ROZDZIAŁ XIV .

Pan Śri Caitanya Mahaprabhu przeżywa rozłąkę z Krsną

Śrila Bhaktivinoda Thakura przedstawia następujące streszczenie Rozdziału Czternastego Antya-lili. Rezultatem przeżywanych przez Śri Caitanyę Mahaprabhu uczuć rozłąki z Krsną było bardzo wzniosłe transcendentalne szaleństwo. Gdy stał w pobliżu Garuda-stambhy i modlił się do Pana Jagannatha, pewna kobieta z Orissy, w wielkiej chęci ujrzenia Pana Jagannatha, postawiła stopę na ramieniu Pana. Govinda skarcił ją za to, lecz Śri Caitanya Mahaprabhu chwalił jej gorliwość. Gdy Śri Caitanya Mahaprabhu poszedł do świątyni Pana Jagannatha, pogrążony był w ekstatycznej miłości i widział tylko Krsnę. Gdy jednak zauważył tę kobietę, natychmiast wróciła Jego zewnętrzna świadomość i zobaczył Jagannatha, Baladevę i Subhadrę. Caitanya Mahaprabhu ujrzał Krsnę także we śnie i pogrążył się w ekstatycznej miłości. Nie mogąc już dłużej widzieć Krsny, porównał Siebie do yogina i opisał, w jaki sposób ten yogin widział Vrndavanę. Czasami manifestowały się w Nim wszystkie transcendentalne symptomy ekstazy. Pewnej nocy Govinda i Svarupa Damodara zauważyli, że chociaż troje drzwi do pokoju Pana było zamkniętych i zaryglowanych, Pana nie było w środku. Widząc to, Svarupa Damodara i inni bhaktowie wyszli na zewnątrz i ujrzeli Pana leżącego bez przytomności u bramy znanej jako Simha-dvara. Jego ciało stało się nadzwyczaj długie, a stawy kostne rozluźniły się. Bhaktowie stopniowo przywrócili Panu przytomność, intonując mantrę Hare Krsna, a potem zabrali Go z powrotem do Jego rezydencji. Pewnego razu Śri Caitanya Mahaprabhu wziął Cataka-parvata za Govardhana-parvata. Gdy biegł ku niej, wpadł w stan oszołomienia i wówczas, z powodu wielkiej miłości do Krsny, pojawiło się w Jego ciele osiem ekstatycznych przemian. Wszyscy bhaktowie intonowali wtedy mantrę Hare Krsna, by Go uspokoić.

Antya 14.01 Teraz opiszę niewielką część czynów, które Śri Caitanya Mahaprabhu spełniał Swoim umysłem, inteligencją i ciałem, gdy był oszołomiony pod wpływem mocnych uczuć rozłąki z Krsną.

Antya 14.02 Wszelka chwała Śri Caitanyi Mahaprabhu, Najwyższej Osobie Boga! Wszelka chwała Panu Gauracandrze, który jest życiem i duszą Swoich bhaktów.

Antya 14.03 Wszelka chwała Panu Nityanandzie, który jest samym życiem Śri Caitanyi Mahaprabhu. Wszelka chwała Advaicie Acaryi, który jest niezmiernie drogi Śri Caitanyi Mahaprabhu.

Antya 14.04 Wszelka chwała Svarupie Damodarze i bhaktom ze Śrivasą Thakurą na czele. Proszę, dajcie mi moc, bym mógł opisać charakter Śri Caitanyi Mahaprabhu.

Antya 14.05 Uczucie transcendentalnego szaleństwa, którego Śri Caitanya Mahaprabhu doświadcza w rozdzieleniu z Krsną, jest bardzo głębokie i tajemnicze. Nawet jeśli ktoś jest bardzo zaawansowany i uczony, nie może go zrozumieć.

Antya 14.06 Jak można opisać niezgłębione tematy? Jest to możliwe tylko wtedy, gdy Śri Caitanya Mahaprabhu obdarzy kogoś tą zdolnością.

Antya 14.07 Svarupa Damodara Gosvami i Raghunatha dasa Gosvami zapisali wszystkie te transcendentalne czyny Śri Caitanyi Mahaprabhu w swoich notatnikach.

Antya 14.07 Znaczenie: Osoba będąca na platformie materialnej w ogóle nie może zrozumieć transcendentalnych uczuć rozdzielenia z Krsną, których doświadczał Śri Caitanya Mahaprabhu, i wynikającego z nich szaleństwa. Niemniej jednak pojawiła się tak zwana grupa bhaktów zwana nadiya-nagari, która wprowadziła wielbienie Visnupriyi. Świadczy to z pewnością o ich niewiedzy, jeśli chodzi o rozrywki Śri Caitanyi Mahaprabhu. Zdaniem Bhaktisiddhanty Sarasvati Thakury, taki kult jest wytworem wyobraźni. Wprowadzono także wiele innych metod wielbienia Caitanyi Mahaprabhu, ale wszystkie one zostały odrzucone przez niewzruszonych bhaktów, jak Bhaktivinoda Thakura. Śrila Bhaktivinoda Thakura wyliczył grupy praktykujące takie nieautoryzowane wielbienie:

aula, baula, kartabhaja, neta, daraveśa, sani

sahajiya, sakhibheki, smarta, jata-gosani

ativadi, cudadhari, gauranga-nagari

Svarupa Damodara Gosvami i Raghunatha dasa Gosvami byli bezpośrednimi świadkami czynów Śri Caitanyi Mahaprabhu i zapisali je w dwóch notatnikach. Dlatego, nie odwołując się do tych dwóch notatników, nie można zrozumieć czynów Śri Caitanyi Mahaprabhu. Każdy, kto wymyśla jakąś nową metodę czczenia Śri Caitanyi Mahaprabhu, z pewnością nie jest w stanie zrozumieć rozrywek Pana, gdyż pozbawiony jest prawdziwego procesu zbliżania się do Pana.

Antya 14.08 Svarupa Damodara i Raghunatha dasa Gosvami przebywali w tamtych czasach ze Śri Caitanyą Mahaprabhu, podczas gdy inni komentatorzy żyli z dala od Niego.

Antya 14.08 Znaczenie: Oprócz Svarupy Damodary i Raghunathy dasa Gosvamiego było też wiele innych osób, które zanotowały czyny Śri Caitanyi Mahaprabhu. Śrila Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura sądzi, że jeśli notatki takie byłyby dostępne, ludzie z tej planety odnieśliby wielką korzyść. Jest to najbardziej niepomyślna sytuacja dla społeczeństwa ludzkiego, że żaden z tych notatników już nie istnieje.

