide uczniowie, zastosowali się do nich. Nie należy starać się wędrować po różnych systemach planetarnych w tym wszechświecie, gdyż nawet jeśli udamy się na najwyższy system planetarny, Brahmalokę, musimy powrócić ponownie (ksine punye martya-lokam viśanti). Wysiłki karmitów są bezużyteczną stratą czasu. Należy dążyć do tego, by powrócić do domu, do Boga. to jest doskonałością życia. Jak Pan mówi w Bhagavad-gicie (8.16):
a-brahma-bhuvanal
lokah punar avartino 'rjuna
mam upetya tu kaunteya punar janma
na vidyate
"Wszystkie planety w tym materialnym świecie, od najwyższej do najniższej, są miejscem niedoli, powtarzających się narodzin i śmierci. Lecz kto przybywa do Mojej siedziby, o synu Kunti, nigdy już nie rodzi się ponownie."
06.05.22 Znaczenie: Opisana została tutaj dobroć Narady Muniego. Zawsze intonuje on o rozrywkach Pana i wyzwala upadłe dusze, posyłając je z powrotem do Boga. W związku z tym Śrila Bhaktivinoda Thakura śpiewał:
narada-muni, bajaya vina,
'radhika-ramana'-name
nama amani, udita haya,
bhakata-gita-same
amiya-dhara, varise ghana,
śravana-yugale giya
bhakata-jana, saghane nace,
bhariya apana hiya
madhuri-pura, asaba paśi',
mataya jagata-jane
keha va kande, keha va nace,
keha mate mane mane
panca-vadana, narade dhari',
premera saghana rola
kamalasana, naciya bale,
'bola bola hari bola'
sahasranana, parama-sukhe,
'hari hari' bali' gaya
nama-prabhave, matila viśva,
nama-rasa sabe paya
śri-krsna-nama, rasane
sphuri',
pura'la amara aśa
śri-rupa-pade, yacaye iha,
bhakativinoda dasa
Znaczenie tej pieśni jest takie, że Narada Muni, wielka dusza, gra na strunowym instrumencie zwanym viną, wibrując dźwięk radhika-ramana, który jest innym imieniem Krsny. Skoro tylko uderza w struny, wszyscy bhaktowie zaczynają odpowiadać, wydając bardzo piękne wibracje. Śpiew wraz akompaniamentem muzycznego instrumentu jest jak deszcz nektaru, a wszyscy bhaktowie tańczą w ekstazie osiągając pełnie zadowolenia. Kiedy tańczą, zdają się być szaleńczo zatoksykowani ekstazą, jak gdyby pili napój zwany madhuri-pura. Niektórzy z nich płaczą, niektórzy tańczą a niektórzy – chociaż nie są w stanie tańczyć publicznie – tańczą wewnątrz swoich serc. Pan Śiva obejmuje Naradę Muniego i zaczyna mówić ekstatycznym głosem, a widząc Pana Śivę tańczącego z Naradą, Pan Brahma również się przyłącza, mówiąc, "Wszyscy łaskawie intonujcie ‘Hari bol! Hari bol!' " Po chwili z wielkim zadowoleniem przyłącza się również król niebios Indra i zaczyna tańczyć i śpiewać, "Hari bol! Hari bol!" W ten sposób, dzięki oddziaływaniu transcendentalnej wibracji świętego imienia Boga, cały wszechświat przepełnia się ekstazą. Bhaktivinoda Thakura mówi, "Kiedy wszechświat napełnia się ekstazą, moje pragnienie jest zaspokojone. Dlatego modlę się u lotosowych stóp Rupy Gosvamiego, aby to intonowanie harer nama dalej było tak wspaniałe kontynuowane."
Pan Brahma jest guru Narady Muniego, który jest guru Vyasadevy, a Vyasadeva jest guru Madhvacaryi. Tak więc Gaudiya-Madhva-sampradaya jest sukcesją uczniów pochodzącą od Narady Muniego. Członkowie tej sukcesji uczniów – innymi słowy, członkowie ruch świadomości Krsny – powinni podążać śladami Narady Muniego poprzez intonowanie transcendentalnych wibracji Hare Krsna, Hare Krsna, Krsna Krsna, Hare Hare / Hare Rama, Hare Rama, Rama Rama, Hare Hare. Powinni udawać się wszędzie, aby wyzwalać upadłe dusze poprzez wibrowanie mantry Hare Krsna i instrukcje Bhagavad-gity, Śrimad-Bhagavatam i Caitanya-caritamrty. To zadowoli Najwyższą Osobę Boga. Jeśli ktoś rzeczywiście może przestrzegać instrukcji Narady Muniego, czyni duchowy postęp Jeśli ktoś zadowala Naradę Muniego, wówczas również zadowolony jest Najwyższa Osoba Boga, Hrsikeśa (yasya prasadad bhagavat-prasadah). Obecny mistrz duchowy jest reprezentantem Narady Muniego i nie ma żadnej różnicy pomiędzy instrukcjami Narady Muniego i instrukcjami obecnego mistrza duchowego. Zarówno Narada Muni, jak i obecny mistrz duchowy przekazują te same nauki Krsny, który mówi w Bhagavad-gicie (18.65-66)
man-mana bhava mad-bhakto
mad-yaji mam namaskuru
mam evaisyasi satyam te
pratijane priyo 'si me
sarva-dharman parityajya mam
ekam śaranam vraja
aham tvam sarva-papebhyo
moksayisyami ma śucah
