C-7 - Rozdział  IX

 

Prahlada uspokaja Pana Nrsimhadevę modlitwami

 

 

Streszczenie rozdziału

 

    Rozdział ten opisuje jak Prahlada Maharaja, wykonując polecenie Pana Brahmy, uspokoił Pana, który był niezwykle rozgniewany po zabiciu Hiranyakaśipu.

    Po zabiciu Hiranyakaśipu Pan nadal był rozgniewany i półbogowie, na czele z Panem Brahmą, nie mogli Go uspokoić. Nawet matka Laksmi, bogini szczęścia, nieustanna towarzyszka Narayana, nie mogła zbliżyć się do Pana Nrsimhadevy. Wtedy Pan Brahma poprosił Prahlada Maharaję, aby zbliżył się do rozgniewanego Pana i uspokoił Go. Prahlada Maharaja, będąc przeświadczonym o uczuciu Swego Pana, Pana Nrsimhadevy, nie obawiał się wcale. Bardzo uroczyście zbliżył się do lotosowych stóp Pana i ofiarował Mu pełne szacunku pokłony. Pan Nrsimhadeva, będąc bardzo przywiązanym do Prahlada Maharajy, położył Swą dłoń na jego głowie. Prahlada Maharaja, dotknięty osobiście przez Pana, od razu osiągnął brahma-jnana, wiedzę duchową. I tak w pełni wiedzy duchowej i ekstazy oddania ofiarował Panu swe modlitwy. Instrukcje które Prahlada Maharaja przekazał w formie swych modlitw, brzmiały jak następuje.

    Prahlada powiedział, "Mimo iż jestem w stanie ofiarować modlitwy Najwyższej Osobie Boga, nie jestem z tego dumny. Po prostu przyjmuję schronienie łaski Pana, gdyż bez oddania nie można Go uspokoić. Najwyższej Osoby Boga nie można zadowolić jedynie przez wysokie pochodzenie czy wielkie bogactwo, uczoność, wyrzeczenie, pokutę czy siłę mistyczną. W rzeczywistości, rzeczy te nie sprawiają przyjemności Najwyższemu Panu, ponieważ nic oprócz czystej służby oddania nie może Go zadowolić. Nawet jeżeli niewielbiciel jest braminem z dwunastoma kwalifikacjami bramińskimi, nie może być bardzo drogi Panu. Natomiast, jeżeli osoba urodzona w rodzinie tych, którzy żywią się psim mięsem, jest bhaktą, Pan przyjmie jej modlitwy. Pan nie potrzebuje niczyich modlitw, ale jeżeli bhakta ofiarowuje Panu modlitwy, odnosi z tego niezwykłą korzyść. Dlatego też ignoranci urodzeni w niskich rodzinach mogą szczerze ofiarować Panu płynące z głębi serca modlitwy i Pan przyjmie je. Gdy tylko ktoś ofiarowuje Panu modlitwy, natychmiast osiąga platformę Brahmana.

    Pan Nrsimhadeva pojawił się nie tylko dla osobistej korzyści Prahlady, ale dla dobra całego ludzkiego społeczeństwa. Niewielbicielom może się wydawać, że groźna forma Pana Nrsimhadevy jest niezwykle straszna, ale dla bhaktów Pan jest zawsze czuły, tak jak w innych formach. Uwarunkowane życie w świecie materialnym jest w rzeczywistości niezwykle straszliwe. Prawdę powiedziawszy, bhakta nie obawia się niczego innego. Strach przed materialną egzystencją spowodowany jest fałszywym ego. Dlatego też ostatecznym celem życia wszystkich żywych istot jest osiągnięcie pozycji sługi sługi Pana. Jedynie dzięki łasce Pana można zaradzić nieszczęśliwej sytuacji żywych istot w materialnym świecie. Mimo iż istnieją tzw. Obrońcy, jak Pan Brahma i inni półbogowie lub nawet własny ojciec, to nie są oni w stanie nic zrobić, jeżeli Najwyższa Osoba Boga lekceważy kogoś. Jednakże, kto w pełni przyjął schronienie lotosowych stóp Pana, może zostać uratowany od ataku materialnej natury. Dlatego też żadne żywe istoty nie powinny czuć atrakcji do materialnego tzw. szczęścia i powinny za wszelką cenę przyjąć schronienie Pana. Taka jest misja ludzkiego życia. Atrakcja do zadowalania zmysłów jest po prostu głupotą. To, czy ktoś jest bhaktą Pana czy niewielbicielem, nie jest uzależnione od narodzin w wysoko czy nisko postawionej rodzinie. Nawet Pan Brahma i bogini szczęścia nie mogą osiągnąć pełnej łaski Pana, natomiast bhakta może bez trudu osiągnąć taką służbę oddania. Pan jednakowo obdarza łaską wszystkich, bez względu na ich wysokie czy niskie pochodzenie. Prahlada Maharaja stał się wielkim bhaktą, ponieważ otrzymał błogosławieństwo Narady Muniego. Pan zawsze chroni bhaktę przed impersonalistami i voidystami. Aby chronić żywą istotę i zapewnić jej wszelkie korzyści, Pan obecny jest w sercu każdego jako Dusza Najwyższa. Zatem Pan działa czasami jako zabójca, a czasami jako obrońca. Nie należy winić Pana o żadne sprzeczności. Jego planem jest to, abyśmy zobaczyli różnorodność życia w tym materialnym świecie. Ostatecznie jest ona jego łaską.

    Mimo iż cała manifestacja kosmiczna nie jest różna, niemniej jednak świat materialny różni się od świata duchowego. Jedynie dzięki łasce Najwyższego Pana można zrozumieć, w jaki sposób działa ta wspaniała materialna natura. Na przykład, mimo iż Pan Brahma pojawił się z szypułki lotosu, który wyrósł z brzucha Garbhodakaśayi Visnu, nie mógł on zrozumieć, co powinien zrobić po swoim pojawieniu się. Został zaatakowany przez dwa demony, Madhu i Kaitabha, które zabrały wiedzę wedyjską. Jednakże Pan zabił te demony i powierzył wiedzę wedyjską Panu Brahmie. Tak oto Pan pojawia się w każdym milenium w społeczności półbogów, ludzi, zwierząt, świętych osób i istot wodnych. Przeznaczeniem wszystkich tych inkarnacji jest ochrona bhaktów i zabicie demonów, ale takie zabijanie i ochrona nie są wyrazem jakiejkolwiek stronniczości Najwyższego Pana. Uwarunkowana dusza nieustannie czuje atrakcję do zewnętrznej energii. Dlatego też podlega pożądaniu i chciwości i cierpi w warunkach materialnej natury. Bezprzyczynowa łaska Pana dla Swego bhakty jest jedynym sposobem uwolnienia się z materialnej egzystencji. Ten, kto gloryfikuje czynności Pana, nigdy nie obawia się tego materialnego świata, natomiast osoba, która nie gloryfikuje Pana w ten sposób, podlega wszelkiego rodzaju rozpaczy.

    Ci. którzy chcą wielbić Pana po cichu w ustronnych miejscach, mogą sami być odpowiednimi kandydatami do wyzwolenia, ale czysty bhakta jest zawsze pogrążony w smutku, widząc, jak inni cierpią. Toteż, nie zważając na swe własne wyzwolenie, jest on zawsze zaangażowany w nauczanie poprzez gloryfikowanie Pana. Dlatego też Prahlada Maharaja próbował wyzwolić swych przyjaciół z klasy poprzez nauczanie i nigdy nie pozostał milczącym. Mimo iż milczenie, oddawanie się pokutom i wyrzeczeniom, studiowanie literatury wedyjskiej, spełnianie ceremonii rytualistycznych, zamieszkanie w ustronnym miejscu i praktykowanie japa i transcendentalnej medytacji – są uznanymi sposobami na osiągnięcie wyzwolenia – są one przeznaczone dla niewielbicieli lub dla oszustów, którzy chcą żyć na koszt innych. Jednakże czysty bhakta, wolny od takich zwodniczych czynności, może oglądać Pana twarzą w twarz.

   Teoria atomowego składu manifestacji kosmicznej nie jest rzeczywista. Pan jest przyczyną wszystkiego i jest On także przyczyną tego stworzenia. Dlatego też należy zawsze pełnić służbę oddania przez składanie Panu pełnych szacunku pokłonów w świątyni, nieustanne pamiętanie o Panu i słuchanie o Jego transcendentalnych czynnościach. Bez spełniania tych sześciu rodzajów czynności, nie można osiągnąć służby oddania."

    W ten sposób Prahlada Maharaja modlił się do Najwyższego Pana, na każdym kroku prosząc o Jego łaskę. Modlitwy Prahlada Maharajy uspokoiły Pana Nrsimhadevę. Pan chciał udzielić Prahladzie błogosławieństw, dzięki którym mógłby on otrzymać wszelkiego rodzaju materialne udogodnienia. Jednakże te materialne udogodnienia nie zwiodły Prahlada Maharajy. Raczej na zawsze chciał pozostać sługą sługi Pana.

 

07.09.01   Wielki święty Narada Muni mówił dalej:  Półbogowie, na czele z Panem Brahmą, Panem Śivą i innymi wielkimi półbogami, nie śmieli zbliżyć się do Pana, który w tym czasie był niezwykle rozgniewany.

 

07.09.01   Znaczenie:      Śrila Narottama dasa Thakura śpiewał w swojej Prema-bhakti-candrika, 'krodha 'bhakta-dvesi-jane: gniew należy wykorzystać dla ukarania demona, który jest zazdrosny o bhaktów. Kama, krodha, lobha, moha, mada i matsarya – pożądanie, gniew, chciwość, iluzja, duma i zazdrość – wszystko można właściwie wykorzystać dla Najwyższej Osoby Boga i jego bhakty. Bhakta Pana nie może tolerować bluźnierstwa przeciwko Panu lub Jego innym bhaktom, a Pan nie może tolerować bluźnierstwa przeciwko bhakcie. Zatem Pan Nrsimhadeva był tak bardzo rozgniewany, że wielcy półbogowie, jak Pan Brahma i Pan Śiva, a nawet bogini szczęścia, która jest nieustanną towarzyszka Pana, nie mogli Go uspokoić, nawet ofiarowując Mu modlitwy pochwalne. Nikt nie mógł uspokoić rozgniewanego Pana, ale ponieważ pragnął On okazać Swoje uczucie, które żywił dla Prahlada Maharajy, wszyscy półbogowie i inne osoby obecne przed Panem wysunęli do przodu Prahlada Maharaję, aby Go uspokoił.

 

07.09.02   Wszyscy obecni półbogowie poprosili boginię szczęścia, Laksmiji, aby stanęła przed Panem, ponieważ z powodu strachu nie mogli tego zrobić. Ale nawet ona nigdy nie widziała tak wspaniałej i niezwykłej formy Pana, a zatem nie była w stanie zbliżyć się do Niego.

 

07.09.02   Znaczenie:      Pan ma nieograniczone formy i cechy cielesne (advaitam acyutam anadim ananta-rupam). Wszystkie one usytuowane są na Vaikuncie, jednakże Laksmidevi, bogini szczęścia, zainspirowana przez lila-śakti, nie mogła docenić tej niesłychanej formy Pana. W związku z tym Śrila Madhvacarya recytuje następujące wersety z Brahmanda Purany:

 

adrstaśrta-purvatvad    anyaih sadharanair janaih

nrsimham śankiteva śrir    loka-mohayano yayau

 

prahrade caiva vatsalya-    darśanaya harer api

jnatva manas tatha brahma    prahradam presayat tada

 

ekatraikasya vatsalyam    viśesad darśayed dharih

avarasyapi mohaya    kramenaivapi vatsalah

 

Innymi słowy, dla zwykłych ludzi forma Pana, taka jak Nrsimhadeva, jest z pewnością czymś niewidzianym i wspaniałym, ale dla bhakty, takiego jak Prahlada Maharaja, taka przerażająca forma Pana nie jest niczym niezwykłym. Dzięki łasce Pana, bhakta bez trudu może zrozumieć, w jaki sposób Pan może pojawić się w każdej formie, której zapragnie. Dlatego też bhakta nigdy nie obawia się takiej formy. Mimo iż wszyscy półbogowie, nawet Laksmidevi, obawiali się Pana Nrsimhadevy, to Prahlada Maharaja, ponieważ został obdarzony szczególną łaską, nie obawiał się Go i milczał. Narayana-parah sarve na kutaścana bibhyati (Bhag. 6.17.28)  Czysty bhakta Narayana, taki jak Prahlada Maharaja, nie tylko nie obawia się żadnych niebezpiecznych warunków materialnego życia ale również jeżeli Pan pojawia się, aby uśmierzyć strach bhakty, wielbiciel w każdych okolicznościach pozostaje nieustraszonym.

 

07.09.03   Następnie Pan Brahma poprosił stojącego obok Prahladę Maharaję: Mój drogi synu, Pan Nrsimhadeva jest niezwykle rozgniewany na twego demonicznego ojca. Proszę zbliż się do Pana i uspokój Go.

 

07.09.04   Narada Muni mówił dalej:  O królu, mimo iż wzniosły bhakta Prahlada Maharaja był jedynie małym chłopcem, przyjął słowa Pana Brahmy. Stopniowo zbliżył się do Pana Nrsimhadevy i upadł aby ze złożonymi dłońmi ofiarować swe pełne szacunku pokłony.

 

07.09.05   Kiedy Pan Nrsimhadeva zobaczył małego chłopca, Prahlada Maharaję leżącego u Jego lotosowych stóp twarzą do ziemi, przepełnił się ekstatycznym uczuciem do swego bhakty. Podnosząc Prahladę Pan położył Swą lotosową dłoń na głowie chłopca, gdyż dłoń Jego jest zawsze gotowa, aby obdarzyć wolnością od strachu Jego wszystkich bhaktów.

 

07.09.05   Znaczenie:      W świecie materialnym istnieją cztery potrzeby – ahara, nidra, bhaya i maithuna (jedzenie, spanie, obrona i łączenie się w pary). W tym materialnym świecie wszyscy są w świadomości strachu (sada samudvigna-dhiyam), a jedynym sposobem uwolnienia wszystkich od strachu jest świadomość Krsny. Kiedy pojawił się Pan Nrsimhadeva, wszyscy bhaktowie stali się nieustraszeni. Nadzieją bhakty na uwolnienie się od strachu jest mantrowanie świętego imienia Pana Nrsimhadevy. Yato  yato yami tato nrsimhah: gdziekolwiek się udamy, musimy zawsze myśleć o Panu Nrsimhadevie. W ten sposób nie będzie kwestii strachu dla bhakty Pana.

 

07.09.06   Dzięki temu, iż dłoń Pana Nrsimhadevy dotknęła głowy Prahlada Maharajy, całkowicie uwolnił się on od wszelkich materialnych zanieczyszczeń i pragnień, jak gdyby został gruntownie oczyszczony. Dlatego też od razu osiągnął transcendentalny stan, a w jego ciele zamanifestowały się wszystkie symptomy ekstazy. Serce jego wypełniła miłość, a oczy – łzy, i tak, w głębi swego serca był w stanie całkowicie ująć lotosowe stopy Pana.

 

07.09.06   Znaczenie:      Jak zostało powiedziane w Bhagavad-gicie (14.26):

 

mam ca yo 'vyabhicarena    bhakti-yogena sevate

sa gunan samatityaitan    brahma-bhuyaya kalpate

 

   "Kto całkowicie angażuje się w służbę oddania, kto nie upada w żadnych okolicznościach, ten od razu przekracza guny natury i wznosi się na płaszczyznę Brahmana." Gdzie indziej w Bhagavad-gicie (9.32) Pan mówi:

 

mam hi partha vyapaśritya    ye 'pi syuh papa-yonayah

striyo vaiśyas tatha śudras    te 'pi yanti param gatim

 

   "O synu Prthy, ci którzy we Mnie przyjmują schronienie, to nawet będąc najniższego rodu – kobietami, vaiśyami [kupcami] i śudrami [robotnikami] – najwyższego dostąpią przeznaczenia."

   Na mocy tych wersetów z Bhagavad-gity z pewnością można powiedzieć, iż mimo że Prahlada Maharaja urodził się w rodzinie demonicznej i mimo iż właściwie w jego ciele płynęła krew demonów, to dzięki swej wzniosłej pozycji bhakty oczyścił się ze wszystkich materialnych, cielesnych zanieczyszczeń. Innymi słowy, takie przeszkody na ścieżce duchowej nie mogły powstrzymać go od robienia postępu, ponieważ miał bezpośredni kontakt z Najwyższą Osobą Boga. Ci którzy fizycznie i umysłowo zanieczyszczeniami są ateizmem, nie mogą znajdować się na platformie transcendentalnej. Jednakże skoro tylko ktoś uwolni się od materialnego zanieczyszczenia, od razu staje się godnym, aby usytuować się w służbie oddania.

 

07.09.07   Z pełną uwagą w całkowitym transie, Prahlada Maharaja skupił swój umysł i wzrok na Panu Nrsimhadevie. Ze skupionym umysłem, drżącym głosem zaczął ofiarowywać modlitwy miłości.

 

07.09.07   Znaczenie:      Słowo susamahitah oznacza "bardzo uważny" lub "w pełni skupiony". Zdolność takiego skupienia umysłu jest rezultatem yoga-siddhi, doskonałości mistycznej. W Śrimad-Bhagavatam (12.13.1) jest powiedziane, dhyanavasthita-tad-gatena manasa paśyanti yam yoginah. Doskonałość yogi osiąga się wtedy, kiedy nasza uwaga nie jest w żaden materialny sposób rozproszona, a umysł skupiony jest na lotosowych stopach Pana. Jest to nazywane samadhi, czyli transem. Prahlada Maharaja osiągnął ten stan bycia ponad zmysłami. Ponieważ pełnił służbę, czuł, iż jest transcendentalnie usytuowany i w naturalny sposób jego umysł i uwaga były przepojone transcendencją. W tym stanie zaczął ofiarowywać następujące modlitwy.

 

07.09.08   Prahlada Maharaja modlił się:  Jak jest to możliwe, abym ja – urodzony w rodzinie asurów – ofiarowywał modlitwy dla zadowolenia Najwyższej Osoby Boga? Nawet do tej chwili, wszyscy półbogowie, na czele z Panem Brahmą oraz wszystkie święte osoby, nie były w stanie zadowolić Pana potokami wybornych słów, mimo iż osoby takie są bardzo kwalifikowane, gdyż są w gunie dobroci. Cóż więc można powiedzieć o mnie? Ja w ogóle nie jestem kwalifikowany.