Antya 14.09 Te dwie wielkie osobistości [Svarupa Damodara i Raghunatha dasa Gosvami] zapisały każdą chwilę z życia Śri Caitanyi Mahaprabhu. W swoich notatnikach przedstawili oni zarówno skrótowy, jak i szczegółowy opis Jego czynów.

Antya 14.09 Znaczenie: Gdy będziemy odwoływać się do komentarzy Svarupy Damodary Gosvamiego i Raghunathy dasa Gosvamiego w przyszłości, powinniśmy pamiętać, że Svarupa Damodara Gosvami zapisał te rozrywki w skrócie, natomiast Raghunatha dasa Gosvami opisał je ze szczegółami. Te dwie wielkie osobistości zanotowały po prostu fakty. Nie stwarzali oni żadnych opisowych literackich upiększeń.

Antya 14.10 Svarupa Damodara napisał krótkie kody, podczas gdy Raghunatha dasa Gosvami przedstawił szczegółowe opisy. Teraz opiszę czyny Śri Caitanyi Mahaprabhu bardziej szczegółowo, tak jakbym zmiękczał i napuszał ściśniętą bawełnę.

Antya 14.10 Znaczenie: Panji-tika oznacza dalsze wyjaśnienie tematu. Pisanie takich objaśnień porównane jest do procesu zmiękczania i napuszania bawełny.

Antya 14.11 Proszę, słuchajcie z wiarą tego opisu ekstatycznych uczuć Caitanyi Mahaprabhu. W ten sposób poznacie Jego ekstatyczną miłość i ostatecznie osiągniecie miłość do Boga.

Antya 14.12 Gdy Śri Caitanya Mahaprabhu odczuwał rozłąkę z Krsną, znajdował się dokładnie w takim stanie jak gopi z Vrndavany, kiedy Krsna wyruszył do Mathury.

Antya 14.13 Rozpacz Śrimati Radharani podczas odwiedzin Uddhavy we Vrndavanie stopniowo stała się cechą transcendentalnego szaleństwa Śri Caitanyi Mahaprabhu.

Antya 14.14 Emocje Śrimati Radharani po ujrzeniu Uddhavy dokładnie odpowiadają emocjom Śri Caitanyi Mahaprabhu. Zawsze wyobrażał Sobie, że jest na Jej pozycji, a czasami myślał, że jest Samą Śrimati Radharani.

Antya 14.14 Znaczenie: Śrila Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura wyjaśnia, że znaczenie słowa abhimana, czyli "koncepcja na swój temat', jest takie, że Śri Caitanya Mahaprabhu zawsze myślał, iż jest na pozycji Śrimati Radharani i zawsze gotów był pełnić służbę w ten sposób. Chociaż Śri Caitanya Mahaprabhu jest Samym Krsną, przyjął karnację i emocje Śrimati Radharani i pozostał w tym położeniu. Nigdy nie przyjął karnacji czy położenia Pana Krsny. Oczywiście Krsna chciał doświadczyć roli Śrimati Radharani i to jest oryginalna przyczyna, dla której przyjął ciało Śri Caitanyi Mahaprabhu. Dlatego czyści Vaisnavowie nigdy nie zakłócają koncepcji Śri Caitanyi Mahaprabhu, że jest On Śrimati Radharani.

Niestety, obecnie pewna grupa rzekomych bhaktów utrzymuje, że Śri Caitanya Mahaprabhu jest podmiotem radości, i że oni także są podmiotami radości. W rzeczywistości zeszli oni ze ścieżki służby oddania dla Pana. Śri Caitanya Mahaprabhu zamanifestował się, by pokazać, że kultywowanie miłości do Krsny w separacji jest najłatwiejszym sposobem osiągnięcia sukcesu dla wszystkich żywych istot. Pomimo tego istnieją pewni teozofowie, którzy twierdzą, że ponieważ Śri Caitanya Mahaprabhu jest Najwyższą Osobą Boga, taka kultywacja jest łatwa dla Niego, lecz trudna dla żywej istoty, i że w związku z tym można zbliżyć się do Krsny, w jakikolwiek sposób się chce. Aby zaprzeczyć tym wyobrażeniom, Śri Caitanya Mahaprabhu praktycznie zademonstrował, jak można osiągnąć miłość do Krsny przyjmując nastrój Śrimati Radharani w rozdzieleniu z Krsną.

Antya 14.15 Taki jest stan transcendentalnego szaleństwa. Dlaczego trudno to zrozumieć? Gdy ktoś jest bardzo zaawansowany w miłości do Krsny, staje się transcendentalnie szalony i mówi jak szaleniec.

Antya 14.16 "Gdy ekstatyczne uczucie zachwytu stopniowo się rozwija, upodabnia się do oszołomienia. Potem osiąga się stan zdumienia [vaicitri], który budzi transcendentalne szaleństwo. Udghurna i citra-jalpa są to dwie spośród wielu kategorii transcendentalnego szaleństwa."

Antya 14.16 Znaczenie: Jest to cytat z Ujjvala-nilamani (Sthayibhava-prakarana, 190).

Antya 14.17 Pewnego dnia, gdy Śri Caitanya Mahaprabhu odpoczywał, śniło Mu się, że widział Krsnę wykonującego taniec rasa.

Antya 14.18 Śri Caitanya Mahaprabhu ujrzał stojącego Pana Krsnę. Miał piękne ciało zgięte w trzech miejscach, przy ustach trzymał flet. Nosząc żółte szaty i girlandy z leśnych kwiatów, urzekał nawet Kupidyna.

Antya 14.19 Gopi tańczyły w kręgu, a w środku Krsna, syn Maharajy Nandy, tańczył ze Śrimati Radharani.

Antya 14.20 Widząc to, Śri Caitanya Mahaprabhu pogrążył się w transcendentalnym smaku tańca rasa i pomyślał: "Teraz jestem z Krsną we Vrndavanie."

Antya 14.21 Gdy Govinda zobaczył, że Pan jeszcze nie wstał, obudził Go. Zrozumiawszy, że to tylko sen, Pan poczuł się trochę nieszczęśliwy.

Antya 14.22 Śri Caitanya Mahaprabhu spełnił Swoje zwyczajne codzienne obowiązki i o zwykłej porze poszedł do świątyni zobaczyć Pana Jagannatha.

Antya 14.23 Gdy oglądał Pana Jagannatha spoza kolumny Garudy, przed Nim oglądały Bóstwo setki i tysiące ludzi.

Antya 14.24 Nagle pewna kobieta z Orissy, nie mogąc z powodu tłumu ujrzeć Pana Jagannatha, wspięła się na kolumnę Garudy, stawiając stopę na ramieniu Śri Caitanyi Mahaprabhu.

