C-7 - Rozdział  VII

 

Czego Prahlada nauczył się w łonie

 

 

Streszczenie rozdziału

 

    Aby rozproszyć wątpliwości swoich szkolnych przyjaciół, synów demonów, Prahlada Maharaja opisuje w tym rozdziale, jak w łonie swojej matki słuchał Narady Muniego, który poinstruował go o bhagavata-dharmie.

    Kiedy Hiranyakaśipu opuścił królestwo i udał się w kierunku góry zwanej Mandaracala, aby praktykować tam srogie wyrzeczenia, wszystkie demony rozpierzchły się. W tym czasie żona Hiranyakaśipu Kayadhu, która była w ciąży, została zaaresztowana przez półbogów, którzy błędnie sądzili, że w jej łonie znajduje się następny demon. W ich planie leżało zabicie dziecka, gdy tylko przyjdzie ono na świat. Kiedy zabierali Kayadhu na planety niebiańskie, spotkali Naradę Muniego, który powstrzymał ich od uprowadzenia jej i zabrał ją do swojego aśramu, do momentu powrotu Hiranyakaśipu. W aśramie Narady Muniego Kayadhu modliła się o ochronę dziecka w łonie i Narada Muni uspokoił ją i przekazał jej instrukcje dotyczące wiedzy duchowej. Korzystając z tych instrukcji, Prahlada Maharaja, mimo iż był małym dzieckiem w łonie, słuchał ich bardzo uważnie. Dusza jest zawsze oddzielona od materialnego ciała. Duchowa forma żywej istoty nie ulega zmianie. Każda osoba, która znajduje się ponad cielesną koncepcją życia, jest czysta i może otrzymać transcendentalna wiedzę. Tą transcendentalną wiedzą jest służba oddania. Prahlada Maharaja, będąc w łonie swojej matki, otrzymał od Narady Muniego instrukcje dotyczące służby oddania. Każda osoba która pełni służbę oddania zgodnie ze wskazówkami bona fide {łac. bona fide; bonus dobry, fide wiara, ufność w dobrej wierze, w zaufaniu, szczerze, bez złego zamiaru  - moja uwaga} mistrza duchowego, jest od razu wyzwolona, a uwolniwszy się ze szponów mayi, wolna jest od wszelkiej ignorancji i materialnych pragnień. Obowiązkiem każdego jest przyjęcie schronienia Najwyższego Pana i w ten sposób osiągnięcie wolności od wszelkich materialnych pragnień. Doskonałość można osiągnąć bez względu na materialne warunki, w których ktoś się znajduje. Służba oddania nie jest uzależniona od materialnych czynności, wyrzeczeń, pokut, yogi mistycznej czy pobożności. Dzięki łasce czystego bhakty, nawet bez takich rzeczy można osiągnąć służbę oddania.

 

07.07.01   Narada Muni powiedział: Mimo iż Prahlada Maharaja narodził się w rodzinie asurów, był on największym ze wszystkich bhaktów. Kiedy jego przyjaciele z klasy, synowie demonów, zadali mu to pytanie, Prahlada przypomniał sobie słowa, które usłyszał ode mnie i odpowiedział im w ten sposób.

 

07.07.01   Znaczenie:      Kiedy Prahlada Maharaja był w łonie swojej matki, słuchał słów Narady Muniego. Nie możemy sobie wyobrazić, jak dziecko w łonie mogło słuchać Narady, ale jest to życie duchowe. Postęp w życiu duchowym nie może być zahamowany przez żadne materialne okoliczności. Jest to nazywane ahaituky apratihata. Żadne materialne warunki nie mogą powstrzymać przyjęcia wiedzy duchowej. Tak oto Prahlada Maharaja już w dzieciństwie przekazał wiedzę duchową swoim przyjaciołom z klasy i z pewnością odniosło to skutek, mimo iż wszyscy oni byli dziećmi.

 

07.07.02   Prahlada Maharaja powiedział: Kiedy nasz ojciec, Hiranyakaśipu, udał się na górę Mandaracala, aby oddawać się srogim wyrzeczeniom, podczas jego nieobecności półbogowie, z królem Indrą na czele, spróbowali pokonać w wojnie wszystkie demony.

 

07.07.03   "Och, tak jak wąż zjadany jest przez małe mrówki, tak ten nieznośny Hiranyakaśipu, który był przyczyną nieszczęść dla wszelkiego rodzaju ludzi, jest teraz pokonany przez reakcje swoich własnych grzesznych czynności." Mówiąc to, półbogowie, którym przewodził król Indra, przygotowali się do walki z demonami.

 

07.07.04-05   Kiedy wielcy przywódcy demonów, których jednego po drugim spotykała śmierć, zobaczyli niesłychane wytężenie sił półbogów w walce, zaczęli uciekać, rozbiegając się we wszystkich kierunkach, Aby tylko ujść z życiem, uciekali w wielkim pośpiechu, porzucając domy, żony, dzieci, zwierzęta i sprzęty domowe. Nie zważając na nic, demony po prostu uciekły.

 

07.07.06   Zwycięzcy półbogowie splądrowali pałac Hiranyakaśipu, króla demonów i zniszczyli całe jego wnętrze. Następnie Indra, król nieba, zaaresztował moja matkę – królową.

 

07.07.07   Kiedy królowa była uprowadzana, płakała niczym kurari złapany przez sępa. Wielki mędrzec Narada, który w tym czasie nie maił innego zajęcia, pojawił się tam i ujrzał ją w tym stanie.

 

07.07.08   Narada Muni powiedział: O Indro, królu półbogów, kobieta ta bez wątpienia jest niewinna. Nie powinieneś ciągnąć jej w tak niemiłosierny sposób. O wielce szczęśliwy, ta czysta kobieta jest żoną innej osoby. Musisz natychmiast ją uwolnić.

 

07.07.09   Król Indra powiedział: W łonie tej kobiety, żony króla demonów Hiranyakaśipu, znajduje się nasienie tego wielkiego demona. Dlatego chcę, aby pozostała pod naszą strażą do momentu wydania na świat dziecka, a wtedy uwolnię ją.

 

07.07.09   Znaczenie:      Indra, król niebios, postanowił zaaresztować matkę Prahlada Maharaja, ponieważ myślał, że w jej łonie znajduje się inny demon, następny Hiranyakaśipu. Pomyślał, że najlepiej będzie, jeżeli po urodzeniu dziecka zabije je i w tedy będzie mógł uwolnić kobietę.

 

07.07.10   Narada Muni powiedział: Dziecko będące w łonie tej kobiety jest nieskazitelne i niewinne. Co więcej, jest ono wielkim bhaktą, potężnym sługą Najwyższej Osoby Boga. Dlatego też nie będziesz w stanie go zabić.

 

07.07.10   Znaczenie:      Wiele razy zdarzyło się, że demony, czy niewielbiciele, próbowali zabić bhaktę, ale nigdy nie udało się zniszczyć wielkiego bhakty Najwyższej Osoby Boga. Pan obiecuje w Bhagavad-gicie (9.31), kaunteya pratijanihi na me bhaktah pranaśyati. Najwyższa Osoba Boga oznajmia, że Jego bhakty nigdy nie spotka śmierć z rąk demonów. Prahlada Maharaja jest żywym przykładem potwierdzającym tę obietnicę. Narada Muni powiedział królowi niebios: "Nie będziecie w stanie zabić tego dziecka, mimo iż jesteście półbogami i z pewnością nie będzie to możliwe dla innych.

 

07.07.11   Kiedy wielki Narada Muni przemówił w ten sposób, król Indra, szanując słowa Narady, od razu uwolnił moją matkę. Ponieważ ja jestem bhaktą Pana, wszyscy półbogowie okrążyli moją matkę. Następnie powrócili do swego niebiańskiego królestwa.

 

07.07.11   Znaczenie:      Mimo iż król Indra i inni półbogowie są wzniosłymi osobistościami, byli tak posłuszni Naradzie Muniemu, że król Indra od razu zaakceptował jego słowa dotyczące Prahlada Maharajy. Nazywa się to zrozumieniem poprzez system parampara. Indra i półbogowie nie wiedzieli, że w łonie Kayadhu, żony Hiranyakaśipu, jest wielki bhakta. Jednakże przyjęli autorytatywną wypowiedź Narady Muniego i od razu ofiarowali temu bhakcie szacunek, okrążając kobietę, w której łonie bhakta ten się znajdował. Procesem wiedzy jest zrozumienie Boga i bhakty poprzez system parampara. Nie ma potrzeby, aby spekulować na temat Boga i Jego bhakty. Należy zaakceptować stwierdzenia bona fide bhakty i w ten sposób próbować je zrozumieć.

 

07.07.12   Prahlada Maharaja mówił dalej: Wielki święty Narada Muni przyprowadził moją matkę do swego aśramu i zapewniając ją o opiece, powiedział: "Moje drogie dziecko, zostań w moim aśramie do chwili przybycia twego męża."

 

07.07.13   Zaakceptowawszy instrukcje Devarsi Narady, moja matka nie obawiając się niczego z żadnej strony, pozostała pod jego opieką tak długo, jak długo mój ojciec, król Daityów, nie zaprzestał spełniania swoich srogich wyrzeczeń.

 

07.07.14   Moja matka będąc brzemienną, pragnęła bezpieczeństwa swojego płodu i pragnęła urodzić dziecko po przybyciu swego męża. Zatem pozostała w aśramie Narady Muniego, gdzie z wielkim oddaniem pełniła dla niego służbę.

