ROZDZIAŁ IX .

Pan Śri Caitanya Mahaprabhu podróżuje do świętych miejsc

Śrila Bhaktivinoda Thakura przedstawił streszczenie Dziewiątego Rozdziału. Opuściwszy Vidyanagarę, Śri Caitanya Mahaprabhu odwiedził takie miejsca pielgrzymek, jak Gautami-ganga, Mallikarjuna, Ahovala-nrsimha, Siddhavata, Skanda-ksetra, Trimatha, Vrddhakaśi, Bauddha-sthana, Tripati, Trimalla, Pana-nrsimha, Śiva-kanci, Visnu-kanci, Trikala-hasti, Vrddhakola, Śiyali-bhairavi, Kaveri-tira i Kumbhakarna-kapala.

W końcu Pan udał się do Śri Ranga-ksetry, gdzie nawrócił bramina o imieniu Vyenkata Bhatta, który - wraz ze swą rodziną - został bhaktą Krsny. Po opuszczeniu Śri Rangi Caitanya Mahaprabhu dotarł do Rsabha-parvaty, gdzie spotkał Paramanandę Puri, który później przybył do Jagannatha Puri. Następnie Pan Śri Caitanya Mahaprabhu udał się dalej, docierając do Setubandha Rameśvary. W Śri Śaila-parvacie Pan spotkał Pana Śivę i jego żonę Durgę w przebraniu bramina i braminki. Stamtąd podążył ku Kamakosthi-puri, a później przybył do południowej Mathury. Rozmawiał z Nim pewien bramin, bhakta Pana Ramacandry. Później Pan wykąpał się w rzece Krtamala. Na wzgórzu znanym jako Mahendra-śaila Pan zobaczył Paraśuramę. Następnie udał się do Setubandhy i wykąpał się w Dhanus-tirtha. Odwiedził też Rameśvarę, gdzie zgromadził pewne dokumenty związane z Sitadevi, której iluzoryczną formę porwał Ravana. Następnie Pan odwiedził miejsca znane jako Pandya-deśa, Tamraparni, Nayatripadi, Ciyadatala, Tilakanci, Gajendra-moksana, Panagadi, Camtapura, Śri Vaikuntha, Malaya-parvata i Kanyakumari. Potem, w Mallara-deśy, Pan spotkał Bhattatharów i wybawił Kala Krsnadasa z ich szpon. Na brzegach rzeki Payasvini zebrał też Piąty Rozdział Brahma-samhity. Później odwiedził Payasvini, Śrngavera-puri-mathę i Matsya-tirthę. W wiosce Udupi zobaczył Gopala zainstalowanego przez Śri Madhvacaryę. Następnie w rozmowie opartej na śastrach pokonał Tattvavadi. Potem Pan odwiedził Phalgu-tirthę, Tritakupę, Pancapsarę, Surparakę i Kolapurę. W Śri Rangapuri Pan otrzymał wiadomość o odejściu Śankaracaryi. Później udał się nad brzeg rzeki Krsnavenvy, gdzie pośród braminów Vaisnavów zebrał napisaną przez Bilvamangalę księgę, zatytułowaną Krsna-karnamrta. Następnie Pan odwiedził Tapti, Mahismati-purę, Narmada-tirę i Rsyamuka-parvatę. Wkroczył do Dandakaranya i wyzwolił siedem drzew palmowych. Stamtąd poszedł do miejsca znanego jako Pampa-sarovara i odwiedził Pancavati, Nasikę, Brahmagiri, a także źródło rzeki Godavari, Kuśavartę. W ten sposób Pan odwiedził niemalże wszystkie święte miejsca w Południowych Indiach. W końcu, po ponownej wizycie w Vidyanagarze, tą samą trasą wrócił do Jagannatha Puri.

Madhya 09.01 Pan Śri Caitanya Mahaprabhu nawrócił mieszkańców Południowych Indii. Ludzie ci byli silni jak słonie, ale znajdowali się w szponach krokodyli rozmaitych filozofii - takich jak filozofia buddyjska, dżinizm i Mayavada. Dyskiem Swojej łaski Pan przemienił ich wszystkich w Vaisnavów, bhaktów Pana.

Madhya 09.01 Znaczenie: Zostało tu powiedziane, że Pan wybawił Gajendrę, słonia, który został zaatakowany przez krokodyle. Gdy Śri Caitanya Mahaprabhu odwiedził Południowe Indie, prawie wszyscy mieszkańcy znajdowali się w pazurach krokodyli prezentujących filozofię buddyjską, dżinizm i Mayavada. Chociaż Kaviraja Gosvami oznajmia, że ludzie ci byli tak silni jak słonie, w rzeczywistości byli w szponach śmierci, gdyż zostali zaatakowani przez krokodyle różnych filozofii. Jednak przez Swoją łaskę Śri Caitanya Mahaprabhu wybawił słonia z pazurów krokodyli.

Madhya 09.02 Wszelka chwała Panu Śri Caitanyi Mahaprabhu! Wszelka chwała Panu Nityanandzie Prabhu! Wszelka chwała Śri Advaicie Prabhu! I wszelka chwała bhaktom Śri Caitanyi Mahaprabhu!

Madhya 09.03 Podróż Śri Caitanyi Mahaprabhu po Południowych Indiach była z pewnością nadzwyczajna, gdyż odwiedził On tam wiele tysięcy miejsc pielgrzymek.

Madhya 09.04 Gdy Pan odwiedzał wszystkie te święte miejsca, nawrócił wiele tysięcy mieszkańców. W ten sposób wybawionych zostało wielu ludzi. Jedynie dotykając świętych miejsc, przemieniał je w wielkie miejsca pielgrzymek.

Madhya 09.04 Znaczenie: Jest powiedziane: tirthi-kurvanti tirthani. Tirtha, czyli święte miejsce, jest to miejsce, które odwiedzają lub w którym mieszkają wielkie święte osoby. Chociaż te święte miejsca były już miejscami pielgrzymek, wszystkie zostały oczyszczone dzięki odwiedzinom Śri Caitanyi Mahaprabhu. Wielu ludzi udaje się do tych świętych miejsc i pozostawia tam swoje grzeszne reakcje, uwalniając się w ten sposób z zanieczyszczeń. Gdy zanieczyszczenia te nagromadzą się, są neutralizowane przez wielkie osoby, takie jak Śri Caitanya Mahaprabhu i Jego ściśli zwolennicy, którzy odwiedzają te miejsca. Do szpitala przychodzi wiele rodzajów pacjentów dotkniętych wieloma rodzajami chorób. W rzeczywistości szpital zawsze jest zakażony, ale biegły lekarz swą mistrzowską obecnością i zarządzaniem sprawia, że szpital jest wysterylizowany. Podobnie, miejsca pielgrzymek zawsze są zarażone grzechami, które pozostawiają udający się tam grzeszni ludzie, lecz gdy miejsca te odwiedzają osoby takie jak Śri Caitanya Mahaprabhu, wówczas znika wszelkie zanieczyszczenie.

Madhya 09.05 Nie mogę zapisać chronologicznie wszystkich miejsc pielgrzymek, które odwiedził Pan Śri Caitanya Mahaprabhu. Mogę jedynie podsumować to wszystko mówiąc, że Pan wstępował do wszystkich świętych miejsc na prawo i lewo, przychodząc i odchodząc.

Madhya 09.06 Ponieważ nie jestem w stanie zapisać wszystkich tych miejsc w porządku chronologicznym, więc robię jedynie powierzchowną próbę zarejestrowania ich.

Madhya 09.07-08 Jak oznajmiono wcześniej, wszyscy mieszkańcy wiosek odwiedzanych przez Pana Caitanyę stawali się Vaisnavami i zaczynali intonować Hari i Krsna. W ten sposób we wszystkich wioskach, do których Pan wstąpił, każdy stał się Vaisnavą, bhaktą.

Madhya 09.07-08 Znaczenie: Święte imiona Krsny i Hari, czy też intonowanie mantry Hare Krsna, są duchowo tak potężne, że nawet dzisiaj, gdy nasi nauczający udają się w odległe części świata, ludzie natychmiast zaczynają intonować Hare Krsna. Śri Caitanya Mahaprabhu był Samą Najwyższą Osobą Boga. Nie ma nikogo, kto może równać się z Nim lub z Jego mocami. Lecz ponieważ my podążamy Jego śladami i także intonujemy maha-mantrę Hare Krsna, skutek jest prawie tak potężny jak w czasach Pana Caitanyi Mahaprabhu. Nasi nauczający wywodzą się głównie z krajów europejskich i amerykańskich, lecz pomimo tego, dzięki łasce Pana Caitanyi, odnoszą ogromny sukces, gdziekolwiek się udadzą, by zakładać ośrodki. Naprawdę ludzie wszędzie bardzo poważnie intonują Hare Krsna, Hare Krsna, Krsna Krsna, Hare Hare / Hare Rama, Hare Rama, Rama Rama, Hare Hare.

Madhya 09.09 W Południowych Indiach było wiele rodzajów ludzi. Niektórzy byli filozoficznymi spekulantami, a niektórzy osobami działającymi dla rezultatów. W każdym razie były tam niezliczone ilości niewielbicieli.

Madhya 09.10 Pod wpływem Śri Caitanyi Mahaprabhu wszyscy ci ludzie zrezygnowali z własnych opinii i zostali Vaisnavami, bhaktami Krsny.

Madhya 09.11 Wszyscy Vaisnavowie z Południowych Indii byli wówczas wielbicielami Pana Ramacandry. Niektórzy byli Tattvavadi, a inni byli zwolennikami Ramanujacaryi.

Madhya 09.11 Znaczenie: Śrila Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura wskazuje, że termin Tattvavadi odnosi się do zwolenników Śrila Madhvacaryi. Aby odróżnić swą sukcesję uczniów od Mayavadi, zwolenników Śankaracaryi, Śrila Madhvacarya nazwał swą grupę Tattvavada. Ci Tattvavadi zawsze atakują impersonalistycznych monistów, próbując pokonać ich filozofię impersonalizmu. Ogólnie rzecz biorąc, ustanawiają oni supremację Najwyższej Osoby Boga. W rzeczywistości sukcesja uczniów Madhvacaryi znana jest jako sekta Brahma-Vaisnava, czyli sekta pochodząca od Pana Brahmy. Dlatego Tattvavadi, czyli zwolennicy Madhvacaryi, nie akceptują zdarzenia związanego ze złudzeniem Pana Brahmy, zapisanego w Dziesiątym Canto Śrimad-Bhagavatam. Śrila Madhvacarya celowo uniknął komentowania tej części Śrimad-Bhagavatam, w której wspomniana jest brahma-mohana, iluzja Pana Brahmy. Śrila Madhavendra Puri był jednym z acaryów w sukcesji uczniów Tattvavada i dowiódł, że ostatecznym celem transcendentalizmu jest osiągnięcie czystej służby oddania, miłości do Boga. Ci Vaisnavowie, którzy należą do Gaudiya-sampradayi, sukcesji uczniów podążającej śladami Śri Caitanyi Mahaprabhu, różnią się od Tattvavadi, chociaż należą do tej samej Tattvavada sampradayi. Dlatego zwolennicy Śri Caitanyi Mahaprabhu znani są jako Madhva-Gaudiya-sampradaya.

Słowo pasandi odnosi się do tych, którzy są przeciwni czystej służbie oddania. Dotyczy ono zwłaszcza Mayavadi, impersonalistów. Definicja pasandi podana jest w Hari-bhakti-vilasie (1.73), gdzie jest powiedziane:

yas tu narayanam devam brahma-rudradi-daivataih

samatvenaiva vikseta sa pasandi bhaved dhruvam

Pasandi jest to ktoś, kto uważa, że Najwyższy Pan Narayana, Osoba Boga, jest na tym samym poziomie, co półbogowie, którym przewodzą Pan Brahma i Pan Śiva. Bhakta nigdy nie sądzi, że Pan Narayana znajduje się na jednakowej platformie z Panem Brahmą i Panem Śivą. Madhvacarya-sampradaya i Ramanuja-sampradaya są to głównie czciciele Pana Ramacandry, chociaż zakłada się, że Śri Vaisnavowie są czcicielami Pana Narayana i Laksmi, a Tattvavadi przyjmuje się za wielbicieli Pana Krsny. Obecnie w większości klasztorów należących do Madhva-sampradayi wielbi się Pana Ramacandrę.

W książce znanej jako Adhyatma-ramayana, w Rozdziałach od Dwunastego do Piętnastego, znajdują się wypowiedzi o wielbieniu Bóstw Śri Ramacandry i Sity. Jest powiedziane, że w czasach Pana Ramacandry był pewien bramin, który podjął ślub niejedzenia śniadania, dopóki nie ujrzy Pana Ramacandry. Czasami, ze względu na sprawy służbowe, Pan Ramacandra był nieobecny w Swej stolicy przez cały tydzień i w tym czasie mieszkańcy nie mogli Go widzieć. Podczas tego tygodnia bramin ten nie mógł wypić nawet kropli wody z powodu swojego ślubu. Bramin przerywał swój post po ośmiu czy dziewięciu dniach, gdy mógł osobiście ujrzeć Pana Ramacandrę. Widząc ten surowy ślub bramina, Pan Ramacandra polecił Swemu młodszemu bratu Laksmanowi, by dostarczył braminowi parę Bóstw Sita-Rama. Bramin otrzymał Bóstwa od Śri Laksmanaji i czcił Je wiernie do końca życia. W chwili swej śmierci przekazał Bóstwa Śri Hanumanji, który na wiele lat zawiesił Je wokół swej szyi i służył Im z całym oddaniem. Po wielu latach, gdy Hanumanji opuścił ciało na wzgórzu zwanym Gandha-madana, przekazał Bóstwa Bhimasenie, jednemu z Pandavów, a Bhimasena zaniósł Je do swego pałacu, w którym przechowywał Je z wielką troską. W pałacu były One wielbione przez Ksemakantę, ostatniego króla z dynastii Pandavów. Później te same Bóstwa trzymali pod swą opieką królowie Orissy znani jako Gajapati. Bóstwa te otrzymał od króla Orissy jeden z acaryów o imieniu Narahari Tirtha, który należał do sukcesji uczniów Madhvacaryi.

Można zauważyć, że te właśnie Bóstwa Ramy i Sity były wielbione od czasów króla Iksvaku. W rzeczywistości wielbili Je książęta, członkowie rodziny królewskiej, jeszcze przed pojawieniem się Pana Ramacandry. Później, za czasów Pana Ramacandry, Bóstwa te czcił Laksmana. Mówi się, że Madhvacarya otrzymał te Bóstwa zaledwie na trzy miesiące przed swoim odejściem i zainstalował Je w świątyni w Udupi. Od tego czasu Bóstwa te były wielbione w tym klasztorze przez Madhvacarya-sampradayę. Jeśli chodzi o Śri Vaisnavów, poczynając od Ramanujacaryi, oni także wielbili Bóstwa Sita-Rama. Bóstwa Sita-Rama czczone są także w Tirupati i innych miejscach. Ze Śri Ramanujacarya-sampradayi wywodzi się inna gałąź znana jako Ramanandi czy Ramat i jej zwolennicy także wiernie wielbią Bóstwa Sita-Rama. Vaisnavowie z Ramanuja-sampradayi wolą wielbić Pana Ramacandrę niż Radha-Krsnę.

Madhya 09.12 Po spotkaniu się ze Śri Caitanyą Mahaprabhu wszyscy ci różni Vaisnavowie zostali bhaktami Krsny i zaczęli intonować maha-mantrę Hare Krsna.

Madhya 09.13 "O Panie Ramacandro, potomku Maharajy Raghu, chroń mnie łaskawie! O Panie Krsno, zabójco demona Keśi, chroń mnie łaskawie!"

Madhya 09.14 Idąc drogą Śri Caitanya Mahaprabhu zwykł intonować tę mantrę Rama Raghava. Śpiewając w ten sposób, przybył nad brzegi Gautami-gangi i wykąpał się tam.

Madhya 09.14 Znaczenie: Gautami-ganga jest innym odgałęzieniem rzeki Godavari. Na brzegu tej rzeki, naprzeciwko miasta Rajamahendri, żył niegdyś wielki mędrzec zwany Gautamą Rsim i dlatego też odnoga ta została nazwana Gautami-gangą.

Śrila Bhaktivinoda Thakura mówi, że Śrila Kaviraja Gosvami zapisał nazwy świętych miejsc odwiedzonych przez Śri Caitanyę Mahaprabhu, lecz że nie są one ułożone w porządku chronologicznym. Jest jednak notatnik Govindy dasa zawierający porządek chronologiczny i wzmianki o położeniu geograficznym. Śrila Bhaktivinoda Thakura odsyła czytelników do tej książki. Według Govindy dasa Śri Caitanya Mahaprabhu z Gautami-gangi udał się do Trimandy. Stamtąd poszedł do Dhundirama-tirthy, innego miejsca pielgrzymek. Zgodnie z tą książką, złożywszy wizytę w Gautami-gandze, Śri Caitanya Mahaprabhu udał się do Mallikarjuna-tirthy.

Madhya 09.15 Następnie Śri Caitanya Mahaprabhu udał się do Mallikarjuna-tirthy i zobaczył tam bóstwo Pana Śivy. Nakłonił też wszystkich ludzi do intonowania maha-mantry Hare Krsna.

Madhya 09.15 Znaczenie: Mallikarjuna znane jest też jako Śri Śaila. Usytuowane jest około siedemdziesięciu mil na południe od Karnuli, na prawym brzegu rzeki Krsna. Cała ta wioska otoczona jest wielkimi murami, a w obrębie murów rezyduje bóstwo znane jako Mallikarjuna. Jest to bóstwo Pana Śivy i jest ono jednym z Jyotirling.

Madhya 09.16 Tam zobaczył Pana Mahadevę [Śivę], sługę Pana Ramy. Następnie udał się do Ahovala-nrsimhy.

Madhya 09.17 Ujrzawszy Bóstwo Ahovala-nrsimha, Caitanya Mahaprabhu ofiarował Panu wiele modlitw. Potem poszedł do Siddhavaty, gdzie zobaczył Bóstwo Ramacandry, Pana Sitadevi.

Madhya 09.17 Znaczenie: Ta Siddhavata położona jest dziesięć mil na wschód od wioski Kudapa. Znana też jest jako Sidhauta. Niegdyś miejsce to słynęło jako południowe Benares. Znajduje się tam wielkie drzewo figowe i dlatego miejsce to zwie się Siddhavatą. Vata znaczy drzewo figowe.

Madhya 09.18 Ujrzawszy Bóstwo Pana Ramacandry, potomka króla Raghu, Pan ofiarował Swe modlitwy i pokłony. Potem pewien bramin zaprosił Pana na obiad.

Madhya 09.19 Bramin ten bezustannie intonował święte imię Ramacandry. Prawdę mówiąc, bramin ten nie wypowiadał ani słowa poza intonowaniem świętego imienia Pana Ramacandry.

Madhya 09.20 Tego dnia Pan Caitanya pozostał tam i zjadł w jego domu prasada. Obdarzywszy go w ten sposób łaską, Pan wyruszył dalej.

Madhya 09.21 W świętym miejscu znanym jako Skanda-ksetra Pan Śri Caitanya Mahaprabhu odwiedził świątynię Skandy. Stamtąd wyruszył do Trimathy, gdzie zobaczył Bóstwo Visnu, Trivikramę.

Madhya 09.22 Po odwiedzeniu świątyni Trivikramy powrócił do Siddhavaty, gdzie ponownie odwiedził dom bramina, który teraz bezustannie intonował maha-mantrę Hare Krsna.

Madhya 09.23 Śri Caitanya Mahaprabhu zjadł tam obiad i zapytał bramina: "Mój drogi przyjacielu, powiedz Mi łaskawie, jaka jest teraz twoja sytuacja.

Madhya 09.24 "Poprzednio bezustannie intonowałeś święte imię Pana Ramy. Dlaczego teraz bezustannie śpiewasz święte imię Krsny?"

Madhya 09.25 Bramin odpowiedział: "To wszystko przez Twój wpływ, panie. Ujrzawszy Ciebie, utraciłem długą praktykę mego życia.

Madhya 09.26 "Od dzieciństwa intonowałem święte imię Pana Ramacandry, ale po ujrzeniu Ciebie zacząłem śpiewać święte imię Pana Krsny.

Madhya 09.27 "Od tego czasu święte imię Krsny połączyło się z moim językiem. Zaprawdę, gdy śpiewam święte imię Krsny, wówczas daleko odchodzi święte imię Pana Ramacandry.

Madhya 09.28 "Od dzieciństwa praktykowałem to intonowanie i zbierałem chwały świętego imienia z pism objawionych.

Madhya 09.29 "'Najwyższa Prawda Absolutna nazywana jest Ramą, ponieważ transcendentaliści czerpią przyjemność z nieograniczonej rzeczywistej przyjemności egzystencji duchowej.'

Madhya 09.29 Znaczenie: Jest to ósmy werset Śatanama-stotry Pana Ramacandry znajdujący się w Padma Puranie.

Madhya 09.30 "'Słowo "krs" jest atrakcyjnym aspektem egzystencji Pana, a "na" oznacza duchową przyjemność. Gdy czasownik "krs" doda się do przyrostka "na", wówczas powstaje słowo Krsna, które wskazuje na Prawdę Absolutną.'

Madhya 09.30 Znaczenie: Werset ten pochodzi z Mahabharaty, Udyoga-parvy (71.4).

Madhya 09.31 "Jeśli chodzi o święte imiona Ramy i Krsny, są one na równym poziomie, ale dla dalszego postępu otrzymujemy pewne określone informacje z pism objawionych.

Madhya 09.32 "Pan Śiva zwrócił się do swej żony Durgi jako Varanany i wyjaśnił: 'Intonuję święte imię Rama, Rama, Rama i w ten sposób rozkoszuję się tym pięknym dźwiękiem. To święte imię Ramacandry równe jest tysiącowi imion Pana Visnu.'

Madhya 09.32 Znaczenie: Jest to werset z Brhad-visnu-sahasranama-stotry (72.335) znajdujący się w Uttara-khandzie Padma Purany.

Madhya 09.33 "'Pobożne rezultaty, jakie daje trzykrotne intonowanie tysiąca świętych imion Visnu, można osiągnąć przez jednorazowe powtórzenie imienia Krsny.'

Madhya 09.33 Znaczenie: Ten werset z Brahmanda Purany znajduje się w Laghu-bhagavatamrcie (1.354) Rupy Gosvamiego. Po prostu raz intonując imię Krsny, można otrzymać ten sam rezultat, jaki zyskujemy trzykrotnie intonując święte imię Ramy.

Madhya 09.34 "Według oznajmienia śastr chwały świętego imienia Krsny są nieograniczone. Mimo to nie mogłem intonować Jego świętego imienia. Posłuchaj, proszę, jaka była tego przyczyna.

Madhya 09.35 "Wielbionym przeze mnie Panem był Pan Ramacandra i intonując Jego imię osiągnąłem szczęście. Ponieważ doznawałem takiego szczęścia, więc intonowałem święte imię Pana Ramy dzień i noc.

Madhya 09.36 "Dzięki Twemu przyjściu pojawiło się także święte imię Pana Krsny i wówczas w moim sercu obudziły się chwały imienia Krsny."

Madhya 09.37 Bramin zakończył: "Panie, Ty jesteś Samym Panem Krsną. To jest moje stwierdzenie." Mówiąc to, bramin padł do lotosowych stóp Śri Caitanyi Mahaprabhu.

Madhya 09.38 Okazawszy braminowi łaskę, następnego dnia Pan Śri Caitanya Mahaprabhu odszedł i przybył do Vrddhakaśi, gdzie odwiedził świątynię Pana Śivy.

Madhya 09.38 Znaczenie: Obecna nazwa Vrddhakaśi brzmi Vrddhacalam. Leży ono w rejonie południowej Arkaty, na brzegu rzeki Manimukha. Miejsce to znane jest także jako Kalahastipura. Znajdująca się tam świątynia Pana Śivy przez wiele lat wielbiona była przez Govindę, kuzyna Ramanujacaryi.

Madhya 09.39 Następnie Śri Caitanya Mahaprabhu opuścił Vrddhakaśi i wyruszył w dalszą drogę. W jednej wiosce zauważył, że większość jej mieszkańców stanowili bramini, toteż tam spędził noc.

Madhya 09.40 Z powodu wpływu Pana Caitanyi Mahaprabhu przybyło wiele milionów ludzi po to tylko, by Go ujrzeć. W rzeczywistości zgromadzenie było tak nieograniczone, że nie można było zliczyć jego uczestników.

Madhya 09.41 Ciało Pana odznaczało się bardzo pięknymi cechami, a w dodatku był On zawsze w ekstazie miłości do Boga. Na sam Jego widok wszyscy zaczynali intonować święte imię Krsny i w ten sposób każdy stawał się bhaktą Vaisnavą.

Madhya 09.42 Jest wiele rodzajów filozofów. Niektórzy są logikami będącymi zwolennikami Gautamy czy Kanady. Niektórzy są wyznawcami filozofii mimamsa Jaiminiego. Niektórzy idą ścieżką filozofii Mayavada Śankaracaryi, a inni słuchają filozofii sankhya Kapili lub systemu yogi mistycznej Patanjalego. Niektórzy kierują się smrti-śastrami, na które składa się dwadzieścia religijnych pism objawionych, a inni są zwolennikami Puran i tantra-śastr. W ten sposób istnieje wiele rodzajów filozofów.

Madhya 09.43 Wszyscy ci stronnicy różnych pism objawionych gotowi byli przedstawić konkluzję swych własnych pism objawionych, ale Śri Caitanya Mahaprabhu rozbił wszystkie ich opinie na kawałki i ustanowił Swój własny kult bhakti oparty na Vedach, Vedancie, Brahma-sutrze i filozofii acintya-bhedabheda-tattvy.