"Zawsze myśl o Mnie i zostań moim wielbicielem. Czcij Mnie i składaj Mi hołd, a bez wątpienia przyjdziesz do Mnie. Obiecuję ci to, ponieważ jesteś Mi bardzo drogim przyjacielem. Porzuć wszelkie rodzaje religii i po prostu podporządkuj się Mi. Ja wyzwolę cię od wszelkich następstw grzechów. Nie lękaj się więc. "
06.05.23 Znaczenie: Haryaśvowie, synowie Prajapatiego Daksy, byli z pewnością dobrze wychowani, wykształceni i zaawansowani. Posłuszni poleceniu swego ojca, poszli spełniać pokuty, aby spłodzić dobrych synów dla swojej rodziny. Ale Narada Muni wykorzystał ich dobre zachowanie i kulturę, aby właściwie nimi pokierować, tak żeby nie uwikłali się w ten materialny świat, ale wykorzystali swą kulturę i wiedzę do zakończenia swoich materialnych spraw. Haryaśvowie posłuchali polecenia Narady Muniego, lecz kiedy wieści o tym doszły do Prajapatiego Daksy, prajapati – zamiast ucieszyć się z postępku Narady Muniego – był niezwykle zasmucony. Podobnie, my staramy się przywieść do tego ruchu świadomości Krsny tak wielu młodych ludzi, jak to tylko możliwe, dla ich ostatecznej korzyści Lecz rodzice młodych osób przyłączających się do tego ruchu, żałują tego bardzo, rozpaczają i robią kontrpropagandę. Oczywiście Prajapati Daksa nie robił propagandy przeciwko Naradzie Muniemu, ale później – jak się o tym przekonamy – Daksa rzucił klątwę na Naradę Muniego za jego dobroczynne czynności. Na tym polega materialistyczne życie. Materialistyczny ojciec i matka chcą zaangażować swych synów w płodzenie dzieci, w walkę o ulepszenie warunków ekonomicznych i gnicie w tym materialistycznym życiu. Nie są nieszczęśliwi, kiedy ich dzieci stają się zepsutymi, bezużytecznymi obywatelami, ale rozpaczają, kiedy przyłączają się do ruchu świadomości Krsny, aby osiągnąć ostateczny cel życia. Ta niechęć pomiędzy rodzicami i ruchem świadomości Krsny istniała od czasów niepamiętnych. Nawet Narada Muni został potępiony, więc co dopiero mówić o innych. Niemniej Narada Muni nigdy nie porzucił swej misji. Aby więc wyzwolić tak wiele upadłych dusz, jak to tylko możliwe, dalej gra na swym muzycznym instrumencie i wibruje transcendentalny dźwięk Hare Krsna, Hare Krsna, Krsna Krsna, Hare Hare / Hare Rama, Hare Rama, Rama Rama, Hare Hare.
06.05.24 Znaczenie: Prajapati Daksa został nazwany w ten sposób, ponieważ był ekspertem w płodzeniu dzieci. (Słowo daksa znaczy "ekspert"). Najpierw spłodził 10 000 dzieci w łonie swojej żony, a kiedy je utracił – gdy powrócili do domu, do Boga – zrodził inną grupę dzieci, zwanych Savalaśvami. Prajapati Daksa jest ekspertem w płodzeniu dzieci, a Narada Muni jest ekspertem w wyzwalaniu wszystkich uwarunkowanych dusz i wysyłaniu ich do domu, z powrotem do Boga. Dlatego eksperci materialistyczni nie zgadzają się z ekspertem duchowym Naradą Munim, ale to nie znaczy, że Narada Muni porzuci swe zajęcie – intonowania mantry Hare Krsna.
06.05.25 Znaczenie: Prajapati Daksa posłał swą druga grupę synów do tego samego miejsca, gdzie jego poprzedni synowie osiągnęli doskonałość. Nie wahał się ich posłać do tego samego miejsca, chociaż oni również mogli stać się ofiarami instrukcji Narady. Zgodnie z kulturą wedyjską, przed podjęciem życia rodzinnego w celu płodzenia dzieci, należy otrzymać wykształcenie w rozumieniu duchowym jako brahmacarin. Taki jest system wedyjski. Tak więc Prajapati Daksa posłał drugą grupę swych synów, by osiągnęli postęp kulturowy, pomimo ryzyka, że z powodu instrukcji Narady mogli stać się równie inteligentni, jak ich starsi bracia. Jako obowiązkowy ojciec, bez wahania pozwolił swym synom zdobyć instrukcje kulturowe dotyczące doskonałości życia; pozostawił im możliwość wyboru pomiędzy powrotem do domu, do Boga, czy gniciem w tym materialnym świecie w różnych gatunkach życia. Obowiązkiem ojca w każdych okolicznościach jest zapewnienie synom kulturowego wykształcenia, a później oni sami muszą zdecydować, jaką drogę wybrać. Odpowiedzialni ojcowie nie powinni przeszkadzać swym synom, którzy robią postęp kulturowy obcując z ruchem świadomości Krsny. Na tym polega obowiązek ojca. Obowiązkiem ojca jest danie całkowitej wolności wyboru swoim synom, którzy zrobili postęp duchowy dzięki przestrzeganiu instrukcji mistrza duchowego.