 

07.09.08   Znaczenie:      Vaisnava, który jest w pełni kwalifikowany, aby służyć Panu, ofiarowuje modlitwy Panu nadal myśląc o sobie jako o kimś niezwykle niskim. Na przykład Krsnadasa Kaviraja Gosvami, autor Caitanya-caritamrty, mówi:

 

jagai madhai haite muni se papistha

purisera kita haite muni se laghistha

(Cc. Adi 5.205)

 

Uważał, że jest niewykwalifikowany, niższy od robaków w odchodach i bardziej grzeszny od Jagai i Madhai. W rzeczywistości czysty Vaisnava myśli o sobie w ten sposób. Podobnie, mimo iż Prahlada Maharaja był czystym, wzniosłym Vaisnavą, myślał, że jest osobą najmniej kwalifikowaną, aby ofiarowywać modlitwy Najwyższemu Panu. Mahajano yena gatah sa panthah. Każdy czysty Vaisnava powinien myśleć w ten sposób. Nie należy być fałszywie dumnym ze swoich kwalifikacji Vaisnavy. Dlatego też Śri Caitanya Mahaprabhu pouczył nas:

 

trnad api sunicena    taror iva sahisnuna

amanina manadena    kirtaniyah sada harih

 

   "Święte imię należy intonować w pokornym stanie umysłu, uważają się za niższego od słomy na ulicy. Powinno się być bardziej tolerancyjnym niż drzewo, wolnym od wszelkiego poczucia fałszywego prestiżu i powinno się być gotowym do ofiarowania wszelkiego szacunku innym. W takim stanie umysłu można intonować święte imię Pana bez przerwy." Dopóki ktoś nie jest łagodny i pokorny, dopóty uczynienie postępu w życiu duchowym jest niezwykle trudne.

 

07.09.09   Prahlada Maharaja mówił dalej:  Można posiadać bogactwo, arystokratyczną rodzinę, piękno, wyrzeczenie, wykształcenie, ekspertyzę zmysłową, blask, wpływ, siłę fizyczną, pracowitość, inteligencję i moc yogi mistycznej, ale uważam, że nawet tymi wszystkimi kwalifikacjami nie można zadowolić Najwyższej Osoby Boga. Jednakże Pana można zadowolić po prostu przez służbę oddania. Gajendra zrobił tak i w ten sposób Pan był z niego zadowolony.

 

07.09.09   Znaczenie:      Nie można sprawić przyjemności Najwyższej Osobie Boga poprzez jakiekolwiek materialne kwalifikacje. Bhagavad-gita oznajmia, że jedynie poprzez służbę oddania można poznać Pana (bhaktya mam abhijanati). Dopóki bhakta nie zadowoli Pana swą służbą, dopóty Pan nie objawi się (naham prakaśah sarvasya yogamaya-samavrtah). Taki jest werdykt wszystkich śastr. Nie można zrozumieć czy zbliżyć się do Najwyższej Osoby Boga ani poprzez spekulację, ani poprzez materialne cechy.

 

07.09.10   Jeśli bramin  ma wszystkie 12 kwalifikacji bramińskich [które zostały wymienione w księdze Sanat-sujata], ale nie jest bhaktą i czuje niechęć do lotosowych stóp Pana, z pewnością jest niższy od bhakty, który narodził się w rodzinie żywiącej się psim mięsem, ale który oddał Najwyższemu Panu wszystko – umysł, słowa, czynności, bogactwo i życie. Bhakta taki lepszy jest od takiego bramina, ponieważ może oczyścić całą swą rodzinę, natomiast, bramin zajmujący fałszywie prestiżową pozycję nie może oczyścić nawet siebie.

 

07.09.10   Znaczenie:      Werset ten zawiera wypowiedź Prahlada Maharajy, jednego z 12-tu autorytetów, dotyczącą różnicy pomiędzy bhaktą a braminem-ekspertem w karma-kanda, czyli wedyjskich ceremoniach rytualnych. Społeczeństwo ludzkie podzielone jest na cztery varny i cztery aśramy, a główną zasadą jest stanie się pierwszej klasy czystym bhaktą. Hari-bhakti-sudhodaya oznajmia:

 

bhagavad-bhakti-hinasya    jatih śastram japas tapah

apranasyaiva dehasya    mandanam loka-ranjanam

 

   " Kto urodził się w wysoko postawionej rodzinie – bramina, ksatriyi czy vaiśyi – ale nie jest bhaktą Pana, to wszelkie jego dobre kwalifikacje jako bramina, ksatriyi czy vaiśyi są nieważne. Prawdę powiedziawszy, są one uważane za dekorację martwego ciała."

     W wersecie tym Prahlada Maharaja mówi o vipra, uczonych braminach. Uczony bramin uważany jest za najlepszego spośród braminów, ksatriyów, vaiśyów i śudrów Jednakże bhakta urodzony w niskiej rodzinie candali jest lepszy od takich braminów, nie mówiąc już o ksatriyach, vaiśyach i innych. Bhakta jest lepszy od kogokolwiek, ponieważ znajduje się na transcendentalnej pozycji na platformie Brahmana.

 

mam ca yo 'vyabhicarena    bhakti-yogena sevate

sa gunan samatityaitan    brahma-bhuyaya kalpate

 

   "Kto całkowicie angażuje się w służbę oddania, kto nie upada w żadnych okolicznościach, ten od razu przekracza guny natury i wznosi się na płaszczyznę Brahmana." (Bg. 14.26).  Księga Sanat-sujata podaje następujące 12 cech  1-szej klasy bramina:

 

jnanam ca satyam ca damah śrutam ca

hy amatsaryam hris titiksanasuya

yajnaś ca danam ca dhrtih śamaś ca

maha-vrata dvadaśa brahmanasya

 

Europejscy i amerykańscy bhaktowie w ruchu świadomości Krsny są czasami akceptowani jako bramini, ale tzw. kastowi bramini są o nich bardzo zazdrośni. W odpowiedzi na taką zawiść, Prahlada Maharaja mówi, że kto urodził się w rodzinie bramińskiej, ale jest fałszywie dumny ze swej prestiżowej pozycji, nie może oczyścić nawet siebie, nie mówiąc już o jego rodzinie. Natomiast jeżeli candala, czyli osoba niskiego pochodzenia, jest bhaktą i w pełni podporządkowała się lotosowym stopom Pana, może oczyścić całą swoja rodzinę W rzeczywistości mamy doświadczenie tego, jak Amerykanie i Europejczycy, z powodu swej pełnej świadomości Krsny, oczyścili całe swe rodziny, do tego stopnia, że matka z jednego z bhaktów, w chwili śmierci ostatnim tchem zapytała o Krsnę. Zatem teoretycznie jest to prawdą i zostało to praktycznie udowodnione, że bhakta może spełnić najlepszą służbę dla swojej rodziny, społeczności, społeczeństwa i swego narodu. Głupcy oskarżają bhaktę o stosowanie się do zasady eskapizmu, {eskapizm ucieczka, oderwanie się od rzeczywistości, unikanie problemów współczesności – moja uwaga} ale w rzeczywistości bhakta jest właściwą osobą do wzniesienia swojej rodziny. Bhakta angażuje wszystko w służbie dla Pana i dlatego jest zawsze wzniosły.

 

07.09.11   Najwyższy Pan, Najwyższa Osoba Boga, jest zawsze w pełni zadowolony w Sobie. Kiedy bhakta ofiarowuje Panu cokolwiek, ofiara ta, dzięki łasce Pana, jest korzystna dla bhakty, ponieważ Pan nie potrzebuje służby od nikogo. Na przykład, jeżeli ktoś ma ozdobioną twarz, to w lustrze można zobaczyć, że odbicie tej twarzy jest również udekorowane.

 

07.09.11   Znaczenie:      W bhakti-yodze jest polecane, aby bhakta przestrzegał  9-iu zasad: śravanam kirtanam visnoh smaranam pada-sevanam / arcanam vandanam dasyam sakhyam atma-nivedanam. Oczywiście celem takiej służby gloryfikowania Pana poprzez słuchanie, intonowanie itd. nie jest korzyść Pana. Taka służba oddania polecana jest dla korzyści bhakty. Pan jest zawsze chwalebny, bez względu na to, czy bhakta gloryfikuje Go czy nie, ale jeżeli bhakta gloryfikuje Pana, wtedy automatycznie sam staje się chwalebny. Ceto-darpana-marjanam bhava-maha-davagni-nirvapanam. Nieustanne gloryfikowanie Pana oczyszcza serce żywej istoty. W ten sposób może ona zrozumieć, że nie należy do materialnego świata, ale jest duszą, której rzeczywistymi czynnościami jest robienie postępu w świadomości Krsny, tak aby móc uwolnić się z materialnych szponów. W ten sposób można natychmiast ugasić szalejący ogień materialnej egzystencji (bhava-maha-davagni-nirvapanam). Głupia osoba jest zdumiona, że Krsna poleca, sarva-dharman parityajya mam ekam śaranam vraja: "Porzuć wszelkie rodzaje religijnych czynności i po prostu podporządkuj się Mnie." Niektórzy głupi naukowcy mówią nawet, że jest to zbyt wielkie żądanie. Ale żądanie to nie jest dla korzyści Najwyższej Osoby Boga. Wręcz przeciwnie, jest ono dla korzyści ludzkiego społeczeństwa. Jeżeli ludzkie istoty indywidualnie i zbiorowo podporządkują wszystko Najwyższej Osobie Boga w pełnej świadomości Krsny, całe społeczeństwo ludzkie odniesie korzyść. Werset ten opisuje, że osoba, która nie dedykuje wszystkiego Najwyższemu Panu, jest avidusa, draniem. W Bhagavad-gicie (7.15) Pan osobiście mówi w ten sam sposób:

 

na mam duskrtino mudhah    prapadyante naradhamah

mayayapahrta-jnana    asuram bhavam aśritah

 

   "Ci, którzy są największymi głupcami, najniższymi spośród rodzaju ludzkiego, ci, których wiedza została skradziona przez iluzję i niegodziwcy o ateistycznej naturze demonów, nigdy Mi się nie podporządkowują." Z powodu ignorancji i nieszczęścia ateiści i naradhama, najniżsi z ludzi, nie podporządkowują się Najwyższej Osobie Boga. Dlatego też, mimo iż Najwyższy Pan, Krsna, jest pełny w Sobie, pojawia się w różnych yugach, aby żądać podporządkowania od uwarunkowanych dusz, tak aby mogły one osiągnąć korzyść uwolnienia się od materialnych szponów. Podsumowując, im bardziej angażujemy się w świadomość Krsny i służymy Panu, tym większą osiągamy korzyść. Krsna nie potrzebuje służby od nikogo z nas.

 

07.09.12   Dlatego też, mimo iż urodziłem się w demonicznej rodzinie, bez wątpienia mogę starać się ofiarować Panu modlitwy na tyle, na ile pozwoli mi na to moja inteligencja. Każdy, kogo ignorancja zmusiła do wkroczenia do materialnego świata, może oczyścić się z materialnego życia, jeżeli ofiarowuje Panu modlitwy i słucha chwał Pana.

 

07.09.12   Znaczenie:      Wyraźnie można zrozumieć, że nie ma potrzeby, aby bhakta urodził się w wysoko postawionej rodzinie, aby był bogaty, by był arystokratą czy bardzo piękny. Żadna z tych cech nie zaangażuje nas w służbę oddania. Z oddaniem należy czuć: "Bóg jest wielki, a ja jestem bardzo znikomy. Dlatego też moim obowiązkiem jest ofiarowanie Panu moich modlitw." Jedynie w oparciu o to można zrozumieć Pana i służyć Mu. W Bhagavad-gicie (18.55) Pan mówi:

 

bhaktya mam abhijanati    yavan yaś casmi tattvatah

tato mam tattvato jnatva    viśate tad-anantaram

 

   "Jedynie przez służbę oddania można poznać Mnie, Najwyższą Osobę Boga, takim jakim jestem. Będąc w pełni świadomym Mnie, dzięki takiemu oddaniu, można wejść do królestwa Boga."  Zatem Prahlada Maharaja postanowił, że ofiaruje Panu najlepsze modlitwy, nie zważając na swą materialna pozycję.

 

07.09.13   O mój Panie, wszyscy półbogowie, na czele z Panem Brahmą, są szczerymi sługami Waszej Wysokości, który usytuowany jesteś na transcendentalnej pozycji. Zatem nie są oni tacy, jak my [Prahlada i jego ojciec, demon Hiranyakaśipu]. Twoje pojawienie się w tej przerażającej formie jest Twoją rozrywką dla Twojej własnej przyjemności. Przeznaczeniem takich inkarnacji jest zawsze ochrona i naprawianie wszechświata.

 

07.09.13   Znaczenie:      Prahlada Maharaja pragnął dowieść, że jego ojciec i inni członkowie jego rodziny są nieszczęśliwi, ponieważ są demonami, natomiast bhaktowie Pana są zawsze szczęśliwi, ponieważ są nieustannie gotowi wypełniać polecenia Pana. Kiedy Najwyższy Pan pojawia się w tym materialnym świecie w Swoich różnych inkarnacjach, spełnia dwie funkcje – chroni bhaktów i pokonuje demony (paritranaya sadhunam vinaśaya ca duskrtam). Na przykład Pan Nrsimhadeva pojawił się dla ochrony Swojego bhakty. Przeznaczeniem takich rozrywek jak rozrywki Nrsimhadevy z pewnością nie jest stworzenie przerażającej sytuacji dla bhaktów, lecz niemniej jednak bhaktowie będąc bardzo prostymi i wiernymi osobami, obawiali się tej groźnej inkarnacji Pana. Dlatego też w następnej modlitwie Prahlada Maharaja poprosił Pana, aby porzucił Swój gniew.

 

07.09.14   Dlatego też proszę, mój drogi Panie Nrsimhadevo, porzuć teraz Swój gniew, skoro mój ojciec, wielki demon Hiranyakaśipu, został zabity. Ponieważ nawet święte osoby czerpią przyjemność z zabicia skorpiona czy żmii, to śmierć tego demona napełniła wielką radością wszystkie światy. Są teraz pewne swego szczęścia, a dla wolności od strachu będą zawsze pamiętać Twoją pomyślną inkarnację.

 

07.09.14   Znaczenie:      Najważniejszą rzeczą w tym wersecie jest to, że mimo iż święte osoby nigdy nie pragną zabijać żadnych żywych istot, to cieszą się ze śmierci takich zawistnych żywych istot, jak żmije i skorpiony. Hiranyakaśipu został zabity, ponieważ był gorszy od żmii czy skorpiona i dlatego też wszyscy byli szczęśliwi. Teraz więc nie było powodu aby Pan był gniewny. Kiedy bhaktowie znajdują się w niebezpieczeństwie, zawsze mogą pamiętać formę Nrsimhadevy i dlatego też pojawienie się Nrsimhadevy wcale nie było niepomyślne. Pojawienie się Pana jest zawsze godne czci i jest pomyślne dla wszystkich rozsądnych osób i bhaktów.

 

07.09.15   Mój Panie, którego nikt nie pokonał, z pewnością nie obawiam się Twych przerażających ust i języka, Twych jasnych jak słońce oczu, czy Twych zmarszczonych brwi. Nie obawiam się Twych ostrych, spiczastych zębów, Twej girlandy z jelit, grzywy nasączonej krwią, czy Twych wysokich uszu w kształcie trójkątów. Ani też nie obawiam się Twego grzmiącego ryku, który sprawia, iż słonie uciekają w odległe miejsca, czy Twych paznokci, którymi zabijasz wrogów.

 

07.09.15   Znaczenie:      Groźny wygląd Pana Nrsimhadevy był niewątpliwie rzeczą najbardziej niebezpieczną dla niewielbicieli. Ale Prahlada Maharaja wcale nie był zaniepokojony tym przerażającym wyglądem. Lew jest bardzo groźny dla innych zwierząt, ale jego lwiątka wcale się go nie boją. Wody morza są z pewnością straszliwe dla wszystkich istot lądowych, ale w morzu nawet mała rybka się ich nie obawia. Dlaczego? Jest tak, ponieważ mała rybka przyjęła schronienie wielkiego oceanu. Jest powiedziane, że mimo iż wody powodzi porywają wielkie słonie, to mała rybka płynie pod prąd. Dlatego też, mimo iż Pan przyjmuje groźną postać dla zabicia duskrti, to bhaktowie oddają Mu cześć. Keśava dhrta-nara-hari-rupa jaya jagadiśa hare. Bhaktom zawsze sprawia przyjemność oddawanie czci Panu i gloryfikowanie Pana w jakiejkolwiek formie, czy to przyjemnej czy groźnej.

 

07.09.16   O najpotężniejszy, niezwyciężony Panie, który jesteś łaskawy dla upadłych dusz – w wyniku moich czynności zostałem umieszczony w towarzystwie demonów i dlatego też wielce obawiam się mego stanu życia w tym materialnym świecie. Kiedy nadejdzie ta chwila, gdy przywołasz mnie do schronienia Twych lotosowych stóp, które są ostatecznym celem dla wyzwolenia z uwarunkowanego życia?

 

07.09.16   Znaczenie:      Życie w materialnym świecie z pewnością jest pełne niedoli, ale nie ulega wątpliwości, że jeżeli jest się zmuszonym przebywać w towarzystwie asurów, czyli ateistycznych ludzi, to jest ono także nie do zniesienia. Można zadać pytanie, dlaczego żywa istota została umieszczona w tym materialnym świecie. Prawdę powiedziawszy, czasami głupcy wyszydzają Pana za to, że ich tutaj miesił. W rzeczywistości każdy zostaje usytuowany w uwarunkowanym życiu odpowiednio do swej karmy. Dlatego też Prahlada Maharaja, reprezentując wszystkie uwarunkowane dusze, przyznaje, że przyczyną jego życia wśród asurów były rezultaty jego karmy. Pan znany jest jako krpana-vatsala, ponieważ jest niezwykle łaskawy dla uwarunkowanych dusz. Dlatego też w Bhagavad-gicie jest powiedziane, że Pan pojawia się, kiedykolwiek występują zakłócenia w wypełnianiu zasad religijnych (yada yada hi dharmasya glanir bhavati bharata ... tadatmanam srjamy aham). Pan bardzo pragnie wyzwolić uwarunkowane dusze i dlatego poleca nam wszystkim, abyśmy powrócili do domu, z powrotem do Boga (sarva-dharman parityajya mam ekam śaranam vraja). Zatem Prahlada Maharaja oczekiwał, że Pan, z powodu Swojej dobroci, przywoła go z powrotem do schronienia Swych lotosowych stóp. Innymi słowy każdy, przyjąwszy schronienie lotosowych stóp Pana i będąc w pełni wyszkolonym w świadomości Krsny, powinien pragnąć wrócić do domu, z powrotem do Boga.

 

07.09.17   O wielki, o Najwyższy Panie, z powodu związku z przyjemnymi i nieprzyjemnymi warunkami i z powodu oddzielenia od nich, żywa istota umieszczona jest w najbardziej godnej pożałowania pozycji na planetach niebiańskich czy piekielnych, jak gdyby paliła się w ogniu rozpaczy. Mimo iż jest wiele środków na uwolnienie się od pełnego niedoli życia, wszelkie takie środki w tym materialnym świecie są większym nieszczęściem niż same niedole. Dlatego też uważam, że jedynym lekarstwem jest zaangażowanie się w służbę dla Ciebie. Łaskawie udziel mi instrukcji dotyczącej takiej służby.