 

07.07.14   Znaczenie:      W Śrimad-Bhagavatam (9.19.17) jest powiedziane"

 

matra svasra duhitra va    naviviktasano bhavet

balavan indriya-gramo    vidvamsam api karsati

 

   Nie należy przebywać w ustronnym miejscu z kobietą, nawet ze swą matką, siostrą czy córką. Niemniej jednak, mimo iż istnieje ten surowy zakaz przebywania w ustronnym miejscu z kobietą, Narada Muni udzielił schronienia młodej matce Prahlada Maharajy, która wiernie i z oddaniem mu służyła. Czy oznacza to, że Narada Muni naruszył nakazy wedyjskie?  Z pewnością nie zrobił tego. Nakazy takie przeznaczone są dla zwykłych istot, lecz narada Muni jest transcendentalnym do takich zwykłych kategorii. Narada Muni jest wielkim świętym będącym na transcendentalnej pozycji. Dlatego też, mimo iż był młodym mężczyzną, mógł on zapewnić ochronę młodej kobiecie i przyjąć od niej służbę. Haridasa Thakura również rozmawiał (pośrodku nocy) z młodą kobietą, prostytutką, ale kobieta ta nie mogła poruszyć jego umysłu. Wręcz przeciwnie, dzięki błogosławieństwu Haridasa Thakury stała się Vaisnavi, czystym bhaktą. Jednakże zwykła osoby nie powinny imitować takich wysoko zaawansowanych bhaktów. Zwykłe osoby muszą ściśle przestrzegać regulujących zasad, trzymając się z dala od towarzystwa kobiet. Nikt nie powinien imitować Narady Muniego czy Haridasa Thakury. Jest powiedziane, vaisnavera kriya–mudra vijne na bujhaya. Nawet bardzo uczony człowiek nie może zrozumieć zachowania Vaisnavy. Każdy, nie obawiając się niczego, może przyjąć schronienie czystego Vaisnavy. Dlatego też w poprzednim wersecie zostało powiedziane, devarser antike sakuto-bhaya: Kayadhu, matka Prahlada Maharajy, znajdowała się pod opieką Narady Muniego, nie obawiając się niczego z żadnej strony. Podobnie, Narada Muni, będąc na transcendentalnej pozycji, przebywał z młodą kobietą, nie obawiając się zejścia z właściwej ścieżki. Narady Muniego, Haridasa Thakury i podobnych acaryów, szczególnie upełnomocnionych do szerzenia chwał Pana, nie można doprowadzić do upadku na platformę materialną. Dlatego też absolutnie nie można uważać, że acarya jest zwykłą ludzką istotą (gurusu nara-matih).

 

07.07.15   Narada Muni poinstruował zarówno mnie – który przebywałem w łonie – jak i moją matkę, która mu służyła. Ponieważ będąc na transcendentalnej pozycji jest on w naturalny sposób niezwykle łaskawy dla upadłych dusz, przekazał nam instrukcje dotyczące religii i transcendentalnej wiedzy. Nauki te wolne były od wszelkiego zanieczyszczenia.

 

07.07.15   Znaczenie:      W wersecie tym powiedziane jest, dharmasya tattvam jnanam ca ..... nirmalam. Słowo nirmalam odnosi się do nieskazitelnej dharmy, nieskazitelnej religii – czyli innymi słowy, bhagavata-dharmy. Zwykłe rytualne czynności składają się na zanieczyszczoną religię, dzięki której odnosi się korzyści poprzez osiągnięcie materialnego bogactwa i dobrobytu. Jednakże niezanieczyszczoną, czystą religię stanowi zrozumienie własnego związku z Bogiem i działanie zgodnie z tym zrozumieniem i tak spełnienie najwyższej misji życia i powrót do domu, z powrotem do Boga. Prahlada Maharaja poradził aby od samego początku życia wznosić się do standardu bhagavata-dharmy (kaumara acaret prajno dharman bhagavatan iha). Pan osobiście również mówi o czystej, niezanieczyszczonej religii, sarva-dharman parityajya mam ekam śaranam vraja: "Porzuć wszelkie rodzaje religii i po prostu podporządkuj się Mnie." (Bg.18.66)   Należy zrozumieć swój związek z Bogiem i następnie należy działać odpowiednio. Jest to bhagavata-dharma. Bhagavata-dharma oznacza bhakti-yogę.

 

vasudeve bhagavati    bhakti-yogah prayojitah

janayaty aśu vairagyam    jnanam ca yad ahaitukam

 

   "Przez pełnienie służby oddania dla Osoby Boga, Śri Krsny, osiąga się natychmiast bezprzyczynową wiedzę i obojętność wobec świata." (Bhag. 1.2.7)  Aby być na platformie czystej religii, należy pełnić bhakti-yogę w związku z Krsną, Vasudevą.

 

07.07.16   Moja matka zapomniała wszystkie te instrukcje, ponieważ upłynęło dużo czasu i ponieważ jest ona kobietą i dlatego osobą mniej inteligentną. Jednakże ja otrzymałem błogosławieństwo wielkiego mędrca Narady i dlatego nie byłem w stanie ich zapomnieć.

 

07.07.16   Znaczenie:      Pan mówi w Bhagavad-gicie (9.32):

 

mam hi partha vyapaśritya    ye 'pi syuh papa-yonayah

striyo vaiśyas tatha śudras    te 'pi yanti param gatim

 

   "O synu Prthy, ci którzy we Mnie przyjmują schronienie, to nawet będąc najniższego rodu – kobietami, vaiśyami [kupcami] i śudrami [robotnikami] – najwyższego dostąpią przeznaczenia."  Słowo papa-yoni odnosi się do osób niższych od śudrów, ale mimo iż kobieta może nie być papa-yoni, to ponieważ jest mniej inteligentna, czasami zapomina o instrukcjach służby oddania. Jednakże nie ma kwestii zapomnienia dla tych, którzy są wystarczająco mocni. Kobiety są zazwyczaj przywiązane do materialnych radości i z powodu tej tendencji, czasami zapominają o instrukcjach służby oddania. A jeżeli nawet kobieta bardzo dokładnie pełni służbę oddania, zgodnie z regulującymi zasadami, to stwierdzenie, które wypowiedział Sam Pan, że powróci ona do Boga (te 'pi yanti param gatim), nie jest wcale zadziwiające. Należy przyjąć schronienie Pana i nieugięcie przestrzegać regulujących zasad. Wtedy, bez względu na to, kim jest dana osoba, powróci ona do domu, z powrotem do Boga. Matka Prahlada Maharajy była bardziej zainteresowana ochrona dziecka w łonie i gorąco pragnęła powrotu męża. Dlatego też nie rozważyła zbyt poważnie wzniosłych instrukcji Narady Muniego.

 

07.07.17   Prahlada Maharaja mówił dalej: Moi drodzy przyjaciele, jeżeli uwierzycie w moje słowa, to po prostu dzięki tej wierze zrozumiecie transcendentalna wiedzę, tak jak ja, mimo iż jesteście małymi dziećmi. Podobnie, także i kobieta może zrozumieć transcendentalna wiedzę i wiedzieć, co jest duchem, a co materią.

 

07.07.17   Znaczenie:      Słowa Prahlady Maharajy są niezwykle ważne w odniesieniu do wiedzy zstępującej poprzez sukcesję uczniów. Prahlada Maharaja, będąc zaledwie dzieckiem w łonie matki, rozwinął pełne przekonanie co do istnienia najwyższej mocy. Przyczyna tego leżała w tym, że wysłuchał on pełnych mocy instrukcji Narady i zrozumiał, w jaki sposób osiągnąć doskonałość w życiu poprzez bhakti-yogę. Jest to najważniejsze zrozumienie w wiedzy duchowej.

 

yasya deve bhaktir    yatha deve tatha guru

tasyaite kathita hy arthah    prakaśante mahatmanah

 

   "Jedynie tym wielkim duszom, które mają niezachwianą wiarę w Pana i mistrza duchowego, zostaje automatycznie wyjawione znaczenie całej literatury wedyjskiej." (Śvetaśvatara Upanisad 6.23)

 

atah śri-krsna-namadi    na bhaved grahyam indriyaih

sevonmukhe hi jihvadau    svayam eva sphuraty adah

 

   "Nikt nie może zrozumieć Krsny takim, jakim On jest, poprzez swe tępe materialne zmysły. Ale objawia się On bhaktom, będąc z nich zadowolonym, z powodu transcendentalnej miłosnej służby, którą pełnią dla Niego." (Bhakti-rasamrta-sindhu 1.2.234)

 

bhaktya mam abhijanati    yavan yaś casmi tattvatah

tato mam tattvato jnatva    viśate tad-anantaram

 

   "Jedynie przez służbę oddania można poznać Mnie, Najwyższą Osobę Boga, takim jakim jestem. A będąc w pełni świadomym Mnie, dzięki takiemu oddaniu, można wejść do królestwa Boga." (Bg. 18.55)

    Są to instrukcje wedyjskie. Należy mieć pełną wiarę w słowa mistrza duchowego i taką samą wiarę w Najwyższą Osobę Boga. Wtedy to zostanie objawiona prawdziwa wiedza o atmie i Paramatmie i różnicy pomiędzy materią i duchem. Ta atma-tattva, czyli duchowa wiedza, zostanie objawiona w głębi serca bhakty, ponieważ przyjął on schronienie lotosowych stóp takiego mahajany, jak Prahlada Maharaja.

    W wersecie tym słowo bhuyat można zrozumieć jako "niech będzie". Prahlada Maharaja błogosławi swoich przyjaciół z klasy, mówiąc "Również i wy rozwińcie wiarę, jak ja. Stańcie się bona fide Vaisnavami." Bhakta Pana pragnie, aby wszyscy przyjęli świadomość Krsny. Jednakże na nieszczęście, czasami ludzie nie mają mocnej wiary w słowa mistrza duchowego pochodzącego z sukcesji uczniów i dlatego nie są w stanie zrozumieć transcendentalnej wiedzy. Mistrz duchowy musi pochodzić z linii autoryzowanej sukcesji uczniów, tak jak Prahlada Maharaja, który otrzymał wiedzę od Narady. Gdyby przyjaciele szkolni Prahlada Maharajy, synowie demonów, zaakceptowali prawdę poprzez Prahladę, wtedy niewątpliwie również staliby się w pełni świadomi transcendentalnej wiedzy.

    Słowa vaiśaradi dhih odnoszą się do inteligencji dotyczącej Najwyższej Osoby Noga, który jest niezwykłym ekspertem. Pan, poprzez Swą doskonała wiedzę, stworzył wspaniałe wszechświaty. Jeżeli ktoś nie jest nadzwyczajnym ekspertem, to nie może zrozumieć doskonałego zarządzania najwyższego eksperta. Jednakże można je zrozumieć, jeżeli ma się to szczęście, aby spotkać bona fide mistrza duchowego pochodzącego z sukcesji uczniów wywodzącej się od Pana Brahmy, Pana Śivy, Matki Laksmi czy Kumarów. Te cztery sampradaye, czyli sukcesje uczniów wiedzy i transcendencji, nazywane są Brahma-sampradaya, Rudra-sampradaya, Śri-sampradaya i Kumara-sampradaya. Sampradaya-vihina ye mantras te nisphala matah. Wiedza o Najwyższym otrzymana z takiej sampradayi, czyli sukcesji uczniów, może zapewnić oświecenie. Kto nie przyjmie ścieżki sukcesji uczniów, ten nie będzie w stanie zrozumieć Najwyższej Osoby Boga. Jeżeli ktoś zrozumie Najwyższego Pana poprzez służbę oddania z wiarą w sukcesję uczniów i następnie czyni dalszy postęp – budzi swoja naturalną miłość do Boga, a w tedy jego sukces w życiu jest pewny.