06.05.26 Znaczenie: Każda mantra wedyjska jest zwana brahma, ponieważ każdą mantrę poprzedza brahmaksara (aum albo omkara). na przykład, om namo bhagavate vasudevaya. Pan Krsna mówi w Bhagavad-gicie (7.8), pranavah sarva-vedesu: "We wszystkich mantrach wedyjskich, Ja reprezentowany jestem przez pranavę, czyli omkarę." Tak więc intonowanie mantr wedyjskich rozpoczynających się od omkary jest bezpośrednio intonowaniem imienia Krsny. Nie ma żadnej różnicy. Kiedy ktoś intonuje omkarę albo zwraca się do Pana jako "Krsny", znaczenie jest to samo. Jednak Śri Caitanya Mahaprabhu polecił, aby w tym wieku intonować mantrę Hare Krsna (harer nama eva kevalam). Chociaż nie ma żadnej różnicy pomiędzy Hare Krsna i wedyjskimi mantrami rozpoczynającymi się od omkara, Śri Caitanya Mahaprabhu, przywódca ruchu duchowego tego wieku, polecił, aby intonować Hare Krsna, Hare Krsna, Krsna Krsna, Hare Hare / Hare Rama, Hare Rama, Rama Rama, Hare Hare.
06.05.27-28 Znaczenie: Z wersetu tego jasno wynika, że intonowaniu maha-mantry czy mantr wedyjskich muszą towarzyszyć srogie wyrzeczenia. W Kali-yudze ludzie nie są w stanie praktykować takich srogich wyrzeczeń jak wspomniane tutaj – picie jedynie wody i jedzenie jedynie powietrza przez wiele miesięcy. Nie można imitować takiego procesu. Ale przynajmniej trzeba podjąć pewne wyrzeczenia poprzez porzucenie 4 niepożądanych zasad, mianowicie niedozwolony seks, jedzenie mięsa, intoksykację i hazard. Tę tapasyę każdy może praktykować z łatwością, a wówczas intonowanie mantry Hare Krsna będzie miało natychmiastowy skutek. Nie należy porzucać procesu wyrzeczeń. Jeśli możliwe, należy kąpać się w wodach Gangesu i Yamuny, a gdzie nie ma tych rzek, można kąpać się w morzu. Jest to częścią wyrzeczenia. Dlatego nasz ruch świadomości Krsny założył 2 ogromne ośrodki, jeden we Vrndavanie, a drugi w Mayapur, Navadvipie. Tam można kąpać się w Gangesie albo w Yamunie, intonować mantrę Hare Krsna i w ten sposób osiągnąć doskonałość i powrócić do domu do Boga.
06.05.30 Znaczenie: Narada Muni ośmielił druga grupę synów Prajapatiego Daksy poprzez rozbudzenie ich naturalnego uczucia do braci. Nalegał, by podążyli za przykładem swych starszych braci, jeśli w ogóle mieli jakieś uczucia dla nich. Uczucie rodzinne jest bardzo mocne i dlatego Narada Muni zastosował tę taktykę, przypominając im o ich rodzinnym związku z Haryaśvami. Na ogół słowo nigama odnosi się do Ved, ale tutaj nigama dotyczy instrukcji zawartych w Vedach. Śrimad-Bhagavatam mówi, nigama-kalpa-taror galitam phalam: instrukcje wedyjskie są niczym drzewo, którego dojrzałym owocem jest Śrimad-Bhagavatam. Narada Muni zajmuje się rozdzielaniem tego owocu i dlatego poinstruował Vyasadevę, aby napisał Maha-puranę, Śrimad-Bhagavatam, dla korzyści społeczeństwa ludzkiego pogrążonego w ignorancji
anarthopaśamam saksad
bhakti-yogam adhoksaje
lokasyajanato vidvamś cakre
satvata-samhitam
"Materialne cierpienia żywej istoty, które nie są jej wcale potrzebne, mogą wkrótce zostać uśmierzone przez łączący proces służby oddania. Ale ogół ludzi nie wie o tym i dlatego Vyasadeva skompilował literaturę wedyjską traktującą o Najwyższej Prawdzie (Bhag. 1.7.6). Ludzie cierpią z powodu ignorancji i podążają niewłaściwą ścieżką do szczęścia. To nazywane jest anartha. Takie czynności materialne nigdy nie przyniosą im szczęścia i dlatego Narada Muni poinstruował Vyasadevę, aby zapisał instrukcje Śrimad-Bhagavatam. Vyasadeva istotnie posłuchał Narady i uczynił to. Śrimad-Bhagavatam jest najwyższą instrukcją Ved. Galitam phalam: Śrimad-Bhagavatam jest dojrzałym owocem Ved.
06.05.31 Znaczenie: Ludzie promowani są na różne planety odpowiednio do ich wiary w różne materialne związki. Tutaj jest powiedziane, że osoba bardzo wierna swoim braciom powinna podążać ścieżką podobną do ich ścieżki i w ten sposób zyskać sposobność promocji na Marudlokę. Narada Muni radzi drugiej grupie synów Prajapatiego Daksy, aby podążali ścieżką swoich starszych braci i wznieśli się do świata duchowego.