Madhya 09.44 Śri Caitanya Mahaprabhu ustanowił wszędzie kult oddania. Nikt nie mógł Go pokonać.

Madhya 09.45 Tak oto pokonani przez Pana Śri Caitanyę Mahaprabhu, wszyscy ci filozofowie i ich stronnicy przyłączyli się do Jego kultu. W ten sposób Pan Caitanya uczynił Południowe Indie krajem Vaisnavów.

Madhya 09.46 Gdy niewierni usłyszeli o wiedzy Śri Caitanyi Mahaprabhu, przyszli do Niego z wielką dumą, przyprowadzając swoich uczniów.

Madhya 09.47 Jeden z nich był przywódcą kultu buddyjskiego i wielkim uczonym. Aby ustanowić swoich dziewięć konkluzji filozoficznych, stanął przed Panem i zaczął mówić.

Madhya 09.48 Chociaż buddyści nie są odpowiednimi partnerami do dyskusji i Vaisnavowie nie powinni ich oglądać, Caitanya Mahaprabhu przemówił do nich po to tylko, by zmniejszyć ich fałszywą dumę.

Madhya 09.49 Pisma święte kultu buddyjskiego opierają się głównie na dowodzeniu i logice i zawierają dziewięć głównych zasad. Ponieważ jednak Śri Caitanya Mahaprabhu pokonał ich rozumowanie, nie mogli ustanowić swego kultu.

Madhya 09.49 Znaczenie: Śrila Bhaktivinoda Thakura mówi, że według kultu buddyjskiego są dwa sposoby rozumienia filozofii. Jeden nazywa się hinayana, a drugi - mahayana. Na ścieżce tej znajduje się dziewięć zasad. (1) Stworzenie jest wieczne; dlatego nie ma potrzeby akceptowania stwórcy.

(2) Ta kosmiczna manifestacja jest fałszywa.

(3) Prawdą jest "ja jestem".

(4) Istnieje powtarzanie się narodzin i śmierci.

(5) Pan Buddha jest jedynym źródłem poznania prawdy.

(6) Ostatecznym celem jest zasada nirvany, czyli unicestwienia.

(7) Filozofia Buddhy jest jedyną ścieżką filozoficzną.

(8) Vedy zostały opracowane przez istoty ludzkie.

(9) Doradza się pobożne uczynki, okazywanie innym miłosierdzia itd.

Nikt nie może osiągnąć Prawdy Absolutnej przez dowodzenie. Ktoś może być bardzo biegły w logice, a ktoś inny może być jeszcze większym znawcą sztuki dowodzenia. Ponieważ logika zawiera tak dużo żonglerki słownej, więc przez dowodzenie nigdy nie można dojść do prawdziwej konkluzji dotyczącej Prawdy Absolutnej. Zwolennicy zasad wedyjskich rozumieją to. Jednakże tutaj widzimy, że Śri Caitanya Mahaprabhu pokonał filozofię buddyjską przez dowodzenie. Ci, którzy nauczają z ramienia ISKCON-u, z pewnością będą spotykać wiele osób, które wierzą w argumenty intelektualne. Większość tych ludzi nie wierzy w autorytet Ved. Niemniej jednak akceptują intelektualną spekulację i dowodzenie. Dlatego ci, którzy głoszą świadomość Krsny, powinni być przygotowani do pokonania innych przy pomocy dowodzenia, tak jak to zrobił Śri Caitanya Mahaprabhu. Ten werset wyraźnie mówi: tarkei khandila prabhu. Pan Śri Caitanya Mahaprabhu przedstawił tak silne argumenty, że buddyści nie mogli Mu się sprzeciwić, by ustanowić swój kult.

Ich pierwszą zasadą jest, że stworzenie istnieje wiecznie, lecz jeśli tak jest, to nie może istnieć teoria unicestwienia. Buddyści twierdzą jednak, że unicestwienie jest najwyższą prawdą. Skoro stworzenie istnieje wiecznie, to nie ma kwestii unicestwienia. Argument ten nie jest zbyt mocny, ponieważ w praktycznym doświadczeniu widzimy, że materialne rzeczy mają początek, środek i koniec. Ostatecznym celem filozofii buddyjskiej jest położenie kresu ciału. Propozycję taką wysunięto dlatego, że ciało ma początek. Podobnie, również cała kosmiczna manifestacja jest olbrzymim ciałem, ale jeśli akceptujemy fakt, że istnieje ona wiecznie, to nie ma kwestii unicestwienia. Dlatego próba unicestwienia wszystkiego w celu osiągnięcia zera jest nonsensem. Na podstawie naszego praktycznego doświadczenia musimy zaakceptować początek stworzenia, a gdy to uczynimy, musimy zaakceptować też stwórcę. Jak zauważa Bhagavad-gita, taki stwórca musi posiadać wszechprzenikające ciało.

sarvatah pani-padam tat sarvato 'ksi-śiro-mukham

sarvatah śrutimal loke sarvam avrtya tisthati

"Wszędzie są Jego ręce, nogi, oczy, Jego głowy i twarze, wszędzie są Jego uszy. W ten sposób istnieje Dusza Najwyższa." (Bg. 13.14) Najwyższa Osoba musi być obecny wszędzie. Jego ciało istniało przed stworzeniem; w przeciwnym razie nie mógłby On być stwórcą. Jeśli Najwyższa Osoba jest stworzoną istotą, to nie ma żadnej kwestii stwórcy. Wniosek jest taki, że kosmiczna manifestacja jest z pewnością stwarzana w pewnym czasie, a stwórca istniał przed stworzeniem. Dlatego stwórca nie jest istotą stworzoną. Stwórcą jest Param Brahman, czyli Najwyższy Duch. Materia nie tylko jest podrzędna względem ducha, ale w rzeczywistości jest tworzona na bazie ducha. Gdy duchowa iskra wchodzi do łona matki, wówczas dostarczone przez matkę składniki materialne tworzą ciało. Wszystko w materialnym świecie jest stworzone, a zatem musi istnieć stwórca, który jest Najwyższym Duchem i jest różny od materii. Bhagavad-gita potwierdza, że energia materialna jest niższa i że energią duchową jest żywa istota. Zarówno energia wyższa, jak i niższa należą do najwyższej osoby.

Buddyści utrzymują, że ten świat jest fałszywy, ale nie jest to słuszne. Ten świat jest tymczasowy, ale nie jest fałszywy. Dopóki mamy to ciało, musimy doświadczać jego radości i bólów, mimo iż nie jesteśmy ciałem. Możemy nie traktować tych przyjemności zbyt poważnie, niemniej jednak są one rzeczywiste. Tak naprawdę nie możemy powiedzieć, że są one fałszywe. Jeśli przyjemności i bóle ciała są fałszywe, to fałszywe byłoby także stworzenie i skutkiem tego nikt nie byłby nim zbytnio zainteresowany. Wniosek jest taki, że to materialne stworzenie nie jest fałszywe czy wyimaginowane, lecz jest tymczasowe.

Buddyści twierdzą, że zasada "ja jestem" stanowi prawdę ostateczną, ale to wyklucza indywidualność "ja" i "ty". Jeśli nie istnieje "ja" i "ty", czyli indywidualność, wówczas nie ma możliwości dowodzenia. Filozofia buddyjska polega na dowodzeniu, ale nie może być żadnego dowodzenia, jeśli ktoś jest po prostu uzależniony od "ja jestem". Musi także być "ty", czyli inna osoba. Musi być filozofia dwoistości - istnienia duszy indywidualnej i Duszy Najwyższej. Potwierdza to Drugi Rozdział Bhagavad-gity, w którym Pan mówi:

na tv evaham jatu nasam na tvam neme janadhipah

na caiva na bhavisyamah sarve vayam atah param

"Nie było bowiem nigdy takiej chwili, w której nie istniałbym Ja, ty, czy wszyscy ci królowie; ani też w przyszłości żaden z nas nie przestanie istnieć." (Bg. 2.12)

W przeszłości istnieliśmy w różnych ciałach i po unicestwieniu tego ciała będziemy istnieć w innym ciele. Zasada duszy jest wieczna i istnieje ona w tym ciele czy w innym ciele. Nawet podczas tego życia doświadczamy istnienia w ciele dziecka, w ciele młodzieńca, w ciele mężczyzny i w ciele starca. Po unicestwieniu tego ciała otrzymujemy inne ciało. Kult buddyjski także akceptuje filozofię transmigracji, ale buddyści nie podają właściwego wyjaśnienia następnych narodzin. Istnieje 8 400 000 gatunków życia i w naszym następnym życiu możemy narodzić się w którymkolwiek z nich. Zatem to ludzkie ciało nie jest zagwarantowane.

Zgodnie z piątą zasadą buddyjską Pan Buddha jest jedynym źródłem wiedzy. Nie możemy się z tym zgodzić, gdyż Pan Buddha odrzucił zasady wiedzy wedyjskiej. Trzeba przyjąć zasadę standardowej wiedzy, gdyż Prawdy Absolutnej nie można osiągnąć po prostu przez intelektualną spekulację. Jeśli każdy jest autorytetem, czyli jeśli każdy uznaje swoją własną inteligencję za ostateczne kryterium - co obecnie jest w modzie - to pisma objawione będą interpretowane na wiele różnych sposobów i każdy będzie utrzymywał, że jego własna filozofia jest najwyższa. To stało się wielkim problemem. Każdy interpretuje pisma święte na swój własny sposób i ustanawia swoje własne zasady autorytetu. Yata mata tata patha. Obecnie każdy bez wyjątku próbuje ustanowić swoją własną teorię jako Prawdę Ostateczną. Buddyści wysuwają teorię, że ostatecznym celem jest unicestwienie, czyli nirvana. Unicestwienie odnosi się do ciała, ale dusza transmigruje z jednego ciała do drugiego. Gdyby było inaczej, to jak mogłoby powstać tak wiele różnorodnych ciał? Jeśli następne narodziny są faktem, to następna cielesna forma także jest faktem. Gdy tylko zaakceptujemy materialne ciało, musimy zaakceptować fakt, że to ciało ulegnie zniszczeniu i że będziemy musieli przyjąć kolejne ciało. Skoro wszystkie materialne ciała skazane są na unicestwienie, to - jeśli chcemy, by następne narodziny nie były fałszem - musimy osiągnąć ciało niematerialne, czyli ciało duchowe. Bhagavad-gita wyjaśnia, jak osiąga się ciało duchowe:

janma karma ca me divyam evam yo vetti tattvatah

tyaktva deham punar janma naiti mam eti so 'rjuna

"Kto zna transcendentalną naturę Mojego pojawiania się i Moich czynów, ten, opuściwszy to ciało, nigdy nie rodzi się ponownie w tym materialnym świecie, ale osiąga Moją wieczną siedzibę, o Arjuno." (Bg. 4.9)

To jest najwyższa doskonałość, dzięki której można wznieść się ponad transmigrację materialnych ciał i wrócić do domu, z powrotem do Boga. Nie jest faktem, że byt staje się pustką czy zerem. Istnienie dalej ma miejsce, ale jeśli chcemy pozytywnie unicestwić materialne ciało, musimy przyjąć ciało duchowe; w przeciwnym razie nie można mówić o wieczności duszy.

Nie możemy przyjąć teorii, że filozofia buddyjska jest jedyną drogą, ponieważ jest w niej tak wiele błędów. Doskonałą filozofią jest ta, w której nie ma żadnych błędów, a taką jest filozofia Vedanty. Nikt nie może wykazać żadnych błędów w filozofii Vedanty i dlatego możemy wysnuć wniosek, że Vedanta jest najwyższą filozoficzną metodą zrozumienia prawdy. Według kultu buddyjskiego Vedy zostały skompilowane przez zwykłe ludzkie istoty. Gdyby tak było, nie byłyby autorytatywne. Z literatury wedyjskiej dowiadujemy się, że Pan Brahma otrzymał wiedzę wedyjską wkrótce po stworzeniu. Vedy nie zostały stworzone przez Brahmę, chociaż Brahma jest pierwotną osobą w tym wszechświecie. Skoro Brahma nie stworzył Ved - a jest on uznawany za pierwszą stworzoną istotę - to skąd otrzymał on wiedzę wedyjską? Jest rzeczą oczywistą, że Vedy nie pochodzą od żadnej zwykłej osoby narodzonej w tym materialnym świecie. Zgodnie ze Śrimad-Bhagavatam, tene brahma hrda ya adi-kavaye: po stworzeniu Najwyższa Osoba przekazała wiedzę wedyjską sercu Brahmy. Na początku stworzenia nie było żadnej innej osoby, oprócz Brahmy, lecz pomimo to nie on skompilował Vedy; zatem wniosek jest taki, że Vedy nie zostały opracowane przez żadną stworzoną istotę. Wiedza wedyjska została dana przez Najwyższą Osobę Boga, który stworzył ten materialny świat. Zaakceptował to również Śankaracarya, chociaż nie jest on Vaisnavą.

Mówi się, że jedną z cech buddysty jest miłosierdzie, ale łaska jest rzeczą względną. My okazujemy nasze miłosierdzie osobie podległej lub temu, kto cierpi bardziej, niż my sami. Jeśli jednak obecna jest osoba nadrzędna, to ta nadrzędna osoba nie może być obiektem naszego miłosierdzia. To raczej my jesteśmy obiektami miłosierdzia osoby nadrzędnej. Dlatego okazywanie współczucia i miłosierdzia jest czynnością względną. Nie jest to Prawdą Absolutną. Poza tym musimy też wiedzieć, co jest prawdziwym miłosierdziem. Podanie choremu rzeczy, którą zakazano mu jeść, nie jest miłosierdziem. Jest to raczej okrucieństwo. Dopóki nie wiemy, co naprawdę jest miłosierdziem, możemy wywołać niepożądaną sytuację. Jeśli chcemy okazywać prawdziwe miłosierdzie, to będziemy głosić świadomość Krsny, by ożywić utraconą świadomość ludzkich istot, oryginalną świadomość żywej istoty. Ponieważ filozofia buddyjska nie uznaje istnienia duszy, tzw. miłosierdzie buddystów jest wadliwe.

Madhya 09.50 Nauczyciel kultu buddyjskiego przedstawił dziewięć zasad, ale Śri Caitanya Mahaprabhu Swoją mocną logiką rozbił je na kawałki.

Madhya 09.51 Śri Caitanya Mahaprabhu pokonał wszystkich umysłowych spekulantów i wielkich uczonych, a gdy ludzie zaczęli się śmiać, buddyjscy filozofowie byli zarówno zawstydzeni, jak i przestraszeni.

Madhya 09.51 Znaczenie: Wszyscy ci filozofowie byli ateistami, gdyż nie wierzyli w istnienie Boga. Ateiści mogą być bardzo biegli w umysłowej spekulacji i mogą być tzw. wielkimi filozofami, lecz mogą zostać pokonani przez Vaisnavę, który jest niewzruszony w swym przekonaniu i świadomości Boga. Podążając śladami Śri Caitanyi Mahaprabhu, wszyscy nauczający zaangażowani w służbę dla ISKCON-u powinni być wielkimi ekspertami w wysuwaniu bardzo mocnych argumentów i pokonywaniu wszelkiego rodzaju ateistów.

Madhya 09.52 Buddyści zorientowali się, że Pan Śri Caitanya Mahaprabhu był Vaisnavą i bardzo nieszczęśliwi wrócili do domu. Jednakże później zaczęli spiskować przeciwko Panu.

Madhya 09.53 Uknuwszy spisek, buddyści przynieśli Panu Śri Caitanyi Mahaprabhu talerz niedotykalnego pożywienia i nazwali to maha-prasada.

Madhya 09.53 Znaczenie: Słowo apavitra anna odnosi się do pożywienia, które dla Vaisnavy jest nie do przyjęcia. Innymi słowy, Vaisnava nie może przyjąć żadnego pożywienia ofiarowanego przez avaisnavę w imię maha-prasada. Powinno być to zasadą wszystkich Vaisnavów. Zapytany: "Jak zachowuje się Vaisnava?" Śri Caitanya Mahaprabhu odpowiedział: "Vaisnava musi unikać towarzystwa avaisnavy [asat]". Słowo asat odnosi się do avaisnavy, czyli do kogoś, kto nie jest Vaisnavą. Asat-sanga-tyaga, --- ei vaisnava-acara (Cc. Madhya 22.87). Vaisnava musi być pod tym względem bardzo ścisły i w ogóle nie powinien współpracować z avaisnavą. Jeśli avaisnava zaoferuje pożywienie w imię maha-prasada, nie należy go przyjmować. Takie pożywienie nie może być prasada, ponieważ avaisnava nie może niczego ofiarować Panu. Czasami nauczający w ruchu świadomości Krsny muszą przyjąć pokarm w domu, w którym gospodarz jest avaisnavą; jeżeli jednak pożywienie to zostało ofiarowane Bóstwu, można je zjeść. Vaisnava nie powinien przyjmować zwykłego pożywienia ugotowanego przez avaisnavę. Nawet jeśli avaisnava gotuje pożywienie bez błędu, nie może ofiarować go Panu Visnu i nie można tego uznać za maha-prasada. Zgodnie z Bhagavad-gitą:

patram puspam phalam toyam yo me bhaktya prayacchati

tad aham bhakty-upahrtam aśnami prayatatmanah

"Jeśli ktoś z miłością i oddaniem złoży Mi liść, kwiat, owoc, czy trochę wody w ofierze - przyjmę to." (Bg. 9.26)

Krsna może przyjąć cokolwiek, co z oddaniem ofiarował Jego bhakta. Avaisnava może być wegetarianinem, bardzo czystym kucharzem, ale ponieważ nie może ofiarować tego pożywienia Visnu, więc potrawy, które gotuje, nie mogą być uznane za maha-prasada. Lepiej, żeby Vaisnava zrezygnował z takiego pokarmu jako niedotykalnego.

Madhya 09.54 Gdy to zanieczyszczone pożywienie ofiarowano Śri Caitanyi Mahaprabhu, pojawił się w tym miejscu wielki ptak, pochwycił talerz dziobem i odleciał.

Madhya 09.55 Niedotykalne pożywienie spadło na buddystów, a wielki ptak upuścił talerz na głowę głównego nauczyciela buddyjskiego. Spadając na jego głowę, talerz wydał głośny dźwięk.

Madhya 09.56 Talerz zrobiony był z metalu. Gdy swą krawędzią uderzył w głowę nauczyciela, skaleczył go i nauczyciel padł na ziemię nieprzytomny.

Madhya 09.57 Gdy nauczyciel stracił przytomność, jego buddyjscy uczniowie krzyknęli głośno i pobiegli ku lotosowym stopom Śri Caitanyi Mahaprabhu, szukając schronienia.

Madhya 09.58 Wszyscy modlili się do Pana Śri Caitanyi Mahaprabhu, zwracając się do Niego jako do Samej Najwyższej Osoby Boga i mówiąc: "Panie, prosimy, wybacz nam naszą zniewagę. Prosimy, okaż nam łaskę i przywróć życie naszemu mistrzowi duchowemu."

Madhya 09.59 Wówczas Pan odpowiedział buddyjskim uczniom: "Wszyscy powinniście bardzo głośno intonować święte imiona Krsny i Hari blisko ucha waszego mistrza duchowego.

Madhya 09.60 "Dzięki tej metodzie wasz mistrz duchowy odzyska przytomność." Posłuchawszy rady Śri Caitanyi Mahaprabhu, wszyscy buddyjscy uczniowie zaczęli razem intonować święte imię Krsny.

Madhya 09.61 Gdy wszyscy uczniowie intonowali święte imiona Krsna, Rama i Hari, buddyjski nauczyciel odzyskał przytomność i natychmiast zaczął intonować święte imię Pana Hari.

Madhya 09.61 Znaczenie: Śrila Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura komentuje, że w rzeczywistości Śri Caitanya Mahaprabhu inicjował wszystkich buddyjskich uczniów w intonowaniu świętego imienia Krsny, a gdy zaczęli intonować, stali się faktycznie innymi ludźmi. Nie byli wówczas buddystami czy ateistami, lecz Vaisnavami. Dlatego też zaakceptowali polecenie Śri Caitanyi Mahaprabhu. Obudzona została ich oryginalna świadomość Krsny i byli w stanie intonować Hare Krsna i rozpocząć wielbienie Najwyższego Pana Visnu.

To mistrz duchowy jest osobą, która wybawia ucznia ze szponów mayi, inicjując go w intonowaniu maha-mantry Hare Krsna. W ten sposób śpiąca ludzka istota może obudzić swą świadomość przez mantrowanie Hare Krsna, Hare Krsna, Krsna Krsna, Hare Hare / Hare Rama, Hare Rama, Rama Rama, Hare Hare. Innymi słowy, mistrz duchowy budzi śpiącą żywą istotę do jej oryginalnej świadomości, by mogła wielbić Pana Visnu. Taki jest cel diksa, czyli inicjacji. Inicjacja oznacza otrzymanie czystej wiedzy o duchowej świadomości.

Rzeczą, którą warto w związku z tym zauważyć, jest fakt, że mistrz duchowy buddystów nie inicjował swych uczniów. Jego uczniowie zostali inicjowani przez Śri Krsnę Caitanyę Mahaprabhu i oni z kolei byli zdolni inicjować swojego tzw. mistrza duchowego. Jest to system parampara. W rzeczywistości tzw. mistrz duchowy buddystów był na pozycji ucznia i gdy Śri Caitanya Mahaprabhu inicjował jego uczniów, działali oni jako jego mistrzowie duchowi. Było to możliwe tylko dzięki temu, że uczniowie buddyjskiego acaryi otrzymali łaskę Pana Śri Caitanyi Mahaprabhu. Dopóki nie uzyska się łaski Śri Caitanyi Mahaprabhu w sukcesji uczniów, nie można działać jako mistrz duchowy. Aby zrozumieć, jak ktoś staje się mistrzem duchowym i uczniem, powinniśmy przyjąć instrukcje Śri Caitanyi Mahaprabhu, mistrza duchowego całego wszechświata.

Madhya 09.62 Gdy mistrz duchowy buddystów zaczął intonować święte imię Krsny i poddał się Panu Śri Caitanyi Mahaprabhu, wszystkich zebranych tam ludzi ogarnęło zdumienie.

Madhya 09.63 Wówczas Śri Caitanya Mahaprabhu, syn Śacidevi, w nagły i niezwykły sposób zniknął wszystkim z oczu i nikt nie mógł Go odnaleźć.

Madhya 09.64 Następnie Śri Caitanya Mahaprabhu przybył do Tirupati i Trimalli, gdzie zobaczył czterorękie Bóstwo. Potem podążył dalej ku wzgórzu Vyenkata.

Madhya 09.64 Znaczenie: Śrila Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura opisał rzeczywisty porządek chronologiczny odwiedzin Pana Caitanyi Mahaprabhu. Świątynię Tirupati nazywa się czasami Tirupatura. Położona jest ona w północnej części Arkaty w okręgu Candragiri. Jest ona słynnym miejscem pielgrzymek. Zgodnie ze Swoim imieniem na wzgórzu Vyenkata, około ośmiu mil od Tirupati, zainstalowany jest Vyenkateśvara, czteroręki Pan Visnu, wraz ze Swymi mocami o imionach Śri i Bhu. Vyenkateśvara jest Bóstwem Balaji. Bóstwo Vyenkateśvara ma formę Pana Visnu, a miejsce, w którym jest umieszczone, znane jest jako Vyenkata-ksetra. W Południowej Indii znajduje się wiele świątyń, ale świątynia Balaji jest szczególnie bogata. We wrześniu i październiku odbywa się tam wielki targ. Na trasie kolei południowej znajduje się stacja o nazwie Tirupati. W dolinie wzgórza Vyenkata leży Nimna-tirupati. Tam również znajduje się kilka świątyń, pośród których są Govindaraja i Bóstwo Pana Ramacandry.

Madhya 09.65 Po przybyciu do Tripati Pan Śri Caitanya Mahaprabhu odwiedził świątynię Pana Ramacandry i ofiarował Ramacandrze, potomkowi króla Raghu, Swoje modlitwy i pokłony.

Madhya 09.66 Dokądkolwiek udał się Śri Caitanya Mahaprabhu, Jego wpływ zdumiewał wszystkich. Następnie przybył On do świątyni Pana-nrsimhy. Pan jest tak miłosierny.

Madhya 09.66 Znaczenie: Ten Pana-nrsimha, czy też Panakal-narasimha, znajduje się w okręgu Krsna na wzgórzach zwanych Mangalagiri, około siedmiu mil od miasta o nazwie Vejaoyada. By dotrzeć do świątyni, trzeba wspiąć się około sześciuset stóp. Mówi się, że gdy ofiarowuje się tu Panu pożywienie z syropem, nie je On więcej niż połowę. W świątyni znajduje się koncha podarowana przez byłego króla Tanjoru i mówi się, że muszli tej używał Sam Pan Krsna. W marcu w świątyni odbywa się wielki jarmark.

Madhya 09.67 W wielkiej ekstatycznej miłości Śri Caitanya Mahaprabhu ofiarował Panu Nrsimha pokłony i modlitwy. Ludzie byli zdumieni widząc wpływ Pana Caitanyi.

Madhya 09.68 Przybywając do Śiva-kanci, Caitanya Mahaprabhu odwiedził bóstwo Pana Śivy. Dzięki Swemu wpływowi przemienił wszystkich wielbicieli Pana Śivy w Vaisnavów.

Madhya 09.68 Znaczenie: To Śiva-kanci znane jest także jako Kanjibhiram lub Benares Południowych Indii. W Śiva-kanci są setki symbolicznych reprezentacji Pana Śivy, jak również świątynia, która przypuszczalnie jest bardzo, bardzo stara.

Madhya 09.69 Później Pan odwiedził święte miejsce znane jako Visnu-kanci. Zobaczył tam Bóstwa Laksmi-Narayana i aby Je zadowolić, złożył wyrazy Swego szacunku i ofiarował wiele modlitw.