 

07.07.18   Tak jak owoce i kwiaty drzew z biegiem czasu podlegają sześciu zmianom – narodzinom, istnieniu, wzrostowi, przekształceniu, słabnięciu, a następnie śmierci – tak samo materialne ciało, które dusza otrzymuje w różnych warunkach, podlega podobnym zmianom. Jednakże dla duszy nie ma takich zmian.

 

07.07.18   Znaczenie:      Werset ten jest bardzo znaczący, jeśli chodzi o zrozumienie różnicy pomiędzy duszą a materialnym ciałem. Jak zostało powiedziane w Bhagavad-gicie (2.20), dusza jest wieczna:

 

na jayate mriyate va kadacin

nayam bhutva bhavita va na bhuyah

ajo nityah śaśvato 'yam purano

na hanyate hanyamane śarire

 

   "Dla duszy nie ma narodzin ani śmierci. Raz będąc, nigdy nie przestaje istnieć. Jest nienarodzoną, wieczną, zawsze istniejącą, nigdy nie umierającą i pierwotną. Nie ginie, kiedy zabijane jest ciało."  Dusza jest wieczna. Nie podlega rozkładowi i zmianom, którymi dotknięte jest materialne ciało. Bardzo prosty i jasny jest przykład drzewa i jego owoców i kwiatów. Drzewo stoi przez wiele, wiele lat, ale wraz ze zmianami pór roku, jego owoce i kwiaty podlegają sześciu przemianom. Nie można przyjąć za prawdę głupiej teorii chemików, że poprzez reakcje chemiczne można wyprodukować życie. Narodziny materialnego ciała ludzkiej istoty zachodzą w wyniku połączenia się jajeczka z nasieniem, ale historia narodzin jest taka, że mimo iż po stosunku seksualnym jajeczko łączy się z nasieniem, to nie zawsze ma miejsce zapłodnienie. Dopóki do tej mieszaniny nie wniknie dusza, dopóty ciąża nie jest możliwa. Ale kiedy dusza przyjmie schronienie tej mieszaniny, wtedy ciało rodzi się, istnieje, rośnie, przekształca się słabnie, a w końcu zostaje zniszczone. Wraz ze zmianami pór roku owoce i kwiaty drzewa pojawiają się i znikają, lecz drzewo nadal stoi. Podobnie, dusza, która transmigruje, przyjmuje różne ciała, które podlegają sześciu przemianom, ale ona (dusza) pozostaje niezmiennie tą samą (ajo nityah śaśvato 'yam purano na hanyate hanyamane śarire). Dusza jest wieczna i zawsze istniejąca, ale przyjmowane przez nią ciała zmieniają się.

    Są dwa rodzaje dusz – Dusza Najwyższa (Osoba Boga) i dusza indywidualna (żywa istota). Tak jak ciało indywidualnej duszy podlega różnym zmianom, tak samo różne milenia stworzenia zachodzą w Duszy Najwyższej. W związku z tym, Madhvacarya mówi:

 

sad vikarah śarirasya    na visnos tad-gatasya ca

tad-adhinam śariram ca    jnatva tan mamatam tyajet

 

    Ponieważ ciało jest zewnętrzną cechą duszy, dusza nie jest uzależniona od ciała; wręcz przeciwnie, to ciało jest zależne od duszy. Kto rozumie tę prawdę, ten nie powinien za bardzo niepokoić się o utrzymanie swego ciała. Nie jest możliwe, aby utrzymać ciało na stałe, czyli wiecznie. Antavanta ime deha nityasyoktah śaririnah. Takie jest stwierdzenie Bhagavad-gity (2.18). Materialne ciało jest antavat (ulega zniszczeniu), ale dusza jest w ciele i jest wieczna (nityasyoktah śaririnah). Pan Visnu jest wieczny i wieczne są także indywidualne dusze, które są Jego integralnymi cząstkami. Nityo nityanam cetanaś cetananam. Pan Visnu jest główną żywą istotą, natomiast indywidualne istoty są cząstkami Pana Visnu. Wszelkiego rodzaju ciała – od gigantycznego ciała kosmicznego, aż do małego ciała mrówki – podlegają zniszczeniu, ale zarówno dusza Najwyższa jak i dusza, będąc jednakowymi pod względem jakości, istnieją wiecznie. Następne wersety wyjaśnią to dalej.

 

07.07.19-20   "Atma" odnosi się do Najwyższego Pana lub żywych istot. Zarówno Pan, jak i żywe istoty wolne są od narodzin i śmierci, degeneracji i materialnego zanieczyszczenia. Są oni indywidualnościami, znawcami zewnętrznego ciała i są podstawą, czyli schronieniem wszystkiego. Są wolni od materialnych zmian i są samopromienni. Są przyczyną wszystkich przyczyn i są wszechprzenikający. Nie mają nic wspólnego z materialnym ciałem i dlatego nigdy nie są okryci. Mając te transcendentalne cechy, osoba, która jest rzeczywiście uczona, musi porzucić złudną koncepcję życia, w której myśli, "Jestem tym ciałem, a wszystko, co jest związane z tym ciałem, jest moje."

 

07.07.19-20   Znaczenie:      W Bhagavad-gicie (15.7) Pan Krsna wyraźnie mówi, mamaivamśo jiva-loke jiva-bhutah: "Wszystkie żywe istoty są częścią Mnie." Dlatego też żywe istoty są jakościowo takie same, jak Najwyższa Osoba Boga, który jest przywódcą, Najwyższym pomiędzy wszystkimi żywymi istotami. W Vedach jest powiedziane, nityo nityanam cetanaś cetananam: Pan jest główną indywidualną żywą istotą, przywódcą podległych żywych istot. Ponieważ żywe istoty są cząstkami, czyli małymi odbiciami Boga, ich cechy nie różnią się od cech Najwyższego Pana. Żywa istota ma te same cechy, co Pan, tak jak kropla słonej wody składa się z tych samych pierwiastków chemicznych, co wielkie morze. Zatem istnieje jedność w jakości, ale różnica w ilości. Najwyższą Osobę Boga można zrozumieć poprzez zrozumienie Jego małego odbicia, żywej istoty, ponieważ wszystkie cechy Boga istnieją w małej ilości w żywych istotach. Istnieje jedność, ale Bóg jest wielki, natomiast żywe istoty są niezwykle małe. Anor aniyan mahato mahiyan (Katha Upanisad 1.2.20). Żywe istoty są mniejsze od atomu, ale Bóg jest większy od największego. Naszą koncepcję wielkości może reprezentować niebo, ponieważ uważamy, że niebo jest nieograniczenie duże. Ale Bóg jest większy od nieba. Podobnie, wiemy, że żywe istoty są mniejsze od atomu. Ich rozmiar wynosi jedną 1/10 000 dziesięciotysięczną czubka włosa, jednakże cecha bycia najwyższą przyczyną wszystkich przyczyn istnieje zarówno w żywej istocie, jak i w Najwyższej Osobie Boga. Prawdę powiedziawszy, to z powodu obecności żywej istoty istnieje ciało i zachodzą zmiany w ciele. Podobnie, to z powodu obecności Najwyższego Pana w tym wszechświecie zachodzą w nim zmiany dyktowane przez materialne prawa.

    Znaczące jest słowo ekah – "indywidualny". Bhagavad-gita (9.4) wyjaśnia, mat-sthani sarva-bhutani na caham tesv avasthitah. Wszystko, co materialne i duchowe, łącznie z ziemią, wodą, powietrzem niebem i żywymi istotami, istnieje na platformie duszy. Mimo iż wszystko jest emanacją z Najwyższej Osoby Boga, nie należy myśleć, że Najwyższy Pan jest uzależniony od czegoś innego.

    Zarówno Bóg, jak i żywe istoty są w pełni świadome. Jako żywe istoty, jesteśmy świadomi naszej cielesnej egzystencji. Podobnie, Pan jest świadomy tej gigantycznej manifestacji kosmicznej. Vedy potwierdzają to. Yasmin dyauh prthivi cantariksam. Vijnataram adhikena vijaniyat. Ekam evadvitiyam. Atma-jyotih samrad ihovaca. Sa iman lokan asrjata. Satyam jnanam anantam. Asango hy ayam purusah. Purnasya purnam adaya purnam evavaśisyate.  Wszystkie te nakazy wedyjskie udowadniają, że zarówno Najwyższa Osoba Boga, jak i znikoma dusza są indywidualnościami. Kiedy osoby o małej inteligencji dowiadują się, że są takie same jak Bóg pod względem cech, niemądrze myślą, że równają się z Nim również pod względem ilości. Inteligencja ich zwana jest aviśuddha-buddhayah – inteligencja nieoczyszczona czyli zanieczyszczona. Kiedy osoby takie po wielkich wysiłkach, aby zrozumieć najwyższą przyczynę, po wielu, wielu narodzinach dochodzą do wiedzy o Krsnie, Vasudevie, wtedy podporządkowują się Jemu (vasudevah sarvam iti sa mahatma sudurlabhah.) I tak oto stają się wielkimi mahatmami, doskonałymi duszami. Ten jest doskonały w wiedzy, kto ma wystarczające szczęście, aby zrozumieć swój związek z Bogiem, wiedząc że Bóg jest wielki (vibhu), natomiast żywa istota jest mała (anu). Indywidualna osoba znajduje się w ciemności, kiedy myśli, że jest tym materialnym ciałem. Jest to nazywane aham mama (janasya moho 'yam aham mameti). Jest to iluzja. Należy porzucić złudną koncepcję i w ten sposób stać się w pełni świadomym wszystkiego.

 

07.07.21   Doskonały geolog może zorientować się, gdzie znajduje się złoto, i poprzez różne procesy może otrzymać je z rudy złota. Podobnie osoba zaawansowana duchowo może zrozumieć, w jaki sposób duchowa cząstka istnieje wewnątrz ciała i w ten sposób, poprzez kultywowanie wiedzy duchowej, może osiągnąć doskonałość w życiu duchowym. Jednakże, tak jak ten, kto nie jest ekspertem, nie może zrozumieć, gdzie jest złoto, podobnie głupiec, który nie kultywował wiedzy duchowej, nie może zrozumieć, w jaki sposób dusza istnieje wewnątrz ciała.