06.05.35 Znaczenie: Śrila Viśvanatha Cakravarti Thakura komentuje, że Narada Muni wyzwolił całą rodzinę Svayambhuvy Manu, począwszy od Priyavraty i Uttanapady. Wyzwolił syna Uttanapady, Dhruvę i również wyzwolił Pracinabarhi, który spełniał czynności karmiczne. Mimo to nie był w stanie wyzwolić Prajapatiego Daksy. Prajapati Daksa ujrzał przed sobą Naradę, ponieważ ten przyszedł do niego osobiście, aby go wyzwolić. Narada Muni skorzystał z okazji, aby zbliżyć się do Prajapatiego Daksy w jego nieszczęściu, ponieważ czas nieszczęścia jest czasem odpowiednim do docenienia bhakti-yogi. Jak oznajmia Bhagavad-gita (7.16), służbę oddania usiłują zrozumieć cztery rodzaje ludzi –
arta (osoba będąca w niedoli),
artharthi (osoba potrzebująca pieniędzy),
jijnasu (osoba dociekliwa) i
jnani (osoba posiadająca wiedzę).
Prajapati Daksa cierpiał z powodu utraty swych synów i dlatego Narada Muni skorzystał z okazji, aby poinstruować go o wyzwoleniu z niewoli materialnej.
06.05.36 Znaczenie: Śri Caitanya Mahaprabhu powiedział, sannyasira alpa chidra sarva-loke gaya (Cc. Madhya 12.51). W społeczeństwie jest wielu sannyasinów, vanaprasthów, grhasthów i brahmacarinów, ale jeśli wszyscy z nich żyją właściwie i zgodnie ze swymi obowiązkami, uważani są za sadhu. Prajapati Daksa był z pewnością sadhu, ponieważ spełnił tak wielkie wyrzeczenia, że pojawił się przed nim Najwyższa Osoba Boga, Pan Visnu. Niemniej jednak miał mentalność wyszukiwania błędów. Ponieważ Narada Muni zniweczył jego zamiary, błędnie uważał go za asadhu, czyli nieświętego. Pragnąc, aby jego synowie stali się grhasthami posiadającymi pełną wiedzę, Daksa posłał ich do Narayana-saras, aby tam spełnili wyrzeczenia. Jednakże Narada Muni – korzystając z tego, że zajmowali wzniosłą pozycję w wyrzeczeniu – poinstruował ich, aby stali się Vaisnavami w wyrzeczonym porządku życia. Taki jest obowiązek Narady Muniego i jego zwolenników. Muszą ukazać każdemu ścieżkę wyrzeczenia się tego materialnego świata i powrotu do domu, do Boga. Jednakże Prajapati Daksa nie był w stanie dostrzec wzniosłości obowiązków, które Narada Muni spełnił w stosunku do jego synów. Nie będąc w stanie docenić jego zachowania, Daksa oskarżył Naradę, że jest asadhu.
W związku z tym bardzo ważne są słowa bhiksor marga, "ścieżka wyrzeczonego porządku". Sannyasin zwany jest tridandi-bhiksu, ponieważ jego obowiązkiem jest żebranie jałmużny w domach grhasthów i udzielanie grhasthom duchowych instrukcji. Sannyasin ma pozwolenie, aby żebrać udając się od drzwi do drzwi, ale grhastha nie może tego robić Grhasthowie mogą zarabiać na swe życie zgodnie z czterema podziałami życia duchowego. Grnastha-bramin może zarabiać na życie poprzez stanie się uczonym i nauczanie ludzi w ogólności, jak wielbić Najwyższą Osobę Boga. Również sam może przyjąć obowiązek wielbienia. Dlatego jest powiedziane, że jedynie bramini mogą zaangażować się w wielbienie Bóstwa i mogą przyjmować za prasada to, cokolwiek ludzie ofiarują Bóstwu. Chociaż bramin może czasami przyjmować jałmużnę, nie robi tego w celu własnego utrzymania, ale dla wielbienia Bóstwa. Wskutek tego bramin nie gromadzi niczego na przyszłość. Podobnie, ksatriyowie mogą zbierać podatki od obywateli i muszą również chronić obywateli, egzekwować zasady i przepisy i utrzymywać prawo i porządek. Vaiśyowie powinni zarabiać na swe utrzymanie poprzez rolnictwo i ochronę krów. A śudrowie poprzez służenie trzem wyższym klasom. Jeśli ktoś nie zostanie braminem, nie może przyjąć sannyasy. Sannyasini i brahmacarini mogą żebrać od drzwi do drzwi, ale grhastha nie może tego robić.
Prajapati Daksa potępił Naradę Muniego za to, że Narada, brahmacarin mogący żebrać od drzwi do drzwi, przemienił w sannyasinów jego synów, którzy otrzymali wykształcenie, aby stać się grhasthami. Daksa był niezmiernie zły na Naradę, ponieważ sądził, że Narada wyrządził mu wielką krzywdę. Według opinii Daksy, Narada Muni wprowadził w błąd jego niedoświadczonych synów (asadhv akary arbhakanam). Daksa uważał swoich synów za niewinnych chłopców, których Narada zwiódł, gdyż wskazał im wyrzeczony porządek życia. Biorąc to wszystko pod uwagę, Prajapati Daksa zarzucił Naradzie, że był asadhu i nie powinien nakładać szat sadhu.