Madhya 09.69 Znaczenie: Visnu-kanci położone jest w odległości około pięciu mil od Kanjibhiram. To tutaj rezyduje Pan Varadaraja, inna forma Pana Visnu. Znajduje się tam również wielkie jezioro znane jako Ananta-sarovara.

Madhya 09.70 Pozostając w Visnu-kanci przez dwa dni, Śri Caitanya Mahaprabhu tańczył i w ekstazie robił kirtan. Gdy ludzie ujrzeli Go, wszyscy zostali przemienieni w bhaktów Pana Krsny.

Madhya 09.71 Po odwiedzeniu Trimalayi Caitanya Mahaprabhu poszedł zobaczyć Trikala-hasti. Ujrzał tam Pana Śivę i złożył mu wyrazy wielkiego szacunku oraz pokłony.

Madhya 09.71 Znaczenie: Trikala-hasti położone jest około dwudziestu dwóch mil na północny wschód od Tirupati. W jego północnej stronie płynie rzeka znana pod nazwą Suvarna-mukhi. Świątynia Trikala-hasti leży na południowym brzegu rzeki. Miejsce to jest ogólnie znane jako Śri Kalahasti lub Kalahasti i słynie ze świątyni Pana Śivy. Nazywa się go tam Vayulinga-śivą.

Madhya 09.72 W Paksi-tirtha Pan Śri Caitanya Mahaprabhu odwiedził świątynię Pana Śivy. Następnie udał się do miejsca pielgrzymek zwanego Vrddhakolą.

Madhya 09.72 Znaczenie: To Paksi-tirtha zwane jest także Tirukadi-kundam i znajduje się dziewięć mil na południowy wschód od Cimlipat. Leży ono na wysokości pięciuset stóp nad poziomem morza w łańcuchu wzgórz znanym jako Vedagiri lub Vedacalam. Znajduje się tam świątynia Pana Śivy, której bóstwo nazywa się Vedagiriśvara. Mówi się, że codziennie przylatują tam dwa ptaki, by otrzymać pożywienie od kapłana świątynnego i utrzymuje się, że ptaki te przylatują tam od niepamiętnych czasów.

Madhya 09.73 We Vrddhakoli Pan Śri Caitanya Mahaprabhu odwiedził świątynię Śveta-varahy, białego dzika. Okazawszy Mu szacunek, Pan złożył wizytę w świątyni Pana Śivy, w której bóstwo ubrane jest w żółte szaty.

Madhya 09.73 Znaczenie: Świątynia inkarnacji białego dzika znajduje się we Vrddhakoli. Świątynia ta zbudowana jest z kamienia i położona jest około jedną milę na południe od oazy zwanej Bali-pitham. Znajduje się tam Bóstwo inkarnacji białego dzika, nad którego głową jest Śesa Naga, służący za parasol. Bóstwo Pana Śivy nosi imię Pitambara i znane jest także jako Cidambaram. Ta świątynia położona jest dwadzieścia sześć mil na południe od Kudalory, a przebywające w niej bóstwo znane jest także jako Akaśalinga. Bóstwo to ma formę Pana Śivy. Świątynia ta usytuowana jest na obszarze około trzydziestu jeden akrów i cały ten teren otoczony jest murem mającym wysokość sześciu stóp.

Madhya 09.74 Po odwiedzeniu świątyni Śiyali-bhairavi [inna forma bogini Durgi], Śri Caitanya Mahaprabhu, syn matki Śaci, udał się nad brzeg rzeki Kaveri.

Madhya 09.74 Znaczenie: Śiyali-bhairavi usytuowane jest w okręgu Tanjor, około czterdziestu ośmiu mil na wschód od miasta Tanjor. Znajduje się tam bardzo słynna świątynia Pana Śivy, a także wielkie jezioro. Jest powiedziane, że do świątyni tej przyszedł pewien mały chłopiec, bhakta Pana Śivy, i bogini Durga, znana jako Bhairavi, dała mu do ssania swą pierś. Śri Caitanya Mahaprabhu odwiedził tę świątynię, a następnie udał się przez okręg Tricinapalli nad brzeg rzeki Kaveri. Kaveri wspomniana jest w Śrimad-Bhagavatam (11.5.40) jako rzeka bardzo pobożna.

Madhya 09.75 Następnie Pan odwiedził miejsce znane jako Go-samaja, gdzie zobaczył świątynię Pana Śivy. Później dotarł do Vedavany, gdzie Ujrzał inne bóstwo Pana Śivy i ofiarował mu modlitwy.

Madhya 09.75 Znaczenie: Go-samaja jest miejscem pielgrzymek dla bhaktów Pana Śivy. Jest to bardzo ważne miejsce, a położone jest niedaleko Vedavany.

Madhya 09.76 Ujrzawszy bóstwo Śivy o imieniu Amrtalinga, Pan Caitanya Mahaprabhu złożył mu pokłony. Tak oto odwiedził wszystkie świątynie Pana Śivy i przemienił wielbicieli Pana Śivy w Vaisnavów.

Madhya 09.77 W Deva-sthanie Caitanya Mahaprabhu odwiedził świątynię Pana Visnu i rozmawiał tam z Vaisnavami należącymi do sukcesji uczniów Ramanujacaryi. Vaisnavowie ci znani są jako Śri Vaisnavowie.

Madhya 09.78 W Kumbhakarna-kapali Śri Caitanya Mahaprabhu ujrzał wielkie jezioro, a następnie święte miejsce zwane Śiva-ksetra, w którym znajduje się świątynia Pana Śivy.

Madhya 09.78 Znaczenie: Kumbhakarna jest imieniem brata Rwany. Obecnie dwadzieścia mil na północny wschód od miasta Tanjor usytuowane jest miasto Kumbhakonam. W Kumbhakonam znajduje się dwanaście świątyń Pana Śivy, jak również cztery świątynie Visnu i jedna świątynia poświęcona Panu Brahmie. Śiva-ksetra leżąca w mieście Tanjor usytuowana jest w pobliżu wielkiego jeziora znanego jako Śiva-ganga. Znajduje się tam wielka świątynia Pana Śivy słynąca jako Brhatiśvara-śiva-mandira.

Madhya 09.79 Po złożeniu wizyty w świętym miejscu zwanym Śiva-ksetrą, Caitanya Mahaprabhu przybył do Papanaśany i zobaczył tam świątynię Pana Visnu. Potem dotarł w końcu do Śri Ranga-ksetry.

Madhya 09.79 Znaczenie: Według niektórych miejsce znane jako Papanaśana położone było osiem mil na południowy zachód od Kumbhakonam. Inni mówią, że w okręgu Tinebheli znajduje się miasto nazywane Palamakota, a dwadzieścia mil na zachód, niedaleko rzeki zwanej Tamraparni, jest święte miejsce znane jako Papanaśana. Śri Ranga-ksetra jest bardzo słynnym miejscem. W pobliżu Tricinapalli płynie rzeka zwana Kaveri, czy Kolirana. Miasto znane jako Śri Rangam leży nad tą rzeką w okręgu Tanjor, około dziesięciu mil na zachód od Kumbhakonam. Świątynia Śri Ranga jest największą świątynią w Indii. Otacza ją siedem murów. Do Śri Rangi wiedzie też siedem dróg. Starożytne nazwy tych dróg brzmią:

droga Dharmy,

droga Rajamahendry,

droga Kulaśekhary,

droga Alinadany,

droga Tiruvikramy, Tirubidi

droga Madamadi-gaisy,

droga Ada-iyavala-indany.

Świątynię założono przed okresem panowania Dharmavarmy, który sprawował rządy przed Rajamahendrą. W świątyni Śri Rangam rezydowało wielu sławnych królów, jak Kulaśekhara, i inni, jak Alabandaru. Nadzór nad tą świątynią sprawowali także Yamunacarya, Śri Ramanuja, Sudarśanacarya i inni.

Bóstwu, Panu Śri Ranganacie, poślubiona została inkarnacja bogini szczęścia znana jako Godadevi, która była jedną z dwunastu wyzwolonych osób zwanych divya-suri. Później weszła ona w ciało Pana. Inkarnacja Karmuki, Tirumanga (jeden z Alovarów), zdobył dzięki kradzieży trochę pieniędzy i wybudował czwarty graniczny mur Śri Rangam. Jest powiedziane, że w 289 roku wieku Kali narodził się Alovara o imieniu Tondaradippadi. Gdy pełnił służbę oddania, uległ prostytutce i Śri Ranganatha, widząc Swego bhaktę tak zdegradowanego, wysłał do tej prostytutki jednego ze Swych sług ze złotym talerzem. Gdy odkryto, że w świątyni brakuje złotego talerza, zaczęły się poszukiwania i odnaleziono go w domu prostytutki. Gdy bhakta ten ujrzał, jaką łaską Ranganatha obdarzył prostytutkę, naprawił swój błąd. Potem wybudował trzeci mur graniczny świątyni Ranganathy i uprawiał tam ogród tulasi.

Był też sławny uczeń Ramanujacaryi znany jako Kureśa. Synem Kureśy był Ramapillai, a jego synem był Vagvijaya Bhatta, który miał syna Vedavyasę Bhattę, czyli Śri Sudarśanacaryę. Gdy Sudarśanacarya był starcem, muzułmanie zaatakowali świątynię Ranganathy i zabili około tysiąca dwustu Śri Vaisnavów. Bóstwo Ranganatha zostało wówczas przeniesione do świątyni Tirupati w królestwie Vijayanagara. Gubernator Gingi, Goppanarya, przeniósł Śri Ranganathę ze świątyni Tirupati do miejsca znanego jako Simha-brahma, gdzie Pan przebywał przez trzy lata. W roku 1293 Śaka Bóstwo zostało ponownie zainstalowane w świątyni Ranganatha. Na wschodniej ścianie świątyni Ranganatha znajduje się napis sporządzony przez Vedanta-deśikę, opowiadający o tym, jak Ranganatha został zwrócony świątyni.

Madhya 09.80 Śri Caitanya Mahaprabhu wykąpał się w rzece Kaveri, a następnie odwiedził świątynię Ranganatha i ofiarował tam gorliwe modlitwy i pokłony. W ten sposób poczuł, że odniósł sukces.

Madhya 09.81 W świątyni Ranganatha Śri Caitanya Mahaprabhu śpiewał i tańczył w ekstatycznej miłości do Boga. Jego działania zdumiały wszystkich.

Madhya 09.82 Wówczas pewien bhakta o imieniu Vyenkata Bhatta z wielkim szacunkiem zaprosił Śri Caitanyę Mahaprabhu do swego domu.

Madhya 09.82 Znaczenie: Śri Vyenkata Bhatta był Vaisnavą i mieszkańcem Śri Ranga-ksetry. Należał do sukcesji uczniów Śri Ramanujacaryi. Śri Ranga jest jednym z miejsc pielgrzymek w prowincji Tamila-deśa. Wśród mieszkańców tej prowincji nie zachowało się imię Vyenkata, dlatego przypuszcza się, że Vyenkata Bhatta nie należał do tej prowincji, chociaż przez długi czas mógł tam mieszkać. Vyenkata Bhatta należał do gałęzi Ramanuja-sampradayi znanej jako Badagala-i. W Ramanuja-sampradayi miał brata znanego jako Śripada Prabodhananda Sarasvati. Później syn Vyenkaty Bhatty był znany w Gaudiya-sampradayi jako Gopala Bhatta Gosvami i założył we Vrndavanie świątynię Radharamana. Więcej informacji na jego temat można znaleźć w książce Narahari Cakravartiego pod tytułem Bhakti-ratnakara (1.100).

Madhya 09.83 Śri Vyenkata Bhatta zabrał Śri Caitanyę Mahaprabhu do swego domu. Gdy umył stopy Pana, wszyscy członkowie jego rodziny wypili wodę.

Madhya 09.84 Vyenkata Bhatta ofiarował Panu obiad i powiadomił Go, że nadszedł już okres Caturmasyi.

Madhya 09.85 Vyenkata Bhatta rzekł: "Proszę, okaż mi miłosierdzie i zostań w moim domu na okres Caturmasyi. Mów o rozrywkach Pana Krsny i wyzwól mnie przez Swoją łaskę."

Madhya 09.86 Śri Caitanya Mahaprabhu pozostał w domu Vyenkaty Bhatty przez cztery kolejne miesiące. Pan spędzał dnie w wielkim szczęściu, rozkoszując się transcendentalnym smakiem rozmawiania o rozrywkach Pana Krsny.

Madhya 09.87 Przebywając tam, Śri Caitanya Mahaprabhu kąpał się w rzece Kaveri i odwiedzał świątynię Śri Ranga, a także codziennie tańczył w ekstazie.

Madhya 09.88 Każdy oglądał piękno ciała Pana Caitanyi i Jego ekstatyczną miłość do Boga. Wielu ludzi przychodziło, by Go ujrzeć, a gdy tylko Go zobaczyli, znikły wszelkie ich nieszczęścia i niedole.

Madhya 09.89 Przychodziło wiele setek tysięcy ludzi z różnych krajów, by zobaczyć Pana, a ujrzawszy Go, wszyscy intonowali maha-mantrę Hare Krsna.

Madhya 09.90 Zaprawdę, nie intonowali nic innego oprócz maha-mantry Hare Krsna i wszyscy stawali się bhaktami Pana Krsny. Tak więc ogół ludzi był zdumiony.

Madhya 09.91 Wszyscy bramini Vaisnavowie mieszkający w Śri Ranga-ksetrze codziennie zapraszali Pana do swoich domów.

Madhya 09.92 Codziennie inny bramin zapraszał Pana, lecz niektórzy bramini nie otrzymali możliwości poczęstowania Go obiadem, gdyż okres Caturmasyi dobiegł końca.

Madhya 09.93 W tym świętym mieście Śri Ranga-ksetra żył pewien bramin Vaisnava, który codziennie odwiedzał świątynię i recytował cały tekst Bhagavad-gity.

Madhya 09.94 Bramin regularnie czytał osiemnaście rozdziałów Bhagavad-gity w wielkiej transcendentalnej ekstazie, ale ponieważ nie potrafił poprawnie wypowiadać słów, ludzie zwykli z niego żartować.

Madhya 09.95 Ludzie czasami krytykowali go i śmiali się z niego z powodu jego niepoprawnej wymowy, ale on nie dbał o to. Dzięki czytaniu Bhagavad-gity był w całkowitej ekstazie i osobiście był bardzo szczęśliwy.

Madhya 09.96 Czytając tę książkę, bramin doświadczał transcendentalnych przemian cielesnych. Gdy czytał, jego włosy jeżyły się, łzy napływały mu do oczu, a jego ciało drżało i pociło się. Widząc to, Śri Caitanya Mahaprabhu był bardzo szczęśliwy.

Madhya 09.96 Znaczenie: Chociaż z powodu braku wykształcenia bramin nie mógł zbyt dobrze wymawiać słów, mimo to czytając Bhagavad-gitę doświadczał transcendentalnych symptomów. Obserwując te symptomy Śri Caitanya Mahaprabhu był bardzo zadowolony, co świadczy o tym, że Najwyższą Osobę Boga zadowala oddanie, a nie wielka uczoność. Chociaż bramin nie wymawiał słów doskonale, Śri Caitanya Mahaprabhu, Sam Pan Krsna, nie uważał tego za rzecz zbyt poważną. Zadowoliła Go bhava (oddanie). Potwierdza to Śrimad-Bhagavatam (1.5.11):

tad-vag-visargo janatagha-viplavo

yasmin prati-ślokam abaddhavaty api

namany anantasya yaśo 'nkitani yat

śrnvanti gayanti grnanti sadhavah

"Z drugiej zaś strony ta literatura, która pełna jest opisów transcendentalnych chwał imienia, sławy, form i rozrywek nieograniczonego Najwyższego Pana, jest zupełnie innym dziełem, pełnym transcendentalnych słów mających wywołać rewolucję w bezbożnym życiu błędnie nakierowanej cywilizacji. Takiej transcendentalnej literatury, chociażby niedoskonale skomponowanej, słuchają, śpiewają ją i przyjmują oczyszczeni ludzie, którzy są z gruntu uczciwi."

Po dalsze informacje na ten temat można zajrzeć do znaczenia do tego wersetu.

Madhya 09.97 Śri Caitanya Mahaprabhu zapytał bramina: "Mój drogi panie, dlaczego ogarnia cię taka ekstatyczna miłość? Która część Bhagavad-gity sprawia ci taką transcendentalną przyjemność?"

Madhya 09.98 Bramin odpowiedział: "Nie jestem wykształcony i dlatego nie znam znaczenia słów. Czasami czytam Bhagavad-gitę poprawnie, a czasami niepoprawnie, ale w każdym razie robię to zgodnie z poleceniami mojego mistrza duchowego."

Madhya 09.98 Znaczenie: Jest to dobry przykład kogoś, komu tak się powiodło, że - mimo niepoprawnego czytania Bhagavad-gity - był w stanie zwrócić uwagę Śri Caitanyi Mahaprabhu. Jego duchowe czynności nie były uzależnione od czynników materialnych, takich jak poprawna wymowa. Sukces zawdzięczał dokładnemu wypełnianiu instrukcji swego mistrza duchowego.

yasya deve para bhaktir yatha deve tatha gurau

tasyaite kathitą hy arthah prakaśante mahatmanah

"Tylko tym wielkim duszom, które mają niezachwianą wiarę zarówno w Pana, jak i w mistrza duchowego, zostaje automatycznie wyjawione znaczenie całej literatury wedyjskiej." (Śvet. Up. 6.23)

W rzeczywistości znaczenie słów Bhagavad-gity czy Śrimad-Bhagavatam wyjawiane jest temu, kto ściśle wypełnia polecenia mistrza duchowego. Jest ono również objawiane temu, kto posiada taką samą wiarę w Najwyższą Osobę Boga. Innymi słowy, tajemnicą sukcesu w życiu duchowym jest posiadanie wiary zarówno w Krsnę, jak i mistrza duchowego.

Madhya 09.99 Bramin mówił dalej: "Prawdę mówiąc, widzę jedynie obrazek z Panem Krsną siedzącym w rydwanie w roli woźnicy Arjuny. Kiedy bierze wodze w Swe ręce, jest bardzo piękny i czarniawy.

Madhya 09.100 "Kiedy widzę obrazek z Panem Krsną siedzącym w powozie i pouczającym Arjunę, przepełniam się ekstatycznym szczęściem.

Madhya 09.101 "Kiedy czytam Bhagavad-gitę, widzę po prostu piękne rysy Pana. To dlatego czytam Bhagavad-gitę i mój umysł nie może się od niej oderwać."

Madhya 09.102 Śri Caitanya Mahaprabhu powiedział braminowi: "W istocie jesteś autorytetem w czytaniu Bhagavad-gity. Cokolwiek wiesz, stanowi to prawdziwe znaczenie Bhagavad-gity."

Madhya 09.102 Znaczenie: Zgodnie z śastrami: bhaktya bhagavatam grahyam na buddhya na ca tikaya. Bhagavad-gitę i Śrimad-Bhagavatam należy poznawać słuchając ich z ust prawdziwego bhakty. Nie można ich zrozumieć po prostu dzięki uczoności czy bystrej inteligencji. Jest też powiedziane:

gitadhita ca yenapi bhakti-bhavena cetasa

veda-śastra-puranani tenadhitani sarvaśah

Temu, kto czyta Bhagavad-gitę z wiarą i oddaniem, objawiana jest istota wiedzy wedyjskiej. Jak oznajmia Śvetaśvatara Upanisad (6.23):

yasya deve para bhaktir yatha deve tatha gurau

tasyaite kathita hy arthah prakaśante mahatmanah

Całą literaturę wedyjską należy poznawać z wiarą i oddaniem, a nie przez światową uczoność. Dlatego prezentujemy Bhagavad-gitę Taką Jaką Jest. Jest tak wielu tzw. uczonych i filozofów, którzy czytają Bhagavad-gitę z naukowym podejściem, lecz marnują po prostu swój czas i zwodzą tych, którzy czytają ich komentarze.

Madhya 09.103 Rzekłszy to, Pan Caitanya Mahaprabhu uścisnął bramina, a bramin, chwytając lotosowe stopy Pana, zaczął płakać.

Madhya 09.104 Bramin powiedział: "Gdy ujrzałem Ciebie, moje szczęście wzrosło dwukrotnie. Wnioskuję z tego, że jesteś tym samym Panem Krsną.

Madhya 09.105 Umysł bramina został oczyszczony dzięki objawieniu się Pana Krsny i dlatego mógł on zrozumieć prawdę o Śri Caitanyi Mahaprabhu ze wszelkimi szczegółami.

Madhya 09.106 Wówczas Śri Caitanya Mahaprabhu udzielił braminowi gruntownych nauk i poprosił go, by nie ujawniał faktu, że był On Samym Panem Krsną.

Madhya 09.107 Bramin ten stał się wielkim bhaktą Śri Caitanyi Mahaprabhu i przez cztery kolejne miesiące nie porzucał towarzystwa Pana.

Madhya 09.108 Śri Caitanya Mahaprabhu pozostał w domu Vyenkaty Bhatty i bezustannie mówił o Panu Krsnie. W ten sposób był szczęśliwy.

Madhya 09.109 Będąc Vaisnavą z Ramanuja-sampradayi, Vyenkata Bhatta czcił Bóstwa Laksmi-Narayana. Widząc jego czyste oddanie, Śri Caitanya Mahaprabhu był bardzo usatysfakcjonowany.

Madhya 09.110 Przebywając bezustannie w swoim towarzystwie, Śri Caitanya Mahaprabhu i Vyenkata Bhatta rozwinęli stopniowo związek przyjaźni. A czasami nawet razem śmiali się i żartowali.

Madhya 09.111 Śri Caitanya Mahaprabhu powiedział do Bhattacaryi: "Wielbiona przez ciebie bogini szczęścia, Laksmi, zawsze przebywa na piersi Narayana i z pewnością jest ona najwierniejszą kobietą w stworzeniu.

Madhya 09.112 "Jednakże Moim Panem jest Pan Śri Krsna, chłopiec pasterz, który opiekuje się krowami. Dlaczego Laksmi, będąc tak wierną żoną, chce obcować z Moim Panem?

Madhya 09.113 "Aby tylko przebywać z Panem Krsną, Laksmi porzuciła całe transcendentalne szczęście Vaikunthy i przez długi czas poddawała się ślubom i zasadom regulującym oraz spełniała nieograniczone wyrzeczenia."

Madhya 09.114 Wtedy Caitanya Mahaprabhu powiedział: "'O Panie, nie wiemy, jak wąż Kaliya osiągnął taką sposobność, że dotknął go pył z Twoich lotosowych stóp. W tym celu nawet bogini szczęścia przez wiele lat spełniała wyrzeczenia, odrzucając wszystkie inne pragnienia i podejmując surowe śluby. Doprawdy nie wiemy, jak wąż Kaliya otrzymał taką sposobność. "'

Madhya 09.114 Znaczenie: Jest to cytat ze Śrimad-Bhagavatam (10.16.36), a wypowiedziały go żony węża Kaliyi.

Madhya 09.115 Wówczas Vyenkata Bhatta powiedział: "Pan Krsna i Pan Narayana są jednym i tym samym, lecz rozrywki Krsny mają więcej uroku z powodu ich zabawnego charakteru.

Madhya 09.116 "Ponieważ Krsna i Narayana są tą samą osobą, więc obcowanie Laksmi z Krsną nie łamie jej ślubu wierności. To raczej dla zabawy bogini szczęścia chciała obcować z Panem Krsną."

Madhya 09.116 Znaczenie: Jest to odpowiedź na pytanie Pana Śri Caitanyi Mahaprabhu i możemy się po niej zorientować, że Vyenkata Bhatta znał prawdę. Powiedział Śri Caitanyi, że Narayana jest formą Krsny, której towarzyszy transcendentalne bogactwo. Chociaż Krsna jest dwuręki, a Narayana czteroręki, Ich osoby nie różnią się. Są Oni tożsami. Narayana jest tak piękny jak Krsna, ale rozrywki Krsny są bardziej figlarne. Nie znaczy to jednak, że figlarne rozrywki Krsny czynią Go kimś innym, niż Narayana. Pragnienie Laksmi, by obcować z Krsną, było zupełnie naturalne. Innymi słowy, jest rzeczą zrozumiałą, że wierna kobieta pragnie przebywać ze swym mężem bez względu na jego wygląd. Dlatego też nie należy krytykować Laksmi za jej pragnienie obcowania z Krsną.

Madhya 09.117 Vyenkata Bhatta mówił dalej: "'Zgodnie z transcendentalną realizacją nie ma różnicy między formami Narayana i Krsny. Lecz mimo to, z powodu związku małżeńskiego, Krsna odznacza się pewnym szczególnym urokiem i wskutek tego przewyższa On Narayana. Taka jest konkluzja na temat transcendentalnych smaków.'

Madhya 09.117 Znaczenie: Werset ten przytoczony przez Vyenkatę Bhattę znajduje się również w Bhakti-rasamrta-sindhu (1.2.59).

Madhya 09.118 "Bogini szczęścia uważała, że związek z Krsną nie zaszkodził jej ślubowi wierności. Raczej obcując z Krsną mogłaby rozkoszować się dobrodziejstwem tańca rasa."

Madhya 09.119 Vyenkata Bhatta wyjaśniał dalej: "Matka Laksmi, bogini szczęścia, także rozkoszuje się transcendentalnym szczęściem, jeśli więc chce oddawać się przyjemnościom z Krsną, cóż w tym złego? Dlaczego Sobie z tego żartujesz?"

Madhya 09.120 Pan Caitanya Mahaprabhu odpowiedział: "Wiem, że nie ma żadnego przewinienia ze strony bogini szczęścia, pomimo to nie mogła wziąć udziału w tańcu rasa. Słyszymy o tym z pism objawionych.