 

07.09.17   Znaczenie:      Prahlada Maharaja pragnął zaangażować się w służbę dla lotosowych stóp Pana. Po śmierci swego ojca, który materialnie był bardzo bogaty, Prahlada mógł odziedziczyć jego własność, która rozciągała się na cały świat. Jednakże nie był skłonny do przyjęcia takiego materialnego bogactwa, ponieważ bez względu na to, czy ktoś znajduje się na planetach niebiańskich czy piekielnych, czy jest synem bogatego czy biednego człowieka – warunki materialne są wszędzie. Zatem żadne warunki życia nie są przyjemne. Kto pragnie niezmąconej przyjemności szczęśliwego życia, ten musi zaangażować się w transcendentalną służbę miłości dla Pana. Materialne bogactwo przez jakiś czas może być w pewnym stopniu przyjemne, ale aby dojść do tego tymczasowego przyjemnego stanu, należy niezwykle ciężko pracować. Kiedy biedak wzbogaca się, jego sytuacja poprawia się, ale aby dojść do tego, musiał on zaakceptować wiele cierpień. W rzeczywistości, w materialnym życiu zarówno szczęście, jak i nieszczęście są stanem żałosnym. Kto rzeczywiście pragnie radosnego, szczęśliwego życia, ten musi stać się świadomym Krsny i nieustannie pełnić transcendentalną służbę miłości dla Pana. Takie jest prawdziwe lekarstwo. Cały świat znajduje się pod wpływem złudzenia, że ludzie będą szczęśliwi dzięki robieniu postępu w wynajdywaniu materialistycznych środków przeciwdziałającym nieszczęściom uwarunkowanego życia, ale próby takie nigdy nie zakończą się sukcesem. Ludzkość musi być szkolona w pełnieniu transcendentalnej służby miłości dla Pana. Taki jest cel ruchu świadomości Krsny. Zmiany materialnych warunków nie zapewnią żadnego szczęścia, ponieważ wszędzie występują kłopoty i cierpienia.

 

07.09.18   O mój Panie Nrsimhadevo, dzięki pełnieniu transcendentalnej miłosnej służby dla Ciebie w towarzystwie bhaktów, którzy są duszami wyzwolonymi [hamsa], całkowicie oczyszczę się z kontaktu z trzema siłami materialnej natury i będę w stanie intonować chwały Waszej Wysokości, który jesteś tak bardzo mi drogi. Będę intonował Twe chwały, podążając śladami Pana Brahmy i jego sukcesji uczniów. W ten sposób bez wątpienia będę mógł pokonać ocean niewiedzy.

 

07.09.18   Znaczenie:      Werset ten wspaniale opisuje życie i obowiązek bhakty. Gdy tylko bhakta może intonować święte imię i chwały Najwyższego Pana, niewątpliwie osiąga wtedy wyzwoloną pozycję. Przywiązanie do gloryfikowania Pana poprzez słuchanie i intonowanie Jego świętego imienia i czynności (śravanam kirtanam visnoh) z pewnością wznosi na pozycję, na której nieobecne jest materialne zanieczyszczenie. Należy intonować boba fide pieśni otrzymane od sukcesji uczniów. Bhagavad-gita oznajmia, że intonowanie jest pełne mocy, kiedy ktoś podąża za sukcesją uczniów (evam parampara-praptam imam rajarsayo viduh). Wytwarzanie wielu sposobów intonowania nigdy nie odniesie skutku. Jednakże, intonowanie pieśni czy opowiadań pozostawionych przez poprzednich acaryów (mahajano yena gatah sa panthah) jest niezwykle skuteczne i proces ten jest bardzo łatwy. Dlatego też w wersecie tym Prahlada Maharaja używa słowa anjah ("łatwo"). Akceptacja myśli wzniosłych autorytetów poprzez sukcesję uczniów jest niewątpliwie łatwiejsza niż metoda spekulacji umysłowej, poprzez którą próbuje się wymyślić jakieś sposoby zrozumienia Absolutnej Prawdy. Najlepszym procesem jest przyjęcie i przestrzeganie instrukcji poprzednich acaryów. Wtedy realizacja Boga i samorealizacja staną się niezwykle łatwe. Przestrzegając tej łatwej metody osiąga się wyzwolenie z zanieczyszczenia materialnymi siłami natury, i w ten sposób bez wątpienia można pokonać ocean niewiedzy, który jest pełen niedoli. Podążając śladami wielkich acaryów, przebywa się w towarzystwie hamsów czy paramahamsów, tych, którzy są całkowicie wolni od materialnego zanieczyszczenia. Prawdę powiedziawszy, dzięki przestrzeganiu instrukcji acaryów, jesteśmy zawsze wolni od wszelkich materialnych zanieczyszczeń. W ten sposób nasze życie staje się pomyślne, ponieważ osiągamy cel życia. Ten materialny świat jest pełen nieszczęść, bez względu na standard życia danej osoby. Co do tego nie ma wątpliwości. Próby uśmierzenia nieszczęść materialnej egzystencji materialnymi metodami nigdy się nie powiodą. Aby osiągnąć prawdziwe szczęście, należy podjąć świadomość Krsny; w przeciwnym razie szczęście nie jest możliwe. Ktoś może powiedzieć, że zaawansowanie w życiu duchowym również pociąga za sobą tapasyę, dobrowolne przyjęcie pewnych niedogodności. Jednakże takie niedogodności nie są tak niebezpieczne jak materialne próby uśmierzenia wszelkich nieszczęść.

 

07.09.19   Mój Panie Nrsimhadevo, o Najwyższy, z powodu cielesnej koncepcji życia, dusze posiadające ciała, zlekceważone  przez Ciebie i pozbawione Twej opieki, nie mogą zrobić nic dla poprawy swego stanu. Podejmują one różne środki zaradcze, które są z pewnością nietrwałe, mimo iż być może tymczasowo korzystne. Na przykład, ojciec i matka nie mogą ochronić swego dziecka, lekarz i lekarstwo nie mogą ulżyć cierpiącemu pacjentowi, a łódź na oceanie nie może ochronić tonącego człowieka.

 

07.09.19   Znaczenie:      W tym materialnym świecie stale podejmowany jest wysiłek, dla ulżenia różnego rodzaju cierpieniom – poprzez opiekę rodzicielską, lekarstwa przeciw różnego rodzaju chorobom i poprzez środki ochronne na wodzie, w powietrzu i na lądzie, ale żadna z tych rzeczy nie jest pewnym środkiem ochronnym. Tymczasowo mogą być one korzystne ale nie przynoszą trwałej korzyści. Pomimo obecności ojca i matki, nie można uchronić dziecka od przypadkowej śmierci, choroby i różnych innych nieszczęść. Nikt nie może pomóc, nawet rodzice. Ostatecznym schronieniem jest Pan, a kto przyjmuje schronienie Pana, ten jest chroniony. Jest to zagwarantowane. W Bhagavad-gicie (9.31) Pan mówi, kaunteya pratijanihi na me bhaktah pranaśyati: "O synu Kunti, ogłoś to światu, że Mój bhakta nigdy nie ginie." Zatem jeśli ktoś nie jest chroniony dzięki łasce Pana, nie będą skuteczne żadne środki zaradcze. Tak więc należy polegać na bezprzyczynowej łasce Pana. Oczywiście, mimo iż w ramach zwykłego obowiązku należy przyjąć inne środki zaradcze, to nikt nie może ochronić tego, kogo zaniedba Najwyższa Osoba Boga. W tym materialnym świecie każdy próbuje przeciwdziałać atakowi materialnej natury, ale ostatecznie wszyscy znajdują się pod jej kontrolą. Dlatego też, mimo iż tzw. filozofowie i naukowcy próbują odeprzeć atak materialnej natury, nie są w stanie tego uczynić. W  Bhagavad-gicie (13.9) Krsna mówi, że w materialnym świecie są 4 prawdziwe cierpienia – janma-mrtyu-jara-vyadhi (narodziny, śmierć, starość i choroby). W historii świata nikt nie odniósł sukcesu w pokonaniu tych nieszczęść narzuconych przez materialną naturę. Prakrteh kriyamanani gunaih karmani sarvaśah. Natura (prakrti) jest tak silna, że nikt nie może pokonać jej surowych praw. Tzw. naukowcy, filozofowie, osoby religijne i politycy powinni zatem wyciągnąć wniosek, że nie są w stanie zapewnić odpowiednich warunków ogółowi ludzi. Powinni zrobić wielką propagandę na rzecz obudzenia ludzkości i wzniesienia jej do platformy świadomości Krsny. Nasza pokorna próba propagowania ruchu świadomości Krsny na całym świecie jest jedynym lekarstwem, które może przynieść spokojne i szczęśliwe życie. Bez łaski Najwyższego Pana nigdy nie możemy być szczęśliwy (tvad-upeksitanam). Jeżeli nadal będziemy wywoływać niezadowolenie naszego najwyższego ojca, nigdy nie będziemy szczęśliwi w tym materialnym świecie, ani na wyższych, ani na niższych systemach planetarnych.

 

07.09.20   Mój drogi Panie, każdy w tym materialnym świecie podlega siłom materialnej natury, będąc pod wpływem dobroci, pasji i ignorancji. Wszyscy – od największej osobistości, Pana Brahmy, aż do małej mrówki – działają pod wpływem tych sił. Dlatego wszyscy w tym materialnym świecie znajdują się pod wpływem Twej energii. Przyczyna, dla której pracują, miejsce, gdzie pracują, czas, kiedy pracują, powód, dla którego pracują, cel życia, który uważają za ostateczny i proces do osiągnięcia tego celu – wszystko to jest niczym innym, jak tylko manifestacjami Twojej energii. Prawdę powiedziawszy, ponieważ energia i źródło energii są tożsame, wszystkie są manifestacjami Ciebie.

 

07.09.20   Znaczenie:      Bez względu na to, czy ktoś myśli, że chronią go rodzice, rząd, jakieś miejsce czy coś innego, wszystko wywołane jest różnymi mocami Najwyższej Osoby Boga. Wszystko co jest dokonywane, czy to na wyższych, średnich czy niższych systemach planetarnych, wywołane jest nadzorem, czyli kontrolą Najwyższego Pana. Dlatego też jest powiedziane, karmana daiva-netrena jantur dehopapattaye. Najwyższa Osoba Boga, Dusza Najwyższa przebywający w sercu każdego, inspiruje do działania zgodnie z czyjąś mentalnością. Wszystkie te mentalności są po prostu udogodnieniami danymi przez Krsnę działającej osobie. Dlatego też Bhagavad-gita mówi, mattah smrtir jnanam apohanam ca: każdy pracuje zgodnie z inspiracją otrzymaną od Duszy Najwyższej. Ponieważ cel życia każdego jest inny, każdy działa w odmienny sposób, będąc kierowanym przez Najwyższą Osobę Boga.

    Słowa yasmin yato yarhi yena ca yasya yasmat wskazują, że wszelkie czynności, jakiekolwiek one mogą być, są jedynie różnymi aspektami Najwyższej Osoby Boga. Wszystkie stwarzane są przez żywą istotę i dzięki łasce Pana są spełniane. Mimo iż wszystkie takie czynności nie są różne od Pana, niemniej jednak Pan poleca, sarva-dharman parityajya mam ekam śaranam vraja: "Porzuć wszelkie inne obowiązki i podporządkuj się Mnie." Kiedy przyjmiemy tę instrukcję Pana, będziemy mogli stać się prawdziwie szczęśliwi. Dopóki działamy zgodnie z naszymi materialnymi zmysłami, dopóty jesteśmy w życiu materialnym, ale gdy tylko zaczniemy działać zgodnie z prawdziwym, transcendentalnym poleceniem Pana, nasza pozycja stanie się duchowa. Czynności bhakti, służby oddania, są bezpośrednio pod kontrolą Najwyższej Osoby Boga. Narada-pancaratra oznajmia:

 

sarvopadhi-vinirmuktam    tat-paratvena nirmalam

hrsikena hrsikeśa-    sevanam bhaktir ucyate

 

Kiedy ktoś porzuca materialnie określone pozycje i pracuje bezpośrednio pod kierownictwem Najwyższej Osoby Boga, wtedy ożywione zostaje życie duchowe takiej osoby. Jest to opisane jako svarupena avasthiti, zajęcie swej oryginalnej, konstytucjonalnej pozycji. Jest to prawdziwy opis mukti, czyli wyzwolenia z materialnej niewoli.

 

07.09.21   O Panie, o najwyższa wieczna osobo, rozszerzając Swą pełną część, za pomocą Swej energii zewnętrznej, którą porusza czas, stworzyłeś subtelne ciała żywych istot. W ten sposób umysł wpędza żywą istotę w matnię nieograniczonej różnorodności pragnień, które mają być spełnione przez wedyjskie instrukcje karma-kandy [czynności karmicznych] i szesnaście elementów. Któż może uwolnić się z tego uwikłania, jeżeli nie przyjmie schronienia u Twych lotosowych stóp?

 

07.09.21   Znaczenie:      Jeżeli za wszystkim kryje się ręka Najwyższej Osoby Boga, gdzie jest kwestia wyzwolenia się z materialnej niewoli i wkroczenia w duchowe, pełne szczęścia życie? Zaprawdę, faktem jest, że Krsna jest źródłem wszystkiego, jak dowiadujemy się z Bhagavad-gity od samego Krsny (aham sarvasya prabhavah). Wszystkie czynności zarówno w świecie duchowym, jak i w materialnym, są niewątpliwie pełnione z polecenia Najwyższej Osoby Boga za pośrednictwem albo materialnej, albo duchowej natury. Bhagavad-gita (9.10) potwierdza dalej, mayadhyaksena prakrtih suyate sacaracaram: bez kierownictwa Najwyższego Pana, materialna natura nie może nic zrobić. Nie może ona działać niezależnie. Zatem, na początku żywa istota pragnęła cieszyć się tą materialna energią i aby jej to umożliwić, Krsna Najwyższa Osoba Boga, stworzył ten materialny świat i zapewnił żywej istocie udogodnienia, aby poprzez umysł mogła tworzyć różne koncepcje i plany. Udogodnienia, które Pan oferował żywej istocie, składają się na szesnaście rodzajów wypaczonych podpór, biorąc pod uwagę zmysły zdobywania wiedzy, zmysły działania, umysł i pięć materialnych elementów. Najwyższa Osoba Boga stworzył cykl powtarzających się narodzin i śmierci, ale aby pokierować oszołomioną żywą istotą na drodze postępu w kierunku wyzwolenia odpowiednio do różnych stanów zaawansowania, Vedy podają różne wskazówki (chandomayam). Kto pragnie wznieść się na wyższe systemy planetarne, ten powinien przestrzegać instrukcji wedyjskich. W Bhagavad-gicie (9.25) Pan oznajmia:

 

yanti deva-vrata devan    pitrn yanti pitr-vratah

bhutani yanti bhutejya    yanti mad-yajino ‘pi mam

 

   "Kto czci półbogów, narodzi się pomiędzy półbogami; kto czci upiory i duchy, narodzi się pomiędzy takimi istotami; kto oddaje cześć przodkom, pójdzie do przodków; a ci którzy Mnie wielbią, będą żyć ze Mną." Prawdziwym celem Ved jest skierowanie żywej istoty do domu, z powrotem do Boga, ale żywa istota, nie znając prawdziwego celu swego życia, pragnie udać się czasami tu, a czasami tam, czasami zrobić to, a czasami tamto. W ten sposób wędruje przez cały wszechświat, uwięziona w różnych gatunkach i zaangażowana w różnego rodzaju czynności, za które musi cierpieć reakcje. Dlatego też Śri Caitanya Mahaprabhu mówi:

 

brahmanda bhramite kona bhagyavan jiva

guru-krsna-prasade paya bhakti-lata-bija

(Cc. Madhya 19.151)

 

Upadła, uwarunkowana żywa istota wędruje w materialnym świecie, schwytana przez zewnętrzną energię. Jeśli jednak szczęśliwym trafem spotka bona fide reprezentanta Pana, który daje jej nasionko służby oddania i skorzysta z takiego guru, reprezentanta Boga – otrzymuje bhakti-lata-bija, nasionko służby oddania. Jeśli właściwie kultywuje świadomość Krsny, jest wtedy stopniowo wznoszona do świata duchowego. Ostateczna konkluzja jest taka, że musimy podporządkować się zasadom bhakti-yogi, ponieważ wtedy stopniowo osiągniemy wyzwolenie. Żadna inna metoda wyzwolenia z materialnej walki nie jest w ogóle możliwa.

 

07.09.22   Wewnątrz ośmiu oddzielonych materialnych energii, trzech sił natury materialnej i szesnastu przemianach [jedenastu zmysłów i pięciu wulgarnych elementów materialnych, jak ziemia i woda] – istnieje jedna dusza jako obserwator. Dlatego też wszyscy wielcy acaryowie doszli do wniosku, że indywidualna dusza jest uwarunkowana przez te materialne elementy.

 

07.09.22   Znaczenie:      Koło materialnych nieszczęść jest również tworem Najwyższej Osoby Boga, lecz On nie jest pod kontrolą materialnej energii. Wręcz przeciwnie, to On jest kontrolerem materialnej energii, natomiast my, żywe istoty, znajdujemy się pod jej kontrolą. Kiedy porzucamy naszą konstytucjonalną pozycję (jivera 'svarupa 'haya – krsnera 'nitya-dasa'), Najwyższa Osoba Boga stwarza tę materialną energię i jej wpływ na uwarunkowaną duszę. Dlatego też jest On Najwyższym i tylko On może uwolnić uwarunkowaną duszę od ataku materialnej natury (mam eva ye prapadyante mayam etam taranti te). Maya, zewnętrzna energia, nieustannie narzuca uwarunkowanym duszom cierpienie z powodu trzech rodzajów nieszczęść tego świata materialnego. Dlatego też w poprzednim wersecie Prahlada Maharaja modlił się do Pana, "Poza Waszą Wysokością, nikt nie może mnie uchronić." Prahlada Maharaja wyjaśnił również, że opiekunowie dziecka, rodzice, nie mogą uchronić go przed atakiem narodzin i śmierci; lekarstwo i lekarz nie mogą uratować nas przed śmiercią ani też łódź czy podobne środki ochrony nie mogą uratować osoby tonącej w wodzie – gdyż wszystko kontrolowane jest przez Najwyższą Osobę Boga. Dlatego też cierpiąca ludzkość musi podporządkować się Krsnie, jak Sam Krsna żąda tego w Swej ostatniej instrukcji Bhagavad-gity (18.66):

 

sarva-dharman parityajya    mam ekam śaranam vraja:

aham tvam sarva-papebhyo   moksayisyami ma śucah

 

   "Porzuć wszelkie rodzaje religii i po prostu podporządkuj się Mnie. Ja wyzwolę cię od wszelkich następstw grzechów. Nie lękaj się więc." Całe społeczeństwo ludzkie powinno skorzystać z tej oferty i w ten sposób zostać uratowanym przez Krsnę, od niebezpieczeństwa zmiażdżenia kołem czasu – kołem przeszłości, teraźniejszości i przyszłości.