 

07.07.21   Znaczenie:      Werset ten podaje bardzo dobry przykład dotyczący duchowego zrozumienia. Głupi dranie, łącznie z tak zwanymi jnani, filozofami i naukowcami, z powodu braku wiedzy duchowej nie mogą zrozumieć istnienia duszy w ciele. Vedy nakazują, tad-vijnanartham sa gurum evabhigacchet: Aby zrozumieć wiedzę duchową, należy zbliżyć się do bona fide mistrza duchowego. Kto nie uzyskał wykształcenia w zakresie geologii, ten nie może dostrzec złota w kamieniu. Podobnie, dopóki ktoś nie został wyszkolony przez mistrza duchowego, dopóty nie może zrozumieć, czym jest duch, a czym materia. Jest tu powiedziane, yogais tad-abhijnah. Oznacza to, że osoba, która zetknęła się z wiedzą duchową, może zrozumieć, że w ciele jest dusza. Jednakże zrozumieć tego nie może ten, kto znajduje się w zwierzęcej koncepcji życia i nie ma kultury duchowej. Tak jak doskonały mineralog lub geolog może zorientować się, gdzie znajduje się złoto, a następnie zainwestować pieniądze w poszukiwanie w tym miejscu i chemiczne oddzielenie złota od rudy – podobnie, doskonały spirytualista może zrozumieć, gdzie dusza znajduje się w materii. Kto nie został wyszkolony, ten nie może rozróżnić pomiędzy złotem a kamieniem. Podobnie, głupcy i dranie, którzy nie nauczyli się od doskonałego mistrza duchowego, czym jest dusza, a czym materia – nie mogą zrozumieć istnienia duszy w ciele. Aby zrozumieć taką wiedzę, należy otrzymać wyszkolenie w systemie yogi mistycznej, lub ostatecznie, w systemie bhakti-yogi. W Bhagavad-gicie (18.55) zostało powiedziane bhaktya mam abhijanati. Dopóki ktoś nie przyjmie schronienia procesu bhakti-yogi, dopóty nie może zrozumieć egzystencji duszy w ciele. Dlatego też na początku Bhagavad-gita naucza:

 

dehino 'smin yatha dehe    kaumaram yauvanam jara

tatha dehantara-praptir    dhiras tatra na muhyati

 

   "Tak jak wcielona dusza bezustannie wędruje w tym ciele, od wieku chłopięcego, poprzez młodość aż do starości, podobnie przechodzi ona w inne ciało po śmierci. Zmiany te nie zwodzą duszy samozrealizowanej." (Bg. 2.13)  Zatem pierwsza instrukcja brzmi: Należy zrozumieć, że wewnątrz ciała znajduje się dusza, która transmigruje z jednego ciała do drugiego. To jest początkiem wiedzy duchowej. Każdy, kto nie posiada doskonałego zrozumienia tej nauki lub nie jest skłonny, aby ją zrozumieć, pozostaje w cielesnej koncepcji życia, czyli w zwierzęcej koncepcji życia. Potwierdza to Śrimad-Bhagavatam: yasyatma-buddhih kunape tri-dhatuke .... sa eva go-kharah. Każdy członek społeczeństwa ludzkiego powinien wyraźnie zrozumieć nauki Bhagavad-gity. Jedynie w ten sposób można wznieść się duchowo i automatycznie porzucić fałszywą, złudną wiedzę, z powodu której ktoś myśli: "Jestem tym ciałem, a wszystko związane z tym ciałem jest moje [aham mameti]." Należy bezzwłocznie porzucić taką psią koncepcję. Należy być przygotowanym do zrozumienia duszy i najwyższego ducha, Boga, którzy są wiecznie związani. Wtedy to, rozwiązawszy wszystkie problemy życia, można powrócić do domu, z powrotem do Boga.

 

07.07.22   Wewnątrz ośmiu oddzielonych materialnych energii, trzech sił natury materialnej i szesnastu przemianach [jedenastu zmysłów i pięciu wulgarnych elementów materialnych, jak ziemia i woda ] – istnieje jedna dusza jako obserwator. Dlatego też wszyscy wielcy acaryowie doszli do wniosku, że indywidualna dusza jest uwarunkowana przez materialne elementy.

 

07.07.22   Znaczenie:      Poprzedni werset wyjaśnia, ksetresu dehesu tathatma-yogair adhyatma-vid brahma-gatim labheta: " Osoba zaawansowana duchowo może zrozumieć, w jaki sposób duchowa cząstka istnieje w ciele i w ten sposób – poprzez kultywowanie wiedzy duchowej – może osiągnąć doskonałość w życiu duchowym." Inteligentna osoba, która jest ekspertem w odnajdywaniu duszy w ciele, może zrozumieć osiem zewnętrznych energii, które wymienione są w Bhagavad-gicie (7.4):

 

bhumir apo 'nalo vayuh    kham mano buddhir eva ca

ahankara itiyam me    bhinna prakrtir astadha

 

   "Ziemia, woda, ogień, powietrze, eter, umysł, inteligencja i fałszywe ego – wszystkie są Moimi oddzielonymi energiami materialnymi."

Bhumi, ziemia, zawiera wszystkie obiekty percepcji zmysłowej –

rupa (formę),

rasa (smak),

gandha (zapach),

śabda (dźwięk) i

sparśa (dotyk).

W ziemi jest zapach róży, smak słodkiego owocu i wszystko inne, czego sobie zażyczymy. W Śrimad-Bhagavatam (1.10.4) zostało powiedziane, sarva-kama-dugha mahi: ziemia (mahi) zawiera wszelkie rzeczy, których potrzebujemy. Zatem wszystkie obiekty percepcji zmysłowej obecne są w bhumi, czyli ziemi. Wulgarne elementy materialne i subtelne elementy materialne (umysł, inteligencja i ahankara – fałszywe ego) składają się na całkowitą energie materialną. W całkowitej energii materialnej istnieją trzy materialne siły, czyli cechy. Cechy te – sattva-guna, rajo-guna i tamo-guna – przynależą nie duszy, ale energii materialnej. To z powodu wzajemnego oddziaływania tych trzech materialnych sił natury manifestuje się pięć zmysłów zdobywania wiedzy, pięć zmysłów działania i ich kontroler – umysł. Następnie, odpowiednio do tych sił, żywa istota otrzymuje możliwość spełniania różnego rodzaju karmy, posiadając różnego typu wiedzę, myślenie, odczuwanie i wyrażanie woli. Tak oto maszyna ciała zaczyna pracować.

    Wielcy acaryowie, a szczególnie Najwyższa Osoba Boga, Krsna, w Swojej inkarnacji Devahuti-putra Kapila, przeanalizował to wszystko we właściwy sposób w sankhya-yodze. Werset ten dowodzi tego za pomocą słowa acaryaih. Nie powinniśmy podążać za nikim, kto nie jest autoryzowanym acaryą. Acaryavan puruso veda: prawdę można w pełni zrozumieć wtedy, kiedy przyjmie się schronienie doskonałego acaryi.

    Żywa istota jest indywidualna, ale ciało składa się z wielu materialnych elementów. Udowadnia to fakt, że gdy tylko żywa istota opuszcza to połączenie materialnych elementów, staje się ono jedynie zlepkiem materii. Materia jest jakościowo jedna, a dusza jest jakościowo jedna z Najwyższym. Najwyższy jest jednym i indywidualna dusza jest jedna, jednakże jest to rozumiane w ten sposób, że indywidualna dusza jest panem indywidualnej kombinacji materialnej energii, natomiast Najwyższy Pan jest kontrolerem całkowitej energii materialnej. Żywa istota jest panem swego określonego ciała i odpowiednio do swoich czynności podlega różnego rodzaju bólom i przyjemnościom. Jednakże, mimo iż Najwyższa Osoba, Paramatma, jest również jeden, obecny jest On jako indywidualność we wszystkich różnych ciałach.

    Materialna energia jest w rzeczywistości podzielona na 24 elementy. Indywidualna dusza, właściciel indywidualnego ciała, jest dwudziestym piątym podmiotem, a ponad wszystkim jest Pan Visnu jako Paramatma, najwyższy kontroler, który jest dwudziestym szóstym podmiotem. Kiedy ktoś zrozumie wszystkie te dwadzieścia sześć podmiotów, staje się wtedy adhyatma-vit, ekspertem w rozumieniu różnicy pomiędzy materią a duszą. W Bhagavad-gicie (13.3) jest powiedziane, ksetra-ksetrajnayor jnanam: zrozumienie ksetra (konstytucji ciała), indywidualnej duszy i Duszy Najwyższej, składa się na prawdziwą jnanę, czyli wiedzę. Dopóki ktoś ostatecznie nie zrozumie, że Najwyższy Pan jest wiecznie związany z indywidualna duszą, dopóty wiedza jego jest niedoskonała. Potwierdza to Bhagavad-gita (7.19):

 

bahunam janmanam ante    jnanavan mam prapadyante

vasudevah sarvam iti    sa mahatma sudurlabhah

 

   "Po wielu narodzinach i śmierciach, kto posiadł prawdziwą wiedzę, ten podporządkowuje się Mnie, znając Mnie jako przyczynę wszystkich przyczyn i wszystkiego, co jest. Taka wielka dusza jest czymś bardzo rzadkim."  Wszystko, materialne i duchowe, składa się z różnych energii Vasudevy, któremu podporządkowana jest indywidualna dusza, będąca cząstką Najwyższego Pana. Gdy ktoś zrozumie tę doskonałą wiedzę, wtedy podporządkowuje się Najwyższej Osobie Boga (vasudevah sarvam iti sa mahatma sudurlabhah).

 

07.07.23   Każda indywidualna dusza ma dwa rodzaje ciał – ciało wulgarne zbudowane z pięciu elementów wulgarnych i ciało subtelne składające się z trzech elementów subtelnych. Jednakże wewnątrz tych ciał znajduje się dusza. Należy odnaleźć duszę poprzez analizę, stwierdzając: "To nie jest to. To nie jest to." W ten sposób należy oddzielić ducha od materii.

 

07.07.23   Znaczenie:      Jak już zostało powiedziane wcześniej: svarnam yatha gravasu hema-karah ksetresu yogais tad-abhijna apnuyat. Znawca gleby może zbadać, gdzie znajduje się złoto i następnie rozpocząć  tam wydobycie. Następnie może zanalizować kruszec i przeprowadzić test złota używając kwasu azotowego. Podobnie, należy zanalizować całe ciało, aby odszukać w jego wnętrzu duszę. Studiując swoje ciało należy zadawać sobie pytania: czy moja głowa jest moją duszą, czy moje palce są moją duszą, czy moja ręka jest moją duszą itd. W ten sposób należy stopniowo odrzucić wszystkie elementy materialne i połączenia materialnych elementów w ciele. Następnie, jeżeli ktoś jest ekspertem i podąża za acaryą, może zrozumieć, że jest duszą żyjącą w ciele. Największy acarya, Krsna, rozpoczyna Swe nauki w mówiąc:

 

dehino 'smin yatha dehe    kaumaram yauvanam jara

tatha dehantara-praptir    dhiras tatra na muhyati

 

   "Tak jak wcielona dusza bezustannie wędruje w tym ciele, od wieku chłopięcego, poprzez młodość aż do starości, podobnie przechodzi ona w inne ciało po śmierci. Zmiany takie nie zwodzą duszy samozrealizowanej." (Bg. 2.13)  Dusza posiada ciało i znajduje się wewnątrz ciała. Na tym polega prawdziwa analiza. Dusza nigdy nie miesza się z elementami ciała. Mimo iż dusza jest wewnątrz ciała, to zachowuje swą odrębność i jest zawsze czysta. Należy zanalizować i zrozumieć swoją jaźń. To jest samorealizacja. Neti neti jest analitycznym procesem odrzucania materii. Poprzez biegłe przeprowadzanie takich analiz można zrozumieć, gdzie znajduje się dusza. Jednakże osoba nie będąca ekspertem, nie może odróżnić złota od ziemi ani też duszy od ciała.