Madhya 09.121 "'Gdy Pan Śri Krsna tańczył z gopi w rasa-lila, położył ramiona wokół ich szyi i objął je. Tej transcendentalnej łaski nigdy nie przyznał bogini szczęścia czy innym partnerkom w Świecie duchowym. O czymś takim nigdy też nie marzyły najpiękniejsze dziewczęta z planet niebiańskich, dziewczęta, których cielesny blask i zapach zupełnie przypomina kwiaty lotosu. Cóż więc mówić o ziemskich kobietach, które mogą być bardzo, bardzo piękne według ocen materialnych?'

Madhya 09.121 Znaczenie: Jest to werset ze Śrimad-Bhagavatam (10.47.60).

Madhya 09.122 "Czy możesz mi jednak powiedzieć, dlaczego bogini szczęścia, Laksmi, nie mogła przyłączyć się do tańca rasa? Autorytety w wiedzy wedyjskiej mogły przyłączyć się do tańca i obcować z Krsną.

Madhya 09.123 "'Wielcy mędrcy pokonują umysł i zmysły przez praktykowanie systemu yogi mistycznej i kontrolowanie oddechu. W ten sposób, ćwicząc yogę mistyczną i oglądając Duszę Najwyższą wewnątrz swych serc, ostatecznie wchodzą - wraz z wrogami Najwyższej Osoby Boga - w bezosobowego Brahmana. Jednakże dziewczęta Vrajy, gopi, pragnęły obejmować Krsnę i Jego ramiona, które są niczym węże. Zauroczone pięknem Krsny, gopi zasmakowały ostatecznie nektaru lotosowych stóp Pana. Upanisady także zakosztowały nektaru Jego lotosowych stóp dzięki podążaniu śladami gopi.' "

Madhya 09.123 Znaczenie: Werset ten pochodzi ze Śrimad-Bhagavatam (10.87.23).

Madhya 09.124 Zapytany przez Caitanyę Mahaprabhu, dlaczego bogini szczęścia nie mogła wziąć udziału w tańcu rasa, podczas gdy autorytety wedyjskie mogły, Vyenkata Bhatta odpowiedział: "Nie jestem w stanie zgłębić tajemnic tego postępowania."

Madhya 09.125 Wtedy Vyenkata Bhatta przyznał: "Jestem zwykłą ludzką istotą. Ponieważ moja inteligencja jest bardzo ograniczona i bardzo łatwo ulegam poruszeniu, mój umysł nie może zagłębić się w toniach oceanu rozrywek Pana.

Madhya 09.126 "Jesteś Samą Najwyższą Osobą Boga, Krsną. Znasz cel Swoich czynów, a Twoje rozrywki również może zrozumieć osoba, którą Ty oświecisz."

Madhya 09.126 Znaczenie: Najwyższej Osoby Boga, Krsny, i Jego rozrywek nie można zrozumieć tępymi zmysłami materialnymi. Należy oczyścić zmysły, pełniąc transcendentalną miłosną służbę dla Pana. Gdy Pan jest zadowolony i objawia się, wówczas można zrozumieć transcendentalną formę, imię, cechy i rozrywki Pana. Potwierdza to Katha Upanisad (2.23) i Mundaka Upanisad (3.2.3): yam evaisa vrnute tena labhyas tasyaisa atma vivrnute tanum svam. "Każdy, kto cieszy się względami Najwyższej Osoby Boga, może zrozumieć Jego transcendentalne imię, cechy, formę i rozrywki."

Madhya 09.127 Pan odpowiedział: "Pan Krsna posiada pewną charakterystyczną cechę. Słodyczą Swojej osobistej miłości małżeńskiej przyciąga serca wszystkich.

Madhya 09.128 "Podążając śladami mieszkańców planety znanej jako Vrajaloka lub Goloka Vrndavana, można osiągnąć schronienie lotosowych stóp Śri Krsny. Jednakże mieszkańcy tej planety nie wiedzą, że Pan Krsna jest Najwyższą Osobą Boga.

Madhya 09.129 "Tam ktoś może przyjąć Go za syna i czasami przywiązać Go do moździerza. Ktoś inny może zaakceptować Go jako bliskiego przyjaciela i odniósłszy nad Nim zwycięstwo, w żartach wspiąć Mu się na barki.

Madhya 09.130 "Mieszkańcy Vrajabhumi znają Krsnę jako syna Maharajy Nandy, króla Vrajabhumi, i uważają, że nie może istnieć żaden związek z Panem w rasie bogactwa.

Madhya 09.131 "Kto wielbi Pana podążając w ślady mieszkańców Vrajabhumi, ten osiąga Pana i zaczyna poznawać Go takim, jakim jest znany na transcendentalnej planecie Vrajy. Tam słynie On Jako syn Maharajy Nandy."

Madhya 09.131 Znaczenie: Mieszkańcy Vrajabhumi, czyli Goloki Vrndavany, znają Krsnę jako syna Maharajy Nandy. Nie przyjmują Go za Najwyższą Osobę Boga. Pan jest najwyższym obrońcą i żywicielem wszystkich i główną osobą między wszystkimi osobami. We Vrajabhumi Krsna jest z pewnością głównym obiektem miłości, ale nikt nie zna Go tam jako Najwyższej Osoby Boga. Raczej ktoś może Go znać jako przyjaciela, syna, kochanka lub Pana. W każdym razie, centrum jest Krsna. Mieszkańcy Vrndavany związani są z Panem w służeniu, przyjaźni, miłości rodzicielskiej i miłości małżeńskiej. Osoba zaangażowana w służbę oddania może zaakceptować jeden z tych transcendentalnych związków, które znane są jako smaki. Ten, kto jest na etapie doskonałości, może powrócić do domu, do Boga i osiągnąć swą czystą duchową tożsamość.

Madhya 09.132 Następnie Caitanya Mahaprabhu zacytował: "'Najwyższa Osoba Boga, Krsna, syn matki Yaśody, jest dostępny dla bhaktów pełniących spontaniczną służbę oddania, ale nie jest łatwo dostępny dla umysłowych spekulantów, dla tych, którzy dążą do samorealizacji przez pokuty i wyrzeczenia, ani dla tych, którzy uważają, że ciało i jaźń są tym samym.'

Madhya 09.132 Znaczenie: Ten werset, podany również w Madhya-lili 8.227, jest cytatem ze Śrimad-Bhagavatam (10.9.21).

Madhya 09.133 "Autorytety w literaturze wedyjskiej, znane jako śruti-gana, wielbiły Pana w ekstazie gopi i podążały ich śladami.

Madhya 09.133 Znaczenie: Osoby będące autorytetami w literaturze wedyjskiej, znane jako śruti-gana, pragnęły wziąć udział w tańcu rasa Pana Śri Krsny i dlatego też zaczęły wielbić Pana w ekstazie gopi. Na początku jednak nie powiodło im się. Nie mogąc przyłączyć się do tańca przez samo myślenie o Krsnie w ekstazie gopi, rzeczywiście przyjęły one ciała podobne ciałom gopi. Narodziły się we Vrajabhumi, tak jak gopi, i wskutek tego pogrążyły się w ekstazie miłości gopi. W ten sposób otrzymały zezwolenie na wzięcie udziału w tańcu rasa-lila Pana.

Madhya 09.134 "Uosobione autorytety w hymnach wedyjskich osiągnęły ciała podobne ciałom gopi i narodziły się we Vrajabhumi. W tych ciałach otrzymały pozwolenie na wzięcie udziału w tańcu rasa-lila Pana.

Madhya 09.135 "Pan Krsna należy do społeczności pasterzy, a gopi są najdroższymi kochankami Krsny. Chociaż żony mieszkańców planet niebiańskich są najbogatsze w materialnym świecie, to ani one, ani żadne inne kobiety w tym materialnym wszechświecie nie mogły osiągnąć towarzystwa Krsny.

Madhya 09.136 "Bogini szczęścia, Laksmi, chciała cieszyć się Krsną i w tym samym czasie zachować swoje duchowe ciało w formie Laksmi. Jednakże, wielbiąc Krsnę nie podążała śladami gopi.

Madhya 09.137 "Vyasadeva, najwyższy autorytet w literaturze wedyjskiej, ułożył werset rozpoczynający się od słów 'nayam sukhapo bhagavan', ponieważ nikt nie może przyłączyć się do tańca rasa w żadnym innym ciele, niż ciała gopi."

Madhya 09.137 Znaczenie: Werset ten potwierdza werset z Bhagavad-gity (9.25):

yanti deva-vrata devan pitrn yanti pitr-vratah

bhutani yanti bhutejya yanti mad-yajino pi mam

"Kto czci półbogów, narodzi się pomiędzy półbogami; kto czci upiory i duchy, narodzi się pomiędzy takimi istotami; kto oddaje cześć przodkom, pójdzie do przodków; a ci, którzy Mnie wielbią, będą żyć ze Mną."

Do duchowego królestwa można wejść tylko wtedy, gdy odzyska się swoje oryginalne ciało duchowe. Jeśli zaś chodzi o rozrywki Pana zwane rasa-lila, to próbowanie imitowania tańców Pana w tym materialnym świecie jest bezużyteczne. Aby wziąć udział w rozrywkach rasa-lila, trzeba osiągnąć ciało duchowe, takie jak ciała gopi. W wersecie nayam sukhapo bhaktowie określani są jako bhaktimat, to znaczy, że są oni w pełni zaangażowani w służbę oddania i wolni od materialnego zanieczyszczenia. Nie można uczestniczyć w tańcu Krsny zwanym rasa-lila po prostu sztucznie imitując ten taniec czy też sztucznie myśląc, że jest się Krsną i ubierając się jak sakhi. Rasa-lila, taniec Krsny, jest całkowicie duchowy. Nie ma on nic wspólnego z materialnym zanieczyszczeniem; dlatego nikt nie może wziąć udziału w tych rozrywkach przy pomocy sztucznych materialnych środków. Taka nauka płynie z tego wersetu.

Madhya 09.138 Zanim Śri Caitanya Mahaprabhu przedstawił to wyjaśnienie, Vyenkata Bhatta myślał, że Śri Narayana jest Najwyższą Osobą Boga.

Madhya 09.139 Myśląc w ten sposób, Vyenkata Bhatta wierzył, że wielbienie Narayana jest najwyższą formą kultu - wyższą od wszystkich innych procesów służby oddania, jako że podążali nią Śri Vaisnavowie, uczniowie Ramanujacaryi.

Madhya 09.140 Śri Caitanya Mahaprabhu zorientował się w mylnej koncepcji Vyenkaty Bhatty i aby ją naprawić, mówił tak dużo w żartobliwy sposób.

Madhya 09.141 Pan kontynuował: "Mój drogi Vyenkato Bhatto, proszę, nie miej dalej wątpliwości. Pan Krsna jest Najwyższą Osobą Boga i jest to konkluzja literatury wedyjskiej.

Madhya 09.142 "Pan Narayana, forma Krsny, którą cechuje bogactwo, przyciąga umysł bogini szczęścia i jej zwolenników.

Madhya 09.143 "'Wszystkie te inkarnacje Boga są albo pełnymi częściami, albo częściami pełnych części purusa-avatarów. Ale Krsna jest Samą Najwyższą Osobą Boga. W każdym wieku, gdy świat nękany jest przez wrogów Indry, Krsna chroni go poprzez Swoje różne aspekty.'

Madhya 09.143 Znaczenie: Jest to werset ze Śrimad-Bhagavatam (1.3.28).

Madhya 09.144 "Ponieważ Krsna ma cztery nadzwyczajne cechy, których nie posiada Pan Narayana, więc bogini szczęścia, Laksmi, zawsze pragnie Jego towarzystwa.

Madhya 09.144 Znaczenie: Pan Narayana posiada sześćdziesiąt transcendentalnych cech. Oprócz nich, Krsna ma cztery niezwykłe transcendentalne cechy, które są nieobecne w Narayanie. Tymi czterema cechami są:

(1) wspaniałe rozrywki, które porównuje się do oceanu;

(2) obcowanie w kręgu doskonałych bhaktów w miłości małżeńskiej (gopi);

(3) gra Pana Krsny na flecie, której wibracje zauraczają trzy światy;

(4) nadzwyczajne piękno Pana Krsny, przewyższające piękno trzech światów.

Piękno Pana Krsny jest niezrównane i nieprześcignione.

Madhya 09.145 "Recytowałeś ślokę rozpoczynającą się od słów 'siddhantatas tv abhede 'pi'. Ten sam werset jest dowodem na to, że Krsna jest Najwyższą Osobą Boga.

Madhya 09.146 "'Zgodnie z transcendentalną realizacją nie ma żadnej różnicy między formami Krsny i Narayana. A jednak Krsna odznacza się specjalnym transcendentalnym urokiem z powodu rasy małżeńskiej i dlatego też przewyższa Narayana. Taka jest konkluzja transcendentalnych ras.'

Madhya 09.146 Znaczenie: Jest to werset z Bhakti-rasamrta-sindhu (1.2.59).

Madhya 09.147 "Najwyższa Osoba Boga, Krsna, urzeka umysł bogini szczęścia, ale Pan Narayana nie może urzec umysłów gopi. To dowodzi nadzwyczajnej wyższości Krsny.

Madhya 09.148 "Nie mówiąc już o osobie Pana Narayana, Sam Pan Krsna pojawił się jako Narayana po to, by spłatać figla gopi.

Madhya 09.149 "Chociaż Krsna przyjął czteroręką formę Narayana, nie mógł przyciągnąć poważnej uwagi gopi w ekstatycznej miłości.

Madhya 09.150 "'Kiedyś Pan Śri Krsna dla żartu zamanifestował się jako Narayana z czterema zwycięskimi rękami i bardzo piękną formą. Jednak gdy gopi ujrzały tę wzniosłą formę, ich ekstatyczne uczucia osłabły. Dlatego wielki uczony nie może zrozumieć ekstatycznych uczuć gopi, które są mocno skupione na oryginalnej formie Pana Krsny jako syna Nandy Maharajy. Zdumiewające uczucia gopi w ekstatycznej parama-rasie z Krsną stanowią największe misterium duchowego życia."'

Madhya 09.150 Znaczenie: Jest to werset, który wypowiada Narada Muni w Lalita-madhava-natace (6.14), sztuce napisanej przez Śrila Rupę Gosvamiego. Werset ten stanowi wyjaśnienie do wersetu siddhantatas tv abhede 'pi, który Kaviraja Gosvami przytacza z Bhakti-rasamrta-sindhu. Pan Caitanya Mahaprabhu osobiście wypowiedział go do Vyenkaty Bhatty. Pan Caitanya cytował ten werset na długo przed skomponowaniem Bhakti-rasamrta-sindhu. W związku z tym Śrila Bhaktivinoda Thakura zauważa, że wszystkie te wersety były w tym czasie powszechnie używane i bhaktowie cytowali je na długo przed powstaniem Bhakti-rasamrta-sindhu.

Madhya 09.151 W ten sposób Pan Śri Caitanya Mahaprabhu ukrócił dumę Vyenkaty Bhatty, ale chcąc go na powrót uczynić szczęśliwym, rzekł, co następuje.

Madhya 09.152 Pan uspokoił Vyenkatę Bhattę, mówiąc: "W rzeczywistości cokolwiek powiedziałem, było żartem. Teraz powiadomię Cię o konkluzji śastr, w którą każdy bhakta Vaisnava mocno wierzy.

Madhya 09.153 "Nie ma różnicy między Panem Krsną a Panem Narayanem, gdyż mają Oni tę samą formę. Podobnie, nie ma różnicy między gopi a boginią szczęścia, gdyż one także mają tę samą formę.

Madhya 09.154 "Bogini szczęścia cieszy się towarzystwem Krsny poprzez gopi. Nie należy czynić rozróżnienia między formami Pana, gdyż stwarzanie takich koncepcji jest obrazą.

Madhya 09.155 "Nie ma różnicy między transcendentalnymi formami Pana. Różne formy manifestują się z powodu różnych przywiązań różnych bhaktów. W rzeczywistości Pan jest jeden, ale pojawia się w różnych formach po to tylko, by zadowolić Swoich bhaktów.

Madhya 09.155 Znaczenie: W Brahma-samhicie (5.33) jest powiedziane:

advaitam acyutam anadim ananta-rupam

adyam purana-purusam nava-yauvanam ca

Pan jest advaita, bez zróżnicowania. Nie ma różnicy między formami Krsny, Ramy, Narayana i Visnu. Wszystkie one są jednym. Czasami niemądrzy ludzie pytają, czy śpiewając "Rama" w mantrze Hare Krsna odnosimy to do Pana Ramacandry czy do Pana Balaramy. Jeśli bhakta powie, że imię Rama w maha-mantrze Hare Krsna odnosi się do Balaramy, niemądra osoba może się rozgniewać, gdyż według niej imię Rama odnosi się do Pana Ramacandry. W rzeczywistości nie ma różnicy między Balaramą a Panem Ramą. Nie ma znaczenia, czy intonując Hare Rama ktoś zwraca się do Balaramy czy do Pana Ramacandry, gdyż nie ma między Nimi różnicy. Natomiast obrazą jest myślenie, że Balarama przewyższa Pana Ramacandrę i vice versa. Bhaktowie neofici nie rozumieją tej konkluzji śastr i skutkiem tego niepotrzebnie wywołują przykre sytuacje. Caitanya Mahaprabhu wyjaśnia to w bardzo klarowny sposób: iśvaratve bheda manile haya aparadha. Obrazą jest różnicowanie między formami Pana. Z drugiej zaś strony nie należy sądzić, że formy Pana są tym samym, co formy półbogów. Jest to z pewnością obrazą. Jak potwierdza Vaisnava-tantra:

yas tu narayanam devam brahma-rudradi-daivataih

samatvenaiva vikseta sa pasandi bhaved dhruvam

"Pasandi jest to osoba, która uważa, że wielcy półbogowie, tacy jak Pan Brahma i Pan Śiva, są równi Najwyższej Osobie Boga, Narayanowi." (Hari-bhakti-vilasa 1.117) Wniosek jest taki, że nie powinniśmy czynić rozróżnień między formami Pana. Nie powinniśmy jednak zrównywać form Pana z formami półbogów czy istot ludzkich. Na przykład głupi sannyasini zrównują czasami daridra-narayana z Narayanem, a to z pewnością jest obrazą. Obrazą jest też uważanie ciała Pana za materialne. Dopóki nie otrzyma się instrukcji od bona fide mistrza duchowego, dopóty nie można doskonale zrozumieć tych różnych form. Brahma-samhita potwierdza vedesu durlabham adurlabham atma-bhaktau. Różnic między formami Pana nie można zrozumieć po prostu przez akademickie studia, czy czytanie literatury wedyjskiej. Trzeba uczyć się od zrealizowanego bhakty. Tylko wtedy można się nauczyć, jak odróżniać jedną formę Pana od drugiej. Konkluzja jest taka, że nie ma różnicy między formami Pana, ale istnieje różnica między Jego formami a formami półbogów.

Madhya 09.156 "'Gdy klejnot znany jako vaidurya dotyka innych materiałów, wydaje się rozdzielać na różne kolory. Wskutek tego formy również wydają się być różne. Podobnie, odpowiednio do medytacyjnej ekstazy bhakty, Pan, który znany jest jako Acyuta [nieomylny], pojawia się w różnych formach, chociaż zasadniczo jest jeden.'"

Madhya 09.156 Znaczenie: Werset ten został przytoczony ze Śri Narada-pancaratry.

Madhya 09.157 Wówczas Vyenkata Bhatta powiedział: "Ja jestem zwykłą żywą, upadłą istotą, ale Ty jesteś Krsną, Samą Najwyższą Osobą Boga.

Madhya 09.158 "Niezgłębione są transcendentalne rozrywki Pana i nic o nich nie wiem. Cokolwiek mówisz, przyjmuję za prawdę.

Madhya 09.158 Znaczenie: To jest sposób zrozumienia prawdy o Najwyższej Osobie Boga. Po wysłuchaniu Bhagavad-gity, Arjuna powiedział coś bardzo podobnego:

sarvam etad rtam manye yan mam vadasi keśava

na hi te bhagavan vyaktim vidur deva na danavah

"O Krsno, całkowicie przyjmuję za prawdę wszystko to, co usłyszałem od Ciebie. Ani półbogowie, ani demony, o Panie, nie znają Twojej osoby." (Bg. 10.14)

Vyenkata Bhatta powiedział bardzo podobną rzecz Śri Caitanyi Mahaprabhu. Niemożliwe jest zrozumienie prawdy o rozrywkach Pana po prostu przy użyciu własnej logiki, argumentu i uniwersyteckiego wykształcenia. Musimy otrzymać bona fide informacje od Najwyższej Osoby Boga, tak jak otrzymał je Arjuna, gdy Krsna wypowiadał Bhagavad-gitę. Bhagavad-gitę czy jakąkolwiek literaturę wedyjską musimy akceptować w dobrej wierze. Te pisma wedyjskie są jedynym źródłem wiedzy. Musimy zrozumieć, że nie możemy pojąć Prawdy Absolutnej przez proces spekulatywny.

Madhya 09.159 "Wykonywałem służbę dla Laksmi-Narayana i dzięki Ich łasce byłem w stanie ujrzeć Twoje lotosowe stopy.

Madhya 09.160 "Z powodu Swej bezprzyczynowej łaski powiedziałeś mi o chwałach Pana Krsny. Nikt nie może dojść do kresu bogactwa, cech i form Pana.

Madhya 09.161 "Teraz rozumiem, że służba oddania dla Krsny jest najwyższą formą kultu. Dzięki Twej bezprzyczynowej łasce uczyniłeś me życie pomyślnym, wyjaśniając po prostu te fakty."

Madhya 09.162 Powiedziawszy to, Vyenkata Bhatta upadł przed lotosowymi stopami Pana, a Pan, ze Swej bezprzyczynowej łaski, objął go.

Madhya 09.163 Gdy okres Caturmasyi dobiegł końca, Śri Caitanya Mahaprabhu uzyskał od Vyenkaty Bhatty pozwolenie odejścia i odwiedziwszy Śri Rangę, wyruszył ku Południowym Indiom.

Madhya 09.164 Vyenkata Bhatta nie chciał wracać do domu, lecz pragnął także iść z Panem. Śri Caitanya Mahaprabhu pożegnał go z wielkim trudem.

Madhya 09.165 Gdy to uczynił, Vyenkata Bhatta padł na ziemię nieprzytomny. Takie są rozrywki Pana Śri Caitanyi Mahaprabhu, syna matki Śaci, w Śri Ranga-ksetrze.

Madhya 09.166 Gdy Pan dotarł do wzgórza Rsabhy, ujrzał świątynię Pana Narayana i ofiarował pokłony oraz rozmaite modlitwy.

Madhya 09.166 Znaczenie: Wzgórze Rsabhy leży w południowym Karnata w okręgu Madura. Dwanaście mil na północ od miasta Madura jest miejsce zwane Anagada-malaya-parvata, położone w lesie Kutakacala. W tym to lesie spalił się na popiół Pan Rsabhadeva. Obecnie miejsce to znane jest jako wzgórze Palni.

Madhya 09.167 Na wzgórzu Rsabhy przebywał Paramananda Puri. Gdy Śri Caitanya Mahaprabhu dowiedział się o tym, natychmiast poszedł go odwiedzić.

Madhya 09.168 Spotkawszy Paramanandę Puri, Śri Caitanya Mahaprabhu okazał mu wszelki szacunek, dotykając jego lotosowych stóp, zaś Paramananda Puri objął Pana w ekstazie.

Madhya 09.169 Śri Caitanya Mahaprabhu został z Paramanandą Puri w domu bramina, w którym Paramananda Puri mieszkał. We dwóch spędzili tam trzy dni omawiając tematy związane z Krsną.

Madhya 09.170 Paramananda Puri powiedział Śri Caitanyi Mahaprabhu o swoim zamiarze ujrzenia Purusottamy w Jagannatha Puri. A gdy już zobaczy tam Pana Jagannatha, pójdzie do Bengalu, by wykąpać się w Gangesie.

Madhya 09.171 Na to Śri Caitanya Mahaprabhu odrzekł mu: "Wróć, proszę, do Jagannatha Puri, gdyż już niebawem powrócę tam z Rameśvary [Setubandhy].

Madhya 09.172 "Chcę pozostać z tobą, zatem wracając do Jagannatha Puri, okazałbyś Mi wielką łaskę."

Madhya 09.173 Po takiej rozmowie z Paramanandą Puri, Pan uzyskał jego pozwolenie na odejście i wyruszył na południe Indii. Pan był bardzo zadowolony.

Madhya 09.174 Tak więc Paramananda Puri udał się do Jagannatha Puri, a Śri Caitanya Mahaprabhu zaczął iść w kierunku Śri Śaili.

Madhya 09.174 Znaczenie: Śrila Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura zauważa: "Dokładnie nie wiadomo, o którym Śri Śaila mówi Krsnadasa Kaviraja Gosvami. Na obszarze tym nie ma żadnej świątyni Mallikarjuny, gdyż nie jest możliwe, by tam znajdowało się Śri Śaila położone w okręgu Dharavada. To Śri Śaila leży z południowej strony Belagramy i tam też znajduje się świątynia Śivy Mallikarjuny. (Zajrzyj do piętnastego wersetu tego rozdziału.) Jest powiedziane, że tam, na tym wzgórzu, żył Pan Śiva z Devi. Przebywał tam również Pan Brahma ze wszystkimi półbogami."

Madhya 09.175 To w Śri Śaila Pan Śiva i jego żona Durga żyli w przebraniu braminów. Kiedy ujrzeli Śri Caitanyę Mahaprabhu, bardzo się ucieszyli.

Madhya 09.176 Pan Śiva, ubrany jak bramin, dał Śri Caitanyi Mahaprabhu jałmużnę i na trzy dni zaprosił Go w pewne odludne miejsce. Siedząc tam razem, prowadzili bardzo poufne rozmowy.

Madhya 09.177 Po rozmowach z Panem Śivą, Śri Caitanya Mahaprabhu otrzymał jego pozwolenie na odejście i udał się do Kamakosthi-puri.