Grhasthowie czasami błędnie rozumieją świętą osobę, szczególnie gdy instruuje ich młodych synów, aby przyjęli świadomość Krsny. Na ogół grhastha sądzi, że jeśli ktoś nie doświadczył życia grhasthy, nie może właściwie przyjąć wyrzeczonego porządku. Jeśli młody człowiek natychmiast przyjmuje ścieżkę wyrzeczonego porządku, zgodnie z instrukcjami Narady albo członka jego sukcesji uczniów, rodziców ogarnia gniew. To samo zjawisko pojawia się w naszym ruchu świadomości Krsny, ponieważ instruujemy wszystkich młodych chłopców w krajach zachodnich, aby podążali ścieżką wyrzeczenia. Pozwalamy na życie grhastha, ale grhastha również podąża ścieżką wyrzeczenia. Nawet grhastha musi porzucić tak wiele złych nawyków, iż jego rodzice sądzą że jego życie zostało praktycznie zniszczone. Nie pozwalamy na jedzenie mięsa, zakazany seks, hazard i intoksykację i wskutek tego rodzice zastanawiają się, w jaki sposób życie może mieć wartość, jeśli istnieje tak wiele zakazów. Szczególnie w krajach zachodnich te 4 zakazane czynności praktycznie stanowią istotę życia współczesnej populacji. Dlatego rodzicom czasami nie podoba się nasz ruch, tak jak Prajapatiemu Daksy nie podobały się czynności Narady i oskarżył go o nieuczciwość. Niemniej jednak chociaż rodzice mogą być na nas rozgniewani, musimy bez wahania spełniać nasz obowiązek, ponieważ jesteśmy w sukcesji uczniów wywodzącej się od Narady Muniego.
Ludzie poświęcający się życiu rodzinnemu zastanawiają się, w jaki sposób można porzucić przyjemność życia grhasthy – będącego koncesją na przyjemność seksualną – jedynie po to, aby stać się mnichem w świadomości Krsny. Nie wiedzą, że koncesja na życie seksualne w życiu rodzinnym nie może być uregulowana, dopóki nie przyjmie się życia mnicha. Dlatego cywilizacja wedyjska nakazuje, aby pod koniec 50 roku życia porzucić życie rodzinne. Jest to konieczne. Ponieważ jednakże współczesna cywilizacja jest błędnie ukierunkowana, ojcowie rodzin chcą pozostać w życiu rodzinnym aż do śmierci i dlatego cierpią. W takich przypadkach uczniowie Narady Muniego radzą wszystkim członkom młodszej generacji, aby natychmiast przyłączyli się do ruchu świadomości Krsny Nie ma w tym nic złego.
06.05.37 Znaczenie: Skoro tylko bramin przychodzi na świat, zaciąga trzy rodzaje długów – długi wobec świętych osób, wobec półbogów i wobec swego ojca. Syn bramina musi praktykować celibat (brahmacaryę), aby spłacić swój dług wobec świętych osób; musi spełniać rytualistyczne ceremonie, aby spłacić dług wobec półbogów; i musi płodzić dzieci, aby uwolnić się od długu wobec swojego ojca. Prajapati Daksa argumentował, że chociaż wyrzeczony porządek jest polecany do wyzwolenia, nie można osiągnąć tego wyzwolenia dopóty, dopóki nie wywiąże się ze swoich obowiązków wobec półbogów, świętych i swego ojca. A ponieważ synowie Daksy nie uwolnili się od trzech długów, jak Narada Muni mógł wprowadzić ich w wyrzeczony porządek życia? Najwidoczniej Prajapati Daksa nie znał ostatecznej decyzji śastr. Jak oznajmia Śrimad-Bhagavatam (11.5.41):
devarsi-bhutapta-nrnam pitrnam
na kinkaro nayam rni ca rajan
sarvatmana yah śaranam śaranyam
gato mukundam parihrtya kartam
Każdy jest zadłużony wobec półbogów, żywych istot w ogólności, wobec swojej rodziny, pitów itd., ale jeśli ktoś całkowicie podporządkowuje się Krsnie, Mukundzie, który może obdarzyć wyzwoleniem, to uwalnia się od wszystkich długów, nawet jeśli nie spełnia żadnych yajni. Nawet jeśli ktoś nie spłacił swych długów, zostaje z nich zwolniony, jeśli wyrzeka się tego materialnego świata dla Najwyższej Osoby Boga, którego lotosowe stopy są schronieniem każdego. Taki jest werdykt śastr. Zatem Narada Muni postąpił zupełnie słusznie, kiedy poinstruował synów Prajapatiego Daksy, aby natychmiast wyrzekli się materialnego świata i przyjęli schronienie Najwyższej Osoby Boga. Na nieszczęście Prajapati Daksa, ojciec Haryaśvów i Savalaśvów, nie zrozumiał ogromnej służby spełnianej przez Naradę Muniego. Dlatego Daksa zwrócił się do niego jako papa, uosobienie grzechu i asadhu (osoby nieświętej). Ponieważ Narada Muni był wielkim świętym i Vaisnavą, tolerował wszelkie zarzuty Prajapatiego Daksy. Wyzwalając wszystkich synów Prajapatiego Daksy i umożliwiając im powrót do domu, do Boga, jedynie spełnił swój obowiązek.