   Niezwykle znaczące jest słowo nispidyamanam ("będąc zmiażdżonym"). W rzeczywistości każda materialnie uwarunkowana żywa istota jest nieustannie miażdżona i aby się uratować, musi przyjąć schronienie Najwyższej Osoby Boga. Wtedy będzie szczęśliwa. Słowo prapannam jest również bardzo znaczące, ponieważ dopóki ktoś nie podporządkuje się w pełni Najwyższemu Panu, dopóty nie może uchronić się od bycia miażdżonym. Kryminalista wtrącany jest do więzienia i jest karany przez rząd, ale ten sam rząd – jeżeli zechce – może uwolnić tę osobę z więzienia. Podobnie, ostatecznie powinniśmy wiedzieć, że Najwyższa Osoba Boga przeznaczył nam nasz materialny stan cierpienia i jeżeli chcemy się od niego uwolnić, musimy odwołać się do tego samego kontrolera. W ten sposób można wyzwolić się od materialnego uwarunkowania.

 

07.09.23   Mój drogi Panie, ludzie w ogólności pragną wznieść się na wyższe systemy planetarne, aby osiągnąć długie życie, bogactwo i przyjemność, lecz ja widziałem to wszystko poprzez czynności mego ojca. Kiedy mój ojciec rozgniewał się i śmiał się sarkastycznie z półbogów, widok ruchów jego brwi od razu ich pokonywał. Jednakże Ty w przeciągu chwili pokonałeś mojego ojca, który był tak potężny.

 

07.09.23   Znaczenie:      W tym materialnym świecie, poprze praktyczne doświadczenie, należy zrozumieć wartość materialnego bogactwa, długowieczności i wpływu. W rzeczywistości doświadczyliśmy, że nawet na tej planecie było wielu wielkich polityków i dowódców wojskowych, takich jak Napoleon, Hitler, Shubhash Chandra Bose i Gandhi – ale wraz z końcem ich życia skończyła się również ich popularność, wpływ itd. Dawno temu Prahlada Maharaja zdobył to samo doświadczenie, obserwując czynności Hiranyakaśipu, swego wielkiego ojca. Dlatego też Prahlada Maharaja nie przykładał żadnej wagi do niczego w tym materialnym świecie. Nikt nie może na zawsze utrzymać swego ciała czy materialnych osiągnięć. Vaisnava może zrozumieć, że nic w tym materialnym świecie, nawet to, co jest potężne, bogate czy wpływowe, nie jest trwałe. W każdej chwili rzeczy takie mogą ulec zniszczeniu. A kto może je zniszczyć? Najwyższa Osoba Boga. Dlatego też ostatecznie należy zrozumieć, że nikt nie jest większy od Największego. Ponieważ Największy żąda, sarva-dharman parityajya mam ekam śaranam vraja, każdy inteligentny człowiek musi zgodzić się z tą propozycją. Aby uwolnić się z cyklu powtarzających się narodzin, śmierci, starości i chorób, należy podporządkować się Panu.

 

07.09.24   Mój drogi Panie, teraz zdobyłem pełne doświadczenie dotyczące światowego bogactwa, siły mistycznej, długowieczności i innych materialnych przyjemności, którymi radują się wszystkie żywe istoty, począwszy od Pana Brahmy, aż do mrówki. Jako potężny czas niszczysz wszystkie. Dlatego też, z powodu mego doświadczenia, nie pragnę ich posiadać. Mój dogi Panie, proszę, abyś umieścił mnie w towarzystwie Twego czystego bhakty i pozwolił mi służyć mu jako szczery sługa.

 

07.09.24   Znaczenie:      Dzięki studiowaniu Śrimad-Bhagavatam, każdy inteligentny człowiek może zdobyć doświadczenie (takie jak Prahlada Maharaja), dzięki historycznym wydarzeniom, o których wspomina ta wielka literatura duchowej wiedzy. Idąc w ślady Prahlada Maharajy, należy zdobyć gruntowne doświadczenie tego, iż wszelkie materialne bogactwo w każdej chwili może ulec zniszczeniu. Nawet to ciało, dla którego próbujemy zdobyć tak wiele przyjemności zmysłowych, może w każdej chwili zostać zniszczone. Jednakże dusza jest wieczna. Na hanyate hanyamane śarire: dusza nigdy nie ulega zniszczeniu, nawet kiedy niszczone jest ciało. Dlatego też inteligentny człowiek powinien troszczyć się o szczęście duszy, a nie ciała. Nawet jeśli ktoś otrzyma długowieczne ciało, jak ciało Pana Brahmy i innych wielkich półbogów, to ono również zostanie zniszczone. Dlatego też inteligentny człowiek powinien zainteresować się nie ulegającą zniszczeniu duszą.

   Aby uratować samego siebie, należy przyjąć schronienie czystego bhakty. Dlatego też Narottama dasa Thakura mówi, chadiya vaisnava-seva nistara payeche keba. Kto pragnie ochronić się przed atakami materialnej natury, które pojawiają się z powodu materialnego ciała, ten musi stać się świadomym Krsny i próbować w pełni zrozumieć Krsnę. Bhagavad-gita (4.9) oznajmia: janma karma ca me divyam   evam yo vetti tattvatah. Krsnę należy zrozumieć prawdziwie, a dokonać tego można jedynie poprzez służenie czystemu bhakcie. Dlatego też Prahlada Maharaja modlił się, aby Pan Nrsimhadeva nie obdarzał go materialnym bogactwem, lecz zamiast tego umieścił go w towarzystwie czystego bhakty i sługi. Każdy inteligentny człowiek w tym materialnym świecie musi pójść w ślady Prahlada Maharajy. Mahajano yena gatah sa panthah. Prahlada Maharaja nie pragnął cieszyć się majątkiem pozostawionym przez jego ojca. Wręcz przeciwnie, pragnął pozostać sługą sługi Pana. Prahlada Maharaja i ci, którzy ściśle podążają za jego przykładem, odrzucili złudną cywilizację ludzką, która stale próbuje osiągnąć szczęście poprzez materialny postęp.

    Istnieją różnego rodzaju materialne bogactwa, technicznie określane jako bhukti, mukti i siddhi. Bhukti odnosi się do usytuowania się na bardzo dobrej pozycji, jak pozycja półbogów na wyższych systemach planetarnych, gdzie można cieszyć się materialnym zadowalaniem zmysłów do granic możliwości. Mukti odnosi się do stanu, którym ktoś jest zdegustowany materialnym postępem i pragnie stać się jednym z Najwyższym. Siddhi odnosi się do pełnienia surowej medytacji, takiej jak medytacja yoginów, dla osiągnięcia ośmiu rodzajów doskonałości (anima, laghima, mahima itd.). Wszyscy, którzy pragną materialnego postępu przez bhukti, mukti czy siddhi, w odpowiednim czasie są karani i powracają do materialnych czynności. Prahlada Maharaja odrzucił ich wszystkich. Po prostu pragnął działać jako uczeń pod kierunkiem czystego bhakty.

 

07.09.25   Wszystkie żywe istoty w tym materialnym świecie pragną osiągnąć w przyszłości jakieś szczęście, które jest dokładnie niczym miraż na pustyni. Gdzie jest woda na pustyni, czy innymi słowy, gdzie jest szczęście w tym materialnym świecie? A jeśli chodzi o ciało, to jaka jest jego wartość? Jest ono jedynie źródłem różnych chorób. Tzw. filozofowie, naukowcy i politycy wiedzą o tym bardzo dobrze, lecz niemniej jednak pragną tymczasowego szczęścia. Bardzo trudno jest osiągnąć szczęście, ale ponieważ nie są w stanie kontrolować swych zmysłów, biegają za tzw. szczęściem materialnego świata i nigdy nie dochodzą do właściwych wniosków.

 

07.09.25   Znaczenie:      Jest taka bengalska pieśń, która mówi, "Zbudowałem ten dom dla szczęścia, ale na nieszczęście wybuchł pożar i teraz wszystko spłonęło na popiół." Ilustruje to naturę materialnego szczęścia. Każdy wie o tym, lecz niemniej jednak każdy planuje słuchać lub myśleć o czymś, co jest bardzo przyjemne. Na nieszczęście, wszystkie nasze plany są niszczone w odpowiednim czasie. Było wielu polityków, którzy zaplanowali imperia, supremację i kontrolę nad światem, lecz w odpowiednim czasie zniszczone zostały wszystkie ich plany i imperia, a nawet sami politycy. Wszyscy powinni dowiedzieć się od Prahlada Maharajy w jaki sposób zaangażowani jesteśmy w to tzw. tymczasowe szczęście poprzez ćwiczenia cielesne dla zadowalania zmysłów. Wszyscy bezustannie robimy plany, które nieustannie kończą się fiaskiem. Dlatego też należy przestać robić takie plany.

    Tak jak nie można ugasić gorejącego ognia poprzez nieustanne lanie na niego ghee, podobnie nie można osiągnąć zadowolenia poprzez zwiększające się plany dla zadowalania zmysłów. Gorejącym ogniem jest bhava-maha-davagni, leśny pożar materialnej egzystencji. Ten leśny pożar wybucha automatycznie, bez żadnego wysiłku. Pragniemy osiągnąć szczęście w tym materialnym świecie, ale nigdy nie będzie to możliwe; będziemy po prostu zwiększać szalejący ogień pragnień. Naszych pragnień nie możemy zaspokoić poprzez złudne myśli i plany. Powinniśmy raczej przestrzegać instrukcji Pana Krsny: sarva-dharman parityajya mam ekam śaranam vraja. Wtedy będziemy szczęśliwi. W innym wypadku, w imię szczęścia, będziemy nadal cierpieć niedole.

 

07.09.26   O mój Panie, o Najwyższy, ponieważ przyszedłem na świat w rodzinie pełnej piekielnych materialnych cech pasji i ignorancji, jaka jest moja pozycja? A co można powiedzieć o Twej bezprzyczynowej łasce, którą nigdy nie obdarzyłeś nawet Pana Brahmy, Pana Śivy czy bogini szczęścia, Laksmi? Twoja dłoń nigdy nie dotknęła ich głów, ale dotknęła mojej.

 

07.09.26   Znaczenie:      Bezprzyczynowa łaska Najwyższego Pana, Osoby Boga, zdziwiła Prahlada Maharaję. Mimo iż Prahlada przyszedł na świat w demonicznej rodzinie i mimo iż Pan nigdy nie dotknął Swą lotosową dłonią głowy Brahmy, Śivy czy bogini szczęścia, Swej nieustannej towarzyszki – Pan Nrsimhadeva łaskawie umieścił Swą dłoń na głowie Prahlady. To jest właśnie bezprzyczynowa łaska. Najwyższa Osoba Boga może obdarzyć Swą bezprzyczynową łaską kogokolwiek, bez względu na jego pozycję w tym materialnym świecie. Każdy może oddawać cześć Najwyższemu Panu, bez względu na swą materialną pozycję. Potwierdza to Bhagavad-gita (14.26):

 

mam ca yo 'vyabhicarena    bhakti-yogena sevate

sa gunan samatityaitan    brahma-bhuyaya kalpate

 

   "Kto całkowicie angażuje się w służbę oddania, kto nie upada w żadnych okolicznościach, ten od razu przekracza guny natury i wznosi się na płaszczyznę Brahmana." Ktokolwiek nieustannie pełni służbę oddania dla Pana, ten usytuowany jest w świecie duchowym i nie ma nic wspólnego z materialnymi cechami (sattva-guną, rajo-guną i tamo-guną).

    Ponieważ Prahlada Maharaja usytuowany był na płaszczyźnie duchowej, nie miał nic wspólnego ze swym ciałem. Które narodziło się z sił pasji i ignorancji. Symptomy pasji i ignorancji opisuje Śrimad-Bhagavatam (1.2.19). Są nimi pożądanie i tęsknota (tada rajas tamo-bhavah kama-lobhadayaś ca ye). Prahlada Maharaja, będąc wielkim bhaktą, myślał, że ciało zrodzone z jego ojca jest zrodzone z pasji i ignorancji, ale ponieważ był on w pełni zaangażowany w służbę dla Pana, jego ciało nie należało do tego materialnego świata. Ciało czystego Vaisnavy jest uduchowione nawet w tym życiu. Na przykład, kiedy włożymy do ognia żelazo, rozgrzewa się ono do czerwoności i nie jest już dłużej żelazem, ale ogniem. Podobnie, tzw. materialne ciała bhaktów, którzy w pełni zaangażowali się w służbę oddania dla Pana, będąc nieustannie w ogniu duchowego życia, nie mają nic wspólnego z materią, ale są uduchowione.

    Śrila Madhvacarya zauważa, że bogini szczęścia, matka wszechświata, nie mogła otrzymać łaski podobnej do tej, którą otrzymał Prahlada Maharaja. Powodem tego jest to, że mimo iż bogini szczęścia jest zawsze nieustanną towarzyszką Najwyższego Pana, Pan bardziej skłania się ku Swym bhaktom. Innymi słowy, służba oddania jest tak wielka, że kiedy ofiarowują ją ci, którzy są niskiego pochodzenia Pan przyjmuje ją uważając, że jest ona bardziej wartościowa od służby, którą pełni bogini szczęścia. Pan Brahma, król Indra i inni półbogowie żyjący na wyższych systemach planetarnych, usytuowani są w odmiennym duchu świadomości, dlatego też czasami nękani są przez demony, ale bhakta, nawet jeżeli znajduje się na niższych planetach, w każdych okolicznościach raduje się życiem w świadomości Krsny. Paratah svatah karmatah: kiedy sam działa, kiedy otrzymuje instrukcje od innych lub kiedy spełnia swe materialne czynności, pod każdym względem raduje się życiem. W związku z tym Madhvacarya cytuje następujące wersety, które zamieszczone są w Brahma-tarka:

 

śri-brahma-brahmivindradi-   tri-katat stri-puru-stutah

tad anye ca kramadeva    sada muktau smrtav api

 

hari-bhaktau ca taj-jnane    sukhe ca niyamena tu

paratah svatah karmato va    na kathancit tad anyatha

 

07.09.27   Mój Panie, w przeciwieństwie do zwykłych żywych istot, Ty nie rozróżniasz na przyjaciół i wrogów, życzliwych i nieżyczliwych – gdyż dla Ciebie nie istnieje koncepcja wyższego i niższego. Niemniej jednak, obdarzasz Swymi błogosławieństwami odpowiednio do poziomu służby danej osoby, dokładnie niczym drzewo pragnień wydaje owoce odpowiednio do czyichś pragnień i nie czyni różnic pomiędzy niskim a wysokim.

 

07.09.27   Znaczenie:      W Bhagavad-gicie (4.11) Pan oznajmia, ye yatha mam prapadyante tams tathaiva bhajamy aham: "Każdego z nich – kiedy podporządkowuje się Mnie – nagradzam odpowiednio." Śri Caitanya Mahaprabhu oznajmił, jivera 'svarupa 'haya --- krsnera 'nitya-dasa': każda żywa istota jest wiecznym sługą Pana. Odpowiednio do służby, którą pełni żywa istota, automatycznie otrzymuje błogosławieństwo od Krsny, który nie czyni różnic, myśląc, "Tu jest osoba, która ma poufny związek ze Mną, a tu jest osoba, której nie lubię." Krsna poleca, aby wszyscy podporządkowali się Jemu (sarva-dharman parityajya mam ekam śaranam vraja). Związek z Najwyższym Panem jest proporcjonalny do tego podporządkowania i do służby, którą pełni się dla Niego. Zatem żywe istoty na całym świecie same wybierają dla siebie wyższe czy niższe pozycje. Osoba skłonna do dyktowania Panu, by ją czymś obdarzył, otrzymuje błogosławieństwa odpowiednio do swego pragnienia. Kto pragnie wznieść się na wyższe systemy planetarne, planety niebiańskie – ten może otrzymać promocję do upragnionego miejsca, a jeżeli ktoś pragnie pozostać wieprzem czy świnią, Pan spełnia również i takie pragnienia. Zatem pozycja żywej istoty uzależniona jest od jej pragnień; Pan nie jest odpowiedzialny za niższe lub wyższe stany naszej egzystencji. Całkiem wyraźnie wyjaśnia to dalej Bhagavad-gita (9.25). gdzie Pan osobiście mówi:

 

yanti deva-vrata devan    pitrn yanti pitr-vratah

bhutani yanti bhutejya    yanti mad-yajino ‘pi mam

 

Niektórzy ludzie pragną wznieść się na planety niebiańskie, niektórzy pragną udać się na Pitrlokę, a niektórzy pragną pozostać na Ziemi, lecz jeżeli ktoś zainteresowany jest powrotem do domu, z powrotem do Boga, może również się tam udać. Odpowiednio do żądań określonego bhakty, otrzymuje on rezultat dzięki łasce Pana. Pan nie czyni różnic, nie myśli, "Tu jest osoba życzliwa Mi, a tu nie jest Mi życzliwa." Wręcz przeciwnie, spełnia On pragnienia wszystkich. Dlatego też śastra nakazują:

 

akamah sarva-kamo va    moksa-kama udara-dhih

tivrena bhakti-yogena   yajeta purusam param

 

   "Bez względu na to, czy ktoś nie ma pragnień [w przypadku bhaktów], czy pragnie wszelkich rezultatów działania dla korzyści, czy wyzwolenia – powinien ze wszelkich sił próbować czcić Najwyższą Osobę Boga dla osiągnięcia całkowitej doskonałości kulminującej w świadomości Krsny." (Bhag. 2.3.10)  Odpowiednio do naszej pozycji, czy to bhakty, karmity czy jnaniego, osiągniemy spełnienie naszych pragnień, jeżeli w pełni zaangażujemy się w służbę dla Pana.

 

07.09.28   O Mój drogi Panie, O Najwyższa Osobo Boga, idąc w ślady ogółu ludzi, z powodu mego kontaktu z nieustannymi materialnymi pragnieniami, stopniowo upadłem w ślepą studnię pełną węży, ale Twój sługa, Narada Muni, łaskawie przyjął mnie na swego ucznia i poinstruował mnie, w jaki sposób osiągnąć tę transcendentalną pozycję. Dlatego też moim pierwszym obowiązkiem jest służenie mu. Jak mógłbym porzucić służbę dla niego?