Madhya 09.178 Przybywszy z Kamakosthi do Południowej Mathury, Śri Caitanya Mahaprabhu spotkał pewnego bramina.

Madhya 09.178 Znaczenie: Ta Południowa Mathura, znana obecnie jako Madura, leży nad brzegami rzeki Bhagai. To miejsce pielgrzymek przeznaczone jest szczególnie dla bhaktów Pana Śivy; dlatego zwie się ono Śaivaksetrą, czyli miejscem, w którym wielbi się Pana Śivę. Obszar ten pokrywają góry i lasy. Są tam również dwie świątynie Śivy, jedna znana jako Rameśvara, a druga jako Sundareśvara. Znajduje się tam też świątynia poświęcona Devi, zwanej Minaksi-Devi, będąca wielkim osiągnięciem architektonicznym. Wybudowano ją pod nadzorem królów z dynastii Pandya. Atakując tę świątynię, jak również świątynię Sundareśvary, muzułmanie wyrządzili wielkie szkody. W roku 1372 n.e. na tronie Madury zasiadł król zwany Kampanna Udaiyarą. Dawno temu obszarem tym władał cesarz Kulaśekhara i podczas swych rządów założył kolonię braminów. Sławny król o imieniu Anantaguna Pandya należy do jedenastego pokolenia potomków cesarza Kulaśekhary.

Madhya 09.179 Napotkany przez Śri Caitanyę Mahaprabhu bramin zaprosił Pana do swego domu. Był on wielkim bhaktą i autorytetem, jeśli chodzi o Pana Śri Ramacandrę. Nigdy nie był przywiązany do czynności materialnych.

Madhya 09.180 Po kąpieli w rzece Krtamala, Śri Caitanya Mahaprabhu udał się do domu bramina, lecz zanim usiadł do południowego posiłku, spostrzegł, że pożywienie nie było jeszcze przyrządzone, gdyż bramin go nie ugotował.

Madhya 09.181 Widząc to, Śri Caitanya Mahaprabhu powiedział: "Mój drogi panie, powiedz Mi proszę, dlaczego jeszcze nie ugotowałeś. Jest już południe."

Madhya 09.182 Bramin odrzekł: "Mój drogi Panie, mieszkamy w lesie. Na razie nie możemy zdobyć wszystkich składników do gotowania.

Madhya 09.183 "Gdy Laksmana przyniesie z lasu wszystkie warzywa, owoce i korzenie, Sita ugotuje, co będzie potrzebne.

Madhya 09.184 Słysząc o sposobie wielbienia praktykowanym przez bramina, Śri Caitanya Mahaprabhu był bardzo usatysfakcjonowany. W końcu bramin pospiesznie zaczął przygotowywać wszystko do gotowania.

Madhya 09.185 Około godziny trzeciej Śri Caitanya Mahaprabhu zjadł obiad, lecz bramin, pogrążony w wielkim smutku, pościł.

Madhya 09.186 Gdy bramin pościł, Śri Caitanya Mahaprabhu spytał go: "Dlaczego pocisz? Czym się tak martwisz? Skąd u ciebie taki niepokój?"

Madhya 09.187 Bramin odpowiedział: "Nie mam po co żyć. Skończę ze swym życiem wchodząc do ognia lub wody.

Madhya 09.188 "Mój drogi Panie, matka Sita jest matką wszechświata i najwyższą boginią szczęścia, lecz dotknął jej demon Ravana i te wieści wzburzyły mną.

Madhya 09.189 "Panie, z powodu tego nieszczęścia nie jestem w stanie dłużej żyć. Chociaż ciało moje płonie, życie mnie nie opuszcza"

Madhya 09.190 Śri Caitanya Mahaprabhu odrzekł: "Proszę, nie myśl dłużej w ten sposób. Jesteś uczonym panditą. Dlaczego nie zastanowisz się nad tą sytuacją?"

Madhya 09.191 Śri Caitanya Mahaprabhu mówił dalej: "Sitadevi, najdroższa żona Najwyższego Pana Ramacandry, z pewnością ma duchową pełną szczęścia formę. Nikt nie może jej ujrzeć materialnymi oczyma, gdyż nikt materialny nie ma takiej mocy.

Madhya 09.192 "Osoba z materialnymi zmysłami nie może nawet ujrzeć matki Sity, nie mówiąc już o dotknięciu jej. Porywając ją, Ravana uprowadził tylko jej złudną formę materialną.

Madhya 09.193 "Gdy tylko Ravana ukazał się przed Sitą, ta zniknęła. Po to jedynie, by go oszukać, wysłała złudną formę materialną.

Madhya 09.194 "Substancja duchowa nigdy nie znajduje się pod nadzorem koncepcji materialnej. Vedy i Purany zawsze tak twierdzą."

Madhya 09.194 Znaczenie: Jak oznajmia Katha Upanisad (2.3.9, 12):

na samdrśe tisthati rupam asya

na caksusa paśyati kaścanainam

hrda manisa manasabhiklpto

ya etad vidur amrtas te bhavanti

naiva vaca na manasa

praptum śakyo na caksusa

"Duch nie znajduje się pod nadzorem materialnych oczu, słów czy umysłu."

Podobnie mówi Śrimad-Bhagavatam (10.84.13):

yasyatma-buddhih kunape tri-dhatuke

sva-dhih kalatradisu bhauma-ijya-dhih

yat-tirtha-buddhih salile na karhicij

janesv abhijnesu sa eva go-kharah

Nieinteligentni nie mogą ujrzeć duchowej substancji, gdyż nie mają oczu czy też nastawienia pozwalającego zobaczyć duszę. Dlatego też myślą, że nie istnieje coś takiego, jak duch. Jednakże zwolennicy nakazów wedyjskich czerpią swoje wiadomości z oznajmień Ved, takich, jak te znajdujące się w Śrimad-Bhagavatam i Katha Upanisadzie.

Madhya 09.195 Wówczas Śri Caitanya Mahaprabhu zapewnił bramina "Zaufaj Moim słowom i nie dręcz już dłużej umysłu tymi błędnymi koncepcjami."

Madhya 09.195 Znaczenie: To jest proces duchowego zrozumienia. Acintya khalu ye bhava na tams tarkena yojayet. Rzeczy, które wykraczają poza nasze materialne wyobrażenie, nie powinniśmy starać się zrozumieć przez wysuwanie argumentów za i przeciw. Mahajano yena gatah sa panthah: musimy podążać śladami wielkich autorytetów pochodzących z systemu parampara. Jeśli zbliżymy się do bona fide acaryi i zawierzymy jego słowom, realizacja duchowa będzie łatwa.

Madhya 09.196 Chociaż bramin pościł, zawierzył słowom Śri Caitanyi Mahaprabhu i zjadł posiłek. W ten sposób życie jego zostało uratowane.

Madhya 09.197 Po takim zapewnieniu bramina Śri Caitanya Mahaprabhu podążył dalej ku Południowym Indiom i w końcu dotarł do Durvaśany, gdzie wykąpał się w rzece Krtamala.

Madhya 09.197 Znaczenie: Obecnie rzeka Krtamala znana jest jako rzeka Bhagai. Ma ona trzy dopływy: Suruli, Varahanadi i Battilla-gundu. O rzece Krtamali wspomina także w Śrimad-Bhagavatam (11.5.39) mędrzec Karabhajana.

Madhya 09.198 W Durvaśanie Śri Caitanya Mahaprabhu odwiedził świątynię Pana Ramacandry, a na wzgórzu znanym jako Mahendra-śaila spotkał się z Panem Paraśuramą.

Madhya 09.198 Znaczenie: W Durvaśanie lub Darbhaśayanie znajduje się świątynia Pana Ramacandry, położona siedem mil na wschód od Ramanady. Ze świątyni tej rozciąga się widok na ocean. Wzgórze o nazwie Mahendra-śaila znajduje się w pobliżu Tinebheli, a po jego drugiej stronie jest miasto zwane Tricinagudi. Na zachód od Mahendra-śaili leży terytorium Tribankura. Wzmianka o Mahendra-śaili znajduje się w Ramayanie.

Madhya 09.199 Następnie Śri Caitanya Mahaprabhu udał się do Setubandhy [Rameśvary], gdzie wykąpał się w miejscu zwanym Dhanustirtha. Stamtąd poszedł do świątyni Rameśvara, a następnie udał się na spoczynek.

Madhya 09.199 Znaczenie: Droga wiodąca przez ocean na wyspy zwane Mandapam i Pambam składa się częściowo z piasku, a częściowo z wody. Wyspa Pambam ma około jedenastu mil długości i sześć mil szerokości. Cztery mile na północ od portu Pambam znajduje się świątynia znana jako Rameśvara. Jest powiedziane: devi-pattanam arabhya gaccheyuh setu-bandhanam: "Po odwiedzeniu świątyni Durgi należy udać się do świątyni Rameśvara." Na terenie tym są dwadzieścia cztery różne święte miejsca, z których jednym jest Dhanustirtha, położona około dwunastu mil na południowy-wschód od Rameśvary. Miejsce to znajduje się w pobliżu końcowej stacji Kolei Południowo-indyjskiej o nazwie Ramanada. Jest powiedziane, że tutaj - na prośbę Vibhisany, młodszego brata Ravany - Pan Ramacandra, po powrocie do Swojej stolicy, zniszczył Swym łukiem mały mostek. Jeśli ktoś odwiedza Dhanustirthę, uwalnia się z cyklu narodzin i śmierci. Jest też powiedziane, że jeżeli ktoś wykąpie się w Dhanustirtha, otrzymuje wszystkie rezultaty spełnienia yajni znanej jako agnistoma.

Setubandha leży na wyspie Pambam. Znajduje się tam świątynia Pana Śivy zwana Rameśvara. Oznacza to, że Pan Śiva jest wielką osobistością, której uwielbionym Bóstwem jest Pan Rama. Tak więc Pan Śiva znajdujący się w świątyni Rameśvara jest wielkim bhaktą Pana Ramacandry.

Madhya 09.200 Tam, pośród braminów, Śri Caitanya Mahaprabhu usłyszał Kurma Puranę, w której przytoczone było opowiadanie o czystej kobiecie.

Madhya 09.200 Znaczenie: Śrila Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura zauważa, że w Kurma Puranie są tylko dwie khandy, mianowicie Purva-khanda i Uttara-khanda. Czasami mówi się, że Kurma Purana zawiera sześć tysięcy wersetów, ale oryginalnie Kurma Purana obejmuje siedemnaście tysięcy wersetów. Według Śrimad-Bhagavatam w Kurma Puranie, będącej jedną z osiemnastu Maha-puran, jest siedemnaście tysięcy wersetów. Kurma Puranę uważa się za piętnastą z tych Maha-puran.

Madhya 09.201 Śrimati Sitadevi jest matką trzech światów i żoną Pana Ramacandry. Między czystymi kobietami ona jest najwznioślejszą i jest córką króla Janaki.

Madhya 09.202 Kiedy matka Sita ujrzała Ravanę, który przyszedł ją porwać, schroniła się u boga ognia, Agni. Bóg ognia zasłonił ciało matki Sity i dzięki temu obronił ją przed rękami Ravany.

Madhya 09.203 Dowiedziawszy się z Kurma Purany o tym, jak Ravana porwał fałszywą formę matki Sity, Śri Caitanya Mahaprabhu bardzo się ucieszył.

Madhya 09.204 Agni, bóg ognia, zabrał prawdziwą Sitę i przyprowadził ją do siedziby Parvati, bogini Durgi. Natomiast Ravanie oddano złudną formę matki Sity t w ten sposób go oszukano.

Madhya 09.205 Gdy Pan Ramacandra zabił Ravanę, wtedy Sitadevi przyprowadzono przed ogień.

Madhya 09.206 Kiedy Pan Ramacandra przyprowadził złudną formę Sity przed ogień, bóg ognia sprawił, że ta iluzoryczna forma zniknęła i oddał Panu Ramacandrze prawdziwą Sitę.

Madhya 09.207 Gdy Śri Caitanya Mahaprabhu usłyszał tę historię, bardzo się ucieszył. Przypomniał Sobie słowa Ramadasa Vipry.

Madhya 09.208 Kiedy Śri Caitanya Mahaprabhu usłyszał te przekonujące stwierdzenia z Kurma Purany, ogarnęło Go wielkie szczęście. Poprosiwszy bramina o pozwolenie, zabrał te zwoje rękopisów. W ten to sposób Śri Caitanya Mahaprabhu otrzymał stare rękopisy Kurma Purany.

Madhya 09.209 Ponieważ Kurma Purana była bardzo stara, rękopis także był bardzo stary. Śri Caitanya Mahaprabhu zabrał te oryginalne liście jako bezpośredni dowód. A tekst został przepisany na nowym zwoju, by sporządzić egzemplarz zastępczy tej Purany.

Madhya 09.210 Śri Caitanya Mahaprabhu wrócił do południowej Mathury [Madury] i wręczył oryginalny rękopis Kurma Purany Ramadasowi Viprze.

Madhya 09.211-212 "Na prośbę matki Sity bóg ognia, Agni, stworzył złudną formę Sity i dziesięciogłowy Ravana porwał tę fałszywą Sitę. Zaś prawdziwa Sita udała się wówczas do siedziby boga ognia. Gdy Pan Ramacandra poddawał ciało Sity próbie, do ognia weszła fałszywa, złudna Sita. W tym czasie bóg ognia przyprowadził ze swej siedziby prawdziwą Sitę i oddał ją Panu Ramacandrze."

Madhya 09.211-212 Znaczenie: Te dwa wersety pochodzą z Kurma Purany.

Madhya 09.213 Ramadasa Vipra z przyjemnością wziął oryginalne zwoje Kurma Purany, po czym natychmiast padł do lotosowych stóp Śri Caitanyi Mahaprabhu i zaczął płakać.

Madhya 09.214 Po otrzymaniu tego rękopisu bardzo ucieszony bramin powiedział: "Panie, Ty jesteś Samym Panem Ramacandrą i przybyłeś tu w przebraniu sannyasina, by udzielić mi posłuchania.

Madhya 09.215 "Mój drogi Panie, wybawiłeś mnie z bardzo niefortunnego położenia. Proszę, byś zjadł obiad w moim domu. Przyjmij, proszę, to zaproszenie.

Madhya 09.216 "Parę dni temu, z powodu cierpienia umysłu, nie mogłem uraczyć Cię smacznym obiadem. Teraz szczęśliwym trafem znowu przybyłeś do mego domu."

Madhya 09.217 Mówiąc to, bramin w wielkim szczęściu ugotował posiłek i ofiarował Śri Caitanyi Mahaprabhu wyśmienity obiad.

Madhya 09.218 Śri Caitanya Mahaprabhu spędził tę noc w domu bramina Następnie, obdarzywszy go łaską, Pan wyruszył ku Tamraparni, które leży w Pandya-deśy.

Madhya 09.218 Znaczenie: Pandya-deśa leży w południowej części Indii znanej jako Kerala. Na całym tym obszarze jest wielu królów z tytułem Pandya, którzy władali miejscami znanymi jako Madura i Rameśvara. Nazwa Tamraparni wymieniona jest w Ramayanie. Tamraparni znane jest także jako Purunai i leży na brzegu rzeki Tinebheli. Rzeka ta uchodzi do Zatoki Bengalskiej. O Tamraparni wspomina także Śrimad-Bhagavatam (11.5.39).

Madhya 09.219 W Naya-tripati na brzegu rzeki Tamraparni również znajdowała się świątynia Pana Visnu. Po kąpieli w tej rzece Pan Caitanya Mahaprabhu z wielką ciekawości obejrzał Bóstwo i powędrował dalej.

Madhya 09.219 Znaczenie: To Naya-tripati nosi również nazwę Alovara Tirunagari. Jest to miasteczko położone około siedemnastu mil na południowy wschód od Tinebheli. Znajduje się tam dziewięć świątyń Śripati, czyli Visnu. Wszystkie Bóstwa z tych świątyń zbierają się razem podczas festiwalu, który corocznie odbywa się w tym miasteczku.

Madhya 09.220 Potem Śri Caitanya Mahaprabhu udał się do świętego miejsca znanego jako Ciyadatala, gdzie ujrzał Bóstwa dwóch braci, Pana Ramacandry i Laksmana. Następnie skierował się ku Tilakanci, gdzie zobaczył świątynię Pana Śivy.

Madhya 09.220 Znaczenie: Ciyadatala zwana jest czasami Cheratalą. Leży ona w pobliżu miasta Kaila. Znajduje się tam świątynia poświęcona Panu Śri Ramacandrze i Jego bratu Laksmanowi. Tilakanci leży około trzydziestu mil na północny wschód od miasta Tinebheli.

Madhya 09.221 Następnie Pan Śri Caitanya Mahaprabhu odwiedził święte miejsce zwane Gajendra-moksana, w którym udał się do świątyni Pana Visnu. Potem poszedł do Panagadi, świętego miejsca, w którym ujrzał Bóstwa Pana Ramacandry i Sity.

Madhya 09.221 Znaczenie: Czasami świątynię Gajendra-moksana mylnie uważa się za świątynię Pana Śivy. Leży ona około dwóch mil na południe od miasta Kaivera. W rzeczywistości, znajdujące się tam Bóstwo nie jest Panem Śivą, lecz Visnu. Panagadi położone jest około trzydziestu mil na południe od Tinebheli. Niegdyś w tamtejszej świątyni było Bóstwo Pana Ramacandry, lecz później wielbiciele Pana Śivy zastąpili Pana Ramacandrę bóstwem Pana Śivy zwanym Rameśvara lub Ramalinga Śiva.

Madhya 09.222 Później Pan poszedł do Camtapury, gdzie zobaczył Bóstwo Pana Ramacandry i Laksmana Następnie udał się do Śri Vaikunthy i obejrzał tam świątynię Pana Visnu.

Madhya 09.222 Znaczenie: Ta Camtapura zwana jest czasami Cenganurą i znajduje się w stanie Tribankura. Znajduje się tam świątynia Pana Ramacandry i Laksmana. Śri Vaikuntha - położona około czterech mil na północ od Aloyara Tirunagari i szesnaście mil na południowy wschód od Tinebheli - leży na brzegu rzeki Tamraparni.

Madhya 09.223 Następnie Śri Caitanya Mahaprabhu udał się do Malaya-parvata i ofiarował modlitwy Agastyi Muniemu. Potem odwiedził miejsce znane jako Kanyakumari [obecnie Przylądek Komorin].

Madhya 09.223 Znaczenie: Leżące w Południowej Indii pasmo gór zaczynające się od Kerali i ciągnące się do Przylądka Komorin nosi nazwę Malaya-parvata. Co zaś się tyczy Agastyi, w istnieją cztery opinie: (1) Świątynia Agastyi Muniego znajduje się w wiosce Agastyam-palli w okręgu Tanjor. (2) Na wzgórzu znanym jako Śivagiri jest świątynia Pana Skandy i przypuszcza się, że założył ją Agastya Muni. (3) Niektórzy mówią, że w pobliżu Przylądka Komorin znajduje się wzgórze o nazwie Pathiya, które prawdopodobnie było rezydencją Agastyi Muniego. (4) Jest też inne miejsce, znane jako Agastya-malaya, będące pasmem wzgórz leżących po obu stronach rzeki Tamraparni. Nazwa Kanyakumari odnosi się do samego Przylądka Komorin.

Madhya 09.224 Odwiedziwszy Kanyakumari, Śri Caitanya Mahaprabhu przybył do Amlitali, gdzie zobaczył Bóstwo Śri Ramacandry. Następnie udał się do miejsca zwanego Mallara-deśa, gdzie przebywała wspólnota Bhattathari.

Madhya 09.224 Znaczenie: Na północ od Mallara-deśy leży Południowa Kanada, na wschód położona jest Kurga i Mahiśura, na południe Kocina, na zachód zaś Morze Arabskie. Jeśli natomiast chodzi o Bhattathari, tworzą oni pewną wspólnotę koczowniczą. Obozują gdziekolwiek chcą i nie mają stałego miejsca zamieszkania. Ubierają się w stroje sannyasinów, ale ich prawdziwym zajęciem są kradzieże i oszustwa. Czarują innych, by dostarczali kobiet do ich obozowiska, i sami również zwodzą wiele kobiet i trzymają je w swojej wspólnocie. W ten sposób zwiększają swoją populację. Podobna wspólnota znajduje się też w Bengalu. W rzeczywistości, na całym świecie istnieją koczownicze wspólnoty, które zajęte są po prostu wabieniem, oszukiwaniem i porywaniem niewinnych kobiet.

Madhya 09.225 Odwiedziwszy Mallara-deśę, Caitanya Mahaprabhu udał się do Tamala-kartiki, a następnie do Vetapani. Tam obejrzał świątynię Raghunathy, Pana Ramacandry, i zatrzymał się na noc.

Madhya 09.225 Znaczenie: Tamala-kartika znajduje się czterdzieści cztery mile na południe od Tinebheli i dwie mile na południe od góry Aramavalli. Leży na obszarze podlegającym władzy Tobala. Jest tam świątynia Subrahmanyi, czyli Pana Kartiki, syna Pana Śivy. Vetapani, lub Vatapani, położone jest na północ od Kaila w stanie Tribankura. Nosi ono też nazwę Bhutapandi i podlega władzom okręgu Tobala. Przyjmuje się, że niegdyś było tam Bóstwo Pana Ramacandry. Później Bóstwo to zastąpiono bóstwem Pana Śivy znanym jako Rameśvara lub Bhutanatha.

Madhya 09.226 Śri Caitanyi Mahaprabhu towarzyszył Jego sługa o imieniu Krsnadasa. Był on braminem, lecz tam zetknął się z Bhattathari.

Madhya 09.227 Bhattathari zwiedli bramina Krsnadasa, który był osobą prostą i łagodną. Swoim złym towarzystwem zanieczyścili jego inteligencję.

Madhya 09.228 Zwabiony Krsnadasa udał się wczesnym rankiem do ich siedziby. Pan również w wielkim pośpiechu tam poszedł, ale po to tylko, by go odszukać.

Madhya 09.229 Przybywszy do ich wspólnoty, Śri Caitanya Mahaprabhu zapytał Bhattathari: "Dlaczego trzymacie Mojego pomocnika bramina?

Madhya 09.230 "Jestem w wyrzeczonym porządku życia i wy tak samo. A mimo to umyślnie sprawiacie Mi ból. Nie widzę w tym żadnej logiki."

Madhya 09.231 Słysząc Śri Caitanyę Mahaprabhu, wszyscy Bhattathari nadbiegli z bronią w rękach, chcąc poranić Pana.

Madhya 09.232 Jednakże broń wypadła im z rąk i poraziła ich własne ciała. Kiedy niektórzy z Bhattathari zostali takim sposobem dotkliwie poranieni, wtedy pozostali rozpierzchli się na cztery strony.

Madhya 09.233 Gdy w społeczności Bhattathari podniósł się wielki wrzask i płacz, Śri Caitanya Mahaprabhu chwycił Krsnadasa za włosy i zabrał go.

Madhya 09.234 Tej samej nocy Śri Caitanya Mahaprabhu i jego pomocnik Krsnadasa dotarli nad brzeg rzeki Payasvini. Wykąpali się i poszli odwiedzić świątynię Adi-keśavy.

Madhya 09.235 Gdy Pan zobaczył świątynię Adi-keśavy, natychmiast ogarnęła go ekstaza. Tańczył i śpiewał, ofiarowując rozmaite pokłony i modlitwy.

Madhya 09.236 Wszyscy tamtejsi ludzie byli bardzo zdumieni widząc ekstatyczne rozrywki Śri Caitanyi Mahaprabhu. Wszyscy przyjęli Pana bardzo dobrze.

Madhya 09.237 W świątyni Adi-keśavy, w gronie bardzo zaawansowanych bhaktów Śri Caitanya Mahaprabhu omawiał duchowe tematy. Będąc tam, znalazł rozdział z Brahma-samhity.

Madhya 09.238 Śri Caitanya Mahaprabhu był bardzo szczęśliwy, że znalazł rozdział tego pisma objawionego i symptomy ekstatycznych przemian - drżenie, łzy, pocenie się, trans i radość - zamanifestowały się w Jego ciele.

Madhya 09.239-240 Nie istnieje pismo objawione, które równałoby się Brahma-samhicie pod względem ostatecznej duchowej konkluzji. Jest ono w istocie najwyższym objawieniem chwał Pana Govindy, gdyż odsłania najwyższą wiedzę o Nim. Zwięźle prezentując wszystkie konkluzje, Brahma-samhita jest zasadniczym pismem w całej literaturze Vaisnava.

Madhya 09.239-240 Znaczenie: Brahma-samhita jest bardzo ważnym pismem objawionym. Śri Caitanya Mahaprabhu zdobył Piąty Rozdział w świątyni Adi-keśavy. Rozdział ten prezentuje filozoficzną konkluzję acintya-bhedabheda-tattvy (równoczesnej jedności i odmienności). Przedstawia on także sposoby pełnienia służby oddania, osiemnastosylabowy hymn wedyjski, rozprawy o duszy, Duszy Najwyższej i działaniu mającym na celu przyjemność, wyjaśnia kama-gayatri, kama-bija i pierwotnego Maha-Visnu, oraz daje wyraźny opis świata duchowego, zwłaszcza Goloki Vrndavany. Brahma-samhita udziela też wyjaśnień na temat półboga Ganeśy, Garbhodakaśayi Visnu, źródła mantry Gayatri, formy Govindy oraz jego transcendentalnej pozycji i siedziby, żywych istot, najwyższego celu, bogini Durgi, a także wyjaśnia znaczenie wyrzeczenia, pięć elementów fizycznych, miłość do Boga, bezosobowego Brahmana, inicjację Pana Brahmy i wizję transcendentalnej miłości, która umożliwia ujrzenie Pana. Wytłumaczone są też etapy służby oddania. Omówione są również: umysł, yoga-nidra, bogini szczęścia, służba oddania w spontanicznej ekstazie, inkarnacje (poczynając od Pana Ramacandry), Bóstwa, dusza uwarunkowana i jej obowiązki, prawda o Panu Visnu, modlitwy, hymny wedyjskie, Pan Śiva, literatura wedyjska, personalizm i impersonalizm, właściwe zachowanie i wiele innych tematów. Jest też opis słońca i kosmicznych form Pana. Brahma-samhita zwięźle i rozstrzygająco wyjaśnia wszystkie te tematy.