06.05.38 Znaczenie: Ta mentalność Prajapatiego Daksy pokutuje do dzisiaj. Kiedy młodzi chłopcy przyłączają się do ruchu świadomości Krsny, ich ojcowie i tzw. opiekunowie bardzo złoszczą się na założyciela ruchu świadomości Krsny, ponieważ sądzą, że ich synowie zostali niepotrzebnie nakłonieni do rezygnacji z materialnych przyjemności, jedzenia, picia i zabaw. Karmici, osoby działające dla korzyści, sądzą że należy w pełni oddawać się radościom w życiu obecnym w tym materialnym świecie i również spełniać jakieś pobożne czynności, aby osiągnąć promocję na wyższe systemy planetarne, dla dalszych przyjemności w życiu następnym. Jednakże yogin, szczególnie bhakti-yogin, jest nieczuły na opinie tego materialnego świata. Nie interesują go podróże na wyższe systemy planetarne półbogów, by cieszyć się długim życiem w zaawansowanej cywilizacji materialnej. Jak oznajmia Prabodhananda Sarasvati kaivalyam narakayate tri-daśa-pur akaśa-puspayate: dla bhaktów wtopienie się w egzystencję Brahmana jest piekłem, a życie na wyższych systemach planetarnych półbogów jest błędnym ognikiem, fantasmagorią bez prawdziwej egzystencji. Czystego bhakty nie interesuje doskonałość yogiczna, podróże na wyższe systemy planetarne czy jedność z Brahmanem. Pragnie jedynie pełnić służbę dla Osoby Boga. Ponieważ Prajapati Daksa był karmitą, nie był w stanie docenić wielkiej służby, którą Narada Muni spełnił dla jego 11 000 synów. Zamiast tego oskarżył go, że jest grzesznikiem, a ponieważ Narada Muni obcował z Najwyższą Osobą Boga, stwierdził, że Pan również zostanie zniesławiony. W ten sposób Daksa skrytykował Naradę Muniego, że był winnym wobec Pana, chociaż był znany jako towarzysz Pana.
06.05.39 Znaczenie: Takie oto krytyki muszą znosić słudzy Narady Muniego w sukcesji uczniów. Poprzez ten ruch świadomości Krsny staramy się szkolić młodych ludzi, aby stali się bhaktami i powrócili do domu, z powrotem do Boga, poprzez przestrzeganie ścisłych regulujących zasad, ale naszej służby nie docenia się ani w Indiach, ani za granicą w krajach zachodnich, gdzie usiłujemy szerzyć ten ruch świadomości Krsny. W Indiach bramini kastowi stali się wrogami ruchu świadomości Krsny, ponieważ wznosimy na pozycję braminów cudzoziemców, którzy są uważani za mlecchów i yavanów. Szkolimy ich w wyrzeczeniach i pokutach i uznajemy za braminów, obdarzając ich świętą nicią. Wskutek tego bramini kastowi Indii są bardzo niezadowoleni z naszej działalności w świecie zachodnim. A na Zachodzie naszymi wrogami również stają się rodzice młodych ludzi, którzy przyłączają się do tego ruchu. Nie mamy zamiaru stwarzać wrogów, ale tak jest, że niewielbiciele zawsze będą mieli do nas wrogi stosunek. Niemniej jednak, jak oznajmiają śastra, bhakta powinien być zarówno tolerancyjny, jak i miłosierny. Bhaktowie, którzy nauczają, powinni być przygotowani na to, że będą oskarżani przez osoby będące w ignorancji, a mimo to muszą być miłosierni dla upadłych uwarunkowanych dusz. Jeśli ktoś może spełniać swój obowiązek w sukcesji uczniów wywodzących się od Narady Muniego, jego służba z pewnością zostanie uznana. Jak Pan mówi w Bhagavad-gicie (18.68-69):
ya idam paramam guhyam
mad-bhaktesv abhidhasyati
bhaktim mayi param krtva mam
evaisyaty asamśayah
na ca tasman
manusyesu kaścin me priya-krttamah
bhavita na ca me
tasmad anyah priyataro bhuvi
"Ale temu, kto ten najwyższy sekret tłumaczy Moim wielbicielom, gwarantowana jest czysta służba oddania i w końcu powróci on do Mnie. Nie ma dla Mnie droższego od niego sługi w tym świecie, ani też nigdy droższego nie będzie." Głosimy więc dalej przekaz Pana Krsny i nie obawiamy się wrogów. Naszym jedynym obowiązkiem jest zadowolenie Pana poprzez takie nauczanie, a Pan Caitanya i Pan Krsna przyjmują to za służbę. Musimy szczerze służyć Panu i nie pozwolić na to, by powstrzymali nas tzw. wrogowie.
W wersecie tym użyto słowa sauhrda-ghnam ("ten który łamie przyjaźń"). Ponieważ Narada Muni i członkowie jego sukcesji uczniów zrywają przyjaźń i niszczą życie rodzinne, czasami oskarża się ich, że są sauhrda-ghnam, czyli stwarzają wrogość pomiędzy krewnymi. W rzeczywistości tacy bhaktowie są przyjaciółmi każdej żywej istoty (suhrdam sarva-bhutanam), ale są błędnie przyjmowani za wrogów. Nauczanie może być trudnym, niewdzięcznym zadaniem, ale nauczający musi wypełniać polecenia Najwyższego Pana i nie obawiać się materialistycznych osób.