Antya 14.25 Gdy ujrzał to Govinda, osobisty sługa Caitanyi Mahaprabhu, z pośpiechem ściągnął ją stamtąd. Jednak Śri Caitanya Mahaprabhu skarcił go za to.

Antya 14.25 Znaczenie: Ponieważ Garuda jest nosicielem Visnu, jest on najwznioślejszym z Vaisnavów. Dlatego dotknięcie jego ciała stopą lub wspinanie się na kolumnę Garudy jest z pewnością vaisnava-aparadhą, obrazą wobec Vaisnavy. Kobieta ta popełniła także obrazę wobec Krsny, stawiając stopę na ramieniu Śri Caitanyi Mahaprabhu. Widząc wszystkie te obrazy, Govinda z pośpiechem zmusił ją do zejścia.

Antya 14.26 Śri Caitanya Mahaprabhu powiedział do Govindy: "O adi-vasyo [niecywilizowany człowieku], nie zabraniaj tej kobiecie wspinać się na Garuda-stambhę. Niech ogląda Pana Jagannatha do woli."

Antya 14.26 Znaczenie: By uzyskać wyjaśnienie słowa adi-vasya, odwołaj się do 116 wersetu Dziesiątego Rozdziału Antya-lili.

Antya 14.27 Gdy jednak kobieta opamiętała się, szybko zeszła na ziemię i widząc Śri Caitanyę Mahaprabhu, natychmiast zaczęła błagać o przebaczenie u Jego lotosowych stóp.

Antya 14.28 Widząc gorliwość tej kobiety, Śri Caitanya Mahaprabhu powiedział: "Mnie Pan Jagannatha nie obdarzył tak dużym zapałem.

Antya 14.28 Znaczenie: Ta kobieta tak pragnęła ujrzeć Pana Jagannatha, że zapomniała, iż wspinając się na kolumnę Garudy popełnia obrazę u stóp Vaisnavy. Zapomniała też wziąć pod uwagę, że stawiając stopę na ramieniu Śri Caitanyi Mahaprabhu, obraziła Najwyższą Osobę Boga. Obie te rzeczy są poważnymi zniewagami, które wywołują niezadowolenie Najwyższego Pana i Vaisnavów. Jednak tak bardzo pragnęła zobaczyć Pana Jagannatha, że popełniła wszystkie te obrazy z powodu zapomnienia. Śri Caitanya Mahaprabhu chwalił jej gorliwość i żałował, że Pan Jagannatha nie obdarzył Jego takim zapałem.

Antya 14.29 "Całkowicie zaabsorbowała swoje ciało, umysł i życie Panem Jagannathem. Dlatego nie zdawała sobie sprawy, że stawia stopę na Moim ramieniu.

Antya 14.30 "Och! Jak szczęśliwą jest ta kobieta! Modlę się u jej stóp, by obdarzyła Mnie swą wielką gorliwością, by ujrzeć Pana Jagannatha."

Antya 14.31 Tuż przedtem Śri Caitanya Mahaprabhu widział Pana Jagannatha jako syna Maharajy Nandy, Krsnę, we własnej osobie.

Antya 14.32 Całkowicie pochłonięty tym widokiem, Śri Caitanya Mahaprabhu do tego stopnia przyjął nastrój gopi, że gdziekolwiek spojrzał, widział Krsnę stojącego z fletem przy ustach.

Antya 14.33 Gdy Pan ujrzał tę kobietę, wróciła Mu zewnętrzna świadomość i zobaczył oryginalne formy Bóstwa Pana Jagannatha, Subhadry i Pana Balaramy.

Antya 14.34 Ujrzawszy Bóstwa, Pan Caitanya pomyślał, że widzi Krsnę w Kuruksetrze. Zastanawiał się: "Czy przyszedłem do Kuruksetry? Gdzie jest Vrndavana?"

Antya 14.35 Pan Caitanya był coraz bardziej wzburzony, jak osoba, która właśnie zgubiła niedawno zdobyty klejnot. Potem bardzo posmutniał i wrócił do domu.

Antya 14.36 Śri Caitanya Mahaprabhu usiadł na ziemi i zaczął rysować po niej paznokciami stóp. Był oślepiony łzami, które płynęły Mu z oczu niczym Ganges.

Antya 14.37 Śri Caitanya Mahaprabhu powiedział: "Znalazłem Krsnę, Pana Vrndavany, lecz znowu Go utraciłem. Kto zabrał Mojego Krsnę? Gdzie Ja przyszedłem?"

Antya 14.37 Znaczenie: To są uczucia Śrimati Radharani. Najpierw Pan Caitanya czuł, że zabrano Go do Vrndavany, gdzie ujrzał, jak Krsna tańczy z gopi w tańcu rasa. Potem wzięto Go do Kuruksetry, by zobaczył Pana Jagannatha, Jego siostrę (Subhadrę) i Pana Balaramę. Śri Caitanya Mahaprabhu utracił Vrndavanę i Krsnę, pana Vrndavany. Wtedy to Caitanya Mahaprabhu doświadczył divyonmady, transcendentalnego szaleństwa w rozdzieleniu z Krsną. W Kuruksetrze Krsna manifestuje Swoje bogactwo, podczas gdy we Vrndavanie zajmuje Swoją oryginalną pozycję. Krsna nigdy nawet na krok nie opuszcza Vrndavany; tak więc Kuruksetra ma dla gopi mniejsze znaczenie niż Vrndavana.

Chociaż bhaktowie, którzy wielbią Krsnę w bogactwie (w Jego aspekcie Vaikunthy) mogą woleć oglądać Pana Krsnę w Kuruksetrze, wraz z Subhadrą i Balaramą, to gopi chcą widzieć Krsnę we Vrndavanie, wykonującego taniec rasa ze Śrimati Radharani. Śri Caitanya Mahaprabhu dał praktyczny przykład, jak można kultywować nastrój Radharani i innych gopi w rozdzieleniu z Krsną. Bhaktowie pochłonięci tym nastrojem nie lubią oglądać Krsny nigdzie indziej, tylko we Vrndavanie. Dlatego Śri Caitanya Mahaprabhu rozpaczał: "Znalazłem Krsnę we Vrndavanie, a teraz znowu Go utraciłem i przyszedłem do Kuruksetry." Dopóki nie jest się bardzo zaawansowanym bhaktą, nie można zrozumieć tych zawiłych uczuć. Jednakże autor Śri Caitanya-caritamrty próbował wyjaśnić tę divyonmadę, na ile to tylko możliwe, a naszym obowiązkiem jest po prostu docenić to najlepiej, jak potrafimy. Dlatego w wersecie 11 autor przedstawił następującą prośbę:

tate viśvasa kari' śuna bhavera varnana

ha-ibe bhavera jnana, paiba prema-dhana

"Moi drodzy czytelnicy, spróbujcie po prostu słuchać tego opisu z wiarą i miłością. To pomoże wam zrozumieć transcendentalną ekstazę i w końcu z łatwością osiągniecie miłość do Boga."