Madhya 09.241 Śri Caitanya Mahaprabhu sporządził kopię Brahma-samhity, a następnie z wielką przyjemnością udał się do miejsca znanego jako Ananta Padmanabha.

Madhya 09.241 Znaczenie: Jeśli chodzi o Ananta Padmanabha, należy zajrzeć do wersetu 115 Pierwszego Rozdziału Madhya-lili.

Madhya 09.242 Śri Caitanya Mahaprabhu został w Ananta Padmanabha przez dwa lub trzy dni i odwiedził tamtejszą świątynię. Potem, w wielkiej ekstazie, poszedł zobaczyć świątynię Śri Janardany.

Madhya 09.242 Znaczenie: Świątynia Śri Janardany leży dwadzieścia sześć mil na północ od Trivandramy, w pobliżu stacji kolejowej Varkala.

Madhya 09.243 Śri Caitanya Mahaprabhu śpiewał i tańczył w Śri Janardana przez dwa dni. Następnie udał się nad brzeg rzeki Payasvini i odwiedził świątynię Śankara-narayana.

Madhya 09.244 Tam odwiedził klasztor znany jako Śrngeri-matha, będący siedzibą Acaryi Śankary. Następnie złożył wizytę w Matsya-tirtha, które jest miejscem pielgrzymek i wykąpał się w rzece Tungabhadra.

Madhya 09.244 Znaczenie: Klasztor znany jako Śrngeri-matha znajduje się w prowincji Mysore (Mahiśura) w okręgu Śimoga. Klasztor ten leży na lewym brzegu rzeki Tungabhadra, siedem mil na południe od Hariharapury. Prawdziwa nazwa tego miejsca brzmi Śrnga-giri lub Śrngavera-puri i jest ono główną kwaterą Śankaracaryi. Śankaracarya miał czterech głównych uczniów i założył cztery ośrodki, którymi zarządzali.

W Północnych Indiach, w Badarikaśramie, założony został klasztor zwany Jyotir-mathą. W Purusottamie otwarto klasztor Bhogavardhana czy też Govardhana. W Dvarace ustanowiony został klasztor Sarada, a czwarty klasztor, założony w Południowych Indiach, znany jest jako Śrngeri-matha. W Śrngeri-matha sannyasini przyjmują tytuły Sarasvati, Bharati i Puri. Wszyscy oni są ekadandi-sannyasinami, w odróżnieniu od sannyasinów Vaisnava, którzy słyną jako tridandi-sannyasini. Śrngeri-matha leży w Południowych Indiach, w części kraju znanej jako Andhra, Dravida, Karnaty i Kerala. Wspólnota nosi miano Bhuvibara, a dynastia nazywa się Bhur-bhuvah. Miejsce to zwane jest Rameśvarą, a hasło brzmi "Aham brahmasmi". Bóstwem jest Pan Varaha, a mocą energetyczną - Kamaksi. Acaryą jest Hastamalaka, a brahmacarini będący pomocnikami sannyasinów nazywają się Caitanya. Miejsce pielgrzymek zwie się Tungabhadra, a przedmiotem studiów wedyjskich jest Yajur Veda.

Dostępna jest lista sukcesji uczniów od Śankaracaryi; oto imiona acaryów i daty ich narodzin według ery Śaka (lub Śakabda):

Śankaracarya, 622 Śaka;

Sureśvaracarya, 630;

Bhodanacarya, 680;

Jnanadhanacarya, 768;

Jnanottama-śivacarya, 827;

Jnanagiri Acarya, 871;

Simhagiri Acarya, 958;

Iśvara Tirtha, 1019;

Narasimha Tirtha, 1067;

Vidyatirtha Vidyaśankara, 1150;

Bharati-Krsna Tirtha, 1250;

Vidyaranya Bharati, 1253;

Candraśekhara Bharati, 1290;

Narasimha Bharati, 1309:

Purusottama Bharati 1328;

Śankarananda, 1350;

Candraśekhara Bharati, 1371;

Narasimha Bharata 1386;

Purusottama Bharati, 1394;

Ramacandra Bharati, 1430;

Narasimha Bharati, 1479;

Narasimha Bharati, 1485;

Dhanamadi-narasimha Bharati, 1498;

Abhinava-narasimha Bharati, 1521;

Saccidananda Bharati, 1544;

Narasimha Bharata, 1585;

Saccidananda Bharati, 1627;

Abhinava-saccidananda Bharati, 1663;

NrsimhaBharati, 1689;

Saccidananda Bharati, 1692;

Abhinava-saccidananda Bharati, 1730;

Narasimha Bharati, 1739;

Saccidananda Śivabhinava Vidya-narasimha Bharati, 1788.

Co do Śankaracaryi, to wiadomo, że urodził się w trzecim dniu przybywającego księżyca w miesiącu Vaiśakha, w 608 roku ery Śakabda, w Południowych Indiach, w miejscu zwanym Kaladi. Imię jego ojca, którego utracił w bardzo młodym wieku, brzmiało Śivaguru. Mając zaledwie osiem lat, Śankaracarya zakończył studia nad wszystkimi pismami objawionymi i przyjął sannyasę od Govindy, który rezydował nad brzegiem rzeki Narmada. Po przyjęciu sannyasy Śankaracarya przez pewien czas został ze swym mistrzem duchowym. Następnie uzyskał jego zezwolenie na pójście do Varanasi, a stamtąd udał się do Badarikaśramu, gdzie pozostał do dwunastego roku życia. Tam napisał komentarz do Brahma-sutry, jak również do dziesięciu Upanisadów i Bhagavad-gity. Napisał też Sanat-sujatiya i Nrsimha-tapini. Czterej główni spośród jego wielu uczniów to: Padmapada, Sureśvara, Hastamalaka i Trotaka. Opuściwszy Varanasi Śankaracarya udał się do Prayag, gdzie spotkał wielkiego uczonego zwanego Kumarila Bhatta. Śankaracarya chciał podyskutować o autorytecie pism objawionych, lecz Kumarila Bhatta, będąc na łożu śmierci, odesłał go do swojego ucznia Mandany, który przebywał w mieście Mahismati. To tam właśnie Śankaracarya pokonał Mandana Miśrę w rozmowie o śastrach. Mandana miał żonę o imieniu Sarasvati, czy też Ubhaya-bharati, która służyła za pośrednika między Śankaracaryą a swym mężem. Mówi się, że chciała ona przedyskutować z Śankaracaryą zasady erotyczne i sprawy miłosne, ale Śankaracarya od narodzin był brahmacarinem i dlatego nie miał doświadczenia w tych sprawach. Na miesiąc opuścił on Ubhaya-bharati i, dzięki swej mocy mistycznej, wszedł do ciała niedawno zmarłego króla. W ten sposób poznał zasady erotyczne. Zdobywszy tego rodzaju doświadczenie chciał omówić te zasady z Ubhaya-bharati lecz ona, nie słuchając jego wywodów, udzieliła mu błogosławieństwa i zapewniła Śrngeri-matha ciągłe istnienie. Następnie rozstała się z materialnym życiem. Później Mandana Miśra przyjął od Śankaracaryi sannyasę i zasłynął jako Sureśvara. Śankaracarya pokonał w całych Indiach wielu filozofów i nawrócił ich na swoją filozofię Mayavada. Opuścił materialne ciało mając trzydzieści trzy lata.

Jeśli chodzi o Matsya-tirthę, przypuszczalnie leżała ona nad oceanem w okręgu Malabara.

Madhya 09.245 Następnie Caitanya Mahaprabhu przybył do siedziby Madhvacaryi, gdzie rezydowali filozofowie znani jako Tattvavadi. Zatrzymał się tam w miejscu zwanym Udupi, w którym ujrzał Bóstwo Krsny i oszalał z ekstazy.

Madhya 09.245 Znaczenie: Śripada Madhvacarya urodził się w Udupi, które leży w Południowych Indiach, w prowincji Południowa Kanada, tuż na zachód od Sahyadri. Jest to główne miasto tej prowincji i znajduje się ono w pobliżu miasta Mangalore, które usytuowane jest na południe od Udupi. W Udupi jest miejsce zwane Pajaka-ksetra, gdzie w 1040 roku Śakabda w dynastii śivalli-brahmana narodził się Madhvacarya jako syn Madhyagehy Bhatty. W opinii niektórych urodził się on w 1160 roku Śakabda.

W dzieciństwie Madhvacarya nosił imię Vasudeva i z jego osobą wiązało się wiele cudownych opowieści. Mówi się też, że gdy jego ojciec zaciągnął wiele długów, to aby je spłacić, Madhvacarya przemienił nasiona tamaryndy w prawdziwe monety. Gdy miał pięć lat, ofiarowano mu świętą nić. W pobliżu jego siedziby żył w formie węża pewien demon o imieniu Maniman i Madhvacarya, mając pięć lat, zabił go palcem lewej stopy. Gdy jego matka była bardzo zdenerwowana, pojawił się przed nią jednym skokiem. Już w dzieciństwie był wielkim uczonym i chociaż jego ojciec nie wyraził zgody - w wieku lat dwunastu przyjął sannyasę. Po przyjęciu sannyasy od Acyuty Preksy otrzymał imię Purnaprajna Tirtha. Po wędrówce przez całe Indie przeprowadził w końcu dyskusję o pismach świętych z Vidyaśankarą, wzniosłym przywódcą Śrngeri-mathy. Nawet Vidyaśankara zmalał w obliczu Madhvacaryi. W towarzystwie Satya Tirthy, Madhvacarya udał się do Badarikaśramu. To tam spotkał Vyasadevę i wyjaśnił swój komentarz do Bhagavad-gity. W ten sposób, studiując w obecności Vyasadevy, stał się wielkim uczonym.

Do czasu przybycia z Badarikaśramu do Ananda-mathy, Madhvacarya ukończył swój komentarz do Bhagavad-gity. Jego towarzysz, Satya Tirtha, zapisał cały ten komentarz. Po powrocie z Badarikaśramu Madhvacarya udał się do Ganjamy, położonej na brzegu rzeki Godavari. Tam spotkał się z dwoma uczonymi o imionach Śobhana Bhatta i Svami Śastri. Później uczeni ci zasłynęli w sukcesji uczniów Madhvacaryi jako Padmanabha Tirtha i Narahari Tirtha. Po powrocie do Udupi Madhvacarya czasami kąpał się w oceanie. Przy jednej takiej okazji skomponował pewną modlitwę w pięciu rozdziałach. Pewnego razu, gdy siedział nad morzem pogrążony w medytacji o Panu Śri Krsnie, zobaczył, że wielki statek, który miał na pokładzie towary przeznaczone dla Dvaraki, znalazł się w niebezpieczeństwie. Dał on pewne znaki, dzięki którym statek mógł zbliżyć się do brzegu i został uratowany. Właściciele statku chcieli wręczyć mu jakiś prezent i wówczas Madhvacarya zgodził się przyjąć nieco gopi-candana. Otrzymał wielką bryłę gopi-candana a gdy mu ją niesiono, rozpadła się i odsłoniła ogromne Bóstwo Pana Krsny. Bóstwo w jednym ręku miało kijek, a w drugim trochę pożywienia. Otrzymawszy w taki sposób Bóstwo Krsny, Madhvacarya od razu ułożył modlitwę. Było Ono tak ciężkie, że nawet trzydziestu ludzi nie mogło Go podnieść. Madhvacarya osobiście zaniósł Je do Udupi. Madhvacarya miał ośmiu uczniów. Wszyscy przyjęli od niego sannyasę i zostali zarządcami jego ośmiu klasztorów. W Udupi nadal wielbi się Bóstwo Pana Krsny zgodnie z systemem ustanowionym przez Madhvacaryę.

Następnie Madhvacarya po raz drugi złożył wizytę w Badarikaśramie. Gdy przechodził przez Maharastrę, miejscowy król kopał dla dobra ogółu wielkie jezioro. Przechodząc przez ten teren ze swymi uczniami, Madhvacarya także był zobowiązany pomóc przy kopaniu. Po pewnym czasie, składając wizytę królowi, Madhvacarya zaangażował króla w tę pracę, a sam odszedł ze swymi uczniami.

W prowincji Ganga Pradesz często dochodziło do walk między hindusami a mahometanami. Hindusi byli na jednym brzegu rzeki, a mahometanie na drugim. Z powodu tego napięcia społecznego nie było żadnej łodzi, którą można by przepłynąć rzekę. Żołnierze mahometańscy po drugiej stronie zawsze zatrzymywali pasażerów, ale Madhvacarya nie przejmował się nimi. I tak przeprawił się przez rzekę, a gdy po drugiej stronie natknął się na żołnierzy, zaprowadzono go przed króla. Mahometański król był z niego tak zadowolony, że chciał mu dać królestwo i trochę pieniędzy, lecz Madhvacarya odmówił. Gdy szedł drogą, zaatakowali go rozbójnicy, lecz on wykorzystując siłę swego ciała, zabił ich wszystkich. A kiedy jego towarzysza, Satya Tirthę, napadł tygrys, Madhvacarya użył swej wielkiej siły do rozdzielenia ich. Gdy spotkał Vyasadevę, otrzymał od niego śalagrama-śila znane jako Astamurti. Potem zaś streścił Mahabharatę.

Oddanie Madhvacaryi dla Pana i jego wielka uczoność słyną w całych Indiach. Zaniepokoiło to nieco właścicieli założonej przez Śankaracaryę Śrngeri-mathy. W owym czasie zwolennicy Śankaracaryi obawiali się wzrastającego wpływu Madhvacaryi i różnymi sposobami zaczęli dokuczać jego uczniom. Podjęto nawet próbę udowodnienia, że sukcesja uczniów Madhvacaryi nie była zgodna z zasadami wedyjskimi. Pewien człowiek o imieniu Pundarika Puri, zwolennik filozofii Mayavada Śankaracaryi, pojawił się przed Madhvacaryą, by podyskutować na temat śastr. Jest powiedziane, że wszystkie książki Madhvacaryi zostały zabrane, lecz później odnaleziono je dzięki pomocy króla Jayasimhy, władcy Kumli. W trakcie dyskusji Madhvacarya pokonał Pundarikę Puri. W Visnumangali mieszkał Trivikramacarya, który był wielką osobistością. Został on uczniem Madhvacaryi, a jego syn został później Narayanacaryą, twórcą Śri Madhva-vijayi. Po śmierci Trivikramacaryi, młodszy brat Narayanacaryi przyjął sannyasę i zasłynął później jako Visnu Tirtha.

W tym czasie uważano, że siła fizyczna Purnaprajni Madhvacaryi nie zna granic. Był człowiek o imieniu Kadanjari, słynący z tego, że posiadał siłę trzydziestu mężczyzn. Madhvacarya postawił na ziemi duży palec swojej stopy i poprosił tego człowieka, by oderwał go od ziemi, ale ten wielki silny mężczyzna nie był w stanie tego zrobić, mimo iż włożył w to wiele wysiłku. Śrila Madhvacarya odszedł z tego materialnego świata w wieku lat osiemdziesięciu, kiedy pisał komentarz do Aitareya Upanisadu. By uzyskać dalsze informacje na temat Madhvacaryi, trzeba przeczytać Madhva-vijayę napisaną przez Narayana Acaryę. Acaryowie z Madhva-sampradayi uznali Udupi za główny ośrodek i tamtejszy klasztor zasłynął jako Uttararadhi-matha. Lista różnych ośrodków Madhvacarya-sampradayi znajduje się w Udupi, a komendantami ich matha są:

(1) Visnu Tirtha (Śoda-matha),

(2) Janardana Tirtha (Krsnapura-matha),

(3) Vamana Tirtha (Kanura-matha),

(4) Narasimha Tirtha (Adamara-matha),

(5) Upendra Tirtha (Puttugi-matha),

(6) Rama Tirtha (Śirura-matha),

(7) Hrsikeśa Tirtha (Palimara-matha), i

(8) Aksobhya Tirtha (Pejavara-matha).

Sukcesja uczniów Madhvacarya-sampradayi przedstawia się następująco:

(1) Hamsa Paramatma;

(2) Caturmukha Brahma;

(3) Sanakadi;

(4) Durvasa;

(5) Jnananidhi;

(6) Garuda-vahana;

(7) Kaivalya Tirtha;

(8) Jnaneśa Tirtha;

(9) Para Tirtha;

(10) Satyaprajna Tirtha;

(11) Prajna Tirtha;

(12) Acyuta Preksacarya Tirtha;

(13) Śri Madhvacarya, 1040 Śaka;

(14) Padmanabha, 1120;

Narahari, 1127;

Madhava, 1136 i

Aksobhya, 1159;

(15) Jaya Tirtha, 1167;

(16) Vidyadhiraja, 1190;

(17) Kavindra, 1255;

(18) Vagiśa, 1261;

(19) Ramacandra, 1269;

(20) Vidyanidhi, 1298;

(21) Śri Raghunatha, 1366;

(22) Rayuvarya (który rozmawiał ze Śri Caitanyą Mahaprabhu), 1424;

(23) Raghuttama, 1471;

(24) Vedavyasa, 1517;

(25) Vidyadhiśa, 1541;

(26) Vedanidhi, 1553;

(27) Satyavrata, 1557;

(28) Satyanidhi, 1560;

(29) Satyanatha, 1582;

(30) Satyabhinava, 1595;

(31) Satyapurna, 1628;

(32) Satyavijaya, 1648;

(33) Satyapriya, 1659;

(34) Satyabodha, 1666;

(35) Satyasandha, 1705;

(36) Satyavara, 1716;

(37) Satyadharma, 1719;

(38) Satyasankalpa, 1752;

(39) Satyasantusta, 1763;

(40) Satyaparayana, 1763;

(41) Satyakama, 1785;

(42) Satyesta, 1793;

(43) Satyaparakrama, 17.94;

(44) Satyadhira, 1801;

(45) Satyadhira Tirtha, 1808.

Po szesnastym acaryi (Vidyadhirajy Tirtha) była też inna sukcesja uczniów, obejmująca

Rajendrę Tirthę, 1254;

Vijayadhvaję;

Purusottamę;

Subrahmanyę;

Vyasa Rayę, 1470-1520.

Dziewiętnasty acarya, Ramacandra Tirtha, miał inną sukcesję uczniów, obejmującą

Vibudhendrę, 1218;

Jitamitrę, 1348;

Raghunandanę;

Surendrę;

Vijendrę;

Sudhindrę;

Raghavendrę Tirthę, 1545.

Po dzień dzisiejszy w klasztorze w Udupi jest czternastu innych Madhva-tirtha sannyasinów. Jak powiedzieliśmy, Udupi znajduje się w Południowej Kanada, około trzydziestu sześciu mil na północ od Mangalore. Leży ono nad morzem. Informacje te są dostępne w South Kanada Manual i w Bombay Gazette.

Madhya 09.246 W klasztorze w Udupi, Śri Caitanya Mahaprabhu ujrzał najpiękniejsze Bóstwo, "tańczącego Gopala". Bóstwo to ukazało się Madhvacaryi podczas snu.

Madhya 09.247 Madhvacarya jakimś sposobem wydostał Bóstwo Krsny spod sterty gopi-candana przywiezionej łodzią.

Madhya 09.248 Madhvacarya przyniósł tańczącego Gopala do Udupi i zainstalował Go w świątyni. Bóstwo to do dnia dzisiejszego wielbią zwolennicy Madhvacaryi, znani jako Tattvavadi.

Madhya 09.249 Widząc tę piękną formę Gopala, Śri Caitanya Mahaprabhu czuł wielką przyjemność. Przez długi czas tańczył i śpiewał w ekstatycznej miłości.

Madhya 09.250 W pierwszej chwili Vaisnavowie Tattvavadi uznali Śri Caitanyę Mahaprabhu za sannyasina Mayavadi. Dlatego nie rozmawiali z Nim.

Madhya 09.251 Ale później, gdy zobaczyli Śri Caitanyę Mahaprabhu pogrążonego w ekstatycznej miłości, oniemieli ze zdumienia. Uznawszy Go za Vaisnavę, przyjęli Go z sympatią.

Madhya 09.252 Śri Caitanya Mahaprabhu zorientował się, że Tattvavadi byli bardzo dumni ze swego Vaisnavizmu. Dlatego uśmiechnął się i zaczął do nich mówić.

Madhya 09.253 Uznając, że są bardzo dumni, Caitanya Mahaprabhu rozpoczął dyskusję.

Madhya 09.254 Główny acarya społeczności Tattvavada był bardzo wykształcony w pismach objawionych. Z powodu pokory Śri Caitanya Mahaprabhu zapytał go.

Madhya 09.255 Caitanya Mahaprabhu powiedział: "Nie wiem zbyt dobrze, jaki jest cel życia i jak do niego dojść. Powiedz Mi, proszę, co jest najwyższym celem dla ludzkości i jak go osiągnąć."

Madhya 09.256 Acarya odpowiedział: "Gdy czynności czterech kast i czterech aśramów zostaną poświęcone Krsnie, wówczas są one najlepszym sposobem osiągnięcia najwyższego celu życia.

Madhya 09.257 "Gdy obowiązki wynikające z varnaśrama-dharmy poświęcamy Krsnie, wtedy możliwe jest osiągnięcie pięciu rodzajów wyzwolenia. W ten sposób zostajemy przeniesieni do świata duchowego, na Vaikunthę. Jest to najwyższym celem życia i taki jest werdykt wszystkich pism objawionych."

Madhya 09.258 Śri Caitanya Mahaprabhu powiedział: "Zgodnie z orzeczeniem śastr proces słuchania i intonowania jest najlepszym sposobem osiągnięcia miłosnej służby dla Krsny.

Madhya 09.258 Znaczenie: Według Tattvavadi najlepszym procesem jest wykonywanie obowiązków czterech varn i aśramów. W tym materialnym świecie, jeśli nie jest się usytuowanym w jednej z varn (brahmana, ksatriya, vaiśya i śudra), nie można we właściwy sposób tak pokierować sprawami społecznymi, aby osiągnąć ostateczny cel. Trzeba także przestrzegać zasad aśramów (brahmacarya, grhastha, vanaprastha i sannyasa), które uważa się za konieczne do osiągnięcia najwyższego celu. W ten sposób Tattvavadi dowodzą, że najlepszym sposobem osiągnięcia najwyższego celu jest przestrzeganie zasad varny i aśramu. Tak więc Tattvavadi ustalili swoje zasady dla społeczeństwa ludzkiego. Jednak Śri Caitanya Mahaprabhu był odmiennego zdania, kiedy powiedział, że najlepszym procesem jest słuchanie i intonowanie o Panu Visnu. Według Tattvavadi najwyższym celem jest powrót do domu, do Boga, lecz zgodnie z opinią Śri Caitanyi Mahaprabhu najwyższym celem życia jest osiągnięcie miłości do Boga, albo w świecie materialnym, albo w duchowym. W świecie materialnym praktykujemy ją zgodnie z nakazami śastr, a w świecie duchowym już rzeczywiście ją osiągnęliśmy.

Madhya 09.259-260 "'Proces ten pociąga za sobą intonowanie, słuchanie i pamiętanie świętego imienia, formy, rozrywek, cech i otoczenia Pana, ofiarowywanie służby odpowiednio do czasu, miejsca i wykonawcy, wielbienie Bóstwa, ofiarowywanie modlitw, ciągłe uważanie się za wiecznego sługę Krsny, zawieranie z Nim przyjaźni i oddanie Mu wszystkiego. Tych dziewięć elementów służby oddania, ofiarowanych bezpośrednio Krsnie, stanowi najwyższe życiowe osiągnięcie. Takie jest zdanie pism objawionych.'

Madhya 09.259-260 Znaczenie: Śri Caitanya Mahaprabhu przytoczył te wersety ze Śrimad-Bhagavatam (7.5.23-24).

Madhya 09.261 "Kiedy ktoś, dzięki wykonywaniu tych dziewięciu procesów, dochodzi do platformy miłosnej służby dla Pana Krsny, osiąga piątą platformę sukcesu i kres życiowych celów.

Madhya 09.261 Znaczenie: Wszyscy dążą do osiągnięcia sukcesu w religii, rozwoju ekonomicznym, zadowalaniu zmysłów i ostatecznie wtopieniu się w egzystencję Brahmana. Są to powszechne praktyki zwykłego człowieka, lecz zgodnie ze ścisłymi zasadami Ved, najwyższym osiągnięciem jest wzniesienie się na platformę śravanam, kirtanam - intonowania i słuchania o Najwyższej Osobie Boga. Potwierdza to Śrimad-Bhagavatam (1.1.2):

dharmah projjhita-kaitavo 'tra paramo nirmatsaranam satam

vedyam vastavam atra vastu śivadam tapa-trayonmulanam

śrimad-bhagavate mahamuni-krte kim va parair iśvarah

sadyo hrdy avarudhyate 'tra krtibhih śuśrusubhis tat-ksanat

"Ta Bhagavata Purana, całkowicie odrzucając wszystkie materialnie motywowane czynności religijne, przedstawia najwyższą prawdę, którą zrozumieć mogą jedynie osoby o czystych sercach. Tą najwyższą prawdą jest rzeczywistość odróżniana, dla dobra ogółu, od złudzenia. Prawda ta kładzie kres trojakim niedolom materialnej egzystencji. To wspaniałe Bhagavatam, zapisane przez wielkiego mędrca Vyasadevę, samo w sobie wystarcza do realizacji Boga. I gdy tylko pokornie i z uwagą słuchamy przekazu Bhagavatam, rozwijamy przywiązanie do Najwyższego Pana."