 

07.09.28   Znaczenie:      Jak zobaczymy w następnych wersetach, mimo iż Najwyższa Osoba Boga bezpośrednio ofiarował Prahladzie Maharajy wszelkie błogosławieństwa, których mógłby zapragnąć – on odmówił przyjęcia ich. Wręcz przeciwnie, poprosił Pana, aby zaangażował go w służbę dla Jego sługi, Narady Muniego. To jest symptomem czystego bhakty. Przede wszystkim należy służyć swemu mistrzowi duchowemu. To nie jest tak, że należy pominąć mistrza duchowego i pragnąć służyć Najwyższemu Panu. To nie jest zasadą Vaisnavy. Narottama dasa Thakura mówi:

 

tandera carana sevi bhakta-sane vasa

janame janame haya, ei abhilasa

 

Nie należy pragnąc bezpośrednio służyć Panu. Śri Caitanya Mahaprabhu polecił, aby stać się sługą sługi Pana (gopi-bhartuh pada-kamalayor dasa-dasanudasah). Jest to proces zbliżenia się do Najwyższego Pana. Pierwszą służbę należy pełnić dla mistrza duchowego, tak aby dzięki jego łasce móc zbliżyć się do Najwyższej Osoby Boga, aby pełnić dla Niego służbę. Nauczając Rupę Gosvamiego, Śri Caitanya Mahaprabhu powiedział, guru-krsna-prasade paya bhakti lata-bija: nasionko służby oddania można osiągnąć dzięki łasce guru, mistrza duchowego, a następnie dzięki łasce Krsny. Taki jest sekret sukcesu. Najpierw powinno się próbować zadowolić mistrza duchowego, a następnie próbować zadowolić Najwyższą Osobę Boga. Viśvanatha Cakravarti Thakura mówi również, yasya prasadad bhagavat-prasado. Nie należy próbować zadowolić Najwyższej Osoby Boga jakimiś wymysłami. Najpierw powinno się być przygotowanym, by służyć mistrzowi duchowemu, a kiedy ktoś osiąga kwalifikacje, wtedy automatycznie otrzymuje pozycję, na której można bezpośrednio służyć Panu. Dlatego też Prahlada Maharaja zaproponował, że będzie pełnił służbę dla Narady Muniego. Nigdy nie proponował, że bezpośrednio zaangażuje się w służbę dla Pana. Taka jest właściwa konkluzja. Dlatego też powiedział, so 'ham katham nu visrje tava bhrtya-sevam: "Jak mogę porzucić służbę dla mojego mistrza duchowego, który obdarzył mnie taką łaską, że teraz jestem w stanie zobaczyć Cię twarzą w twarz?" Prahlada Maharaja modlił się do Pana, by nadal mógł pełnić służbę dla swego mistrza duchowego, Narady Muniego.

 

07.09.29   Mój Panie, o nieograniczona skarbnico transcendentalnych cech, Ty zabiłeś mego ojca, Hiranyakaśipu i ocaliłeś mnie od jego miecza. W wielkim gniewie powiedział on, "Jeżeli oprócz mnie istnieje jakiś najwyższy kontroler, niech cię obroni. Teraz oddzielę głowę od twego ciała." Dlatego uważam, że chroniąc mnie i zabijając go, działałeś tylko po to, aby dowieść prawdy słów Twego bhakty. Nie ma innej przyczyny.

 

07.09.29   Znaczenie:      W Bhagavad-gicie (9.29) Pan mówi:

 

samo 'ham sarva-bhutesu    na me dvesyo 'sti na priyah

ye bhajanti tu mam bhaktya   mayi te tesu capy aham

 

Najwyższa Osoba Boga jest niewątpliwie jednakowy dla wszystkich. Nie ma On przyjaciół ani wrogów, ale jeżeli ktoś pragnie jakichś korzyści od Pana, On z przyjemnością przyznaje je. Niższe i wyższe pozycje żywych istot spowodowane są ich pragnieniami, gdyż Pan, będąc jednakowym dla wszystkich, spełnia pragnienia każdego. Również zabicie Hiranyakaśipu i uratowanie Prahlady Maharajy jest całkowicie zgodne z tym prawem działania najwyższego kontrolera. Kiedy matka Prahlady, żona Hiranyakaśipu, Kayadhu, znajdował się pod opieką Narady, modliła się, aby jej syn był chroniony przed wrogiem i Narada Muni zapewnił ją, że Prahlada Maharaja będzie zawsze wybawiony z rąk wroga. Pan uratował go, aby dotrzymać Swej obietnicy z Bhagavad-gity (kaunteya pratijanihi na me bhaktah pranaśyati) i aby dowieść prawdy słów Narady. Jedną czynnością Pan może spełnić wiele celów. Zatem zabicie Hiranyakaśipu i ochrona Prahlady były spełnione jednocześnie dla udowodnienia prawdomówności bhakty Pana, jak i wierności Samego Pana Jego własnej misji. Pan działa jedynie dla spełnienia pragnień Swych bhaktów; w innym wypadku nie ma nic do zrobienia. Jest to potwierdzone w języku wedyjskim, na tasya karyam karanam ca vidyate: Pan osobiście nie ma nic do zrobienia, gdyż wszystkiego dokonują Jego różne moce (parasya śaktir vividhaiva śruyate). Pan ma różne energie, które robią wszystko. Zatem kiedy robi On coś osobiście, to jedynie po to, by zadowolić Swego bhaktę. Pan znany jest jako bhakta-vatsala, gdyż darzy wielkimi względami oddanego Mu sługę.

 

07.09.30   Mój drogi Panie, Ty Sam manifestujesz Siebie jako manifestację kosmiczną, ponieważ istniałeś przed stworzeniem, istniejesz po unicestwieniu i Ty utrzymujesz wszystko w czasie dzielącym początek i koniec. Poprzez działanie i reakcje trzech sił natury materialnej wszystko to robi Twoja zewnętrzna energia. Dlatego też wszystko, co istnieje – zewnętrznie i wewnętrznie – jest jedynie Tobą.

 

07.09.30   Znaczenie:      Jak oznajmia Brahma-samhita (5.35):

 

eko 'py asau racayitum jagad-anda-kotim

yac-chaktir asti jagad-anda-caya yad-antah

andantara-stha-paramanu-cayantara-stham

govindam adi-purusam tam aham bhajami

 

   "Wielbię Osobę Boga, Govindę, który, poprzez jedną ze Swych pełnych części, wchodzi w istnienie każdego wszechświata i każdej atomowej cząstki i tak w całym materialnym stworzeniu nieograniczenie manifestuje Swą nieskończoną energię." Dla stworzenia tej manifestacji kosmicznej, Govinda, Najwyższa Osoba Boga, rozprzestrzenia Swą zewnętrzną energię i w ten sposób wchodzi we wszystko we wszechświecie, także w cząsteczki atomowe. W ten sposób istnieje On w całej manifestacji kosmicznej. Dlatego też czynności Najwyższej Osoby Boga dla utrzymania Jego bhaktów są transcendentalne, nie materialne. Istnieje On we wszystkim jako przyczyna i skutek, a mimo to jest On oddzielony, przebywając poza tą manifestacją kosmiczną. Bhagavad-gita (9.4) potwierdza to również:

 

maya tatam idam sarvam    jagad avyakta-murtina

mat-sthani sarva-bhutani    na caham tesv avasthitah

 

Cała manifestacja kosmiczna jest jedynie ekspansją energii Pana; wszystko spoczywa na Nim, a mimo to istnieje On oddzielnie, ponad stworzeniem, utrzymaniem i zniszczeniem. Różnorodne stworzenia dokonywane są przez Jego energię zewnętrzną. Ponieważ energia i źródło energii są jednym, wszystko jest jednym (sarvam khalv idam brahma). Dlatego też bez Krsny, Parabrahmana, nic nie może istnieć. Różnica pomiędzy światem materialnym a światem duchowym jest taka, że Jego energia zewnętrzna manifestuje się w świecie materialnym, natomiast energia duchowa istnieje w świecie duchowym. Jednakże obie te energie należą do Najwyższego Pana i dlatego w wyższym rozumieniu nie ma przejawiania energii materialnej, ponieważ wszystko jest energią duchową. Energia, w której nie uświadamiamy sobie wszechprzenikalności Pana, jest nazywana energią materialną. Inaczej bowiem, wszystko jest duchowe. Dlatego też Prahlada modli się, ekas tvam eva jagad etam: "Ty jesteś wszystkim."

 

07.09.31   Mój drogi Panie, o Najwyższa Osobo Boga, Ty jesteś przyczyną całego stworzenia kosmicznego, a manifestacja kosmiczna jest skutkiem Twojej energii. Mimo iż cały kosmos jest jedynie Tobą, ty jesteś z dala od niego. Koncepcja "moje i twoje" z pewnością jest rodzajem złudzenia [mayą], ponieważ wszystko jest emanacją z Ciebie i dlatego też nie jest różne od Ciebie. W istocie, manifestacja kosmiczna nie jest różna od Ciebie, a zniszczenie jest również wywołane przez Ciebie. Związek pomiędzy Waszą Wysokością a kosmosem ilustruje przykład nasienia i drzewa, czyli subtelnej przyczyny i wulgarnej manifestacji.

 

07.09.31   Znaczenie:      W Bhagavad-gicie (7.10) Pan mówi:

 

bijam mam sarva-bhutanam    viddhi partha sanatanam

 

   "O synu Prthy, wiedz, że to Ja jestem oryginalnym nasieniem wszelkiego życia." Literatura wedyjska oznajmia, iśavasyam idam sarvam, yato va imani bhutani jayante  i sarvam khalv idam brahma. Wszystkie te informacje wedyjskie wskazują na to, że jest tylko jeden Bóg i nie istnieje nic poza Nim. Filozofowie Mayavadi wyjaśniają to w swój własny sposób, ale Najwyższa Osoba Boga potwierdza prawdę, że jest wszystkim, a mimo to jest oddzielny od wszystkiego. Jest to filozofia Śri Caitanyi Mahaprabhu, nazywana acintya-bhedabheda-tattva. Wszystko jest jednym, Najwyższym Panem, a mimo to wszystko jest oddzielone od Pana. Takie jest zrozumienie jedności i różnicy.

    Bardzo łatwo jest zrozumieć przykład podany w związku z tym, vasukalavad asti-tarvoh. Wszystko istnieje w czasie, a mimo to istnieją różne fazy czynnika czasu – teraźniejszość, przeszłość i przyszłość. Teraźniejszość, przeszłość i przyszłość są jednym. Codziennie doświadczamy czynnika czasu w formie poranku, południa i wieczoru i mimo iż poranek różni się od południa, który różny jest do wieczoru wszystkie razem są jednym. Czynnik czasu jest energią Najwyższej Osoby Boga, ale Pan oddzielony jest od czynnika czasu. Wszystko jest stwarzane, utrzymywane i niszczone przez czas, ale Najwyższy Pan, Osoba Boga, nie ma początku ani końca. Jest On nityah śaśvatah – wiecznym, stale istniejącym. Wszystko przechodzi przez fazy czasu: teraźniejszość, przeszłość i przyszłość, a mimo to Pan jest zawsze takim Samym. Zatem z pewnością istnieje różnica pomiędzy Panem a manifestacją kosmiczną. Lecz w rzeczywistości nie są oni różnymi. Uznanie ich za różnych jest nazywane avidyą, ignorancją.

    Jednakże prawdziwa jedność nie jest równoważna koncepcji Mayavadich. Prawdziwe zrozumienie jest takie, że różnice manifestowane są poprzez energię Najwyższej Osoby Boga. Nasienie manifestuje się jako drzewo, które ukazuje różnorodność w swym pniu, gałęziach, liściach, kwiatach i owocach. Dlatego też Śrila Bhaktivinoda Thakura śpiewał, keśava tuya jagata vicitra: "Mój drogi Panie, stworzenie Twoje pełne jest różnorodności." Różnorodność jest jednym i jednocześnie różnym. Na tym polega filozofia acintya-bhedabheda-tattva. Konkluzja zawarta w Brahma-samhicie jest następująca:

 

iśvarah paramah krsnah    sac-cid-ananda-vigrahah

anadir adir govindah    sarva-karana-karanam

 

   "Krsna, znany jako Govinda, jest najwyższym  kontrolerem, ma On wieczne, pełne szczęścia ciało duchowe. Jest On przyczyną wszystkiego. Nie ma innej przyczyny, gdyż On jest pierwotną przyczyną wszystkich przyczyn." Ponieważ Pan jest najwyższą przyczyną, wszystko jest jednym z Nim, ale jeżeli rozważymy różnorodność, przekonamy się, że jedna rzecz różni się od drugiej.

    Dlatego też możemy wywnioskować, że nie ma różnicy pomiędzy jedną rzeczą a drugą, mimo to w różnorodności istnieją różnice. W związku z tym Madhvacarya podaje przykład drzewa i drzewa w ogniu. Oba drzewa są takie same, ale wyglądają różnie z powodu czynnika czasu. Czynnik czasu znajduje się pod kontrolą Najwyższego Pana i dlatego też Najwyższy Pan różni się od czasu. Zatem zaawansowany bhakta nie rozróżnia na szczęście i nieszczęście. Śrimad-Bhagavatam (10.14.8) oznajmia:

 

tat te 'nukampam susamiksamano

bhunjana evatma-krtam vipakam

 

Kiedy bhakta znajduje się w tzw. nieszczęściu, uważa to za dar albo błogosławieństwo Najwyższej Osoby Boga. Kiedy bhakta, w jakichkolwiek warunkach życia, jest w ten sposób usytuowany w świadomości Krsny, jest nazywany mukti-pade sa daya-bhak – doskonałym kandydatem do powrotu do domu, z powrotem do Boga. Słowo daya-bhak oznacza "dziedzictwo". Syn dziedziczy własność swego ojca. Podobnie, jeżeli bhakta jest w pełni świadomy Krsny, niezaniepokojony przez dualizmy, jest pewny, że powróci do domu, z powrotem do Boga, tak jak ktoś, kto dziedziczy własność swego ojca.

 

07.09.32   O mój Panie, O Najwyższa Osobo Boga, po unicestwieniu energia twórcza przechowywana jest w Tobie, który wydajesz się spać z na wpół przymkniętymi oczyma. W rzeczywistości jednakże nie śpisz tak, jak zwykła ludzka istota, gdyż zawsze jesteś w transcendentalnym stanie, ponad stworzeniem materialnego świata i zawsze odczuwasz transcendentalne szczęście. Jako Karanodakaśayi Visnu, zachowujesz Swój transcendentalny status, nie mając nic wspólnego z materialnymi przedmiotami. Mimo iż wydaje się, że śpisz, sen ten jest różny od snu w ignorancji.

 

07.09.32   Znaczenie:      Brahma-samhita (5.47) bardzo wyraźnie tłumaczy:

 

yah karanarnava-jale bhajati sma yoga-

nidram ananta-jagad-anda-sa-roma-kupah

adhara-śaktim avalambya param sva-murtim

govindam adi-purusam tam aham bhajami

 

   "Wielbię pierwotnego Pana Govindę, który pogrążony w mistycznym, wiecznym śnie, spoczywa na Oceanie Przyczyn w Swojej pełnej części jako Maha-Visnu. Z porów skóry Jego transcendentalnego ciała wyłaniają się wszystkie wszechświaty."  Adi-purusa, oryginalny Najwyższa Osoba Boga – Krsna, Govinda – rozprzestrzenia się jako Maha-Visnu. Po unicestwieniu tej manifestacji kosmicznej, Pan pozostaje w transcendentalnym szczęściu. Słowo yoga-nidram użyte jest w związku z Najwyższą Osobą Boga. Należy zrozumieć, że ten nidra, czyli sen, nie jest taki, jak nasz nidra w gunie ignorancji. Pan zawsze jest usytuowany w transcendencji. Jest On sac-cid-ananda – wiecznie szczęśliwy – a zatem sen nie jest dla Niego zakłóceniem, jak w przypadku zwykłych ludzkich istot. Należy zrozumieć, że Najwyższa Osoba Boga we wszystkich stanach jest zawsze pełen transcendentalnego szczęścia. Śrila Madhvacarya stwierdza krótko, że Pan jest turyasthitah, zawsze usytuowany w transcendencji. W transcendencji nie ma rzeczy takiej, jak jagarana-nidra-susupti – przebudzenie, sen i głęboki sen.

   Praktyka yogi podobna jest do yoga-nidry Maha-Visnu. Yoginom radzi się, aby mieli oczy na wpół przymknięte, ale stan ten nie jest wcale stanem snu, mimo iż fałszywi yogini, szczególnie we współczesnym wieku, manifestują swą tzw. praktykę medytacji śpiąc. Śastra opisują yogę jako dhyanavasthita, stan pełnej medytacji, ale jest to medytacja o Najwyższej Osobie Boga. Dyanavasthia-tad-gatena manasa: umysł powinien zawsze być usytuowanym u lotosowych stóp Pana. Praktyka yogi nie oznacza spania. Umysł powinien zawsze być aktywnie skupiony u lotosowych stóp Pana, wtedy praktyka yogi zakończy się sukcesem.

 

07.09.33   Manifestacja kosmiczna, materialny świat, jest również Twoim ciałem. Tę całkowitą bryłę materii porusza Twoja potężna energia znana jako kala-śakti i tak manifestują się trzy siły natury materialnej. Zbudziłeś się z łoża Sesy, Ananty, a z Twego pępka wytwarzane jest małe transcendentalne nasienie. To właśnie z tego nasienia manifestuje się kwiat lotosu gigantycznego wszechświata dokładnie niczym z małego nasienia wyrasta figowiec.

 

07.09.33   Znaczenie:      Trzy różne formy Maha-Visnu – Karanodakaśayi Visnu, Garbhodakaśayi Visnu i Ksirodakaśayi Visnu, które są źródłem stworzenia i utrzymania – są opisywane stopniowo. Z Maha-Visnu stworzony jest Garbhodakaśayi Visnu, a z Garbhodakaśayi Visnu stopniowo rozprzestrzenia się Ksirodakaśayi Visnu. Zatem Maha-Visnu jest oryginalną przyczyną Garbhodakaśayi Visnu, a z Garbhodakaśayi Visnu powstaje kwiat lotosu, z którego manifestuje się Pan Brahma. Tak więc oryginalną przyczyną wszystkiego jest Visnu, a zatem manifestacja kosmiczna nie jest różna od Visnu. Krsna potwierdza to w Bhagavad-gicie (10.8), gdzie mówi, aham sarvasya prabhavo mattah sarvam pravartate: "Ja jestem źródłem wszystkich światów duchowych i materialnych. Wszystko emanuje ze Mnie." Garbhodakaśayi Visnu jest ekspansją Karanodakaśayi Visnu, który jest ekspansją Sankarsnay. W ten sposób, ostatecznie Krsna jest przyczyną wszystkich przyczyn (sarva-karana-karanam). Konkluzja jest taka, że zarówno świat materialny jak i duchowy są uważane za ciało Najwyższego Pana. Możemy zrozumieć, że przyczyną materialnego ciała jest ciało duchowe i dlatego jest ono ekspansją ciała duchowego. Zatem jeśli ktoś podejmuje czynności duchowe, wtedy uduchawia się całe jego materialne ciało. Podobnie, kiedy w materialnym świecie szerzy się ruch świadomości Krsny, wtedy cały ten materialny świat uduchawia się. Dopóki nie zrealizujemy tego, dopóty żyjemy w świecie materialnym, ale kiedy jesteśmy w pełni świadomi Krsny, nie żyjemy w świecie materialnym, ale w duchowym.

 

07.09.34   Z tego wielkiego kwiatu lotosu został stworzony Brahma. Nie widząc nic poza lotosem, myślał, że jesteś na zewnątrz. Wskoczył więc do wody i przez 100 lat próbował odnaleźć źródło tego lotosu. Jednakże nie mógł znaleźć Twego śladu, ponieważ kiedy nasienie zaowocuje, wtedy nie można zobaczyć oryginalnego nasienia.