 

07.07.24   Poważne, będące ekspertami osoby powinny poszukać duszy umysłami oczyszczonymi poprzez analityczne studia w zakresie związku i odmienności duszy od wszystkich rzeczy, które podlegają stworzeniu, utrzymaniu i zniszczeniu.

 

07.07.24   Znaczenie:      Zrównoważona osoba może przestudiować siebie i poprzez analityczne studia odróżnić duszę od ciała. Na przykład, kiedy jakaś osoba rozważa swoje ciało – swoją głowę i tak dalej – bez wątpienia może zrozumieć różnicę pomiędzy duszą a ciałem. Nikt nie mówi: "Ja głowa. Wszyscy mówią: "Moja głowa." Zatem istnieją dwie istoty – głowa i "ja". Nie są one tożsame, mimo iż wydaje się, że stanowią jedną zwartą masę.

    Ktoś może wysunąć argument, "Kiedy analizujemy ciało, widzimy głowę, ręce, nogi brzuch, krew, kości, kał itd. ale po rozważeniu wszystkiego, gdzie jest egzystencja duszy?" Jednakże rozsądna osoba skorzysta z tej instrukcji wedyjskiej:

 

yato va imani bhutani jayante. yena jatani jivanti. yat prayanty abhisamviśanti. tad vijijnasasva. tad brahmeti

(Taittiriya Upanisad 3.1.1)

 

    Tak więc można zrozumieć, że głowa, ręce, nogi i tak naprawdę, to całe ciało rozwinęło się w oparciu o duszę. Ciało, głowa, ręce i nogi rosną, jeżeli dusza jest wewnątrz, lecz w innym wypadku – nie. Martwe dziecko nie rośnie, ponieważ dusza nie jest obecna. Jeżeli po dokładnych analizach ciała, jakaś osoba nie jest w stanie stwierdzić istnienia duszy, to jest to wywołane ignorancją. W jaki sposób osoba całkowicie pochłonięta materialistycznymi czynnościami mogłaby zrozumieć duszę, która jest małą cząstką ducha o wielkości jednej dziesięciotysięcznej rozmiaru włosa? Taka osoba niemądrze myśli, że materialne ciało rozwinęło się z połączenia związków chemicznych, chociaż on nie może ich wykryć. Jednakże Vedy informują nas, że związki chemiczne nie stanowią siły życia. Siłą życia jest atma i Paramatma i ciało rośnie w oparciu o tę siłę. Owoce drzewa rozwijają się i podlegają sześciu rodzajom zmian z powodu obecności drzewa. Gdyby nie było drzewa, nie byłoby kwestii wzrostu i dojrzewania owocu. Dlatego też, poza egzystencją ciała, wewnątrz ciała znajduje się  Paramatma i atma. Jest to pierwsze zagadnienie wiedzy duchowej wyjaśnione w Bhagavad-gicie. Dehino 'smin yatha dehe. Ciało istnieje dzięki obecności Najwyższego Pana i jivy, która jest cząstką Pana. Szerzej wyjaśnia to Sam Pan w Bhagavad-gicie (9.4):

 

maya tatam idam sarvam    jagad avyakta-murtina

mat-sthani sarva-bhutani    na caham tesv avasthitah

 

   "W Swojej niezamanifestowanej formie przenikam cały ten wszechświat. Wszystkie istoty są we Mnie, ale Ja nie jestem w nich." Dusza Najwyższa istnieje wszędzie. Vedy oznajmiają, sarvam khalv idam brahma: wszystko jest Brahmanem lub ekspansją energii Brahmana. Sutre mani-gana iva:  wszystko spoczywa na Panu, tak jak perły nanizane na nić. Nicią tą jest główny Brahman. Jest On najwyższą przyczyną, Najwyższym Panem, na którym spoczywa (mattah parataram nanyat). W ten sposób powinniśmy studiować atmę i Paramatmę – indywidualną duszę i Duszę Najwyższą – na których spoczywa cała materialna manifestacja kosmiczna. Wyjaśnia to stwierdzenie wedyjskie: yato va imani bhutani jayante. yena jatani jivanti.

 

07.07.25   Inteligencja może być postrzegana w trzech stanach działania – przebudzenia, snu i głębokiego snu. Osobę postrzegającą te trzy stany należy uważać za oryginalnego pana, władcę, Najwyższą Osobę Boga.

 

07.07.25   Znaczenie:      Bez inteligencji nie można zrozumieć bezpośredniego działania zmysłów ani też snu czy zatrzymania wszystkich wulgarnych i subtelnych czynności. Obserwatorem i kontrolerem jest Najwyższa Osoba Boga, Dusza Najwyższa, dzięki wskazówkom którego indywidualna dusza może zrozumieć, kiedy jest w stanie przebudzenia, kiedy śpi, a kiedy jest całkowicie w transie. W Bhagavad-gicie (15.15) Pan mówi, sarvasya caham hrdi sannivisto mattah smrtir jnanam apohanam ca: "Jestem usytuowany w sercu każdego i ode Mnie pochodzi pamięć, wiedza i zapomnienie." Żywe istoty poprzez swą inteligencję są całkowicie zaabsorbowane trzema stanami: jawą, drzemką i głębokim snem. Inteligencji tej dostarcza Najwyższa Osoba Boga, który towarzyszy indywidualnej duszy jako jej przyjaciel. Śrila Madhvacarya mówi, że czasami, kiedy inteligencja żywej istoty działa bezpośrednio, postrzegając bóle i przyjemności ponad czynnościami, wtedy żywa istota jest opisywana jako sattva-buddhi. Istnieje stan snu, w którym otrzymuje się inteligencję od Najwyższej Osoby Boga (mattah smrtir jnanam apohanam ca). Najwyższa Osoba Boga, Dusza Najwyższa, jest najwyższym kontrolerem i pod Jego kierownictwem żywe istoty są podrzędnymi kontrolerami. Należy zrozumieć Najwyższą Osobę Boga swoją inteligencją.

 

07.07.26   Tak jak można uświadomić sobie obecność powietrza dzięki zapachom, które unosi, podobnie, pod kierunkiem Najwyższej Osoby Boga można dzięki tym trzem podziałom inteligencji zrozumieć żywą duszę. Jednakże te trzy podziały nie są duszą –składają się one z trzech sił, a zrodzone są z czynności.

 

07.07.26   Znaczenie:      Jak zostało to już wcześniej wytłumaczone, istnieją trzy stany naszej egzystencji: stan przebudzenia, snu i głębokiego snu. We wszystkich tych trzech stanach zbieramy różne doświadczenia. W ten sposób dusza jest obserwatorem tych trzech stanów. W rzeczywistości, czynności ciała nie są czynnościami duszy. Dusza różni się od ciała. Tak jak zapachy są odrębne od materialnego środka, za pomocą którego są unoszone, podobnie dusza nie jest przywiązana do materialnych czynności. Analizy te może zrozumieć osoba, która przyjęła całkowicie schronienie lotosowych stóp Najwyższego Pana. Potwierdza to wedyjski nakaz yasmin vijnate sarvam evam vijnatam bhavati. Jeżeli ktoś może zrozumieć Najwyższą Osobę Boga, to automatycznie rozumie wszystko inne. Z powodu nie przyjmowania schronienia lotosowych stóp Pana, nawet osoby religijne, wielcy mędrcy, naukowcy i filozofowie, są zawsze oszołomieni. Potwierdza to Śrimad-Bhagavatam (10.2.32):

 

ye 'nye 'ravindaksa vimukta-maninas

tvayy asta-bhavad aviśuddha-buddhayah

 

   Mimo iż ktoś może sztucznie uważać się za osobę wyzwoloną z materialnego zanieczyszczenia, to jeżeli nie przyjął schronienia lotosowych stóp Pana, jego inteligencja jest zanieczyszczona. Jak zostało powiedziane w Bhagavad-gicie (3.42):

 

indriyani parany ahur    indriyebhyah param manah

manasas tu para buddhir    yo buddheh paratas tu sah

 

Ponad zmysłami jest umysł, ponad umysłem inteligencja, a ponad inteligencją dusza. Ostatecznie, kiedy czyjaś inteligencja, dzięki służbie oddania, staje się przejrzystą, wtedy osoba taka usytuowana jest w buddhi-yodze. Jest to także wyjaśnione w Bhagavad-gicie (dadami buddhi-yogam tam yena mam upayanti te). Kiedy służba oddania rozwija się i inteligencja danej osoby staje się przejrzystą, wtedy można wykorzystać tę inteligencję, aby wrócić do domu, z powrotem do Boga.

 

07.07.27   Na skutek zanieczyszczonej inteligencji podlega się siłom natury i w ten sposób jest się uwarunkowanym materialną egzystencją. Materialną egzystencją, która jest wywołana przez ignorancję, należy uważać za niepotrzebną i tymczasową – tak jak stan snu, w którym fałszywie cierpimy.