Według Śridhary Svamiego, materialnej koncepcji sukcesu (moksy, czyli wyzwolenia) pragną ci, którzy są w egzystencji materialnej. Bhaktowie nie pragną wyzwolenia, gdyż nie są usytuowani w materialnej egzystencji.

Bhakta jest zawsze wyzwolony, na wszystkich etapach życia, ponieważ ciągle angażuje się w dziewięć elementów służby oddania (śravanam, kirtanam itd.). Filozofia Śri Caitanyi Mahaprabhu utrzymuje, że służba oddania dla Krsny zawsze istnieje w sercu każdego. Musi jedynie zostać rozbudzona przez proces śravanam kirtanam visnoh. Śravanadi śuddha-citte karaye udaya (Cc. Madhya 22.107). Gdy ktoś rzeczywiście pełni służbę oddania, wówczas budzi się jego wieczny związek z Panem - związek sługi i Pana.

Madhya 09.262 "'Osoba naprawdę zaawansowana i czerpiąca przyjemność z intonowania świętego imienia Pana, który jest jej bardzo drogi, jest poruszona i głośno intonuje to święte imię. Osoba taka śmieje się też, płacze, jest wstrząśnięta i śpiewa zupełnie jak szalona, nie przejmując się osobami postronnymi.'

Madhya 09.262 Znaczenie: Werset ten jest cytatem ze Śrimad Bhagavatam (11.2.40).

Madhya 09.263 "Każde pismo objawione potępia działanie mające na celu przyjemność. Wszędzie doradza się rezygnację z tego rodzaju działań, gdyż przez nie nikt nie osiągnie najwyższego celu życia, miłości do Boga.

Madhya 09.263 Znaczenie: Vedy zawierają trzy kandy, czyli działy: karma-kandę, jnana-kandę i upasana-kandę. Część karma-kanda kładzie nacisk na wykonywanie działań mających na celu przyjemność, choć ostatecznie radzi się porzucić zarówno karma-kandę, jak też jnana-kandę (wiedzę spekulatywną) i przyjąć tylko upasana-kandę, czyli bhakti-kandę. Miłości do Boga nie można osiągnąć przez spełnianie karma-kandy czy jnana-kandy. Jednakże poświęcając Najwyższemu Panu swoją karmę, czyli działania dla przyjemności, można uwolnić się od zanieczyszczonego umysłu. Kiedy jednak ktoś rzeczywiście uwolnił się od takiego umysłu, musi wznieść się na platformę duchową. I wtedy właśnie potrzebne jest towarzystwo czystego bhakty, gdyż jedynie dzięki takiemu towarzystwu można zostać czystym bhaktą Najwyższej Osoby Boga, Krsny. Gdy ktoś dochodzi do etapu czystej służby oddania, wówczas bardzo istotny jest proces śravanam kirtanam. Dzięki wykonywaniu dziewięciu elementów służby oddania, całkowicie się oczyszczamy. Anyabhilasita-śunyam jnana-karmady-anavrtam (B.r.s. 1.1.12). Dopiero wtedy jesteśmy w stanie wypełnić polecenie Krsny.

man-mana bhava mad-bhakto mad-yaji mam namaskuru

mam evaisyasi satyam te pratijane priyo 'si me

"Zawsze myśl o Mnie i zostań Moim wielbicielem. Czcij Mnie i składaj Mi hołd, a bez wątpienia przyjdziesz do Mnie. Obiecuję ci to, ponieważ jesteś Mi bardzo drogim przyjacielem." (Bg. 18.65)

sarva-dharman parityajya mam ekam śaranam vraja

aham tvam sarva-papebhyo moksayisyami ma śucah

"Porzuć wszelkie rodzaje religii i po prostu podporządkuj się Mnie. Ja wyzwolę cię od wszelkich następstw grzechów. Nie lękaj się więc." (Bg. 18.66)

W ten sposób rozwijamy swoją oryginalną konstytucjonalną pozycję, dzięki której można pełnić miłosną służbę dla Pana. Nie można wznieść się na najwyższą platformę służby oddania przy pomocy karma-kandy czy jnana-kandy. Czystą służbę oddania można zrozumieć i osiągnąć tylko dzięki towarzystwu czystych bhaktów. W związku z tym Śrila Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura oznajmia, że są dwa rodzaje czynności karma-kanda - pobożne i bezbożne. Czyny pobożne z pewnością przedkłada się nad czyny bezbożne, ale nawet czynności pobożne nie mogą zapewnić ekstatycznej miłości do Boga, Krsny. Czynności pobożne i bezbożne mogą przynieść materialne szczęście lub nieszczęście, ale nie można zostać czystym bhaktą przez samo pobożne czy bezbożne działanie. Bhakti, służba oddania, oznacza zadowolenie Krsny. Każde pismo objawione - kładące nacisk na jnana-kandę czy też karma-kandę - zawsze chwali zasadę wyrzeczenia. Dojrzały owoc wiedzy wedyjskiej, Śrimad-Bhagavatam, stanowi najwyższy dowód wedyjski. Śrimad-Bhagavatam mówi:

naiskarmyam apy acyuta-bhava-varjitam

na śobhate jnanam alam niranjanam

kutah punah śaśvad abhadram iśvare

na carpitam karma yad apy akaranam

"Wiedza o samorealizacji, chociaż wolna od materialnych skażeń, nie jest niczym dobrym, jeśli pozbawiona jest koncepcji o Nieomylnym [Bogu]. Cóż zatem za pożytek płynie z działań dla przyjemności, które z natury są bolesne od samego początku i krótkotrwałe, jeśli nie wykorzystuje się ich w służbie oddania dla Pana?" (Bhag. 1.5.12) To oznacza, że nawet wiedza przewyższająca działania dla przyjemności nie jest pomyślna, jeśli nie ma w niej służby oddania. Wszystkie pisma objawione, na początku, w środku i na końcu - potępiają karma-kandę i jnana-kandę. Śrimad-Bhagavatam mówi: dharmah projjhita-kaitavo 'tra.

Wyjaśniają to kolejne wersety, pochodzące ze Śrimad-Bhagavatam (11.11.32) i Bhagavad-gity (18.66).

Madhya 09.264 "'Obowiązki zawodowe opisane są w religijnych pismach objawionych. Jeśli ktoś je przeanalizuje, może w pełni zrozumieć ich zalety oraz wady, a wtedy całkowicie je porzucić, by pełnić służbę dla Najwyższej Osoby Boga. Ten, kto tak czyni, uważany jest za człowieka pierwszej klasy.'

Madhya 09.265 "'Porzuć wszelkie rodzaje religii i po prostu podporządkuj się Mnie. Ja wyzwolę cię od wszelkich następstw grzechów. Nie lękaj się więc.'

Madhya 09.266 "'Dopóki ktoś nie nasycił się działaniem dla przyjemności, a dzięki śravanam kirtanam visnoh nie rozbudził smaku do służby oddania, dopóty musi działać zgodnie z regulującymi zasadami zaleceń wedyjskich.'

Madhya 09.266 Znaczenie: Jest to cytat ze Śrimad-Bhagavatam (11.20.9).

Madhya 09.267 "Czyści bhaktowie odrzucaj pięć rodzajów wyzwolenia. Prawdę mówiąc, wyzwolenie nie ma dla nich znaczenia, gdyż uważają je za coś piekielnego.

Madhya 09.268 "'Czyści bhaktowie zawsze odrzucają pięć rodzajów wyzwolenia, które obejmują: życie na duchowych planetach Vaikuntha, posiadanie tych samych bogactw, co Najwyższy Pan, posiadanie takich samych cech cielesnych, jakie ma Pan, obcowanie z Panem i połączenie się z ciałem Pana. Czyści bhaktowie nie akceptują tych błogosławieństw bez służby dla Pana.'

Madhya 09.268 Znaczenie: Jest to werset ze Śrimad-Bhagavatam (3.29.13).

Madhya 09.269 "'Bardzo trudno jest porzucić materialny majątek, ziemię, dzieci, społeczeństwo, przyjaciół, bogactwa, żonę, czy błogosławieństwa bogini szczęścia, których pragną nawet wielcy półbogowie. Król Bharata nie pragnął takich rzeczy i to całkowicie licowało z jego pozycją, gdyż dla czystego bhakty, którego umysł zawsze jest zaangażowany w służbę dla Pana, nawet wyzwolenie nie ma znaczenia. A cóż dopiero mówić o materialnej sposobności?'

Madhya 09.269 Znaczenie: Werset ten, pochodzący ze Śrimad-Bhagavatam (5.14.44), mówi o chwałach króla Bharaty, którego Śukadeva Gosvami opisywał królowi Pariksitowi.

Madhya 09.270 "'Kto jest bhaktą Pana Narayana, nie obawia się piekielnych warunków, gdyż uważa, że są one tym samym, co wzniesienie się na planety niebiańskie lub wyzwolenie. Bhaktowie Pana Narayana przyzwyczaili się widzieć te wszystkie rzeczy na tym samym poziomie.'

Madhya 09.270 Znaczenie: Jest to werset ze Śrimad-Bhagavatam (6.17.28) dotyczący osoby Citraketu. Pewnego razu, gdy Citraketu ujrzał boginię Parvati siedzącą na kolanach Pana Śambhu (Śivy), poczuł się nieco zawstydzony i skrytykował Pana Śivę, który siedział jak zwykły człowiek trzymając swą żoną na kolanach. Z tej to przyczyny Parvati rzuciła klątwę na Citraketu. Później stał się on demonem o imieniu Vrtrasura. Citraketu był bardzo potężnym królem i bhaktą i z pewnością mógł zemścić się nawet na Panu Śivie, ale gdy Parvati go przeklęła, przyjął klątwę ze schyloną głową. Gdy zgodził się zaakceptować tę klątwę, Pan Śiva pochwalił go i powiedział, że bhakta Pana Narayana nigdy nie obawia się przyjęcia jakiejkolwiek pozycji pod warunkiem, że ma szansę służenia Najwyższej Osobie Boga. Takie jest znaczenie narayana-parah sarve na kutaścana bibhyati.

Madhya 09.271 "Bhaktowie odrzucają zarówno wyzwolenie, jak i działanie mające na celu przyjemność. Wy próbujecie ustanowić te rzeczy jako cel życia i proces osiągnięcia tego celu."

Madhya 09.272 Śri Caitanya Mahaprabhu dalej mówił do acaryi Tattvavadi: "Widząc, że jestem wędrownym mnichem w wyrzeczonym porządku życia, bawiłeś się ze Mną w obłudny sposób. Tak naprawdę nie opisałeś tego procesu i ostatecznego celu."

Madhya 09.273 Po wysłuchaniu Śri Caitanyi Mahaprabhu, acarya Tattvavada sampradayi bardzo się zawstydził. Postrzegając nieugiętą wiarę Śri Caitanyi Mahaprabhu w Vaisnavizm, oniemiał ze zdumienia.

Madhya 09.274 Acarya Tattvavadi odpowiedział: "To, co powiedziałeś, jest z pewnością faktem. Jest to konkluzja wszystkich objawionych pism Vaisnavów.

Madhya 09.275 "Mimo to, cokolwiek Madhvacarya ustalił jako zasadę dla naszej grupy, stosujemy w praktyce jako sposób postępowania grupy."

Madhya 09.276 Śri Caitanya Mahaprabhu powiedział: "Zarówno osoba działająca dla przyjemności, jak i umysłowy spekulant uważani są za niewielbicieli. Oba te elementy widzimy w twej sampradayi.

Madhya 09.277 "Jedyną kwalifikacją, którą widzę w twojej sampradayi, jest to, że uznajecie formę Pana za prawdę."

Madhya 09.277 Znaczenie: Śri Caitanya Mahaprabhu chciał zwrócić uwagę Tattvavadi acaryi - należącemu do Madhvacarya-sampradayi - że ich ogólne postępowanie nie sprzyja czystej służbie oddania, która nie może nosić śladów działania dla przyjemności i wiedzy spekulatywnej. Jeśli chodzi o działanie dla przyjemności, zanieczyszczeniem jest wzniesienie się do wyższego standardu życia, natomiast w wiedzy spekulatywnej zanieczyszczeniem jest wtopienie się w egzystencję Prawdy Absolutnej. Tattvavada sampradaya ze szkoły Madhvacaryi trzyma się zasady varnaśrama-dharmy, która związana jest z działaniem dla przyjemności. Ich ostateczny cel (mukti) jest po prostu pewną formą pragnienia. Czysty bhakta powinien być wolny od wszelkiego rodzaju pragnień. Pełni on po prostu służbę dla Pana. Niemniej jednak Caitanya Mahaprabhu był zadowolony, że Madhvacarya-sampradaya, czyli Tattvavada sampradaya, akceptowała transcendentalną formę Pana. Jest to wielką kwalifikacją tych Vaisnava sampradayi.

Transcendentalnej formy Pana nie akceptuje Mayavada sampradaya. Jeśli jakaś Vaisnava sampradaya również da się porwać temu impersonalnemu nastawieniu, wówczas nie ma ona w ogóle żadnej pozycji. To fakt, że istnieje wielu tzw. Vaisnavów, których ostatecznym celem jest wtopienie się w egzystencję Pana. Filozofią Vaisnava sahajiyów jest stanie się jednym z Najwyższym. Śri Caitanya Mahaprabhu zauważa, że Śri Madhavendra Puri zaakceptował Madhvacaryę tylko dlatego, że jego sampradaya uznawała transcendentalną formę Pana.

Madhya 09.278 W ten sposób Śri Caitanya Mahaprabhu całkowicie rozbił dumę Tattvavadi. A potem udał się do świętego miejsca znanego jako Phalgu-tirtha.

Madhya 09.279 Śri Caitanya Mahaprabhu, syn matki Śaci, udał się do Tritakupa i zobaczywszy tam Bóstwo Viśala, powędrował do świętego miejsca znanego jako Pancapsara-tirtha.

Madhya 09.279 Znaczenie: Apsary, mieszkanki planet niebiańskich, słyną na ogół jako tancerki. Dziewczęta na planetach niebiańskich są niezwykle piękne i gdy na Ziemi jakąś kobietę uzna się za piękną, porównuje się ją do Apsar. Było pięć Apsar o imionach Lata, Budbuda, Samici, Saurabheyi i Varna. Jest powiedziane, że Indra wysłał tych pięć pięknych tancerek, by przerwać surowe pokuty pewnej świętej osoby o imieniu Acyuta Rsi. Był to czyn typowy dla Indry, króla niebios. Kiedy tylko Indra spostrzegał, że ktoś oddaje się surowym wyrzeczeniom, zaczynał bać się o swoją pozycję. Indra zawsze niepokoi się o swoją pozycję, ponieważ obawia się, że ją straci, jeśli ktoś stanie się potężniejszy od niego. Gdy tylko widział, że jakiś święty oddaje się surowym pokutom, wysyłał tancerki, by rozproszyły jego uwagę. Nawet wielki mędrzec Viśvamitra Muni padł ofiarą jego planu.

Gdy pięć Apsar poszło przerwać medytację Acyuty Rsiego, mędrzec ukarał je wszystkie i rzucił na nie klątwę. W rezultacie dziewczęta te stały się krokodylami w jeziorze, które zasłynęło jako Pancapsara. Miejsce to odwiedził też Pan Ramacandra. Z opowiadania Śri Narady Muniego wiadomo, że o potępieniu pięciu Apsar dowiedział się Arjuna, kiedy wyruszył do świętych miejsc. Wybawił je z tego ohydnego położenia i od tego właśnie dnia jezioro to słynie jako Pancapsara i jest miejscem pielgrzymek.

Madhya 09.280 Po obejrzeniu Pancapsary, Śri Caitanya Mahaprabhu udał się do Gokarny. Tam odwiedził świątynię Pana Śivy, a następnie poszedł do Dvaipayani. Potem Śri Caitanya Mahaprabhu, klejnot koronny pośród wszystkich sannyasinów, wyruszył do Surparaka-tirthy.

Madhya 09.280 Znaczenie: Gokarna leży w Północnej Kanada, w prowincji Maharastra, około dwudziestu mil na południowy wschód od Karaoyara. Miejsce to jest bardzo sławne dzięki świątyni Pana Śivy zwanej Maha-baleśvara. Setki i tysiące pielgrzymów przychodzi zobaczyć tę świątynię. Surparaka znajduje się około dwudziestu sześciu mil na północ od Bombaju. W prowincji Maharastra, w pobliżu Bombaju, jest okręg znany jako Thana i miejsce o nazwie Sopara. Surparaka wspomniana jest w Mahabharacie (Śanti-parva, Rozdział 41, wersety 66-67).

Madhya 09.281 Następnie Śri Caitanya Mahaprabhu odwiedził miasteczko Kolapura, gdzie w świątyni Ksira-bhagavata zobaczył boginię szczęścia, a w innej świątyni, znanej jako Cora-parvati, zobaczył Langa-ganeśę.

Madhya 09.281 Znaczenie: Kolapura jest miasteczkiem w prowincji Maharastra, znanej niegdyś jako Bombaj Pradesz. Dawniej było to państewko rządzone przez tubylczych książąt Na północy sąsiaduje ono z okręgiem Santara, na wschodzie i południu z okręgiem Belagama i na zachodzie z okręgiem Ratnagiri. W miejscu tym płynie rzeka znana jako Urna. Z Bombay Gazette wiadomo, że było tam około dwustu pięćdziesięciu świątyń, z których szeroko słynie sześć. Są to

(1) Ambabai, lub też Mahalaksmi Mandira,

(2) Vithoba Mandira,

(3) Temblai Mandira,

(4) Mahakali Mandira,

(5) Phiranga-i, lub Pratyangira Mandira i

(6) Yyallamma Mandira.

Madhya 09.282 Stamtąd Śri Caitanya Mahaprabhu udał się do Pandarapury, gdzie szczęśliwie ujrzał świątynię Viththali Thakury.

Madhya 09.282 Znaczenie: Miasto Pandarapura leży nad rzeką Bhima. Jest powiedziane, że gdy Śri Caitanya Mahaprabhu odwiedził Pandarapurę, inicjował Tukaramę. Ów Tukarama Acarya zasłynął w prowincji Maharastra, gdzie rozprzestrzenił ruch sankirtanu. Grupa sankirtanu należąca do Tukaramy nadal cieszy się dużą popularnością w Bombaju, w prowincji Maharastra. Tukarama był uczniem Śri Caitanyi Mahaprabhu. Książka, którą napisał, nosi tytuł Abhanga. Jego grupa sankirtanu dokładnie przypomina grupy sankirtanu Gaudiya-Vaisnava, gdyż śpiewają oni święte imiona Pana przy dźwiękach mrdang i karatali.

Wspomniany w tym wersecie Pan Viththaladeva jest czteroręką formą Pana Visnu. Jest On Narayanem.

Madhya 09.283 Tak jak zwykle, Śri Caitanya Mahaprabhu śpiewał i tańczył w różny sposób. A pewien bramin, widząc Go w ekstatycznej miłości, bardzo się ucieszył i nawet zaprosił Pana do swego domu na obiad.

Madhya 09.284 Bramin ten z wielkim szacunkiem i miłością ofiarował Śri Caitanyi Mahaprabhu posiłek. Kiedy Pan zakończył Swój obiad, doszły Go pomyślne wieści.

Madhya 09.285 Śri Caitanya Mahaprabhu dowiedział się, że w wiosce tej, w domu pewnego bramina, przebywa Śri Ranga Puri, jeden z uczniów Śri Madhavendry Puri.

Madhya 09.286 Słysząc tę nowinę, Śri Caitanya Mahaprabhu natychmiast poszedł odwiedzić Śri Rangę Puri do domu braminów. Kiedy Pan wszedł, zobaczył, że on tam siedzi.

Madhya 09.287 Gdy tylko Śri Caitanya Mahaprabhu ujrzał tego bramina, w ekstatycznej miłości zaczął składać mu pokłony, padając płasko na ziemię. Widoczne były symptomy transcendentalnych przemian, mianowicie: łzy, radość, drżenie i pocenie się.

Madhya 09.288 Ujrzawszy Śri Caitanyę Mahaprabhu w takim ekstatycznym nastroju, Śri Ranga Puri powiedział: "Wasza Świątobliwość, wstań proszę.

Madhya 09.289 "Wasza Świątobliwość z pewnością jest związany ze Śri Madhavendrą Puri, bez którego nie istnieje smak ekstatycznej miłości."

Madhya 09.289 Znaczenie: Śrila Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura zauważył, że w sukcesji uczniów Madhvacaryi - aż do ukazania się Jego Świątobliwości Śripada Laksmipati Tirthy - wielbiono tylko Krsnę. Wielbienie Radhy i Krsny ustanowiono po Śrila Madhavendrze Puri. Z tego powodu Śri Madhavendra Puri uznawany jest za źródło wielbienia w ekstatycznej miłości. Dopóki nie ma się związku z sukcesją uczniów Madhavendry Puri, dopóty nie można rozbudzić symptomów ekstatycznej miłości. Istotne jest w związku z tym słowo gosani. Mistrz duchowy, w pełni podporządkowany Najwyższej Osobie Boga i nie mający innego interesu poza służeniem Panu, nazywany jest najlepszym z paramahamsów. Paramahamsa nie ma żadnego planu zadowalania zmysłów; interesuje go tylko usatysfakcjonowanie zmysłów Pana. Kto w ten sposób kontroluje zmysły, nazywany jest gosanim lub gosvamim, czyli panem zmysłów. Kontrolowanie zmysłów nie jest możliwe, jeśli nie pełni się służby dla Pana; zatem bona fide mistrz duchowy, który całkowicie kontroluje swoje zmysły, przez dwadzieścia cztery godziny na dobę pełni służbę dla Pana. Dlatego można się do niego zwracać używając tytułu gosani lub gosvami. Tytułu gosvamiego nie można odziedziczyć, można go nadać tylko bona fide mistrzowi duchowemu.

Było sześciu wielkich Gosvamich Vrndavany - Śrila Rupa, Sanatana, Bhatta Raghunatha, Śri Jiva, Gopala Bhatta i Dasa Raghunatha - i żaden z nich nie dostał tytułu gosvamiego w spadku. Wszyscy Gosvami Vrndavany byli bona fide mistrzami duchowymi znajdującymi się na najwyższej platformie służby oddania i dlatego nazywano ich gosvamimi. Tych sześciu Gosvamich z pewnością dało początek wszystkim świątyniom Vrndavany. Później wielbienie w tych świątyniach powierzono pewnym uczniom Gosvamich, którzy mieli rodziny i od tego czasu używa się dziedzicznego tytułu gosvami. Jednakże gosvamim może zostać nazwany tylko ten, kto jest bona fide mistrzem duchowym szerzącym kult Śri Caitanyi Mahaprabhu, ruch świadomości Krsny, i kto posiada całkowitą kontrolę nad swymi zmysłami. Niestety, nadal ma miejsce proces dziedziczenia; dlatego w chwili obecnej, z powodu nieznajomości etymologii tego słowa, w większości przypadków tytułu tego używa się niewłaściwie.

Madhya 09.290 Powiedziawszy to, Śri Ranga Puri podniósł Śri Caitanyę Mahaprabhu i objął Go. Gdy się objęli, zaczęli płakać w ekstazie.

Madhya 09.291 Po kilku chwilach opamiętali się i uspokoili. Wtedy to Śri Caitanya Mahaprabhu poinformował Śri Rangę Puri o Swoim związku z Iśvarą Puri.

Madhya 09.292 Zalała ich wspaniała ekstaza miłości, która pojawiła się w nich obu. W końcu usiedli i z szacunkiem zaczęli rozmawiać.

Madhya 09.293 W ten sposób, od pięciu do siedmiu dni, bezustannie omawiali tematy związane z Krsną.

Madhya 09.294 Kierowany ciekawością, Śri Ranga Puri zapytał Śri Caitanyę Mahaprabhu o miejsce Jego narodzin i Pan poinformował go, że była nim Navadvipa-dhama.

Madhya 09.295 Śri Ranga Puri udał się niegdyś do Navadvipy ze Śri Madhavendrą Puri i dlatego pamiętał wydarzenia, które tam zaszły.

Madhya 09.296 Gdy tylko Śri Ranga Puri przywołał w pamięci Navadvipę, przypomniał sobie też, jak towarzyszył Śri Madhavendrze Puri do domu Jagannatha Miśry, gdzie zjadł obiad. Pamiętał nawet smak niesłychanego curry zrobionego z kwiatów bananowca.

Madhya 09.297 Śri Ranga Puri pamiętał też żonę Jagannatha Miśry. Była ona bardzo oddana i czysta. Jeśli zaś chodzi o jej uczucia, była zupełnie jak matka wszechświata.

Madhya 09.298 Pamiętał także, że żona Śri Jagannatha Miśry, Śacimata, była ekspertem w gotowaniu. Przypomniał sobie, że była bardzo przywiązana do sannyasinów i karmiła ich zupełnie, jak własnych synów.

Madhya 09.299 Śri Ranga Puri zorientował się także, że jeden z jej zasłużonych synów w bardzo młodym wieku przyjął wyrzeczony porządek. Na imię miał Śankararanya.

Madhya 09.300 Śri Ranga Puri poinformował Śri Caitanyę Mahaprabhu, że w tym świętym miejscu, Pandarapurze, sannyasin o imieniu Śankararanya osiągnął doskonałość.

Madhya 09.300 Znaczenie: Starszy brat Śri Caitanyi Mahaprabhu miał na imię Viśvarupa. Opuścił dom jeszcze przed Śri Caitanyą Mahaprabhu i przyjął sannyasę pod imieniem Śankararanya Svami. Podróżował po całym kraju i w końcu udał się do Pandarapury, gdzie odszedł osiągnąwszy doskonałość. Innymi słowy, porzuciwszy w Pandarapurze swoje śmiertelne ciało, wszedł do świata duchowego.

Madhya 09.301 Śri Caitanya Mahaprabhu powiedział: "W Moim poprzednim aśramie Śankararanya był Mym bratem, a Jagannatha Miśra ojcem.