06.05.40 Znaczenie: Prajapati Daksa miał rację mówiąc, że zmiana stroju nie jest w stanie uwolnić od przywiązania do tego materialnego świata. Sannyasini Kali-yugi, którzy zmieniają swoje szaty z białych na szafranowe, a następnie sądzą, że mogą robić cokolwiek im się podoba, są bardziej odrażający niż materialistyczni grhasthowie. To nie jest polecane nigdzie. Prajapati Daksa miał rację, wytykając ten błąd, ale nie wiedział on, że Narada Muni rozbudził ducha wyrzeczenia w Haryaśvach i Savalaśvach poprzez pełną wiedzę. Takie oświecone wyrzeczenie jest rzeczą pożądaną. W wyrzeczony porządek życia należy wstępować z pełną wiedzą (jnana-vairagya), gdyż osoba, która wyrzeka się tego materialnego świata w ten sposób, może osiągnąć doskonałość życia. Ten wzniosły stan można osiągnąć bez trudu, jak potwierdzają to oznajmienia Śrimad-Bhagavatam (1.2.7):
vasudeve bhagavati
bhakti-yogah prayojitah
janayaty aśu vairagyam jnanam
ca yad ahaitukam
"Przez pełnienie służby oddania dla Osoby Boga, Śri Krsny, osiąga się natychmiast bezprzyczynową wiedzę i obojętność wobec świata." Jeśli ktoś poważnie angażuje się w służbę oddania dla Pana Vasudevy, automatycznie manifestuje się w jego osobie jnana i vairagya. Nie ma co do tego wątpliwości. Oskarżenie Prajapatiego Daksy, że Narada w rzeczywistości nie wzniósł jego synów do platformy wiedzy, było bezpodstawne. Wszyscy synowie Prajapatiego Daksy najpierw zostali wzniesieni do platformy jnany, a następnie automatycznie wyrzekli się tego świata. Podsumowując, dopóki ktoś nie rozbudzi wiedzy, dotąd nie może pojawić się wyrzeczenie, gdyż bez zaawansowanej wiedzy nie można porzucić przywiązania do przyjemności materialnej.
06.05.41 Znaczenie: Mówi się, że dopóki kobieta nie zajdzie w ciążę, nie jest w stanie zrozumieć, na czym polega trud rodzenia dziecka. Bandhya ki bujhibe prasava-vedana. Słowo bandhya znaczy "kobieta bezpłodna". Taka kobieta nie może urodzić dziecka. Jak więc mogłaby zrozumieć ból porodowy? Według filozofii Prajapatiego Daksy, Kobieta powinna najpierw stać się brzemienną i doświadczyć bólu wydania dziecka na świat. Wówczas, jeśli jest inteligentna, nie będzie chciała ponownie zachodzić w ciążę. W rzeczywistości jednakże nie jest to faktem. Przyjemność seksualna jest tak mocna, że kobieta zachodzi w ciążę i cierpi w czasie porodu, ale pomimo swego doświadczenia ponownie staje się brzemienną. Według filozofii Daksy, powinniśmy uwikłać się w materialne przyjemności, tak abyśmy po doświadczeniu cierpień związanych z taką przyjemnością mogli automatycznie się ich wyrzec. Jednakże natura materialna jest tak mocną, że chociaż człowiek cierpi na każdym kroku, nie porzuci swych prób doznawania radości (trpyanti neha krpana bahu-duhkha-bhajah). W takiej sytuacji dopóki nie otrzymamy towarzystwa bhaktów takich jak Narada Muni albo jego sług w sukcesji uczniów, nie będziemy w stanie rozbudzić ducha wyrzeczenia. Nie jest faktem, że ponieważ przyjemność materialna pociąga za sobą tak wiele bolesnych stanów, będziemy mogli automatycznie uwolnić się od przywiązań. Potrzebujemy błogosławieństw takich bhaktów jak Narada Muni. Wówczas będziemy mogli porzucić swe przywiązanie do materialnego świata. Młodzi chłopcy i dziewczęta w ruchu świadomości Krsny porzucili ducha przyjemności materialnych nie z powodu praktyki, ale dzięki łasce Pana Śri Caitanyi Mahaprabhu i Jego sług.
06.05.42 Znaczenie: Prajapati Daksa pragnął dowieść, że był najbardziej tolerancyjny, ponieważ nie powiedział nic, kiedy Narada Muni bez żadnego powodu nakłonił jego 10 000 synów do przyjęcia ścieżki wyrzeczenia. Czasami ojcom rodziny zarzuca się, że są grhamedhi, gdyż grhamedhiego satysfakcjonuje życie rodzinne bez duchowego postępu. Grhasthowie jednakże są inni, ponieważ chociaż wiodą życie rodzinne z żonami i dziećmi, pragną postępu duchowego. Prajapati Daksa pragnął dowieść, że był bardzo wspaniałomyślny dla Narady Muniego, ponieważ kiedy Narada zwiódł jego pierwszych synów, on nie uczynił nic; był łaskawy i tolerancyjny. Był jednakże zasmucony, że Narada Muni zwiódł jego synów po raz drugi. Dlatego chciał dowieść, że chociaż Narada Muni ubierał się jak sadhu, w rzeczywistości nie był sadhu; on sam, chociaż wiodąc życie rodzinne, był większym sadhu od Narady Muniego.