Antya 14.38 Gdy Śri Caitanya Mahaprabhu śnił o tańcu rasa, był całkowicie pochłonięty transcendentalnym szczęściem, lecz gdy Jego sen się urwał, myślał, że utracił drogocenny klejnot.

Antya 14.39 Tak więc Śri Caitanya Mahaprabhu tańczył i śpiewał, zawsze pogrążony w szczęściu transcendentalnego szaleństwa. Potrzeby ciała, takie jak jedzenie i kąpanie się, zaspokajał jedynie z przyzwyczajenia.

Antya 14.40 Nocą Śri Caitanya Mahaprabhu wyjawiał Svarupie Damodarze i Ramanandzie Rayi ekstatyczne odczucia Swojego umysłu.

Antya 14.41 Śri Caitanya Mahaprabhu powiedział: "Najpierw Mój umysł w jakiś sposób osiągnął skarb, którym jest Krsna, lecz ponownie Go utracił. Dlatego pod wpływem rozpaczy porzuciłem ciało i dom i przyjąłem religijne zasady kapalika-yogina. Wówczas Mój umysł poszedł do Vrndavany wraz ze swoimi uczniami, Moimi zmysłami."

Antya 14.41 Znaczenie: Ten werset jest najwyraźniej metaforą.

Antya 14.42 Utraciwszy Swój zdobyty klejnot, Śri Caitanya Mahaprabhu pogrążył się w rozpaczy, pamiętając jego cechy. Następnie chwycił Ramanandę Rayę i Svarupę Damodarę Gosvamiego za szyje i płakał: "Och, gdzie jest Mój Pan Hari? Gdzie jest Hari?" W końcu stał się niespokojny i utracił wszelką cierpliwość.

Antya 14.43 "Moi drodzy przyjaciele" - powiedział - "proszę, posłuchajcie o słodyczy Krsny. Bardzo pragnąc tej słodyczy, Mój umysł - zupełnie niczym yogin mistyk - porzucił wszystkie społeczne i wedyjskie zasady religijne i został żebrakiem.

Antya 14.44 "Pierścień rasa-lila Krsny, wyprodukowany przez Śukadevę Gosvamiego, najbardziej pomyślnego rzemieślnika, jest tak czysty jak kolczyk zrobiony z muszli. Yogin Mego umysłu nosi ten kolczyk w swym uchu. Z tykwy wyrzeźbił czarę Moich aspiracji, a na ramiona wziął worek Moich oczekiwań.

Antya 14.45 "Yogin Mojego umysłu nosi podarty pled niepokoju na swym brudnym, pokrytym kurzem i popiołem ciele. Jedyne jego słowa to: 'Och! Krsno!' Nosi on dwanaście bransoletek nieszczęścia na swym nadgarstku i turban chciwości na głowie. Ponieważ nic nie jadł, jest bardzo chudy.

Antya 14.46 "Wielki yogin Mojego umysłu zawsze studiuje poezję i rozmowy o rozrywkach Pana Krsny we Vrndavanie. W Śrimad-Bhagavatam i innych pismach wielcy święci yogini, jak Vyasadeva i Śukadeva Gosvami, opisali Pana Krsnę jako Duszę Najwyższą, będącą poza wszelkim materialnym zanieczyszczeniem.

Antya 14.47 "Mistyczny yogin Mojego umysłu przyjął imię Mahabaula i dziesięć Moich zmysłów uczynił swoimi uczniami. W ten sposób Mój umysł odszedł do Vrndavany, pozostawiając na boku dom Mojego ciała i wielki skarb materialnej przyjemności.

Antya 14.47 Znaczenie: Śri Caitanya Mahaprabhu porównuje Swój umysł do jednego z yoginów mistyków zwanych baula, którzy mają co najmniej dziesięciu uczniów.

Antya 14.48 "We Vrndavanie chodzi on od drzwi do drzwi, wraz ze wszystkimi swoimi uczniami prosząc o jałmużnę. Żebrze zarówno od istot ruchomych, jak i nieruchomych - od mieszkańców, drzew i pnączy. W ten sposób żywi się owocami, korzonkami i liśćmi.

Antya 14.49 "Gopi Vrajabhumi zawsze smakują nektar przymiotów Krsny, Jego piękno, słodycz, zapach, dźwięk Jego fletu i dotyk Jego ciała. Pięciu uczniów Mojego umysłu, zmysły postrzegania, zbierają od gopi resztki tego nektaru i przynoszą je yoginowi Mego umysłu. Jedząc te resztki zmysły Moje utrzymują się przy życiu.

Antya 14.50 "Jest pewien odosobniony ogród, w którym Krsna cieszy się Swoimi rozrywkami, a w ogrodzie tym jest pawilon, w którego zakątku yogin Mojego umysłu, wraz ze swymi uczniami, praktykuje yogę mistyczną. Chcąc bezpośrednio ujrzeć Krsnę, yogin ten czuwa przez całą noc, medytując o Krsnie, który jest Duszą Najwyższą, wolną od zanieczyszczenia trzema cechami natury materialnej.

Antya 14.51 "Gdy Mój umysł stracił towarzystwo Krsny i nie mógł dłużej Go widzieć, wpadł w depresję i podjął proces yogi mistycznej. W pustce rozdzielenia z Krsną doświadczał dziesięciu transcendentalnych przemian. Poruszony tymi przemianami, Mój umysł uciekł i zostawił swoją rezydencję, Moje ciało, pustą. Tak więc jestem w całkowitym transie."

Antya 14.51 Znaczenie: W wersecie tym opisane zostały zewnętrzne działania żebraków kapalika, a nie ich prawdziwe życie. Żebracy kapalika są tantrycznymi materialistami, którzy noszą czaszki w rękach. Nie są Vaisnavami i nie mają nic wspólnego z życiem duchowym. Dlatego są niedotykalni. Zrobiono jedynie zewnętrzne porównanie między umysłem a ich działaniami, lecz ich zachowania nigdy nie należy imitować.