 

07.07.27   Znaczenie:      Niepożądany stan tymczasowego życia jest nazywany ignorancją. Bardzo łatwo można zrozumieć, że materialne ciało jest tymczasowe, ponieważ zostaje ono stworzone w określonym czasie i umiera w określonym czasie, po przejściu sześciu rodzajów zmian: narodzin, śmierci, wzrostu, utrzymania, przekształcania i słabnięcia. Ten stan wiecznej duszy jest wywołany jej ignorancją i mimo iż tymczasowy, jest on niepożądany. Z powodu ignorancji jest się umieszczanym w wielu tymczasowych ciałach. Jednakże nie ma potrzeby, aby dusza wchodziła w takie tymczasowe ciała. Robi to jedynie z powodu ignorancji, czyli zapomnienia o Krsnie. Dlatego też w ludzkiej formie życia, kiedy mamy rozwiniętą inteligencję, należy zmienić swoją świadomość poprzez próbowanie zrozumienia Krsny. Wtedy można osiągnąć wyzwolenie. Pan potwierdza to w Bhagavad-gicie (4.9):

 

janma karma ca me divyam    evam yo vetti tattvatah

tyaktva deham punar janma    naiti mam eti so 'rjuna

 

   "Kto zna transcendentalną naturę Mojego pojawiania się i Moich czynów, ten opuściwszy to ciało, nigdy nie rodzi się ponownie w tym świecie materialnym, ale osiąga Moją wieczną siedzibę, O Arjuno."  Dopóki ktoś nie zrozumie Krsny i nie przyjdzie do świadomości Krsny, dopóty musi pozostać w materialnej niewoli. Aby zakończyć swoje uwarunkowane życie, należy podporządkować się Najwyższej Osobie Boga. Prawdę powiedziawszy, Najwyższy Pan żąda tego. Sarva-dharman parityajya mam ekam śaranam vraja.

    Maharaja Rsabhadeva radzi: na sadhu manye yata atmano 'yam asann api kleśada asa dehah. Należy być wystarczająco inteligentnym, aby zrozumieć, że chociaż ciało jest tymczasowe i nie będzie długo trwać, to dopóki mamy to ciało, dopóty musimy doświadczać cierpień materialnej egzystencji. Dlatego też, jeżeli dzięki dobremu towarzystwu, dzięki instrukcjom bona fide mistrza duchowego, ktoś przyjmuje świadomość Krsny, to jego uwarunkowane życie w materialnej egzystencji zostaje zniszczone i budzi się oryginalna świadomość, świadomość Krsny. Kiedy ktoś jest świadomy Krsny, wtedy może zrealizować, że materialna egzystencja – bez względu na to, czy ktoś jest przebudzony czy śpi – nie jest niczym innym, jak tylko snem i nie ma prawdziwej wartości. Realizacja ta możliwa jest dzięki łasce Najwyższego Pana. Łaska ta obecna jest również w formie instrukcji Bhagavad-gity. Dlatego też Śri Caitanya Mahaprabhu przekazał wszystkim misję, aby zaangażowali się w czynności dobroczynne w celu rozbudzenia głupich żywych istot, szczególnie w ludzkim społeczeństwie, tak aby mogły wznieść się na platformę świadomości Krsny i odniosły korzyść w postaci wyzwolenia z uwarunkowanego życia.

    W związku z tym Śrila Madhvacarya cytuje następujące wersety:

 

duhkha-rupo 'pi samsaro    buddhi-purvam avapyate

yatha svapne śiraś chedam   svayam krtvatmano vaśah

 

tato duhkham avapyeta    tatha jagarito 'pi tu

janann apy atmano duhkham    avaśas tu pravartate

 

    Należy zrealizować, że stan materialnego życia jest pełen cierpienia. Można zrealizować to przy pomocy oczyszczonej inteligencji. Kiedy inteligencja jest oczyszczona, można zrozumieć, że to niepożądane, tymczasowe materialne życie jest niczym sen. Tak jak ktoś cierpi, kiedy śni, że odcięto mu głowę, tak samo cierpi w ignorancji, nie tylko podczas snu, lecz również w stanie przebudzenia. Osoba nie mająca łaski Najwyższej Osoby Boga pozostaje w ignorancji i w ten sposób na różne sposoby podlega materialnym cierpieniom.

 

07.07.28   Dlatego też, moi drodzy przyjaciele, synowie demonów, waszym obowiązkiem jest przyjęcie świadomości Krsny, która może spalić nasienie czynności karmicznych sztucznie stworzone przez siły natury materialnej i może wstrzymać strumień inteligencji w stanie przebudzenia, snu i głębokiego snu. Innymi słowy, kiedy ktoś przyjmuje świadomość Krsny, jego ignorancja zostaje natychmiast rozproszona.

 

07.07.28   Znaczenie:      Potwierdza to Bhagavad-gita (14.26):

 

mam ca yo 'vyabhicarena    bhakti-yogena sevate

sa gunan samatityaitan    brahma-bhuyaya kalpate

 

   "Kto całkowicie angażuje się w służbę oddania, kto nie upada w żadnych okolicznościach, ten od razu przekracza guny natury i wznosi się na płaszczyznę Brahmana."  Dzięki praktyce bhakti-yogi, od razu wznosimy się na platformę duchową, transcendentalną do czynności i reakcji trzech sił natury materialnej. Podstawą ignorancji jest materialna świadomość, którą należy zniszczyć poprzez świadomość duchową, czyli świadomość Krsny. Słowo bija-nirharanam odnosi się do spalenia na popiół podstawowej przyczyny materialnego życia. Słownik Medini objaśnia yogę poprzez jej rezultat; yoge 'purvartha-sampraptau sangati-dhyana-yuktisu. Yogą jest nazywany proces, dzięki któremu można uwolnić się od uwikłania w niefortunną sytuację, w której zostało się umieszczonym z powodu ignorancji. Jest to również nazywane wyzwoleniem. Muktir hitvanyatha-rupam sva-rupena vyavasthitih. Mukti oznacza porzucenie swojej pozycji w ignorancji, czyli w złudzeniu, pod wpływem którego myślimy w sposób przeciwny do swojej konstytucjonalnej pozycji. Powrót na swoją konstytucjonalną pozycję jest nazywany mukti, a proces, który do tego prowadzi, jest nazywany yogą. Zatem yoga znajduje się ponad karmą, jnaną i sankhyą. W rzeczywistości, yoga jest ostatecznym celem życia. Dlatego też Krsna poradził Arjunie, aby stał się yoginem (tasmad yogi bhavarjuna). Pan Krsna objaśnił dalej w Bhagavad-gicie, że pierwszej klasy yoginem jest ten, który osiągnął platformę służby oddania.

 

yoginam api sarvesam    mad-gatenantar-atmana

śraddhavan bhajate yo mam    sa me yuktatamo matah

 

   "Spośród wszystkich yoginów, ten kto zawsze trwa przy Mnie z wielką wiarą, wielbiąc Mnie w transcendentalnej służbie miłości, jest najbardziej zjednoczony ze Mną w yodze i jest najwyższym ze wszystkich." (Bg. 6.47)   Zatem najlepszym yoginem jest ten, który zawsze myśli o Krsnie w swoim sercu. Poprzez praktykowanie tego najlepszego systemu se wszystkich systemów yogi, osiąga się wyzwolenie z materialnego uwarunkowania.

 

07.07.29   Z różnych procesów polecanych dla uwolnienia się z uwikłania w materialne życie, za wszechdoskonały należy uznać ten, który osobiście wyjaśnił i przyjął Najwyższa Osoba Boga. Tym procesem jest spełnianie obowiązków, dzięki którym rozwija się miłość do Najwyższego Pana.

 

07.07.29   Znaczenie:      Ze wszystkich procesów połączenia, które uwalniają z niewoli materialnego zanieczyszczenia, za najlepszy powinien być uważany ten proces, który polecił Najwyższa Osoba Boga. Pan bardzo wyraźnie wyjaśnił go w Bhagavad-gicie, gdzie mówi, sarva-dharman parityajya mam ekam śaranam vraja: "Porzuć wszelkie rodzaje religii i po prostu podporządkuj się Mnie."  Ten proces jest najlepszy, ponieważ Pan zapewnia, aham tvam sarva-papebhyo moksayisyami ma śucah: "Uwolnię cię od wszelkich grzesznych reakcji. Nie bój się."  Nie ma potrzeby, aby się niepokoić, ponieważ Pan osobiście zapewnia, że zaopiekuje się Swoim bhaktą i uchroni go od reakcji za grzeszne czynności. Materialna niewola wywołana jest grzesznym działaniem. Dlatego też, skoro Pan zapewnia, że rozproszy skutki materialnych czynności dla rezultatów, zatem nie ma potrzeby, aby się niepokoić. Zatem najlepszym jest ten proces zrozumienia swojej pozycji jako duszy, a następnie zaangażowanie się w służbę oddania. Cały program wedyjski opiera się na tej zasadzie i można zrozumieć to tak, jak polecają to Vedy:

 

yasya deve para bhaktir    yatha deve tatha gurau

tasyaite kathita hy arthah    prakaśante  mahatmanah

 

   "Tym wielkim duszom, które mają niezachwianą wiarę zarówno w Pana jak i w mistrza duchowego, automatycznie zostaje objawione znaczenie całej wiedzy wedyjskiej."  (Śvetaśvatara Upanisad 6.23)  Należy przyjąć na swego guru czystego bhaktę, reprezentanta Boga i następnie oddawać mu wszelki szacunek, jaki oddaje się Najwyższej Osobie Boga. Na tym polega sekret sukcesu. Osobie, która przyjmuje tę metodę, zostaje objawiony doskonały proces. W wersecie tym słowa yair anjasa ratih wskazują, że poprzez służenie i podporządkowanie się mistrzowi duchowemu wznosimy się do służby oddania, a poprzez wykonywanie służby oddania stopniowo rozwijamy przywiązanie do Najwyższej Osoby Boga. A dzięki temu przywiązaniu do Pana, można Go zrozumieć. Innymi słowy, można zrozumieć, jaka jest pozycja Pana, jaka jest nasza pozycja i jaki jest nasz związek. Wszystko to można bez trudu zrozumieć poprzez prostą metodę bhakti-yogi. Gdy tylko znajdziemy się na platformie bhakti-yogi, od razu niszczona jest podstawowa przyczyna naszego cierpienia i materialnej niewoli. Dokładniej wyjaśnia to następny werset, który podaje sekret sukcesu.

 

07.07.30-31   Rzeczą konieczną jest przyjęcie bona fide mistrza duchowego i służenie mu z wielkim oddaniem i wiarą. Cokolwiek się posiada, należy ofiarować to mistrzowi duchowemu. W towarzystwie świętych osób i bhaktów należy czcić Pana, z wiarą słuchać o Jego chwałach, wychwalać Jego transcendentalne cechy i czynności, zawsze medytować o lotosowych  stopach Pana i oddawać cześć Bóstwu Pana, ściśle według nakazów śastr i guru.