 

07.09.34   Znaczenie:      Jest to opis manifestacji kosmicznej. Rozwój manifestacji kosmicznej podobny jest do owocowania nasienia. Kiedy bawełna zostaje przemieniona w nić, nie można już jej zobaczyć, a kiedy z nici utka się materiał, nici nie są już widoczne. Podobnie, jest to zupełnie poprawne, że kiedy nasienie, które zostało wytworzone z pępka Garbhodakaśayi Visnu zostało zamanifestowane jako stworzenie kosmiczne, nie można już było zrozumieć, gdzie znajduje się przyczyna manifestacji kosmicznej. Współcześni naukowcy próbowali wyjaśnić stworzenie za pomocą teorii bryły, ale żaden z nich nie może wyjaśnić, jak taka bryła mogła wybuchnąć. Jednakże literatura wedyjska wyraźnie tłumaczy, że z powodu spojrzenia Najwyższego Pana, całkowita energia materialna została poruszona trzema siłami materialnej natury. Innymi słowy, według teorii bryły, wybuch bryły został spowodowany przez Najwyższą Osobę Boga. Zatem jako przyczynę wszystkich przyczyn należy przyjąć najwyższą przyczynę Pana Visnu.

 

07.09.35   Pan Brahma, sławiony jako atma-yoni, czyli ten, który nie narodził się z matki, był całkowicie zdumiony. Zatem przyjął schronienie kwiatu lotosu i całkowicie oczyścił się po pełnieniu srogich wyrzeczeń przez wiele setek lat. Wtedy to mógł zobaczyć, że przyczyna wszystkich przyczyn, Najwyższa Osoba Boga, przenika jego własne ciało i zmysły, tak jak zapach, mimo iż bardzo subtelny, postrzegany jest w ziemi.

 

07.09.35   Znaczenie:      Werset ten wyjaśnia stwierdzenie samorealizacji aham brahmasmi, które filozofia Mayavada interpretuje jako "Ja jestem Najwyższym Panem." Najwyższy Pan jest oryginalnym nasieniem wszystkiego (janmady asya yatah aham sarvasya prabhavo mattah sarvam pravartate). Zatem Najwyższy Pan rozprzestrzenia się wszędzie, nawet w naszych ciałach, ponieważ nasze ciała zrobione są z energii materialnej, która jest oddzieloną energią Pana. Musimy zrozumieć, że skoro Najwyższy Pan przenika nasze ciało i skoro indywidualna dusza jest cząstką Najwyższego Pana, to wszystko jest Brahmanem (sarvam khalv idam brahma). Pan Brahma zrealizował to po oczyszczeniu się i jest to możliwe dla każdego. Kiedy ktoś posiada całkowitą wiedzę o aham brahmasmi, wtedy myśli, "Jestem cząstką Najwyższego Pana, moje ciało zrobione jest z Jego materialnej energii i dlatego nie mam odrębnej egzystencji. Jednakże, mimo iż Najwyższy Pan przenika wszystko, jest On różny ode Mnie." Jest to filozofia acintya-bhedabheda-tattva. W związku z tym podany jest przykład zapachu ziemi. W rzeczywistości widzimy, że z ziemi wyrastają kwiaty o różnych woniach i kolorach, które z pewnością zgromadziły z ziemi, mimo iż w ziemi nie można było ich dostrzec. Podobnie, Najwyższy Pan, poprzez Swe różne energie, przenika nasze ciało i duszę, mimo iż nie możemy Go zobaczyć. Jednakże inteligentny człowiek może widzieć obecność Najwyższego Pana wszędzie. Andantara-stha-paramanu-cayantara-stham: poprzez Swe różne energie Pan przebywa zarówno we wszechświecie, jak i w atomie. Osoba inteligentna dostrzega w ten sposób Najwyższego Pana. Dzięki swej tapasyi, wyrzeczeniu, Brahma, pierwsza stworzona istota, stał się najbardziej inteligentną osobą i tak osiągnął to zrozumie. Dlatego też musimy zdobyć wszelką wiedzę od Brahmy, który stał się doskonałym dzięki swej tapasyi.

 

07.09.36   Wtedy to Pan Brahma mógł zobaczyć Ciebie z tysiącami twarzy, stóp, głów, rąk, ud, nosów, uszu i oczu. Byłeś przepięknie ubrany, będąc udekorowanym różnorodnością ozdób i broni. Widząc Cię w formie Pana Visnu, którego symptomy i forma są transcendentalne, którego nogi rozciągają się od niższych planet, Pan Brahma osiągnął transcendentalne szczęście.

 

07.09.36   Znaczenie:      Pan Brahma będąc całkowicie czystym, mógł zobaczyć oryginalna formę Pana jako Visnu, posiadającego wiele tysięcy twarzy i form. Proces ten nazywany jest samorealizacją. Prawdziwa samorealizacja nie polega na postrzeganiu bezosobowego blasku Pana, ale oglądaniu transcendentalnej formy Pana twarzą w twarz. Werset ten wyraźnie oznajmia, że Pan Brahma ujrzał Najwyższego Pana jako maha-purusa Najwyższą Osobę Boga. Również Arjuna ujrzał Krsnę w ten sposób. Dlatego też powiedział Panu, param brahma param dhama pavitram param bhavan purusam śaśvatam divyam: "Ty jesteś Najwyższą Osobą Boga, ostateczną siedzibą i najwyższą czystością, Absolutną Prawdą. Ty jesteś wieczną transcendentalną i oryginalną osobą." Pan jest parama-purusa, najwyższą formą. Purusam śaśvatam: jest On wiecznie najwyższym podmiotem radości. Bezosobowy Brahman nie przyjmuje formy. Wręcz przeciwnie, blask bezosobowego Brahmana jest emanacją z najwyższej formy Pana. Oczyściwszy się, Brahma mógł zobaczyć najwyższą formę Pana. Bezosobowy Brahman nie może mieć głów, nosów, uszu, rąk i nóg. Nie jest to możliwe, gdyż są to cechy formy Pana.

    Słowo mayamayam oznacza "duchowa wiedza". Wyjaśnia to Madhvacarya. Mayamayam jnana-svarupam. Nie należy uważać, że słowo mayamayam, opisujące formę Pana, oznacza złudzenie. Wręcz przeciwnie, forma Pana jest prawdziwa, a oglądanie jej jest rezultatem doskonałej wiedzy. Bhagavad-gita potwierdza to: bahunam janmanam ante jnanavan mam prapadyate. Słowo jnanavan odnosi się do tego, kto ma doskonałą wiedzę. Osoba taka może zobaczyć Osobę Boga i dlatego podporządkowuje się Panu, którego wiecznie cechuje to, że ma twarz, nos, uszy itd. Nie mając takiej formy, nikt nie może być szczęśliwy. Jednakże Pan jest sac-cid-ananda-vigrahah. Kiedy ktoś cieszy się doskonałym, transcendentalnym szczęściem, może wtedy zobaczyć najwyższą formę Pana (vigraha). W związku z tym Śrila Madhvacarya mówi:

 

gandhakhya devata yadvat    prthivim vyapya tisthati

evam vyaptam jagad visnum    brahmatma-stham dadarśa ha

 

Pan Brahma zobaczył, że tak jak zapachy i kolory przenikają ziemię, tak Najwyższa Osoba Boga w subtelnej formie przenika tę manifestację kosmiczną.

 

07.09.37   Mój drogi Panie, kiedy pojawiłeś się jako Hayagriva, mając głowę konia, zabiłeś dwa demony znane jako Madhu i Kaitabha, które przepełnione były siłami pasji i ignorancji. Następnie przekazałeś Panu Brahmie wiedzę wedyjską. Z tego powodu wszyscy wielcy mędrcy przyjmują, że Twoje formy są transcendentalne, nie zabarwione materialnymi cechami.

 

07.09.37   Znaczenie:      Najwyższa Osoba Boga w Swej transcendentalnej formie jest gotów zawsze chronić Swych bhaktów. Jak wspomina ten werset, Pan w formie Hayagrivy zabił dwa demony zwane Madhu i Kaitabha, kiedy zaatakowały one Pana Brahmę. Współczesne demony myślą, że na początku stworzenia nie było życia. Jednakże ze Śrimad-Bhagavatam dowiadujemy się, że pierwszą żywą istotą stworzoną przez Najwyższą Osobę Boga był Pan Brahma, który posiadł pełne zrozumienie Ved. Na nieszczęście, osoby którym powierzono przekazywanie wiedzy wedyjskiej, takie jak bhaktowie zaangażowani w szerzenie świadomości Krsny, mogą być czasami atakowani przez demony, ale powinny być pewne, że demoniczne ataki nie wyrządzą im krzywdy, ponieważ Pan jest zawsze gotów ich chronić. Vedy dostarczają wiedzy, dzięki której możemy zrozumieć Najwyższą Osobę Boga (vedaiś ca sarvair aham eva vedyah). Bhaktowie Pana są zawsze gotowi szerzyć wiedzę, dzięki której, poprzez świadomość Krsny, można zrozumieć Pana. Jednakże demony, nie będąc w stanie zrozumieć Najwyższego Pana, pełne są ignorancji i pasji. Zatem Pan, którego forma jest transcendentalna, zawsze jest gotów zabijać demony. Poprzez kultywowanie guny dobroci można zrozumieć pozycję transcendentalnego Pana i to, w jaki sposób Pan jest zawsze gotów usunąć wszelkie przeszkody na ścieżce wiodącej do zrozumienia Go.

    Podsumowując, kiedykolwiek Pan inkarnuje, pojawia się On w Swej oryginalnej, transcendentalnej formie. Tak jak Pan mówi w Bhagavad-gicie (4.7):

 

yada yada hi dharmasya    glanir bhavati bharata

abhyutthanam adharmasya    tadatmanam srjamy aham

 

   "Zawsze, kiedy tylko i gdzie tylko zamierają praktyki religijne, o potomku Bharaty i zaczyna szerzyć się bezbożność – wtedy zstępuję osobiście."  Głupotą jest myślenie, że Pan jest oryginalnie bezosobowy, ale przyjmuje materialne ciało, kiedy pojawia się jako osobowa inkarnacja. Kiedykolwiek Pan się pojawia, pojawia się w Swej oryginalnej, transcendentalnej formie, która jest pełną szczęścia formą duchową. Lecz nieinteligentni ludzie, tacy jak Mayavadi, nie mogą zrozumieć transcendentalnej formy Pana i dlatego Pan karci ich mówiąc, avajananti mam mudha manusim tanum aśritam: " Głupcy wyśmiewają Mnie, kiedy przychodzę w tej ludzkiej formie." Kiedykolwiek Pan pojawia się, bez względu na to, czy to jako ryba, żółw, wieprz, czy jakakolwiek inna forma, należy wiedzieć, że zachowuje On Swą transcendentalną pozycję i Jego jedynym zajęciem (jak oznajmia ten werset) jest hatva – zabicie demonów. Pan pojawia się w celu ochrony bhaktów i zabicia demonów. (paritranaya sadhunam vinaśaya ca duskrtam). Ponieważ demony są zawsze gotowe przeciwstawić się cywilizacji wedyjskiej, z pewnością zostaną zabite przez transcendentalną formę Pana.

 

07.09.38   Mój Panie, tak oto pojawiasz się w różnych inkarnacjach jako istota ludzka, zwierzę, wielki święty, półbóg, ryba lub żółw i w ten sposób utrzymujesz całe stworzenie na różnych systemach planetarnych i zabijasz demoniczne zasady. O mój Panie, stosownie do wieku chronisz zasady religii. Jednakże w wieku Kali nie ujawniasz się jako Najwyższa Osoba Boga i dlatego znany jesteś jako Triyuga – Pan, który pojawia się w trzech yugach .

 

07.09.38   Znaczenie:      Tak jak Pan pojawił się tylko po to, aby obronić Pana Brahmę przed atakiem Madhu i Kaitabhy, tak też pojawił się, by chronić wielkiego bhaktę Prahlada Maharaję. Podobnie Pan Caitanya zstąpił, by chronić upadłe dusze Kali-yugi. Są cztery yugi, czyli milenia – Satya, Treta, Dvapara i Kali. We wszystkich yugach prócz Kali-yugi, Pan przychodzi w różnych inkarnacjach i ujawnia się jako Najwyższa Osoba Boga. Jednakże mimo iż Pan Śri Caitanya Mahaprabhu, który pojawia się w Kali-yudze, jest Najwyższą Osobą Boga, nigdy nie twierdzi, że Nim jest. Wręcz przeciwnie, kiedykolwiek zwracano się do Śri Caitanyi Mahaprabhu jako do równie dobrego jak Krsna, Pan Caitanya – ponieważ odgrywał rolę bhakty – zakrywał uszy dłońmi, przecząc temu iż jest tożsamy z Krsną. Pan Caitanya wiedział, że w Kali-yudze będzie wiele fałszywych inkarnacji udających, że są Bogiem i dlatego starał się nie ujawniać jako Najwyższa Osoba Boga. Jednakże Pan Caitanya Mahaprabhu uznawany jest za Najwyższą Osobę Boga w wielu dziełach wedyjskich, szczególnie w Śrimad-Bhagavatam (11.5.32):

 

krsna-varnam tvisakrsnam    sangopangastra-parsadam

yajnaih sankirtana-prayair    yajanti hi sumedhasah

 

W Kali-yudze inteligentni ludzie czczą Najwyższą Osobę Boga w formie Śri Caitanyi Mahaprabhu, który zawsze przebywa w otoczeniu Swoich towarzyszy, takich jak Nityananda, Advaita, Gadadhara i Śrivasa. Cały ruch świadomości Krsny oparty jest na zasadach ruchu sankirtana zapoczątkowanego przez Śri Caitanya Mahaprabhu. Dlatego ten kto próbuje zrozumieć Najwyższą Osobę Boga poprzez ten ruch sankirtana, doskonale zna wszystko. Jest on sumedhas, osobą o prawdziwej inteligencji.

 

07.09.39   Mój drogi Panie planet Vaikuntha, gdzie nie ma niepokoju, mój umysł jest niezwykle grzeszny i pożądliwy, będąc czasami tzw. szczęśliwym, a czasami tzw. strapionym. Umysł mój wypełniony jest rozpaczą i strachem i zawsze pragnie coraz więcej pieniędzy. W ten sposób stał się niezwykle nieczystym i tematy dotyczące Ciebie nigdy go nie zadowalają. Zatem jestem najbardziej upadły i biedny. Będąc na takiej pozycji, jak będę w stanie dyskutować o Twoich czynnościach?

 

07.09.39   Znaczenie:      W wersecie tym Prahlada Maharaja przedstawia siebie jako zwykłego człowieka, mimo iż w rzeczywistości nie ma nic wspólnego z tym materialnym światem. Prahlada jest zawsze usytuowany na planetach Vaikuntha świata duchowego, ale w imieniu upadłych dusz pyta o to, w jaki sposób, kiedy umysł jest zawsze zaniepokojony materialnymi rzeczami, może on dyskutować o transcendentalnej pozycji Pana. Umysł staje się grzesznym ponieważ zawsze popełniamy grzeszne czynności. Wszystko, co nie jest związane ze świadomością Krsny, powinno być uważane za grzeszne. W istocie, Krsna żąda w Bhagavad-gicie (18.66):

 

sarva-dharman parityajya    mam ekam śaranam vraja:

aham tvam sarva-papebhyo    moksayisyami ma śucah

 

   "Porzuć wszelkie rodzaje religii i po prostu podporządkuj się Mnie. Ja wyzwolę cię od wszelkich następstw grzechów. Nie lękaj się więc" Gdy tylko podporządkowujemy się Najwyższej Osobie Boga, Krsnie, Krsna od razu uwolni nas od reakcji grzesznych czynności. Dlatego też, kto nie podporządkował się lotosowym stopom Pana, powinien być uważany za grzesznego, głupiego, zdegradowanego człowieka i z powodu ateistycznych skłonności, pozbawionego wszelkiej prawdziwej wiedzy. Bhagavad-gita (7.15) potwierdza to:

 

na mam duskrtino mudhah    prapadyante naradhamah

mayayapahrta-jnana    asuram bhavam aśritah

 

Dlatego też, szczególnie w tym wieku Kali, należy oczyścić umysł, a jest to możliwe jedynie poprzez intonowanie maha-mantry Hare Krsna. Ceto-darpana-marjanam. W tym wieku, proces intonowania maha-mantry Hare Krsna jest jedyną metodą, dzięki której można oczyścić grzeszny umysł. Kiedy umysł jest całkowicie oczyszczony ze wszelkich grzesznych reakcji, wtedy można zrozumieć swój obowiązek w tej ludzkiej formie życia. Przeznaczeniem ruchu świadomości Krsny jest wykształcenie grzesznych ludzi, tak aby po prostu dzięki intonowaniu maha-mantry Hare Krsna mogli stać się pobożnymi.

 

harer nama harer nama     harer namaiva kevalam

kalau nasty eva nasty eva    nasty eva gatir anyatha

 

W tym wieku Kali, aby oczyścić serce, aby stać się mądrym i poważnym – należy intonować maha-mantrę Hare Krsna. Inne metody nie mają żadnej wartości. Prahlada Maharaja poparł ten proces w poprzednich wersetach. Tvad-virya-gayana-mahamrta-magna-cittah. Prahlada potwierdza dalej, że jeżeli umysł danej osoby jest zawsze pogrążony w myślach o Krsnie, to samo to oczyści tę osobę i utrzyma na zawsze jej czystość. Aby zrozumieć Pana i Jego czynności, należy uwolnić swój umysł od wszelkich zanieczyszczeń świata materialnego, a dokonać tego można po prostu dzięki intonowaniu świętego imienia Pana. W ten sposób całkowicie uwalniamy się z wszelkiej materialnej niedoli.

 

07.09.40   Mój drogi Panie, moja pozycja przypomina pozycję osoby mającej wiele żon, z których każda próbuje przyciągnąć swego męża na własny sposób. Na przykład, język przyciągany jest do smacznych potraw, genitalia do seksu z atrakcyjną kobietą, a zmysł dotyku do kontaktu z miękkimi rzeczami. Brzuch, mimo iż pełen, zawsze pragnie jeść więcej, a ucho, nie próbując słuchać o Tobie, jest zazwyczaj przyciągane do piosenek filmowych. Zmysł zapachu pociągany jest jeszcze w inną stronę, niespokojne oczy przyciągane są do scen zadowalania zmysłów, a zmysły działania przyciągane są jeszcze gdzie indziej. Zatem jestem niewątpliwie skrępowany.

 

07.09.40   Znaczenie:      Przeznaczeniem ludzkiej formy życia jest realizacja Boga, jednakże proces ten, rozpoczynający się od śravanam kirtanam visnoh – słuchania i intonowania świętych imion Pana – jest tak długo zakłócany, jak długo nasze zmysły ulegają materialnym atrakcjom. Zatem służba oddania oznacza oczyszczenie zmysłów. W uwarunkowanym stanie nasze zmysły okryte są materialnym zadowalaniem zmysłów i dopóki ktoś nie jest szkolony w oczyszczaniu zmysłów, dopóty nie może stać się bhaktą. Dlatego też w naszym ruchu świadomości Krsny od samego początku polecamy, aby ograniczyć czynności zmysłów, a szczególnie języka, o którym Śrila Bhaktivinoda Thakura mówi, że jest najbardziej chciwy i niepokonany. Aby powstrzymać tę atrakcję języka, otrzymujemy autorytatywną radę, aby nie jeść mięsa i podobnych niejadalnych rzeczy i aby nie pozwalać językowi na pragnienie picia czy palenia. Zakazane jest nawet picie herbaty i kawy. Podobnie, genitalia muszą być powstrzymywane od zakazanego seksu. Bez takiego ograniczenia zmysłów nie można zrobić postępu w świadomości Krsny. Jedyną metodą kontrolowania zmysłów jest intonowanie i słuchanie świętego imienia Pana. W innym wypadku będziemy zawsze niepokojeni, tak jak pan domu, który ma więcej niż jedną żonę, jest zawsze niepokojony przez nie dla zadowalania zmysłów.