06.05.43 Znaczenie: Ponieważ Prajapati Daksa był grhamedhim, który pragnął pozostać w życiu rodzinnym, sądził, że jeśli Narada Muni nie będzie mógł pozostać w jednym miejscu, ale będzie musiał podróżować po całym świecie, będzie to dla niego wielką karą. W rzeczywistości jednak kara taka jest błogosławieństwem dla nauczającego. Osoba nauczająca jest znana jako parivrajakacarya-acarya, czyli nauczyciel, który zawsze podróżuje dla korzyści ludzkiego społeczeństwa. Prajapati Daksa przeklął Naradę Muniego mówiąc, że chociaż miał możliwość podróżowania po całym wszechświecie, nigdy nie będzie mógł pozostać w jednym miejscu. W systemie parampara wywodzącym się od Narady Muniego, ja również zostałem przeklęty. Chociaż mam wiele ośrodków, które mogłyby być odpowiednimi miejscami rezydencji, nie mogę nigdzie pozostać, gdyż zostałem przeklęty przez rodziców moich młodych uczniów. Od momentu założenia ruchu świadomości Krsny, podróżuję wkoło świata 2 razy albo 3 razy do roku i chociaż wszędzie, gdziekolwiek się udaję, otrzymuję wygodne miejsca do mieszkania, nigdzie nie mogę pozostać dłużej niż 3 dni albo tydzień. Nie mam nic przeciwko tej klątwie rodziców moich uczniów, ale teraz koniecznością jest, abym pozostał w jednym miejscu, aby dokończyć inne zadanie – tłumaczenie Śrimad-Bhagavatam. Jeśli moi młodzi uczniowie, szczególnie ci, którzy przyjęli sannyasę, wezmą na siebie odpowiedzialność podróżowania po całym świecie, to może będzie możliwe, abym przeniósł tę klątwę rodziców na tych młodych nauczających. Wówczas będę mógł siedzieć wygodnie w jednym miejscu, aby pracować nad tłumaczeniem.
06.05.44 Znaczenie: Jak oznajmia Śrimad-Bhagavatam (3.25.21):
titiksavah karunikah suhrdah sarva-dehinam
ajata-śatravah śantah sadhavah sadhu-bhusanah
"Sadhu jest tolerancyjny, spokojny, miłosierny i przyjacielski wobec wszystkich żywych istot. Nie ma wrogów, przestrzega poleceń pism świętych i wszystkie jego cechy są wzniosłe." Ponieważ Narada Muni jest najbardziej wzniosłym sadhu, wielbicielem, spokojnie tolerował klątwę, aby wyzwolić Prajapatiego Daksę. Śri Caitanya Mahaprabhu nauczał tej zasady wszystkich swoich bhaktów:
trnad api sunicena taror api
sahisnuna
amanina manadena kirtaniyah
sada harih
"Święte imię Pana należy intonować w pokornym stanie umysłu, uważając się za niższego od słomy na ulicy; należy być bardziej tolerancyjnym niż drzewo, powinno się być wolnym od wszelkiego poczucia fałszywego prestiżu i należy być zawsze gotowym, by ofiarować wszelki szacunek innym. Osiągnąwszy taki stan umysłu można bezustannie intonować święte imię Pana." Osoba głosząca chwały Pana na całym świecie albo w całym wszechświecie powinna – stosując się do polecenia Śri Caitanyi Mahaprabhu – być bardziej pokorna od trawy i bardziej tolerancyjną od drzewa, ponieważ nauczający nie może mieć wygodnego życia. W rzeczywistości nauczający musi stawić czoła wielu przeszkodom. Nie tylko jest od czasu do czasu przeklinany, ale czasami musi również cierpieć rany. Na przykład, kiedy Nityananda Prabhu poszedł nauczać świadomości Krsny dwóch braci łajdaków, Jagai i Madhai, bracia ci zranili Go w głowę, która zaczęła krwawić, lecz niemniej jednak On był tolerancyjny i wyzwolił tych dwóch łobuzów, którzy stali się doskonałymi Vaisnavami. Taki jest obowiązek nauczającego. Pan Jezus Chrystus tolerował nawet ukrzyżowanie. Więc nie było nic dziwnego w tym, że Narada Muni został obrzucony klątwą i tolerował ją.
Można by zapytać, dlaczego Narada Muni pozostał w obecności Prajapatiego Daksy i tolerował wszystkie jego oskarżenia i klątwy. Czy było to dla wyzwolenia Daksy? Odpowiedź brzmi: tak. Śrila Viśvanatha Cakravarti Thakura mówi, że kiedy Prajapati Daksa znieważył Naradę Muniego, Narada Muni powinien natychmiast odejść, lecz celowo został, aby wysłuchać wszystkich mocnych słów Daksy, tak aby Daksa mógł uwolnić się od swego gniewu. Prajapati Daksa nie był zwykłym człowiekiem; zgromadził on rezultaty wielu pobożnych czynności. Dlatego Narada Muni oczekiwał, że po wypowiedzeniu swej klątwy, Daksa – usatysfakcjonowany i wolny od gniewu – będzie żałował swego zachowania i w ten sposób otrzyma szansę stania się Vaisnavą i osiągnie wyzwolenie. Kiedy Jagai i Madhai znieważyli Pana Nityanandę, Pan Nityananda stał cierpliwie i dlatego obaj bracia upadli do Jego lotosowych stóp i wyrazili skruchę. Wskutek tego później stali się doskonałymi Vaisnavami.
W ten sposób Bhaktivedanta kończy objaśnienia do 5-go Rozdziału 6-go
Canto Śrimad-Bhagavatam zatytułowanego
"Prajapati Daksa rzuca klątwę na Naradę Muniego."