Madhya 09.302 Zakończywszy swą rozmowę ze Śri Caitanyą Mahaprabhu, Śri Ranga Puri wyruszył do Dvaraka-dhamy.

Madhya 09.303 Gdy Śri Ranga Puri wyruszył do Dvaraki, Śri Caitanya Mahaprabhu pozostał z braminem w Pandarapurze jeszcze przez cztery dni. Wykąpał się w rzece Bhima i odwiedził świątynię Viththali.

Madhya 09.304 Następnie Śri Caitanya Mahaprabhu udał się nad brzeg rzeki Krsna-venva, gdzie odwiedził wiele świętych miejsc i świątynie różnych bogów.

Madhya 09.304 Znaczenie: Rzeka ta jest inną odnogą rzeki Krsna. Mówi się, że nad jej brzegami zamieszkał Bilvamangala Thakura. Rzekę tę nazywa się czasem Viną, Veni, Siną i Bhimą.

Madhya 09.305 Społeczność braminów składała się z czystych bhaktów, którzy systematycznie studiowali książkę zatytułowaną Krsna-karnamrta, autorstwa Bilvamangala Thakury.

Madhya 09.305 Znaczenie: Bilvamangala Thakura zawarł tę książkę w 112 wersetach. Istnieją dwie czy trzy książki noszące ten sam tytuł oraz dwa komentarze do książki Bilvamangali. Jeden komentarz napisał Krsnadasa Kaviraja Gosvami, a drugi Caitanya dasa Gosvami.

Madhya 09.306 Śri Caitanya Mahaprabhu z wielką przyjemnością wysłuchał książki Krsna-karnamrta. Z dużą ochotą kazał ją skopiować i zabrał ze sobą.

Madhya 09.307 Niczego w tych trzech światach nie można porównać do Krsna-karnamrty. Dzięki studiowaniu tej księgi można rozwinąć wiedzę o czystej służbie oddania dla Krsny.

Madhya 09.308 Ten, kto stale czyta Krsna-karnamrtę, może w pełni zrozumieć piękno i melodyjny smak rozrywek Pana Krsny.

Madhya 09.309 Brahma-samhita i Krsna-karnamrta były dwiema książkami, które Śri Caitanya Mahaprabhu uważał za najcenniejsze klejnoty. Dlatego też wziął je ze Sobą w drogę powrotną.

Madhya 09.310 Następnie Śri Caitanya Mahaprabhu dotarł nad brzeg rzeki Tapi. Wykąpawszy się, wyruszył do Mahismati-pury. Tam, nad brzegami rzeki Narmady, odwiedził wiele świętych miejsc.

Madhya 09.310 Znaczenie: Rzeka Tapi znana jest obecnie pod nazwą Tapti. Wypływa z góry zwanej Multai, płynie przez stan Saurastsa i wpada do zachodniej części Morza Arabskiego. O Mahismati-purze wspomina Mahabharata przy okazji zwycięstwa Sahadevy. Sahadeva, najmłodszy z braci Pandavów, podbił tę część kraju. Jak mówi Mahabharata:

tato ratnany upadaya purim mahismatim yayau

tatra nilena rajna sa cakre yuddham nararsabhah

"Po zdobyciu klejnotów Sahadeva udał się do miasta Mahismati, gdzie walczył z królem o imieniu Nila."

Madhya 09.311 Następnie Pan przybył do Dhanus-tirthy, gdzie wykąpał się w rzece Nirvindhya. Potem dotarł do góry Rsyamuka, a następnie wyruszył do Dandakaranyi.

Madhya 09.311 Znaczenie: Według pewnych opinii Rsyamuka jest łańcuchem gór mających swój początek w wiosce Hampi-grama w okręgu Belari. Miejsce to leży niedaleko rzeki Tungabhadra, która stopniowo dociera do stanu Hyderabad. Natomiast według innych wzgórze to znajduje się w Madhya Pradesz i nosi obecnie nazwę Rampa. Dandakaranya jest to obszerna połać ziemi zaczynająca się na północ od Khandeśy i rozciągająca się przez Nasikę i Aurangabadę do południowej Ahammadanagary. Przez teren ten przepływa rzeka Godavari i znajduje się tam wielki las, w którym żył Pan Ramacandra.

Madhya 09.312 Później Śri Caitanya Mahaprabhu odwiedził znajdujące się w lesie miejsce zwane Saptatala. Wszystkie tamtejsze drzewa były bardzo stare, bardzo grube i bardzo wysokie.

Madhya 09.312 Znaczenie: Nazwa Saptatala wymieniona jest w Ramayanie, w Rozdziale Kiskindhya-kanda. Opis tego miejsca znajdziemy w jedenastej i dwunastej części tego rozdziału.

Madhya 09.313 Zobaczywszy siedem drzew palmowych, Śri Caitanya Mahaprabhu objął je. W rezultacie wszystkie te drzewa wróciły na Vaikunthalokę, do świata duchowego.

Madhya 09.314 Wszyscy zdumieli się widząc odejście tych siedmiu palmowych drzew, które wyruszyły na Vaikunthy. Ludzie zaczęli potem mówić: "Ten sannyasin zwany Śri Caitanyą Mahaprabhu musi być inkarnacją Pana Ramacandry.

Madhya 09.315 "Tylko Pan Ramacandra ma taką moc, by wysłać siedem drzew palmowych na planety Vaikuntha."

Madhya 09.316 W końcu Śri Caitanya Mahaprabhu dotarł nad jezioro Pampa, w którym wykąpał się. Następnie poszedł do miejsca zwanego Pancavati, gdzie udał się na spoczynek.

Madhya 09.316 Znaczenie: Według niektórych rzeka Tungabhadra nazywała się Pamba. Według innych Vijaya-nagara, stolica stanu, znana była jako Pampa-tirtha. Według jeszcze innych, w pobliżu Anagundi, w kierunku Hyderabad istnieje jakieś jezioro. Płynie tam również rzeka Tungabhadra. Na temat jeziora Pampa-sarovara istnieje wiele opinii.

Madhya 09.317 Potem Śri Caitanya Mahaprabhu odwiedził Nasikę, gdzie ujrzał bóstwo Tryambaka. Następnie udał się do Brahma-giri, a później do Kuśavarty, źródeł Godavari.

Madhya 09.317 Znaczenie: Kuśavarta leży w zachodnim ghata, w Sahyadri. Znajduje się ona w pobliżu świętego miejsca Nasika, lecz według niektórych położona była w dolinie Vindhyi.

Madhya 09.318 Odwiedziwszy wiele innych świętych miejsc, Pan udał się do Sapta-godavari. W końcu powrócił do Vidyanagary.

Madhya 09.318 Znaczenie: W ten sposób Śri Caitanya Mahaprabhu wędrował od źródeł Godavari i w końcu odwiedził północną część stanu Hyderabad. Ostatecznie dotarł do stanu Kalinga.

Madhya 09.319 Gdy Ramananda Raya usłyszał o przybyciu Śri Caitanyi Mahaprabhu, ucieszył się i natychmiast poszedł Go odwiedzić.

Madhya 09.320 Kiedy Ramananda Raya padł jak długi, dotykając lotosowych stóp Pana Śri Caitanyi Mahaprabhu, Pan natychmiast podniósł go i objął.

Madhya 09.321 Obaj zaczęli płakać w wielkiej ekstatycznej miłości i tak ich umysły odprężyły się.

Madhya 09.322 Po pewnym czasie obaj oprzytomnieli i usiedli razem, by porozmawiać na różne tematy.

Madhya 09.323 Śri Caitanya Mahaprabhu przedstawił Ramanandzie Rayi żywy opis Swoich podróży po świętych miejscach i opowiedział mu, jak zdobył dwie książki zatytułowane Krsna-karnamrta i Brahma-samhita. Pan wręczył te książki Ramanandzie Rayi.

Madhya 09.324 Pan powiedział: "Te dwie książki potwierdzają wszystko, co powiedziałeś mi o służbie oddania."

Madhya 09.325 Otrzymawszy te książki, Ramananda Raya był bardzo szczęśliwy. Razem z Panem rozkoszował się ich treścią i zrobił kopię każdej z nich.

Madhya 09.326 Wieść o przybyciu Śri Caitanyi Mahaprabhu rozeszła się w wiosce Vidyanagara i wszyscy przyszli ujrzeć Go raz jeszcze.

Madhya 09.327 Zobaczywszy zebranych tam ludzi Śri Ramananda Raya wrócił do domu. W południe Śri Caitanya Mahaprabhu wstał, by zjeść obiad.

Madhya 09.328 Nocą Śri Ramananda Raya powrócił i obaj z Panem rozmawiali na tematy związane z Krsną. W ten sposób minęła im noc.

Madhya 09.329 Ramananda Raya i Śri Caitanya Mahaprabhu rozmawiali o Krsnie dzień i noc. W ten sposób upłynęło im w wielkim szczęściu pięć do siedmiu dni.

Madhya 09.330 Ramananda Raya powiedział: "Mój drogi Panie, za Twoim pozwoleniem z wielką pokorą napisałem już list do króla.

Madhya 09.331 "Król polecił mi już, bym wrócił do Jagannatha Puri i ja przygotowuję się do tego."

Madhya 09.332 Śri Caitanya Mahaprabhu powiedział: "Wróciłem tylko w tym celu. Chcę zabrać cię do Jagannatha Puri."

Madhya 09.333 Ramananda Raya powiedział: "Mój drogi Panie, lepiej będzie, gdy udasz się Sam do Jagannatha Puri, ponieważ ze mną będzie wiele koni, słoni i żołnierzy siejących niebywały zamęt.

Madhya 09.334 "W ciągu dziesięciu dni poczynię przygotowania. Podążając za Tobą, bezzwłocznie udam się do Nilacali."

Madhya 09.335 Dając Ramanandzie Rayi polecenie, by przybył do Nilacali, Śri Caitanya Mahaprabhu wyruszył do Jagannatha Puri z wielką przyjemnością.

Madhya 09.336 Śri Caitanya Mahaprabhu wracał tą samą trasą, którą przedtem poszedł do Vidyanagary, i po drodze wszyscy Vaisnavowie znowu Go ujrzeli.

Madhya 09.337 Gdziekolwiek udał się Śri Caitanya Mahaprabhu, tam rozbrzmiewało święte imię Śri Hari. Widząc to, Pan był bardzo szczęśliwy.

Madhya 09.338 Kiedy Pan dotarł do Alalanathy, wysłał naprzód Swego pomocnika Krsnadasa, by wezwał Nityanandę i innych osobistych towarzyszy.

Madhya 09.339 Skoro tylko Nityananda otrzymał wiadomość o przybyciu Śri Caitanyi Mahaprabhu, natychmiast wstał i wyruszył Mu na spotkanie. Był bardzo niecierpliwy w Swej wielkiej ekstazie.

Madhya 09.340 Śri Nityananda Raya, Jagadananda, Damodara Pandita i Mukunda poczuli w swym szczęściu ekstazę i tańcząc po drodze, udali się na spotkanie z Panem.

Madhya 09.341 Gopinatha Acarya także poszedł w bardzo radosnym nastroju. Wszyscy oni wyruszyli Panu na spotkanie i w końcu zetknęli się z Nim na drodze.

Madhya 09.342 Pan także przepełnił się ekstatyczną miłością i objął ich wszystkich. Pod wpływem miłości zaczęli z radości płakać.

Madhya 09.343 Sarvabhauma Bhattacarya także z wielką radością poszedł zobaczyć Pana i spotkał Go na nadmorskiej plaży.

Madhya 09.344 Sarvabhauma Bhattacarya upadł do lotosowych stóp Pana, a Pan podniósł go i objął.

Madhya 09.345 Sarvabhauma Bhattacarya zapłakał z wielkiej ekstatycznej miłości. Potem, w towarzystwie ich wszystkich, Pan udał się do świątyni Jagannatha.

Madhya 09.346 Pod wpływem ekstatycznej miłości, której Śri Caitanya Mahaprabhu doznał odwiedzając Pana Jagannatha, ciało Jego ogarnęły powodzie drżenia, potu, łez i radości.

Madhya 09.347 Śri Caitanya Mahaprabhu tańczył i śpiewał w ekstatycznej miłości. Wówczas przyszli wszyscy służący oraz kapłani, by ofiarować Mu girlandę i pozostałości pożywienia Pana Jagannatha.

Madhya 09.347 Znaczenie: Ci, którzy służą Panu Jagannathowi jako kapłani, nazywani są panda lub pandita i są braminami. Służący, którzy troszczą się o zewnętrzne sprawy świątyni, nazywani są pala. Kapłani i służący razem poszli zobaczyć Śri Caitanyę Mahaprabhu.

Madhya 09.348 Śri Caitanya Mahaprabhu uspokoił się, gdy otrzymał girlandę i prasada Pana Jagannatha. Wszyscy słudzy Pana Jagannatha z wielką przyjemnością spotkali się ze Śri Caitanyą Mahaprabhu.

Madhya 09.349 Potem przybył Kaśi Miśra i padł do lotosowych stóp Pana, a Pan objął go z szacunkiem.

Madhya 09.350 Następnie Sarvabhauma Bhattacarya wziął Pana do swego domu, mówiąc: "Dzisiaj południowy posiłek będzie w moim domu." W taki sposób zaprosił Pana.

Madhya 09.351 Sarvabhauma Bhattacarya przyniósł różnego rodzaju pożywienie pozostawione przez Pana Jagannatha. Przyniósł rozmaite ciastka i potrawy z zagęszczonego mleka.

Madhya 09.352 Śri Caitanya Mahaprabhu udał się w towarzystwie wszystkich Swoich towarzyszy do domu Sarvabhaumy Bhattacaryi i tam zjadł obiad.

Madhya 09.353 Ofiarowawszy Śri Caitanyi Mahaprabhu posiłek, Sarvabhauma Bhattacarya nakłonił Go, by położył się odpocząć i osobiście zaczął masować Mu nogi.

Madhya 09.354 Następnie Śri Caitanya Mahaprabhu wysłał Sarvabhaumę Bhattacaryę, by zjadł obiad. Tej nocy Pan został w jego domu po to tylko, by mu sprawić przyjemność.

Madhya 09.355 Śri Caitanya Mahaprabhu i Jego towarzysze pozostali z Sarvabhaumą Bhattacaryą. Tej nocy nie poszli spać, lecz słuchali opowieści o pielgrzymce Pana.

Madhya 09.356 Pan rzekł do Sarvabhaumy Bhattacaryi: "Odwiedziłem wiele świętych miejsc, lecz nigdzie nie mogłem znaleźć Vaisnavy takiego jak ty."

Madhya 09.357 Śri Caitanya Mahaprabhu mówił dalej: "Dużo przyjemności dostarczyły Mi rozmowy z Ramanandą Rayą." Bhattacarya odpowiedział: "Dlatego prosiłem, byś się z nim spotkał."

Madhya 09.357 Znaczenie: W ósmej części Śri Caitanya-candrodayi Caitanya Mahaprabhu powiedział: "Sarvabhaumo, zwiedziłem wiele świętych miejsc, lecz nigdzie nie mogłem znaleźć Vaisnavy takiego jak ty. Muszę jednak przyznać, że Ramananda Raya jest wspaniały."

Sarvabhauma Bhattacarya odpowiedział: "Dlatego, mój Panie, prosiłem, byś się z nim zobaczył."

Na to Śri Caitanya Mahaprabhu powiedział: "Oczywiście jest wielu Vaisnavów w tych świętych miejscach i większość z nich wielbi Pana Narayana. Inni, nazywani Tattvavadi, także są wielbicielami Laksmi-Narayana, lecz nie należą do czystego kultu Vaisnava. Jest wielu czcicieli Pana Śivy i jest wielu ateistów. Bez względu na wszystko, mój drogi Bhattacaryo, bardzo podoba mi się Ramananda Raya i jego opinie."

Madhya 09.358 Tak oto zakończyłem swą opowieść o pielgrzymce Śri Caitanyi Mahaprabhu, przedstawiając ją w skrócie. Obszernie nie można jej opisać.

Madhya 09.358 Znaczenie: Śrila Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura zauważył, że 74 werset tego rozdziału mówi, iż Śri Caitanya Mahaprabhu odwiedził świątynię Śiyali-bhairavi, lecz w rzeczywistości Śri Caitanya Mahaprabhu odwiedził w Śiyali świątynię Śri Bhu-varahy. W pobliżu Śiyali i Cidambaram znajduje się świątynia znana jako Śri Musnam. W świątyni tej jest Bóstwo Śri Bhu-varahy. Pod nadzorem Cidambaram znajduje się okręg znany jako Południowa Arkata. Miasto Śiyali leży w tym okręgu, a w pobliżu znajduje się świątynia Śri Bhu-varahadevy, a nie Bhairavi-devi. Taka jest konkluzja Śrila Bhaktisiddhanty Sarasvati Thakury.

Madhya 09.359 Rozrywki Pana Caitanyi są nieograniczone. Nikt nie potrafi właściwie opisać Jego czynów, a mimo to ja, powodowany chciwością, staram się to zrobić. To jedynie ujawnia moją bezczelność.

Madhya 09.360 Ktokolwiek słucha o pielgrzymce Śri Caitanyi Mahaprabhu do różnych świętych miejsc, ten osiąga bogactwo bardzo głębokiej ekstatycznej miłości.

Madhya 09.360 Znaczenie: Śrila Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura zauważa: "Impersonaliści wyobrażają sobie jakieś formy Absolutnej Prawdy przy pomocy bezpośredniej percepcji zmysłów i wielbią takie wyimaginowane formy. Lecz ani Śrimad-Bhagavatam, ani Śri Caitanya Mahaprabhu nie uważają, by ten sprawiający przyjemność zmysłom kult miał jakiekolwiek duchowe znaczenie." Mayavadi wyobrażają sobie, że są Najwyższym. Wyobrażają sobie, że Najwyższy nie ma osobowej formy, i że wszystkie Jego formy są zmyślone, tak jak błędny ognik czy kwiat na niebie. Zarówno Mayavadi, jak i ci, którzy wyobrażają sobie formy Boga, są w błędzie. Według nich wielbienie Bóstwa czy jakiejkolwiek formy Pana jest wynikiem złudzenia uwarunkowanej duszy. Jednakże Śri Caitanya Mahaprabhu potwierdza konkluzje Śrimad-Bhagavatam opierając się na Swojej filozofii acintya-bhedabheda-tattva. Filozofia ta utrzymuje, że Najwyższy Pan jest jednocześnie jednym ze Swym stworzeniem i różnym od niego. Znaczy to, że istnieje jedność w różnorodności. W ten sposób Śri Caitanya Mahaprabhu udowodnił niemoc osób działających z myślą o przyjemności, spekulatywnych empirycznych filozofów i yoginów mistyków. Realizacja takich ludzi jest po prostu stratą czasu i energii. Aby dać przykład, Śri Caitanya Mahaprabhu osobiście odwiedzał świątynie w różnych świętych miejscach. Gdziekolwiek złożył wizytę, natychmiast okazywał ekstatyczną miłość do Najwyższej Osoby Boga. Kiedy Vaisnava odwiedza świątynię jakiegoś półboga, patrzy na niego inaczej, niż impersonaliści czy Mayavadi. Potwierdza to Brahma-samhita. Wizyta, którą Vaisnava składa w świątyni Pana Śivy, różni się od wizyty niewielbiciela. Niewielbiciel uważa Bóstwo Pana Śivy za formę urojoną, ponieważ ostatecznie myśli, że najwyższa Prawda Absolutna jest pustką. Jednak Vaisnava widzi Pana Śivę jako jednocześnie tożsamego z Najwyższym Panem i różnego od Niego. W odniesieniu do tego podaje się przykład mleka i jogurtu. Jogurt w istocie nie jest niczym innym, jak mlekiem, ale zarazem nim nie jest. Jest tożsamy z mlekiem, a mimo to różni się od niego. To jest filozofia Śri Caitanyi Mahaprabhu i potwierdza ją Bhagavad-gita:

maya tatam idam sarvam jagad avyakta-murtina

mat-sthani sarva-bhutani na caham tesv avasthitah

"W Swojej niezamanifestowanej formie przenikam cały wszechświat. Wszystkie istoty są we Mnie, lecz Ja nie jestem w nich." (Bg. 9.4)

Prawda Absolutna, Bóg, jest wszystkim, ale to nie znaczy, że wszystko jest Bogiem. Z tego to powodu Śri Caitanya Mahaprabhu i Jego zwolennicy odwiedzali świątynie wszystkich półbogów, lecz nie widzieli ich w taki sam sposób, jak impersonalista. Każdy powinien podążać śladami Śri Caitanyi Mahaprabhu i odwiedzać wszystkie świątynie. Czasami zwykli sahajiya sądzą, że gopi odwiedzały świątynię Katyayani tak samo, jak zwykli ludzie odwiedzają świątynię Devi. Jednakże gopi modliły się do Katyayani o to, by dała im Krsnę za męża. Zwykli ludzie odwiedzają świątynię Katyayani, by uzyskać jakąś materialną korzyść. Na tym polega różnica pomiędzy odwiedzinami Vaisnavy a odwiedzinami niewielbiciela. Nie rozumiejąc procesu sukcesji uczniów, ci tzw. logicy wysuwają teorię henoteizmu (panco-pasana); znaczy to, że wierzą, iż wielbienie jednego boga nie zaprzecza istnieniu innych bogów. Takiej filozoficznej spekulacji nie uznaje Śri Caitanya Mahaprabhu czy Vaisnavowie. Impersonaliści mogą akceptować jakąkolwiek ilość bóstw, lecz Vaisnavowie za Najwyższego uznają tylko Krsnę, a wszystkich innych odrzucają. Kiedy Mayavadi wielbią bóstwo, jest to z pewnością bałwochwalstwo, a ostatnio ich urojone wielbienie bóstw przekształciło się w impersonalizm Mayavada. Z powodu braku świadomości Krsny ludzie padają ofiarą filozofii Mayavada i wskutek tego zostają czasem zagorzałymi ateistami. Jednakże Śri Caitanya Mahaprabhu własnym zachowaniem ustanowił proces samorealizacji. Jak mówi Caitanya-caritamrta:

sthavara-jangama dekhe, na dekhe tara murti

sarvatra haya nija ista-deva-sphurti

"Maha-bhagavata, zaawansowany bhakta, z pewnością dostrzega wszystko co ruchome i nieruchome, ale nie widzi form tych rzeczy. Właściwie wszędzie, gdzie spojrzy, manifestuje mu się forma Najwyższego Pana. Widząc energię Najwyższej Osoby Boga, Vaisnava od razu przypomina sobie transcendentalną formę Pana." (Cc. Madhya 8.274).

Madhya 09.361 Z wiarą i oddaniem słuchajcie, proszę, o transcendentalnych rozrywkach Pana Śri Caitanyi Mahaprabhu. Wyzbywając się zazdrości o Pana, wszyscy intonujcie święte imię Hari.

Madhya 09.362 W tym wieku Kali nie istnieją prawdziwe zasady religijne. Są tylko Vaisnavowie, wielbiciele Pana i święte pisma Vaisnavów, które mówią o służbie oddania. Jest to kwintesencją wszystkiego.

Madhya 09.362 Znaczenie: Trzeba mocno wierzyć w proces służby oddania i pisma święte, które go popierają. Ten, kto z wiarą słucha o czynach Śri Caitanyi Mahaprabhu, może uwolnić się od zazdrości. Śrimad-Bhagavatam przeznaczone jest właśnie dla takich wolnych od zazdrości osób (nirmatsaranam satam). W tym wieku nie należy żywić zazdrości wobec ruchu Śri Caitanyi Mahaprabhu, lecz trzeba intonować święte imiona Hari i Krsny, maha-mantrę. To jest istotą wiecznej religii znanej jako sanatana-dharma. Prawdziwy Vaisnava jest czystym bhaktą i duszą w pełni zrealizowaną, a Vaisnava śastra odnosi się do śruti, czyli Ved, które określa się jako śabda-pramana, dowód transcendentalnego dźwięku. Jeśli ktoś ściśle stosuje się do tego, co zawiera literatura wedyjska i intonuje święte imię Najwyższej Osoby Boga, to istotnie będzie usytuowany w transcendentalnej sukcesji uczniów. Ci, którzy chcą osiągnąć ostateczny cel życia, muszą przestrzegać tej zasady. W Śrimad-Bhagavatam (11.19.17) jest powiedziane:

śrutih pratyaksam aitihyam anumanam catustayam

pramanesv anavasthanad vikalpat sa virajyate

"Literatura wedyjska, bezpośrednia percepcja, historia i hipotezy stanowią cztery rodzaje dowodu. Wszyscy powinni trzymać się tych zasad w celu zrealizowania Absolutnej Prawdy."

Madhya 09.363 Rozrywki Śri Caitanyi Mahaprabhu są jak niezgłębiony ocean. Nie jest możliwe, bym się w nich zanurzył. Stojąc tylko na brzegu, zaledwie dotykam wody.

Madhya 09.364 Ktokolwiek z wiarą słucha o rozrywkach Śri Caitanyi Mahaprabhu studiując je analitycznie, ten osiąga ekstatyczne bogactwa miłości do Boga.

Madhya 09.365 Modląc się u lotosowych stóp Śri Rupy i Śri Raghunathy, zawsze pragnąc ich miłosierdzia, ja, Krsnadasa, opowiadam Śri Caitanya-caritamrtę, podążając w ich ślady.

Madhya 09.365 Znaczenie: Tak, jak zwykle, autor kończy rozdział recytując imiona Śri Rupy i Śri Raghunathy, a siebie ponownie umieszcza u ich lotosowych stóp.

W ten sposób Bhaktivedanta kończy objaśnienia do Dziewiątego Rozdziału Madhya-lili Śri Caitanya-caritamrty, opisującego podróże Śri Caitanyi Mahaprabhu do wielu świętych miejsc Południowych Indii.