Antya 14.52 Gdy gopi odczuwały rozłąkę z Krsną, doświadczały dziesięciu rodzajów cielesnych przemian. Te same symptomy pojawiły się w ciele Śri Caitanyi Mahaprabhu.

Antya 14.53 "Dziesięcioma cielesnymi przekształceniami wynikającymi z rozdzielenia z Krsną są: niepokój, bezsenność, poruszenie umysłu, szczupłość, nieczystość, mówienie niczym szaleniec, choroba, szaleństwo, złudzenie i śmierć."

Antya 14.53 Znaczenie: Ten werset, który znajduje się w Ujjvala-nilamani Śrila Rupy Gosvamiego, jest częścią opisu różnych cech Śrimati Radharani. W książce tej w następujący sposób szczegółowo wyjaśnia on te symptomy.

Cinta. Jak jest powiedziane w Hamsaducie:

yada yato gopi-hrdaya-madano nanda-sadanan

mukundo gandinyas tanayam anurundhan madhu-purim

tadamanksic cinta-sariti ghana-ghurnaparicayair

agadhayam vadhamaya-payasi radha virahini

"Na prośbę Akrury, Krsna i Balarama opuścili dom Nandy Maharajy i udali się do Mathury. W tym czasie umysł Śrimati Radharani był zniszczony i niemal oszalała Ona z powodu uczucia nieopisanej rozłąki z Krsną. Czuła wielki mentalny ból i poruszenie, co powodowało, że w rzece niepokoju tonęła w umysłowej spekulacji. Myślała: 'Teraz umrę, a gdy umrę, Krsna z pewnością wróci, by znowu Mnie ujrzeć. Lecz gdy dowie się o Mojej śmierci od ludzi Vrndavany, na pewno będzie bardzo nieszczęśliwy. Dlatego nie umrę.' " To jest wyjaśnienie słowa cinta.

Jagara. Jak oznajmiono w Padyavali:

yah paśyanti priyam svapne dhanyastah sakhi yositah

asmakam tu gate krsne gata nidrapi vairini

Myśląc, że jest bardzo nieszczęśliwa, Śrimati Radharani zwróciła się do Swojej bardzo drogiej przyjaciółki Viśakhy: "Moja droga przyjaciółko, gdybym mogła widzieć Krsnę w Moich snach, z pewnością wychwalanoby Mnie z powodu wielkiego szczęścia. Ale cóż mogę zrobić? Sen także złośliwie igra sobie ze Mną. W istocie stał się Moim wrogiem. Dlatego nie spałam od odjazdu Krsny."

Udvega. To słowo także wyjaśnione jest w Hamsaducie w następujący sposób:

mano me ha kastam jvalati kim aham hanta karavai

na param navaram sumukhi kalayam yasya jaladheh

iyam vande murdhna sapadi tam upayam kathaya me

paramrśye yasmad dhrti-kanikayapi ksani-kaya

Śrimati Radharani zwróciła się do Lality: "Moja Lalito o pięknej twarzy, nie potrę wyrazić, jak płonie Moje serce. Jest to wielki, niezgłębiony ocean niepokoju. Mimo to pragnę złożyć pokłony u twoich lotosowych stóp. Co mam robić? Proszę, rozważ Moje położenie i doradź Mi, jak mogę się uspokoić. Takie jest Moje pragnienie."

Tanava opisana jest jak następuje:

udancad-vaktrambhoruha-vikrtir antah-kulasita

sadaharabhava-glapita-kucakoka yadu-pate

viśusyanti radha tava viraha-tapad anudinam

nidaghe kuly eva kraśima-paripakam prathayati

Gdy Uddhava wrócił do Mathury po odwiedzeniu Vrndavany, Pan Krsna pytał go o Radharani i Viśakhę. Uddhava odpowiedział, co następuje: "Rozważ stan gopi! Śrimati Radharani jest w szczególnie bolesnym położeniu z powodu rozłąki z Tobą. Schudła i prawie zanikł Jej cielesny blask. Jej serce pogrążone jest w bólu, a ponieważ przestała jeść, Jej piersi poczerniały, jak gdyby były chore. Z powodu rozdzielenia z Tobą wszystkie gopi, a zwłaszcza Radharani, wyglądają niczym stawy, które wyschły pod wpływem palącego żaru słońca."

Malina-angata jest opisana w taki sposób:

hima-visara-viśirnambhoja-tulyanana-śrih

khara-marud-aparajyad-bandhu-jivopamausthi

agha-hara śarad-arkottapitendivaraksi

tava viraha-vipatti-mlapitasid viśakha

Uddhava powiedział do Krsny. "O najbardziej pomyślny Krsno, posłuchaj mnie, proszę. Cierpienie spowodowane Twoją nieobecnością sprawiło, że Viśakha osłabła. Jej usta drżą jak drzewa na silnym wietrze. Jej piękna twarz jest jak kwiat lotosu, który obumarł pod śniegiem, a oczy jak płatki lotosu spalone żarem jesiennego słońca."

Pralapa wyjaśniona jest w Lalita-madhavie w taki oto sposób:

kva nanda-kula-candramah kva śikhi-candra-kalankrtih

kva manda-murali-ravah kva nu surendra-nila-dyutih

kva rasa-rasa-tandavi kva sakhi jiva-raksausadhir

nidhir mama suhrttamah kva tava hanta ha dhig-vidhih

To jest rozpacz Śrimati Radharani za Jej ukochanym Krsną, który był daleko od domu. Kobieta, której mąż opuścił dom i wyjechał do innego kraju, nazywana jest prosita-bhartrka. Rozpaczając za Krsną w ten sam sposób, w jaki taka kobieta rozpacza za swym mężem, Śrimati Radharani powiedziała: "Mój drogi przyjacielu, gdzie jest chluba rodziny Maharajy Nandy, nosząca półksiężyc na Swej głowie? Gdzie jest Krsna, którego karnacja przypomina klejnot indranila i który tak pięknie gra na Swoim flecie? Gdzie jest twój przyjaciel, najlepszy z wszystkich ludzi, który tak znakomicie tańczy w kręgu tańca rasa? Gdzie jest Ten, który jest prawdziwym lekarstwem mogącym uratować Mnie od śmierci z powodu choroby serca? Muszę potępić Opatrzność, gdyż przysporzyła Mi tak wielu cierpień rozdzielając Mnie z Krsną."