 

07.07.30-31   Znaczenie:      W poprzednim wersecie zostało powiedziane, że proces, który powoduje natychmiastowy wzrost czyjejś miłości i oddania dla Najwyższej Osoby Boga, jest najlepszym procesem spośród wielu tysięcy sposobów uwolnienia się z uwikłania w materialną egzystencję. Jest również powiedziane, dharmasya tattvam nihitam guhayam: w rzeczywistości prawda o zasadach religijnych jest niezwykle poufna. Niemniej jednak, bardzo łatwo może zrozumieć ją ten, kto rzeczywiście przyjmuje zasady religii. Jest powiedziane, dharman tu saksad bhagavat-pranitam: proces religii został ogłoszony przez Najwyższego Pana, gdyż On jest najwyższym autorytetem. Wskazuje na to również słowo bhagavatoditah, które zostało użyte w poprzednim wersecie. Nakazy, czyli instrukcje Pana, są nieomylne, a korzyści z nich płynące są w pełni zagwarantowane. Zgodnie z Jego wskazówką (objaśnioną w tym wersecie), doskonałą formą religii jest bhakti-yoga.

    Aby praktykować bhakti-yogę, należy po pierwsze przyjąć bona fide mistrza duchowego. Śrila Rupa Gosvami radzi w swojej Bhakti-rasamrta-sindhu (1.2.74-75):

 

guru-padaśrayas tasmat    krsna-diksadi-śiksanam

viśrambhena guroh seva    sadhu-vartmanuvartanam

 

sad-dharma-prccha bhogadi-    tyagah krsnasya hetave

 

    Pierwszym obowiązkiem jest zaakceptowanie bona fide mistrza duchowego. Student, czyli uczeń, powinien być bardzo dociekliwy. Powinien być bardzo gorliwy, aby poznać wieczną religię (sanatana-dharmę). Słowa guru-śuśrusaya znaczą, że należy osobiście służyć mistrzowi duchowemu, zapewniając mu komfort cielesny, pomagając mu w kąpieli, ubieraniu się, spaniu, jedzeniu itd. Jest to nazywane guru-śuśrusanam. Uczeń powinien służyć mistrzowi duchowemu jak sługa, a cokolwiek posiada, powinien oddawać mistrzowi duchowemu. Pranair arthair dhiya vaca. Każdy ma swoje życie, bogactwo, inteligencję i słowa i wszystko to należy oddać Najwyższej Osobie Boga za pośrednictwem mistrza duchowego. Mistrzowi duchowemu należy ofiarować wszystko (stanowi to bowiem nasz obowiązek), ale należy zrobić to ze szczerego serca i z przekonaniem, a nie w sztuczny sposób dla uzyskania materialnego prestiżu. Ofiara ta nazywana jest arpana. Co więcej, należy żyć wśród bhaktów, świętych osób, aby nauczyć się etykiety i właściwego zachowania w służbie oddania. Śrila Viśvanatha Cakravarti Thakura zauważa w związku z tym, że cokolwiek ofiarowuje się mistrzowi duchowemu, należy to robić z miłością i uczuciem, a nie dla materialnej czci. Podobnie, polecane jest przebywanie z bhaktami, ale należy zachować pewne rozróżnienie. W rzeczywistości, sadhu, święta osoba, musi być święta w swoim zachowaniu (sadhavah sadacarah). Jeśli ktoś nie działa w standardowy sposób, to jego pozycja jako sadhu, osoby świętej, nie jest kompletna. Dlatego też Vaisnava, sadhu, musi całkowicie trzymać się standardu zachowania. Śrila Viśvanatha Cakravarti Thakura mówi, że Vaisnavie, osobie inicjowanej w kulcie Vaisnava, należny jest szacunek odpowiedni Vaisnavie, co oznacza, że należy służyć takiej osobie i ofiarowywać jej modlitwy. Jednakże nie należy przebywać z nią, jeżeli nie jest osobą odpowiednią do towarzystwa.

 

07.07.32   Należy zawsze pamiętać Najwyższą Osobę Boga w Jego zlokalizowanej reprezentacji jako Paramatma, który usytuowany jest w sercu wszystkich żywych istot. Tak więc każdej żywej istocie należy oddawać szacunek do jej pozycji czy manifestacji.

 

07.07.32   Znaczenie:      Harih sarvesu bhutesu. Czasami osoby pozbawione skrupułów błędnie rozumieją tę wypowiedź i mylnie sądzą, że ponieważ Hari, Najwyższa Osoba Boga, znajduje się w każdej żywej istocie, to każda żywa istota jest Hari. Głupcy tacy nie odróżniają atmy od Paramatmy, które znajdują się w każdym ciele. Atma jest żywą istotą, a Paramatma jest Najwyższą Osobą Boga. Jednakże indywidualna żywa istota różni się od Paramatmy, Najwyższego Pana. Dlatego też słowa harih sarvesu bhutesu oznaczają, że Hari usytuowany jest jako Paramatma, nie jako atma, mimo iż atma jest częścią Paramatmy. Oddawanie szacunku każdej żywej istocie, oznacza oddawanie szacunku Paramatmie znajdującemu się w każdej żywej istocie. Nie należy błędnie myśleć, że każda żywa istota jest Paramatmą. Czasami niegodziwcy określają żywą istotę jako daridra-narayana, svami-narayana, ten Narayana, tamten Narayana. Należy jasno zrozumieć, że mimo iż Narayana znajduje się w sercu każdej żywej istoty, żywa istota nigdy nie staje się Narayanem.

 

07.07.33   Poprzez te czynności [wspomniane uprzednio] można zredukować wpływ wrogów: pożądania, gniewu, chciwości, złudzenia, szaleństwa i zazdrości. Będąc tak usytuowanym, można służyć Panu. W ten sposób bez wątpienia osiąga się platformę miłosnej służby dla Najwyższej Osoby Boga.

 

07.07.33   Znaczenie:      Jak wspomina o tym werset 30 i 31, naszym pierwszym obowiązkiem jest zbliżenie się do mistrza duchowego, reprezentanta Najwyższej Osoby Boga i rozpoczęcie służenia mu. Prahlada Maharaja oświadczył, że od samego początku życia (kaumara acaret prajnah), podczas pobytu małego dziecka w guru-kuli, należy uczyć je, jak służyć mistrzowi duchowemu. Brahmacari guru-kule vasan danto guror hitam (Bhag.7.12.1). Jest to początek życia duchowego. Guru-padaśrayah, sadhu-vartmanuvartanam, sad-dharma-prccha. Dzięki przestrzeganiu instrukcji guru i śastr, uczeń osiąga platformę służby oddania i brak przywiązania do posiadłości. Cokolwiek posiada, ofiarowuje mistrzowi duchowemu, guru, który angażuje go w śravanam kirtanam visnoh. Uczeń ściśle przestrzega instrukcji i w ten sposób uczy się, jak kontrolować zmysły. Następnie, dzięki używaniu swojej czystej inteligencji, stopniowo rozwija miłość do Krsny. Potwierdza to Śrila Rupa Gosvami (adau śraddha tatah sadhu-sangah). W ten sposób życie staje się doskonałe, a przywiązanie do Krsny manifestuje się w pozytywny sposób. Na tej platformie jest się usytuowanym w ekstazie, doświadczając bhavy i anubhavy, jak wyjaśnia to następny werset.

 

07.07.34   Osoba pełniąca służbę oddania bez wątpienia jest kontrolerem swych zmysłów, a zatem jest ona osobą wyzwoloną. Kiedy taka wyzwolona osoba, czysty bhakta, słyszy o transcendentalnych cechach i czynnościach inkarnacji Pana dla spełnienie różnych rozrywek, jeżą się włosy na jej ciele, z jej oczu płyną łzy a w duchowej realizacji załamuje się jej głos. Czasami tańczy publicznie, czasami śpiewa głośno, a czasami płacze. W ten sposób wyraża swoją transcendentalną radość.

 

07.07.34   Znaczenie:      Czynności Pana nie są zwyczajne. Na przykład, kiedy pojawił się jako Pan Ramacandra, dokonał takich niezwykłych czynów, jak przerzucenie mostu przez ocean. Podobnie, kiedy pojawił się Pan Krsna, podniósł wzgórze Govardhana, gdy miał zaledwie siedem lat. Nie są to zwykłe dokonania. Głupcy i dranie, którzy nie są na transcendentalnej pozycji, uważają te niezwykłe czyny Pana za mitologię. Kiedy jednakże słyszy o nich czysty bhakta, osoba wyzwolona, od razu napełnia się ekstazą i bardzo głośno i radośnie objawia symptomy intonowania, tańczenia i płaczu. Taka jest różnica pomiędzy bhaktą a niewielbicielem.

 

07.07.35   Kiedy bhakta staje się niczym osoba nawiedzona przez ducha, wtedy śmieje się i bardzo głośno intonuje o cechach Pana. Czasami siada, by medytować i oddaje szacunek wszystkim żywym istotom, uważając je za bhaktów Pana. Nieustannie bardzo ciężko oddycha, przestaje zwracać uwagę na etykietę społeczną i głośno intonuje niczym szaleniec, "Hare Krsna, Hare Krsna! O mój Panie, O panie wszechświata!"

 

07.07.35   Znaczenie:      Osoba, która w ekstazie intonuje święte imiona Pana, nie zważając na zewnętrzne konwenanse społeczne, jest przyjmowana za atma-mati. Innymi słowy, jej świadomość zwróciła się ku Najwyższej Osobie Boga.

 

07.07.36   I wtedy bhakta uwalnia się od wszelkiego materialnego zanieczyszczenia, gdyż nieustannie myśli o rozrywkach Pana i z tego powodu jego umysł i ciało nabiera cech duchowych. W wyniku jego intensywnej służby oddania, jego ignorancja, materialna świadomość i wszelkiego rodzaju materialne pragnienia spalają się całkowicie na popiół. Jest to platforma, na której można osiągnąć schronienie lotosowych stóp Pana.

 

07.07.36   Znaczenie:      Kiedy bhakta jest całkowicie oczyszczony, staje się anyabhilasita-śunya. Innymi słowy, zostają spalone wszelkie jego materialne pragnienia na popiół, redukując się do zera i istnieje on czy to jako sługa Pana, Jego przyjaciel, ojciec, matka czy kochanek. Z powodu nieustannego myślenia w ten sposób, obecne materialne ciało i umysł są całkowicie uduchowione, a potrzeby materialnego ciała całkowicie zanikają z jego egzystencji. Żelazny pręt włożony do ognia rozgrzewa się coraz mocniej, a kiedy rozgrzany jest do czerwoności, nie jest już dłużej żelaznym prętem, lecz ogniem. Podobnie, kiedy bhakta nieustannie pełni służbę oddania i myśli o Panu w swojej oryginalnej świadomości Krsny, nie wykonuje już dłużej materialnych czynności, gdyż ciało jego jest uduchowione. Postęp w świadomości Krsny jest bardzo potężny i dlatego nawet w tym życiu bhakta taki osiągnął schronienie lotosowych stóp Pana. Tę transcendentalną, ekstatyczną egzystencję bhakty w pełni przejawił Śri Caitanya Mahaprabhu. W związku z tym, Śrila Madhvacarya pisze co następuje:

 

tad-bhava-bhavah tad yatha svarupam bhaktih

kecid bhakta vinrtyanti gayanti ca yathepsitam

kecit tusnim japanty eva kecit śobhaya-karinah

 

   Ekstatyczna platforma służby oddania została w pełni przejawiona przez Śri Caitanyę Mahaprabhu, który czasami tańczył, czasami płakał, czasami śpiewał, czasami zachowywał ciszę, a czasami intonował święte imię Pana. jest to doskonała egzystencja duchowa.