 

07.09.41   Mój drogi Panie, Ty jesteś zawsze transcendentalnie usytuowany po drugiej stronie rzeki śmierci, lecz z powodu reakcji naszych własnych czynów, my cierpimy po tej stronie. Zaprawdę, upadliśmy do tej rzeki i nieustannie cierpimy bóle narodzin i śmierci i jemy okropne rzeczy. Teraz łaskawie spójrz na nas – nie tylko na Mnie, lecz również na wszystkich innych, którzy cierpią – i dzięki Swej bezprzyczynowej łasce i współczuciu, uratuj nas i utrzymuj.

 

07.09.41   Znaczenie:      Prahlada Maharaja, czysty Vaisnava, modli się do Pana nie tylko za siebie, ale za wszystkie inne cierpiące żywe istoty. Są dwie klasy Vaisnavów – bhajananandi i gosthy-anandi. Bhajananandi czczą Pana jedynie dla własnej korzyści, ale gosthy-anandi próbują wznieść innych do świadomości Krsny, tak aby i oni mogli zostać uratowani. Głupcy, którzy nie mogą dostrzec powtarzających się narodzin i śmierci i innych nieszczęść materialistycznego życia, nie mają pewności, co stanie się z nimi w ich następnym życiu. W istocie, ci głupi, materialnie zanieczyszczeni dranie stworzyli nieodpowiedzialny styl życia, który nie zważa na życie następne. Nie wiedzą, że odpowiednio do naszych czynności, otrzymujemy ciało wybrane spośród 8 400 000 gatunków. Bhagavad-gita opisuje tych drani jako duskrtino mudhah. Niewielbiciele ci, którzy nie są świadomi Krsny, muszą angażować się w grzeszne czynności, dlatego też nazywani są mudha – głupcami i draniami. Są takimi głupcami, że nie wiedzą, co stanie się z nimi w ich następnym życiu. Mimo iż widzą różnorodność żywych istot jedzących okropne rzeczy – świnie jedzące odchody, krokodyle jedzące wszelkiego rodzaju mięso itd. – nie rozumieją, że oni sami, z powodu jedzenia wszelkiego rodzaju nonsensownych rzeczy w tym życiu, będą musieli jeść najbardziej ohydne rzeczy w swym życiu następnym. Vaisnava zawsze obawia się takiego ohydnego życia i aby uwolnić się od takich okropnych warunków, pełni służbę oddania dla Pana. Z powodu współczucia dla nich Pan pojawia się dla ich korzyści.

 

yada yada hi dharmasya    glanir bhavati bharata

abhyutthanam adharmasya    tadatmanam srjamy aham

 

   "Zawsze, kiedy tylko i gdzie tylko zamierają praktyki religijne, o potomku Bharaty i zaczyna szerzyć się bezbożność – wtedy zstępuję osobiście." (Bg. 4.7).Pan jest zawsze gotów pomagać upadłym duszom, lecz ponieważ są one głupcami i draniami, nie przyjmują świadomości Krsny i nie przestrzegają instrukcji Krsny. Dlatego też, mimo iż Śri Caitanya Mahaprabhu jest samym Najwyższym Panem, Krsną, przychodzi jako bhakta, aby nauczać ruchu świadomości Krsny.  Yare dekha, tare kaha 'krsna'-upadeśa. Dlatego też należy stać się szczerym sługą Krsny. Amara ajnaya guru hana tara’ ei deśa (Cc. Madhya 7.128). należy stać się guru i po prostu poprzez nauczanie nauk Bhagavad-gity szerzyć świadomość Krsny na całym świecie.

 

07.09.42   O mój Panie, o Najwyższa Osobo Boga, oryginalny mistrzu duchowy całego świata, jaką trudność może sprawić Tobie, który zarządzasz sprawami wszechświata, wyzwolenie upadłych dusz, pełniących służbę dla Ciebie? Jesteś przyjacielem całej cierpiącej ludzkości, a dla wielkich osobistości rzeczą niezbędną jest okazywanie łaski głupcom. Dlatego też myślę, że okażesz Swą bezprzyczynową łaskę osobom takim jak my, które pełnią służbę dla Ciebie.

 

07.09.42   Znaczenie:      W wersecie tym słowa priya-janan anusevatam nah wskazują, że Najwyższy Pan, Najwyższa Osoba Boga, jest bardzo życzliwy dla bhaktów, którzy działają zgodnie z instrukcjami Jego czystego bhakty. Innymi słowy, należy stać się sługą sługi Pana. Jeżeli ktoś pragnie stać się bezpośrednio sługą Pana, nie jest to tak owocne, jak pełnienie służby dla sługi Pana. Jest to wskazówka Śri Caitanyi Mahaprabhu, który pokazuje nam, jak stać się gopi-bhartuh pada-kamalayor dasa-dasanudasah. Nie należy być dumnym ze stania się bezpośrednio sługą Najwyższej Osoby Boga. Należy raczej odszukać czystego bhaktę, sługę Pana i zaangażować się w służbę dla niego. Im bardziej stajemy się sługą sługi, tym większą osiągamy doskonałość w służbie oddania. Takie jest również zalecenie Bhagavad-gity: evam parampara-praptam imam rajarsayo viduh. Naukę Najwyższej Osoby Boga zrozumieć można jedynie poprzez system parampara. W związku z tym Śrila Narottama dasa Thakura mówi, tandera carana sevi bhakta-sane vasa: "Pragnę służyć lotosowym stopom bhaktów Pana i żyć z bhaktami. Janame janame haya, ei abhilasa. Idąc w ślady Narottama dasa Thakury należy pragnąć, aby życie po życiu być sługą sługi Pana. Śrila Bhaktivinoda Thakura również śpiewa, tumi ta'thakura, tomara kukura, baliya janaha more: "O mój Panie, o Vaisnavo, proszę uważaj mnie za swego psa." Należy stać się psem Vaisnavy, czystego bhakty, ponieważ czysty bhakta może bez trudu dać Krsnę. Krsna se tomara, krsna dite para. Krsna jest własnością czystego bhakty i jeżeli przyjmiemy schronienie czystego bhakty, z łatwością może on dać nam Krsnę. Prahlada pragnie pełnić służbę dla bhakty i dlatego modli się do Krsny, "Mój drogi Panie, łaskawie udziel mi schronienia Twego bardzo drogiego bhakty, tak abym mógł pełnić służbę dla niego i w ten sposób Cię zadowolić." Mad-bhakta-puja-bhayadhika (Bhag. 11.19.21) Pan mówi, "Pełnienie służby dla Mojego bhakty jest lepsze, niż próbowanie pełnienia służby oddania dla Mnie."

   Innym ważnym punktem w tym wersecie jest to, że Prahlada Maharaja nie pragnie sam osiągnąć korzyści poprzez pełnienie służby oddania. Wręcz przeciwnie, modli się do Pana, abyśmy wszyscy – upadłe dusze tego materialnego świata – mogli dzięki łasce Pana zaangażować się w służbę dla jego sługi i w ten sposób osiągnąć wyzwolenie. Okazanie łaski nie sprawia Panu trudności, zatem Prahlada Maharaja poprze szerzenie świadomości Krsny pragnie uratować cały świat.

 

07.09.43   O najlepszy spośród wielkich osobistości, nie obawiam się wcale materialnej egzystencji, gdyż gdziekolwiek przebywam, jestem w pełni zaabsorbowany myślami o Twoich chwałach i czynnościach. Niepokoję się jedynie o tych głupców i drani, którzy robią staranne plany dla osiągnięcia materialnego szczęścia i utrzymania swoich rodzin, społeczeństw i krajów. Jestem po prostu zainteresowany miłością dla nich.

 

07.09.43   Znaczenie:      Każdy na całym świcie robi wielkie plany, aby uniknąć nieszczęść materialnego świata. Jest tak w chwili obecnej, było tak w przeszłości i będzie w przyszłości. Niemniej jednak, mimo iż wszyscy robią staranne plany polityczne, społeczne i kulturowe, zostali opisani tutaj jako vimudha, głupcy. Bhagavad-gita opisuje materialny świat jako duhkhalayam aśaśvatam – tymczasowy i pełen nieszczęść. Jednakże głupcy ci próbują zmienić materialny świat na sukhalayam, miejsce szczęścia, nie wiedząc, w jaki sposób wszystko funkcjonuje poprzez aranżację materialnej natury, która działa na swój własny sposób.

 

prakrteh kriyamanani    gunaih karmani sarvaśah

ahankara-vimudhatma    kartaham iti manyate

 

   "Zdezorientowana dusza, znajdując się pod wpływem fałszywego ego, siebie uważa za sprawcę czynów, które w rzeczywistości spełniane są przez trzy siły materialnej natury." (Bg. 3.27)

    Istnieje plan dla materialnej natury, której uosobienie znane jest jako Durga, aby karać demony. Mimo iż asury, bezbożne demony, walczą o egzystencję, bezpośrednio atakuje ich bogini Durga o dziesięciu rękach, w których trzyma różne bronie dla wymierzania im kar. Jej wierzchowcem jest lew, czyli siły pasji i ignorancji. Każdy bardzo ciężko zmaga się, aby walczyć z siłami pasji i ignorancji i pokonać naturę materialną, lecz ostatecznie prawa natury pokonują wszystkich.

   Pomiędzy światem materialnym a duchowym istnieje rzeka znana jako Vaitarani i aby dostać się na drugą stronę, do świata duchowego, należy przekroczyć tę rzekę. Jest to niezwykle trudne zadanie. Pan mówi w Bhagavad-gicie (7.14), daivi hy esa gunamayi  mama maya duratyaya: "Niełatwo jest przezwyciężyć tę Moją boską, składającą się z trzech sił natury materialnej energię."  W wersecie tym użyto tego samego słowa, duratyaya, czyli "bardzo trudna." Zatem jedynie dzięki łasce Najwyższego Pana można przekroczyć surowe prawa materialnej natury. Niemniej jednak, mimo iż plany wszystkich materialistów kończą się fiaskiem, nieustannie próbują oni osiągnąć szczęście w tym materialnym świecie. Dlatego też zostali opisani jako vimudha – pierwszej klasy głupcy. Jeśli zaś chodzi o Prahladę Maharaję, to nie był on wcale nieszczęśliwy, ponieważ mimo iż był w materialnym świecie, był w pełni świadomy Krsny. Osoby świadome Krsny, które próbują służyć Panu, nie są nieszczęśliwe, natomiast ten, kto nie ma żadnych osiągnięć w świadomości Krsny i walczy o byt jest nie tylko głupi, lecz także niezwykle nieszczęśliwy. Prahlada Maharaja był jednocześnie szczęśliwy i nieszczęśliwy. Czuł radość i transcendentalne szczęście, gdyż był świadomy Krsny, a jednak był wielce nieszczęśliwy z powodu głupców i drani, którzy robią staranne plany dla osiągnięcia szczęścia w tym materialnym świecie.

 

07.09.44   Mój drogi Panie Nrsimhadevo, widzę, że jest naprawdę wiele świętych osób, lecz są one zainteresowane jedynie własnym wyzwoleniem. Nie dbając o wielkie miasta, udają się w Himalaje czy do lasu, by medytować, zachowując śluby milczenia [mauna-vrata]. Nie są zainteresowani wyzwalaniem innych. Jednakże jeśli chodzi o mnie, nie pragnę wyzwolenia jedynie dla siebie. Nie chcę pozostawić tych biednych głupców i drani. Wiem, że bez świadomości Krsny, bez przyjęcia schronienia Twoich lotosowych stóp, nikt nie może być szczęśliwy. Dlatego też pragnę przywieść ich z powrotem do schronienia u Twych lotosowych stóp.

 

07.09.44   Znaczenie:      To jest postanowienie Vaisnavy, czystego bhakty Pana. Osobiście nie ma on żadnych problemów, nawet jeśli musi pozostać w tym materialnym świecie, gdyż jest jedynie zainteresowany pozostaniem w świadomości Krsny. Osoba świadoma Krsny może udać się nawet do piekła i nadal być szczęśliwa. Dlatego też Prahlada Maharaja powiedział naivodvije para duratyaya-vaitaranyah: "O najlepsza spośród wielkich osobistości, nie obawiam się wcale materialnej egzystencji." Czysty bhakta nigdy, w żadnych warunkach życia, nie jest nieszczęśliwy.  Śrimad-Bhagavatam (6.17.28.) potwierdza to:

 

narayana-parah sarve    na kutaścana bibhyati

svargapavarga-narakesv    api tulyartha-darśinah

 

   "Bhaktowie w pełni zaangażowani w służbę oddania dla Najwyższej Osoby Boga, nie obawiają się żadnych warunków życia. Dla nich planety niebiańskie, wyzwolenie i planety piekielne są tym samym, ponieważ bhaktowie tacy zainteresowani są jedynie służbą dla Pana."

    Dla bhakty życie na planetach niebiańskich i życie na planetach piekielnych jest tym samym, ponieważ nie żyje on ani w niebie, ani w piekle, lecz z Krsną w świecie duchowym. Karmici i jnani nie rozumieją sekretu bhakty. Dlatego też karmici próbują być szczęśliwi poprzez materialne aranżacje, a  jnani próbują być szczęśliwi dzięki staniu się jednym z Najwyższym. Bhakta nie jest tym zainteresowany. Nie interesuje go tzw. medytacja w Himalajach czy w lesie. Wręcz przeciwnie, jego uwaga skierowana jest ku najbardziej ruchliwej części świata, gdzie naucza świadomości Krsny. W tym celu został zapoczątkowany ruch świadomości Krsny. My nie uczymy ludzi, aby medytowali w ustronnym miejscu tylko po to, by mogli pokazać jak wielki zrobili postęp i byli dumni ze swej tzw. transcendentalnej medytacji, mimo iż angażują się we wszelkiego rodzaju głupie materialistyczne czynności. Vaisnava, jak Prahlada Maharaja, nie jest zainteresowany takim pokazem postępu duchowego. Pragnie on oświecać ludzi w świadomości Krsny, gdyż jest to jedyny sposób, aby byli szczęśliwi. Prahlada Maharaja mówi wyraźnie, nayam tvad asya  śaranam bhramato 'nupaśye: "Wiem, że bez świadomości Krsny, bez przyjęcia schronienia Twych lotosowych stóp, nikt nie może być szczęśliwy." Życie po życiu bąkamy się po wszechświecie, lecz dzięki łasce bhakty, sługi Śri Caitanyi Mahaprabhu, można zostać naprowadzonym na trop świadomości Krsny, a następnie osiągnąć szczęście nie tylko w tym świcie, lecz również powrócić do domu, z powrotem do Boga. Taki jest prawdziwy cel życia. Członkowie ruchu świadomości Krsny nie są zainteresowani tzw. medytacją w Himalajach czy w lesie, która będzie jedynie pokazem medytacji, ani też nie są zainteresowani otwieraniem wielu szkół yogi i medytacji w miastach. Raczej każdy członek ruchu świadomości Krsny pragnie chodzić od drzwi do drzwi i próbować przekonać ludzi o naukach Bhagavad-gity Takiej Jaką Jest, naukach Pana Caitanyi. Taki jest cel ruchu Hare Krsna. Członkowie ruchu świadomości Krsny muszą być całkowicie przekonani, że bez Krsny nie można być szczęśliwym. W ten sposób osoba świadoma Krsny unika wszelkiego rodzaju fałszywych spirytualistów, transcendentalistów, medytatorów, monistów, filozofów i filantropów.

 

07.09.45   Życie seksualne porównane jest do pocierania dwóch dłoni dla doznania ulgi od swędzenia. Grhamedhi, tzw. grhasthowie pozbawieni wiedzy duchowej myślą, że to swędzenie jest najwyższą platformą szczęścia, mimo iż w rzeczywistości jest ono źródłem nieszczęścia. Krpana, głupcy będący dokładnym przeciwieństwem braminów, nie są zadowoleni z powtarzających się przyjemności zmysłowych. Jednakże dhira, osoby poważne i tolerujące to swędzenie, nie podlegają cierpieniom głupców i drani.

 

07.09.45   Znaczenie:      Materialiści myślą, że życie seksualne jest najwyższą  formą szczęścia w tym materialnym świecie i dlatego robią staranne plany dla zadowolenia swoich zmysłów, szczególnie genitaliów. Widzimy to wszędzie, a szczególnie w świecie zachodnim, gdzie robi się bezustanne aranżacje, by na różne sposoby osiągnąć satysfakcję w życiu seksualnym. W rzeczywistości jednakże nikogo nie uczyniło to szczęśliwym. Nawet hipisi, którzy porzucili materialistyczne komforty swych ojców i dziadków, nie mogą porzucić sensacyjnego szczęścia życia seksualnego. W wersecie tym osoby takie zostały określone jako krpana, skąpcy. Ludzka forma życia jest niezwykle cenna, gdyż w życiu tym można wypełnić cel istnienia. Jednakże na nieszczęście, z powodu braku wykształcenia i kultury, ludzie padają ofiarą fałszywego szczęścia życia seksualnego. Dlatego też Prahlada Maharaja radzi, aby nie dać się zwieść takiej cywilizacji zadowalania zmysłów, a szczególnie życiu seksualnemu. Należy być raczej osobą poważną, unikającą zadowalania zmysłów. Wpływ natury materialnej jest bardzo trudny do pokonania, ale jak mówi Krsna w Bhagavad-gicie (7.17), mam eva ye prapadyante, mayam etam taranti te: kto dobrowolnie podporządkowuje się lotosowym stopom Krsny, ten z łatwością może zostać uratowany.

    W związku z niskiej klasy szczęściem życia seksualnego, Yamunacarya powiedział:

 

yadavadhi mama cetah krsna-padaravinde

nava-nava-rasa-dhamanudyata rantum asit

tadavadhi bata nari-sangame smaryamane

bhavati mukha-vikarah sustu nisthivanam ca

 

   "Odkąd zaangażowałem się w transcendentalną służbę miłości dla Krsny, znajdując w Nim ciągle nową przyjemność, kiedy tylko pomyślę o przyjemności seksualnej, spluwam na tę myśl i usta moje wykrzywiają się z niesmakiem."  Yamunacarya był poprzednio wielkim królem, który na różne sposoby cieszył się szczęściem płynącym z życia seksualnego, ale ponieważ później zaangażował się w służbę dla Pana, cieszył się szczęściem duchowym i nienawidził myśleć o życiu seksualnym. Jeżeli nachodziły go myśli o seksie, wtedy spluwał z niesmakiem.