Vyadhi także opisana jest w Lalita-madhavie:

uttapi puta-pakato 'pi garala-gramad api ksobhano

dambholer api duhsahah katur alam nrn-magna-śulyad api

tivrah praudha-visucikani-cayato 'py uccair mamayam bali

marmany adya bhinatti gokula-pater viślesa-janma jvarah

Mocno dotknięta bólem rozłąki z Krsną, Śrimati Radharani powiedziała "Moja droga Lalito, posłuchaj Mnie łaskawie. Nie mogę znieść cierpienia spowodowanego gorączką wywołaną rozdzieleniem z Krsną ani nie potrafię ci jej wyjaśnić. Jest to coś w rodzaju złota topiącego się w glinianym naczyniu. Ta gorączka przynosi więcej nieszczęścia niż trucizna i przeszywa bardziej niż piorun. Cierpię zupełnie jak osoba prawie martwa z powodu cholery. Doprawdy, ta gorączka musi być bardzo wysoka, skoro sprawia mi tak dużo bólu."

Unmada wyjaśniona jest jak następuje:

bhramati bhavana-garbhe nirnimittam hasanti

prathayati tava vartam cetanacetanesu

luthati ca bhuvi radha kampitangi murare

visama-viraha-khedodgari-vibhranta-citta

Uddhava powiedział do Krsny: "Mój drogi Krsno, wszystkie gopi są tak bardzo dotknięte Twoją nieobecnością, że niemalże oszalały. O Murari, w domu Śrimati Radharani śmieje się niepotrzebnie i, jak szalona kobieta, bez różnicy pyta o Ciebie każdą żywą istotę, nawet kamienie. Tarza się po ziemi, nie będąc w stanie znieść udręki Twej nieobecności."

Moha wyjaśniona jest w sposób następujący:

nirundhe dainyabdhim harati guru-cinta paribhavam

vilumpaty unmadam sthagayati balad baspa-laharim

idanim kamsare kuvalaya-drśah kevalam idam

vidhatte sacivyam tava viraha-murccha-sahacari

Lalita napisała do Krsny następujący list w imieniu Śrimati Radharani: "Mój drogi Krsno, rozłąka z Tobą bardzo poruszyła umysł Śrimati Radharani, która padła nieprzytomna na ziemię. O wrogu Kamsy, teraz stałeś się znakomitym politykiem i dlatego każdemu powinieneś przynieść ulgę. Zatem proszę, rozważ położenie Śrimati Radharani albo bardzo niedługo usłyszysz o Jej śmierci. Może wtedy będziesz rozpaczał, chociaż teraz jesteś radosny."

Mrtyu wyjaśniona jest w Hamsaducie:

aye rasa-krida-rasika mama sakhyam nava-nava

pura baddha yena pranaya-lahari hanta gahana

sa cen muktapeksas tvam asi dhig imam tulaśakalam

yad etasya nasa-nihitam idam adyapi calati

W następującym liście Lalita skarciła Krsnę za pozostanie w Mathurze: "Tańcząc po prostu w kręgu tańca rasa zyskałeś miłość Śrimati Radharani. Dlaczego teraz jesteś tak obojętny wobec mojej drogiej przyjaciółki Radharani`? Leży Ona prawie nieprzytomna, myśląc o Twoich rozrywkach. Sprawdzę, czy jest żywa, podsuwając bawełniany wacik pod Jej nozdrza i jeśli nadal żyje, skarcę Ją."

Antya 14.54 Śri Caitanya Mahaprabhu dzień i noc pogrążony był w tych dziesięciu ekstatycznych stanach. Kiedy tylko pojawiały się takie symptomy, Jego umysł był zaniepokojony.

Antya 14.55 Po wypowiedzeniu tych słów Śri Caitanya Mahaprabhu zamilkł. Wówczas Ramananda Raya zaczął recytować różne wersety.

Antya 14.56 Ramananda Raya recytował wersety ze Śrimad-Bhagavatam, a Svarupa Damodara Gosvami śpiewał o rozrywkach Krsny. W ten sposób przywrócili Śri Caitanyi Mahaprabhu zewnętrzną świadomość.

Antya 14.57 Gdy minęło w ten sposób pół nocy, Ramananda Raya i Svarupa Damodara Gosvami nakłonili Śri Caitanyę Mahaprabhu, by położył się do Swego łóżka w wewnętrznym pokoju.

Antya 14.58 Potem Ramananda Raya wrócił do domu, a Svarupa Damodara Gosvami razem z Govindą położyli się przed drzwiami pokoju Śri Caitanyi Mahaprabhu.

Antya 14.59 Śri Caitanya Mahaprabhu nie spał całą noc, bardzo głośno intonując mantrę Hare Krsna.

Antya 14.60 Po pewnym czasie Svarupa Damodara Gosvami nie słyszał już dłużej intonowania Śri Caitanyi Mahaprabhu. Gdy wszedł do pokoju, zobaczył, że troje drzwi było zamkniętych na klucz, a Śri Caitanya Mahaprabhu był nieobecny.

Antya 14.61 Widząc, że Pana nie ma w Jego pokoju, wszyscy bhaktowie byli bardzo niespokojni. Chodzili, gdzie oczy poniosą, szukając Go z lampą ostrzegawczą.

Antya 14.62 Spędziwszy pewien czas na poszukiwaniach, natknęli się na Śri Caitanyę Mahaprabhu leżącego w rogu z północnej strony bramy Simha-dvara.

Antya 14.63 Początkowo, gdy bhaktowie Go ujrzeli, nie posiadali się z radości, ale gdy zobaczyli, w jakim był stanie, wszystkich, łącznie ze Svarupą Damodarą Gosvamim, ogarnął wielki niepokój.

Antya 14.64 Śri Caitanya Mahaprabhu leżał nieprzytomny, a Jego ciało wydłużyło się do pięciu lub sześciu łokci (osiem czy dziewięć stóp). W nozdrzach Jego nie było oddechu.

Antya 14.65-66 Jego ramiona i nogi wydłużyły się do około trzech łokci i tylko skóra wiązała pooddzielane stawy. Temperatura ciała Pana świadczyła o tym, że żyje, choć była bardzo niska. Wszystkie stawy w Jego ramionach, nogach, szyi i pasie były oddzielone co najmniej o sześć cali.

Antya 14.67 Wydawało się, że tylko skóra okrywała Jego wydłużone stawy. Widząc stan Pana, wszyscy bhaktowie byli bardzo nieszczęśliwi.

Antya 14.68 Bhaktowie niemal umarli, gdy zobaczyli Śri Caitanyę Mahaprabhu z ustami pełnymi śliny i piany, i z oczami wywróconymi ku górze.

Antya 14.69 Zobaczywszy to, Svarupa Damodara Gosvami i wszyscy pozostali bhaktowie zaczęli bardzo głośno intonować święte imię Krsny do ucha Śri Caitanyi Mahaprabhu.

Antya 14.70 Gdy intonowali w ten sposób przez długi czas, święte imię Krsny weszło do serca Śri Caitanyi Mahaprabhu i nagle powstał On z głośnym krzykiem "Hari bol."

Antya 14.71 Gdy tylko Pan odzyskał zewnętrzną świadomość, wszystkie Jego stawy skróciły się, a całe ciało wróciło do normalnego stanu.

Antya 14.72 Śrila Raghunatha dasa Gosvami szczegółowo opisał te rozrywki w swojej książce Gauranga-stava-kalpavrksa.

Antya 14.73 "Czasami Śri Caitanya Mahaprabhu chodził do domu Kaśi Miśry. Tam był bardzo zasmucony, czując rozłąkę z Krsną. Stawy Jego transcendentalnego ciała obluzowywały się, a ramiona i nogi wydłużały. Tarzając się po ziemi, Pan krzyczał w nieszczęściu drżącym głosem i szlochał bardzo żałośnie. Wygląd Śri Caitanyi Mahaprabhu, budząc się w moim sercu, doprowadza mnie do szaleństwa."

Antya 14.74 Śri Caitanya Mahaprabhu był bardzo zdumiony, gdy odkrył, że jest przed Simha-dvarą. Zapytał Svarupę Damodarę Gosvamiego: "Gdzie jestem? Co tutaj robię?"

Antya 14.75 Svarupa Damodara powiedział: "Mój drogi Panie, wstań, proszę. Pójdźmy do Twojej rezydencji. Tam opowiem Ci wszystko, co się zdarzyło."

Antya 14.76 Tak więc wszyscy bhaktowie zanieśli Śri Caitanyę Mahaprabhu z powrotem do Jego rezydencji. Potem wszyscy opisali Mu, co zaszło.

Antya 14.77 Słysząc, w jakim stanie się znajdował, gdy leżał w pobliżu Simha-dvary, Śri Caitanya Mahaprabhu bardzo się zdumiał. Powiedział: "Nie pamiętam żadnej z tych rzeczy.

Antya 14.78 "Pamiętam jedynie, że zobaczyłem Mojego Krsnę, ale tylko na chwilę. Pojawił się przede Mną, a potem natychmiast zniknął jak błyskawica.

Antya 14.79 Wtedy właśnie wszyscy usłyszeli dęcie w konchę w świątyni Jagannatha. Śri Caitanya Mahaprabhu natychmiast wykąpał się i poszedł zobaczyć Pana Jagannatha.

Antya 14.80 Tak oto opisałem niezwykłe przemiany ciała Śri Caitanyi Mahaprabhu. Gdy ludzie słyszą o tym, są bardzo zdumieni.

Antya 14.81 Nikt nie widział gdzie indziej takich zmian cielesnych ani nie czytał o nich w pismach objawionych. A mimo to Śri Caitanya Mahaprabhu, najwznioślejszy sannyasin, przejawiał te ekstatyczne symptomy.

Antya 14.82 Śastry nie opisują tych ekstaz i zwykli ludzie nie mogą ich pojąć. Dlatego ogól ludzi nie daje im wiary.

Antya 14.83 Raghunatha dasa Gosvami bezustannie przebywał ze Śri Caitanyą Mahaprabhu. Ja po prostu notuję wszystko, co od niego usłyszałem. Chociaż zwykli ludzie nie wierzą w te rozrywki, ja wierzę w nie całkowicie.

Antya 14.84 Pewnego dnia, gdy Śri Caitanya Mahaprabhu szedł nad morze, by się wykąpać, ujrzał nagle wydmę zwaną Cataka-parvata.

Antya 14.85 Śri Caitanya Mahaprabhu wziął wydmę za wzgórze Govardhana i zaczął biec w jej kierunku.

Antya 14.86 "Wzgórze Govardhana jest najlepszym ze wszystkich bhaktów! O Moi przyjaciele, to wzgórze dostarcza Krsnie i Balaramie, jak również Ich cielętom, krowom i przyjaciołom pasterzom wszystkich potrzebnych rzeczy - wody do picia, bardzo miękkiej trawy, jaskiń, owoców, kwiatów i warzyw. W ten sposób wzgórze okazuje Panu szacunek. Wzgórze Govardhana, dotykane lotosowymi stopami Krsny i Balaramy, wydaje się być bardzo radosne."

Antya 14.86 Znaczenie: Jest to cytat ze Śrimad-Bhagavatam (10.21.18). Wypowiedziały go gopi, gdy jesienią Pan Krsna i Balarama weszli do lasu. Gopi rozmawiały między sobą i wychwalały Krsnę i Balaramę za Ich rozrywki.

Antya 14.87 Recytując ten werset, Śri Caitanya Mahaprabhu biegł ku wydmie z prędkością wiatru. Govinda biegł za Nim, lecz nie mógł się do Niego zbliżyć.

Antya 14.88 Najpierw jeden bhakta głośno krzyknął, a potem, gdy wszyscy bhaktowie podnieśli się i pobiegli za Panem, powstał nieopisany zgiełk.

Antya 14.89 Svarupa Damodara Gosvami, Jagadananda Pandita, Gadadhara Pandita, Ramai, Nandai i Śankara Pandita to niektórzy z bhaktów, jacy pobiegli za Śri Caitanyą Mahaprabhu.

Antya 14.90 Paramananda Puri i Brahmananda Bharati także skierowali się ku plaży, a Bhagavan Acarya, który był chromy, podążał za nimi bardzo powoli.

Antya 14.91 Śri Caitanya Mahaprabhu biegł z prędkością wiatru, lecz nagle, w ekstazie, ogarnęło Go oszołomienie i utracił wszelką moc, by dalej posuwać się naprzód.

Antya 14.92 W każdym z porów Jego skóry ciało wznosiło się jak pryszcze, a Jego zjeżone włosy wyglądały niczym kwiaty kadamba.

Antya 14.93 Krew i pot bezustannie płynęły ze wszystkich porów Jego ciała i nie mógł wymówić słowa, tylko wytwarzał w gardle dźwięk, jaki powstaje przy płukaniu gardła.

Antya 14.94 Oczy Pana wypełniła i zalała nieograniczona ilość łez, niczym Ganges i Yamuna wpadające do morza.

Antya 14.95 Całe Jego ciało zbladło do koloru białej konchy, a potem zaczął drżeć, jak fale na oceanie.

Antya 14.96 Drżąc w ten sposób, Śri Caitanya Mahaprabhu padł na ziemię. Wówczas zbliżył się do Niego Govinda.