 

07.09.46   O Najwyższa Osobo Boga, na ścieżce do wyzwolenia jest dziesięć zalecanych zasad – milczenie, nie odzywanie się do nikogo, wypełnianie ślubów, gromadzenie wszelkiego rodzaju wiedzy wedyjskiej, oddawanie się wyrzeczeniom, studiowanie Ved i innej literatury wedyjskiej, wypełnianie obowiązków varnaśrama-dharmy, objaśnianie śastr, przebywanie w odosobnionym miejscu, ciche intonowanie mantr i pogrążenie się w transie. Te różne metody wyzwolenia zazwyczaj są jedynie zawodowymi praktykami i środkami utrzymania dla tych, którzy nie pokonali swych zmysłów. Ponieważ osoby takie są fałszywie dumne, procesy te mogą nie zakończyć się sukcesem.

 

07.09.46   Znaczenie:      Śrimad-Bhagavatam  (6.1.15.) oznajmia:

 

kecit kevalaya bhaktya    vasudeva-parayanah

agham dhunvanti kartsnyena    niharam iva bhaskarah

 

   "Jedynie rzadka osoba, która podjęła całkowitą, czystą służbę oddania dla Pana, może wykorzenić chwasty grzesznych czynności tak, by już nigdy nie mogły na nowo odżyć. Może zrobić to po prostu dzięki pełnieniu służby oddania, tak jak słońce może od razu rozproszyć swymi promieniami mgłę."  Prawdziwym celem ludzkiego życia jest osiągnięcie wyzwolenia z materialnego uwikłania. Takie wyzwolenie można osiągnąć poprzez różne metody (tapasa brahmacaryena śamena ca damena ca), ale każda z nich, w większym lub mniejszym stopniu, uzależniona jest od tapasyi, wyrzeczenia, którego początkiem jest celibat. Śukadeva Gosvami mówi, że ci, którzy są vasudeva-parayana – w pełni podporządkowani lotosowym stopom Pana Vasudevy, Krsny – automatycznie osiągają rezultaty mauny (milczenia), vraty (ślubów) i innych podobnych metod – po prostu dzięki pełnieniu służby oddania. Innymi słowy, metody te nie są tak potężne. Kiedy ktoś rozpoczyna służbę oddania, z łatwością może praktykować wszystkie z nich.

    Na przykład mauna nie oznacza, że należy po prostu przestać mówić. Przeznaczeniem języka jest mówienie, mimo iż czasami, dla zrobienia wielkiego pokazu, ktoś może zachowywać milczenie. Jest wiele osób, które zachowują milczenie przez jakiś dzień w tygodniu. Jednakże Vaisnavowie nie praktykują takiego milczenia. Milczenie oznacza nie mówienie głupstw. Mówcy na zgromadzeniach, konferencjach i spotkaniach zazwyczaj przemawiają tak głupio, jak ropuchy. Śrila Rupa Gosvami opisał to jako vaco vegam. Ktoś, kto pragnie powiedzieć coś, może okazać się wielkim mówcą, lecz zamiast mówić nonsensy, lepiej jest zachować milczenie. Dlatego też ta metoda zachowywania milczenia polecana jest dla osób, które są bardzo przywiązane do mówienia nonsensów. Kto nie jest bhaktą, musi mówić głupstwa, gdyż nie ma on mocy, by mówić o chwałach Krsny. Zatem cokolwiek mówi, jest wywoływane wpływem złudnej energii i porównane jest do kumkania żaby. Jednakże ten, kto mówi o chwałach Pana, nie musi zachowywać milczenia. Caitanya Mahaprabhu poleca, kirtaniyah sada harih: należy intonować chwały Pana 24 godziny na dobę. Nie ma kwestii stawania się mauna, czyli milczącym.

    Dziesięć procesów wyzwolenia, czy doskonalenia na ścieżce wyzwolenia, nie jest przeznaczonych dla bhaktów. Kevalaya bhaktya: jeżeli ktoś po prostu pełni służbę oddania dla Pana, wtedy automatycznie przestrzega wszystkich 10-ciu metod wyzwolenia. Prahlada Maharaja proponuje, iż takie procesy mogą być polecane ajitendriya, tym którzy nie są w stanie pokonać zmysłów. Jednakże bhaktowie pokonali już swoje zmysły. Sarvopadhi-vinirmuktam tat-paratvena nirmalam: bhakta jest już wolny od materialnego zanieczyszczenia. Dlatego też Śrila Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura powiedział:

 

dusta mana! tumi kisera vaisnava ? pratisthara tare, nirjanera ghare,

tava harinama kevala kaitava

 

Jest wiele osób, które lubią intonować mantrę Hare Krsna w cichym ustronnym miejscu, ale kto nie jest zainteresowany nauczaniem, nieustannym rozmawianiem z niewielbicielami, ten ma wielkie trudności z pokonaniem wpływu sił natury. Dlatego też, dopóki ktoś nie jest niezwykle zaawansowany w świadomości Krsny, dopóty nie powinien imitować Haridasa Thakury, który nie zajmował się niczym innym, jedynie nieustannie intonował święte imię, 24 godziny na dobę. Prahlada Maharaja nie potępia takiego procesu; akceptuje go. Jednakże bez aktywnej służby dla Pana, jedynie poprzez takie metody zazwyczaj nie można osiągnąć wyzwolenia. Jedynie z powodu fałszywej dumy nie można osiągnąć wyzwolenia.

 

07.09.47   Dzięki autoryzowanej wiedzy wedyjskiej można zrozumieć, że formy przyczyny i skutku w manifestacji kosmicznej należą do Najwyższej Osoby Boga, gdyż manifestacja kosmiczna jest Jego energią. Zarówno przyczyna, jak i skutek nie są niczym innym, jak tylko energiami Pana. Dlatego też, o mój Panie, tak jak mądry człowiek, dzięki rozważeniu przyczyny i skutku może zobaczyć, w jaki sposób ogień przenika drzewo, tak ci, którzy pełnią służbę oddania dla Ciebie, rozumieją, w jaki sposób jesteś zarówno przyczyną jak i skutkiem.

 

07.09.47   Znaczenie:      Jak zostało to wytłumaczone w poprzednich wersetach, wielu tzw. studentów duchowego zrozumienia przestrzega dziesięciu różnych metod, znanych jako mauna-vrata-śruta-tapo-'dhyayana-sva-dharma-vyakhya-raho-japa-samadhayah. Może to być bardzo atrakcyjne, ale poprzez stosowanie tych metod, w rzeczywistości nie można zrozumieć prawdziwej przyczyny, skutku i pierwotnego źródła wszystkiego (janmady asya yatah). Oryginalnym źródłem wszystkiego jest Sam Najwyższa Osoba Boga (sarva-karana-karanam). Oryginalnym źródłem wszystkiego jest Krsna, najwyższy władca. Iśvarah paramah krsnah sac-cid-ananda-vigrahah. Ma On wieczną, duchową formę. Prawdę powiedziawszy, jest On źródłem wszystkiego (bijam mam sarva-bhutanam). Najwyższa Osoba Boga jest przyczyną wszystkich manifestacji, jakie istnieją. Nie można tego zrozumieć poprzez tzw. milczenie czy jakąkolwiek inna wymyśloną metodę. Najwyższą przyczynę można zrozumieć jedynie poprzez służbę oddania, jak stwierdza to Bhagavad-gita: (bhaktya mam abhijanati). W innym miejscu w Śrimad-Bhagavatam (11.14.21), Najwyższy Bóg osobiście mówi, bhaktyaham ekaya grahyah: oryginalną przyczynę wszystkich przyczyn, Najwyższą Osobę można zrozumieć jedynie poprzez służbę oddania, a nie przez sztuczne popisy.

 

07.09.48   O Najwyższy Panie, w rzeczywistości jesteś powietrzem, ziemią, ogniem, niebem i wodą. Ty jesteś obiektami percepcji zmysłowej, powietrzem życia, pięcioma zmysłami, umysłem, świadomością i fałszywym ego. W istocie, Ty jesteś wszystkim, subtelnym i wulgarnym. Materialne elementy i wszystko, co jest wyrażane poprzez słowa czy umysł, nie są niczym innym, jak tylko Tobą.

 

07.09.48   Znaczenie:      Jest to koncepcja wszechprzenikalności Najwyższej Osoby Boga, która tłumaczy, w jaki sposób przenika On wszystko i wszędzie. Sarvam khalv idam brahma: wszystko jest Brahmanem – Najwyższym Brahmanem, Krsną. Nic nie istnieje bez Niego. W Bhagavad-gicie (9.4) Pan mówi:

 

maya tatam idam sarvam    jagad avyakta-murtina

mat-sthani sarva-bhutani   na caham tesv avasthitah

 

   "Istnieję wszędzie i wszystko istnieje we Mnie, a mimo to nie jestem wszędzie widoczny." Pana można zobaczyć jedynie poprzez służbę oddania. Tatra tisthami narada yatra gayanti mad-bhaktah: Najwyższy Pan przebywa tylko tam, gdzie Jego bhaktowie intonują Jego chwały.

 

07.09.49   Ani trzy siły materialnej natury [sattva-guna, rajo-guna i tamo-guna], ani bóstwa przewodnie kontrolujące te trzy siły, ani pięć elementów wulgarnych, umysł, półbogowie, czy istoty ludzkie – nie mogą zrozumieć Waszej Wysokości, gdyż wszyscy oni podlegają narodzinom i zniszczeniu. Biorąc to pod uwagę, osoby duchowo zaawansowane podjęły służbę oddania. Mędrcy tacy prawie nie zważają na studiowanie Ved. Zamiast tego pełnią praktyczną służbę oddania.

 

07.09.49   Znaczenie:      Jak powiedziane jest w wielu miejscach, bhaktya mam abhijanati: Najwyższego Pana można zrozumieć jedynie przez służbę oddania. Inteligentna osoba, bhakta, nie dba zbytnio o praktyki wspomniane w wersecie 46 (mauna-vrata-śruta-tapo-'dhyayana-sva-dharma). Po zrozumieniu Najwyższego Pana poprzez służbę oddania, bhaktowie tacy nie są już dłużej zainteresowani studiowaniem Ved. W istocie, potwierdzają to również Vedy. Vedy mówią, kim artha vayam adhyesyamahe kim artha vayam vaksyamahe. Na cóż zda się studiowanie tak wielu dzieł wedyjskich? Na cóż zda się wyjaśnianie ich na różne sposoby? Vayam vaksyamahe. Nie ma potrzeby, aby ktokolwiek dalej studiował literaturę wedyjską i także nie ma potrzeby, aby ktokolwiek opisywał ją poprzez filozoficzna spekulację. Bhagavad-gita (2.52) również mówi:

 

yada te moha-kalilam    buddhir vyatitarisyati

tada gantasi nirvedam    śrotavyasya śrutasya ca

 

Kto zrozumie Najwyższą Osobę Boga poprzez pełnienie służby oddania, ten zarzuca studiowanie literatury wedyjskiej. W innym miejscu jest powiedziane, aradhito yadi haris tapasa tatah kim. Kto może zrozumieć Najwyższą Osobę Boga i pełnić służbę dla Niego, ten nie musi oddawać się srogim wyrzeczeniom, pokutom itd. Jeżeli po spełnieniu srogich wyrzeczeń i pokut nie rozumie się Najwyższej Osoby Boga, to praktyki takie są bezużyteczne.

 

07.09.50   Dlatego, o Najwyższa Osobo Boga, najlepszy ze wszystkich osób, którym ofiarowuje się modlitwy, składam Tobie moje pełne szacunku pokłony, gdyż bez pełnienia sześciu rodzajów służby oddania dla Ciebie – ofiarowywania modlitw, dedykowania wszystkich rezultatów czynności, wielbienia Cię, pracowania z Twego ramienia, nieustannego pamiętania Twych lotosowych stóp i słuchania o Twoich chwałach – któż może osiągnąć to, co przeznaczone jest dla paramahamsów?

 

07.09.50   Znaczenie:      Vedy zalecają: nayam atma pravacanena labhyo na medhaya na bahuna śrutena. Najwyższej Osoby Boga nie można zrozumieć jedynie poprzez studiowanie Ved i ofiarowywanie modlitw. Najwyższego Pana można zrozumieć jedynie dzięki Jego łasce. Zatem procesem zrozumienia Pana jest bhakti. Bez bhakti, samo przestrzeganie nakazów wedyjskich nie będzie wcale pomocne w zrozumieniu Prawdy Absolutnej. Proces bhakti rozumie paramahamsa, ten który przyjął esencję wszystkiego. Rezultaty bhakti przeznaczone są dla takiego paramahamsy, a stanu tego nie można osiągnąć poprzez żaden proces wedyjski poza służbą oddania. Inne procesy, jak jnana czy yoga, mogą zakończyć się sukcesem jedynie wtedy, kiedy zmieszane są z bhakti. Gdy mówimy o jnana-yodze, karma-yodze i dhyana-yodze, słowo yoga wskazuje na bhakti. Bhakti-yoga, czyli buddhi-yoga, spełniana z inteligencją i pełną wiedzą, jest jedyną pomyślna metodą powrotu do domu, z powrotem do Boga. Kto pragnie uwolnić się od cierpień materialnej egzystencji, powinien podjąć służbę oddania, by szybko osiągnąć ten cel.

 

07.09.51   Wieli święty Narada powiedział: W ten sposób Prahlada Maharaja uspokoił Pana Nrsimhadevę, ofiarowując Mu modlitwy z transcendentalnej platformy. Pan porzucił Swój gniew i będąc bardzo łaskawym dla Prahlady, który składał pokłony, tak oto przemówił do niego.

 

07.09.51   Znaczenie:      Ważne jest słowo nirguna. Filozofowie Mayavadi przyjmują, że Prawda Absolutna jest nirguna czy nirakara. Słowo nirguna odnosi się do tego, kto nie posiada materialnych cech. Pan, będąc pełnym cech duchowych, porzucił wszelki gniew i przemówił do Prahlady.

 

07.09.52   Najwyższa Osoba Boga powiedział: Mój drogi najszlachetniejszy Prahlado, najlepszy z rodziny asurów, niech sprzyja ci wszelkie szczęście. Jestem z Ciebie bardzo zadowolony. Spełnianie pragnień wszystkich żywych istot jest Moją rozrywką, więc możesz prosić Mnie o każde błogosławieństwo, którego spełnienia pragniesz.

 

07.09.52   Znaczenie:      Najwyższa Osoba Boga znany jest jako bhakta-vatsala, Najwyższa Osoba, który jest bardzo przywiązany do Swoich bhaktów. To, że Pan ofiarował Swemu bhakcie wszelkie błogosławieństwa, nie jest niczym niezwykłym. Najwyższa Osoba Boga powiedział, "Spełniam pragnienia każdego. Ponieważ jesteś Moim bhaktą, w naturalny sposób otrzymasz to, czego pragniesz dla siebie, a jeżeli modlisz się o kogoś innego, modlitwa ta również będzie spełniona." Zatem jeżeli zbliżymy się do Najwyższego Pana czy Jego bhakty lub jeśli otrzymamy błogosławieństwa bhakty, w naturalny sposób osiągniemy błogosławieństwa Najwyższego Pana. Yasya prasadad bhagavat-prasadah. Śrila Viśvanatha Cakravarti Thakura mówi, że kto zadowoli Vaisnava mistrza duchowego, ten osiągnie spełnienie wszystkich swych pragnień.

 

07.09.53   Żyj długo, mój drogi Prahlado. Bez zadowolenia Mnie, nie można Mnie docenić czy zrozumieć. Lecz dla tego, kto widział Mnie lub zadowolił, nie ma już nic, nad czym mógłby rozpaczać dla własnego zadowolenia.

 

07.09.53   Znaczenie:      Dopóki ktoś nie zadowoli Najwyższej Osoby Boga, dopóty w żadnych okolicznościach nie może być szczęśliwy. Jednakże ten, kto nauczył się, jak zadowolić Najwyższą Osobę Boga, nie ma powodu, aby rozpaczać nad swymi materialnymi warunkami.

 

07.09.54   Mój drogi Prahlado, jesteś wielce szczęśliwy. Pragnę cię poinformować, że ci, którzy posiadają niezwykłą mądrość i są niezwykle zaawansowani, próbują zadowolić Mnie we wszelkich nastrojach, gdyż to Ja jestem jedyną osobą, która może spełnić wszystkie pragnienia każdego.

 

07.09.54   Znaczenie:      Słowa dhirah sarva-bhavena nie znaczą "jakkolwiek pragniesz". Bhava jest początkowym stanem miłości Boga.

 

athasaktis tato bhavas    tatah premabhyudancati

sadhakanam ayam premnah    pradurbhave bhavet kramah

(Bhakti-rasamrta-sindhu 1.4.16)

 

Stan bhava jest ostatnim etapem przed osiągnięciem miłości do Boga. Słowo sarva-bhava oznacza, że Najwyższą Osobę Boga można kochać w różnych transcendentalnych nastrojach, począwszy od dasya, sakhya, vatsalya i madhurya. Na etapie śanta jest się na granicy miłosnej służby dla Pana. Czysta miłość do Boga rozpoczyna się od dasya, a następnie rozwija się do sakhyi, vatsalyi i następnie do madhuryi. W każdym z tych pięciu smaków można pełnić miłosną służbę dla Najwyższego Pana. Skoro naszą główną powinnością jest kochanie Najwyższej Osoby Boga, można pełnić służbę na jakiejkolwiek z wyżej wymienionych platform miłości.

 

07.09.55   Narada Muni powiedział: Prahlada Maharaja był najlepszą osobą w rodzinie asurów, którzy zawsze pragną materialnego szczęścia. Niemniej jednak, mimo iż Najwyższa Osoba Boga nęcił go, oferując mu wszelkie błogosławieństwa dla materialnego szczęścia, z powodu swej czystej świadomości Krsny nie chciał przyjąć żadnej materialnej korzyści dla zadowalania zmysłów.

 

07.09.55   Znaczenie:      Czyści bhaktowie, jak Prahlada Maharaja i Dhruva Maharaja, na żadnym etapie służby oddania nie pragną żadnej materialnej korzyści. Kiedy Pan pojawił się przed Dhruvą Maharają, Dhruva nie chciał przyjąć od Pana żadnego materialnego błogosławieństwa: svamin krtartho 'smi varam na yace. Jako czysty bhakta nie mógł prosić Pana o żadne materialne błogosławieństwo. W związku z tym Śri Caitanya Mahaprabhu pouczył nas:

 

na dhanam na janam na sundarim    kavitam va jagad-iśa kamaye

mama janmani janmaniśvare    bhavatad bhaktir ahaituki tvayi

 

   "O mój Panie, Jagadiśo, nie modlę się o błogosławieństwa, dzięki którym można osiągnąć materialne bogactwo, popularność czy piękno. Moim jedynym pragnieniem jest służenie Tobie. Łaskawie zaangażuj mnie w służbę dla sługi Twego sługi."

 

W ten sposób Bhaktivedanta kończy objaśnienia do 9-go Rozdziału 7-go Canto Śrimad-Bhagavatam zatytułowanego,

 "Prahlada uspokaja Pana Nrsimhadevę modlitwami."