Antya 14.97 Govinda spryskał całe ciało Pana wodą z naczynia karanga, a potem zaczął wachlować Śri Caitanyę Mahaprabhu Jego wierzchnią szatą, którą z Niego zdjął.

Antya 14.98 Gdy Svarupa Damodara Gosvami i inni bhaktowie dotarli do tego miejsca i zobaczyli, w jakim stanie był Śri Caitanya Mahaprabhu, zaczęli płakać.

Antya 14.99 W ciele Pana widocznych było wszystkich osiem rodzajów transcendentalnych przemian. Na ten widok wszystkich bhaktów ogarnęło zdumienie.

Antya 14.99 Znaczenie: Ośmioma ekstatycznymi symptomami są: oszołomienie, pocenie się, jeżenie się włosów, załamywanie się głosu, drżenie, blednięcie koloru ciała, łzy i dewastacja.

Antya 14.100 Bhaktowie głośno intonowali mantrę Hare Krsna blisko Śri Caitanyi Mahaprabhu i myli Jego ciało zimną wodą.

Antya 14.101 Gdy bhaktowie intonowali już przez długi czas, Śri Caitanya Mahaprabhu nagle wstał, wykrzykując: "Hari bol!"

Antya 14.102 Gdy Śri Caitanya Mahaprabhu powstał, wszyscy Vaisnavowie w wielkiej radości głośno intonowali: "Hari! Hari!" Pomyślny dźwięk wypełnił powietrze we wszystkich kierunkach.

Antya 14.103 Śri Caitanya Mahaprabhu wstał zdumiony i zaczął rozglądać się tu i tam, próbując coś dojrzeć. Jednak nie mógł tego zobaczyć.

Antya 14.104 Gdy Śri Caitanya Mahaprabhu ujrzał wszystkich Vaisnavów, wróciła Mu częściowa zewnętrzna świadomość i powiedział do Svarupy Damodary.

Antya 14.105 Śri Caitanya Mahaprabhu powiedział: "Kto Mnie tutaj sprowadził ze wzgórza Govardhana? Widziałem rozrywki Krsny, lecz teraz nie mogę ich ujrzeć.

Antya 14.106 "Dzisiaj poszedłem stąd na wzgórze Govardhana, by dowiedzieć się, czy Krsna pasł tam Swoje krowy.

Antya 14.107 "Widziałem, jak Pan Krsna wchodził na Wzgórze Govardhana i grał na Swoim flecie, otoczony ze wszystkich stron przez pasące się krowy.

Antya 14.108 "Słysząc dźwięk Jego fletu, przyszła tam na spotkanie z Krsną Śrimati Radharani i wszystkie Jej przyjaciółki gopi. Wszystkie były bardzo ładnie ubrane.

Antya 14.109 "Gdy Krsna i Śrimati Radharani weszli razem do jaskini, inne gopi poprosiły Mnie, bym nazbierał trochę kwiatów.

Antya 14.110 "Właśnie wtedy wszyscy narobiliście zgiełku i sprowadziliście Mnie stamtąd do tego miejsca.

Antya 14.111 "Dlaczego Mnie tutaj sprowadziliście, sprawiając Mi niepotrzebny ból? Miałem okazję ujrzeć rozrywki Krsny, ale nie mogłem ich zobaczyć."

Antya 14.112 Mówiąc to, Śri Caitanya Mahaprabhu zaczął płakać. Gdy wszyscy Vaisnavowie zobaczyli stan Pana, także zapłakali.

Antya 14.113 W tym czasie nadeszli Paramananda Puri i Brahmananda Bharata. Widząc ich, Śri Caitanya Mahaprabhu okazał pewien szacunek.

Antya 14.114 Śri Caitanya Mahaprabhu wrócił do całkowitej zewnętrznej świadomości i natychmiast ofiarował im modlitwy. Wówczas ci dwaj starsi dżentelmeni objęli Pana z miłosnym uczuciem.

Antya 14.115 Śri Caitanya Mahaprabhu powiedział do Puri Gosvamiego i Brahmanandy Bharati: "Dlaczego obaj przyszliście tak daleko?" Puri Gosvami odpowiedział: "Po to tylko, by ujrzeć Twój taniec."

Antya 14.116 Gdy Śri Caitanya Mahaprabhu usłyszał to, zawstydził się nieco. Potem poszedł ze wszystkimi Vaisnavami wykąpać się w morzu.

Antya 14.117 Po kąpieli w morzu Śri Caitanya Mahaprabhu wraz ze wszystkimi bhaktami wrócił do Swojej rezydencji. Potem wszyscy zjedli na obiad resztki pożywienia Pana Jagannatha.

Antya 14.118 W ten sposób opisałem transcendentalne ekstatyczne uczucia Śri Caitanyi Mahaprabhu. Nawet Pan Brahma nie potrafi opisać ich oddziaływania.

Antya 14.119 Bardzo żywy opis rozrywki Śri Caitanyi Mahaprabhu związanej z biegnięciem ku wydmie Cataka-parvata przedstawia Raghunatha dasa Gosvami w swojej książce Gauranga-stava-kalpavrksa.

Antya 14.120 "W pobliżu Jagannatha Puri była wydma o nazwie Cataka-parvata. Widząc to wzgórze, Śri Caitanya Mahaprabhu powiedział: 'Och, pójdę do ziemi Vrajy, by zobaczyć wzgórze Govardhana.' Potem zaczął szaleńczo biec w jej kierunku, a wszyscy bhaktowie biegli za Nim. Ta scena budzi się w moim sercu i doprowadza mnie do szaleństwa."

Antya 14.120 Znaczenie: Werset ten został przytoczony z Gauranga-stava-kalpavrksy (8).

Antya 14.121 Kto może właściwie opisać wszystkie niezwykłe rozrywki Śri Caitanyi Mahaprabhu? Są one po prostu Jego zabawą.

Antya 14.122 Opisałem je w skrócie po to tylko, by wspomnieć o Jego transcendentalnych rozrywkach. Niemniej jednak każdy, kto tego słucha, z pewnością osiągnie schronienie lotosowych stóp Krsny.

Antya 14.123 Modląc się u lotosowych stóp Śri Rupy i Śri Raghunathy, zawsze pragnąc ich miłosierdzia, ja, Krsnadasa, opowiadam Śri Caitanya-caritamrtę, podążając w ich ślady.

W ten sposób Bhaktivedanta kończy objaśnienia do Czternastego Rozdziału Antya-lili Śri Caitanya-caritamrty, opisującego transcendentalne ekstatyczne uczucia Śri Caitanyi Mahaprabhu i to, jak wziął Cataka-parvata za wzgórze Govardhana.