 

07.07.37   Prawdziwym problemem życia są powtarzające się narodziny i śmierć, które są niczym obracające się koło. Jednakże, kiedy ktoś ma kontakt z Najwyższą Osobą Boga, koło to zatrzymuje się zupełnie. Innymi słowy, dzięki transcendentalnemu szczęściu czerpanemu z nieustannego pełnienia służby oddania, jest się całkowicie wyzwolonym z materialnej egzystencji. Wiedzą o tym wszyscy uczeni. Dlatego też, moi drodzy przyjaciele, synowie asurów, bezzwłocznie zacznijcie medytować o duszy Najwyższej w każdym sercu i zacznijcie Go czcić.

 

07.07.37   Znaczenie:      Zazwyczaj uważa się, że dzięki wtopieniu się w egzystencję Brahmana, bezosobową cechę Prawdy Absolutnej, można osiągnąć pełnię szczęścia. Słowa brahma-nirvana odnoszą się do połączenia się z Prawdą Absolutną, który realizowany jest w trzech aspektach: brahmeti paramatmeti bhagavan iti śabdyate. Poprzez wtopienie się w bezosobowego Brahmana można odczuć brahma-sukha, duchowe szczęście, wskutek tego, iż brahmajyoti jest blaskiem Najwyższej Osoby Boga. Yasya prabha prabhavato jagad-anda-koti. Yasya prabha, bezosobowy Brahman, składa się z promieni transcendentalnego ciała Krsny. Zatem wszelkie transcendentalne szczęście, jakie odczuwa się poprzez wtopienie się w Brahmana – jest wywołane kontaktem z Krsną. Kontakt z Krsną jest doskonałym brahma-sukha. Kiedy umysł danej osoby ma kontakt z bezosobowym Brahmanem, jest ona zadowolona, ale należy robić dalszy postęp, aby pełnić służbę dla Najwyższej Osoby Boga, ponieważ utrzymanie pozycji wtopienia się w blask Brahmana nie zawsze jest zagwarantowane. Jest powiedziane, aruhya krcchrena param padam tatah patanty adho 'nadrta-yusmad-anghrayah:  można wtopić się w aspekt Brahmana Absolutnej Prawdy, ale z powodu braku wiedzy o Adhoksajy, czyli Vasudevie, istnieje możliwość upadku. Oczywiście, taka brahma-sukha niewątpliwie pokonuje materialną radość, ale kiedy ktoś czyni postęp przechodząc przez etapy realizacji bezosobowego Brahmana i zlokalizowanej Paramatmy i dochodzi do Najwyższej Osoby Boga, mając z Nim związek jako sługa, przyjaciel, rodzic czy kochanek, wtedy jego szczęście staje się wszechprzenikającym. Wówczas automatycznie czuje szczęście, tak jak ktoś jest szczęśliwy, widząc blask księżyca. Widok księżyca wywołuje naturalne szczęście, ale widok Najwyższej Osoby Boga powoduje stukrotny i tysiąckrotny wzrost transcendentalnego szczęścia. Gdy tylko ktoś nawiązuje bardzo poufny związek z Najwyższą Osobą Boga, z pewnością uwalnia się od wszelkich materialnych zanieczyszczeń. Ya nirvrtis tanu-bhrtam. To zatrzymanie wszelkiej materialnej radości nazywa się nirvrti lub nirvana. Śrila Rupa Gosvami mówi w Bhakti-rasamrta-sindhu (1.1.38):

 

brahmanando bhaved esa    cet parardha-gunikrtah

naiti bhakti-sukhambhodheh    paramanu-tulam api

 

   "Gdyby brahmananda, szczęście płynące z połączenia się z blaskiem Brahmana, zwiększyć sto trylionów razy, to mimo to nie dorównałoby ono atomowej cząstce oceanu transcendentalnego szczęścia odczuwanego podczas pełnienia służby oddania."

 

brahma-bhutah prasannatma   na śocati na kanksati

samah sarvesu bhutesu   mad-bhaktim labhate param

 

   "Kto usytuowany jest transcendentalnie, ten od razu realizuje Najwyższego Brahmana i staje się w pełni radosnym. Nie rozpacza nigdy ani niczego nie pragnie, jednakowo ustosunkowanym będąc do każdej żywej istoty. W tym stanie osiąga czystą służbę oddania dla Mnie." (Bg.18.54) Kto czyni dalszy postęp z platformy brahma-nirvany, ten wznosi się na platformę służby oddania (mad-bhaktim labhate param). Słowo adhoksajalambham odnosi się do bezustannego absorbowania umysłu Absolutną Prawdą, który znajduje się poza umysłem i materialną spekulacją. Sa vai manah krsna-padaravindayoh taki jest rezultat oddawania czci Bóstwu. Dzięki nieustannemu służeniu Panu i myśleniu o Jego lotosowych stopach, jesteśmy automatycznie uwolnieni od wszelkich materialnych zanieczyszczeń. Zatem słowo brahma-nirvana-sukham wskazuje na to, że kiedy ktoś ma kontakt z Absolutną Prawdą, wtedy całkowicie zanika materialne zadowalanie zmysłów.

 

07.07.38   O moi przyjaciele, synowie asurów, Najwyższa Osoba Boga w Swoim aspekcie jako Dusza Najwyższa zawsze przebywa w sercach wszystkich żywych istot. Prawdę powiedziawszy, Pan jest dobrze życzącym przyjacielem wszystkich żywych istot i wielbienie Go nie jest rzeczą trudną. Tak więc dlaczego ludzie nie mieliby angażować się w służbę oddania dla Niego? Dlaczego są tak oddani niepotrzebnemu wytwarzaniu przedmiotów dla zadowalania zmysłów?

 

07.07.38   Znaczenie:      Ponieważ Osoba Boga jest najwyższym, nikt nie jest Mu równy ani nikt Go nie przewyższa. Niemniej jednak, kto jest bhaktą Najwyższej Osoby Boga, ten z łatwością może osiągnąć Pana. Pan porównany jest do nieba, ponieważ niebo jest bezkresne, lecz mimo to jest dostępne dla każdego – nie tylko dla istot ludzkich, ale także dla zwierząt. Najwyższa Osoba Boga, w swoim aspekcie jako Paramatma, jest najlepiej życzącym przyjacielem. Potwierdzają to Vedy: sayujau sakhayau. Pan w Swoim aspekcie jako Dusza Najwyższa jest zawsze w sercu razem z żywą istotą. Pan jest tak życzliwy dla żywej istoty, że przebywa w jej sercu, by zawsze bez trudu mogła nawiązać z Nim kontakt. Można zrobić to po prostu przez służbę oddania (śravanam kirtanam visnoh smaranam pada-sevanam). Gdy tylko ktoś usłyszy o Najwyższej Osobie Boga (krsna-kirtana), od razu nawiązuje kontakt z Panem. Bhakta od razu styka się z Panem poprzez którykolwiek proces służby oddania lub też wszystkie z nich:

 

śravanam kirtanam visnoh    smaranam pada-sevanam

arcanam vandanam dasyam    sakhyam atma-nivedanam

 

    Zatem nie ma trudności w zetknięciu się z Najwyższym Panem (ko 'ti-prayasah). Z drugiej strony, udanie się do piekła wymaga wielkiego wysiłku. Kto chce iść do piekła poprzez angażowanie się w zakazany seks, jedzenie mięsa, hazard i intoksykację, ten potrzebuje tak wielu rzeczy. Zakazany seks wymaga zdobycia pieniędzy na domy publiczne, jedzenie mięsa wymaga zorganizowania tak wielu rzeźni, hazard – otworzenia tak wielu kasyn i hoteli, a intoksykacja – założenia wielu browarów. Jest to więc oczywiste, że osoba pragnąca udać się do piekła musi robić wielki wysiłek, ale powrót do domu, z powrotem do Boga, nie wymaga tak wielkich starań. Aby powrócić do Boga, można żyć gdziekolwiek, w jakichkolwiek warunkach. Trzeba po prostu usiąść i medytować o Duszy Najwyższej, intonować i słuchać o Panu. Zatem zbliżenie się do Pana nie jest rzeczą trudną. Adanta-gobhir viśatam tamisram. Z powodu niemożności kontrolowania zmysłów, trzeba podejmować wielki wysiłek, aby udać się do piekła, ale kto jest rozsądny, ten bardzo łatwo może zdobyć łaskę Najwyższej Osoby Boga, ponieważ Pan jest zawsze z nim. Pana można zadowolić dzięki prostej metodzie śravanam kirtanam visnoh. W istocie, Pan stwierdza:

 

patram puspam phalam toyam    yo me bhaktya prayacchati

tad aham bhakty-upahrtam    aśnami prayatatmanah

 

   "Jeżeli ktoś z miłością i oddaniem złoży Mi liść, kwiat, owoc czy trochę wody w ofierze – przyjmę to." (Bg. 9.26)  O Panu można medytować wszędzie. W ten sposób Prahlada Maharaja poradził swoim przyjaciołom, synom demonów, aby podjęli tę prostą ścieżkę powrotu do domu, z powrotem do Boga.

 

07.07.39   Bogactwo, piękna żona i przyjaciółki, synowie i córki, dom, zwierzęta domowe, jak krowy, słonie i konie, skarbiec, rozwój ekonomiczny i zadowalanie zmysłów – zaprawdę, nawet życie, w którym można cieszyć się tymi wszystkimi materialnymi bogactwami – są z pewnością tymczasowe i złudne. Skoro możliwość życia ludzkiego jest tymczasowa, jaką korzyść mogą te materialne bogactwa przynieść rozsądnemu człowiekowi, który zrozumiał, że jest wieczny.

 

07.07.39   Znaczenie:      Werset ten opisuje, jak prawa natury zawodzą zwolenników postępu ekonomicznego. Poprzedni werset zawierał pytanie, kim visayopapadanaih: jaka jest rzeczywista korzyść z tego tak zwanego postępu ekonomicznego? Historia świata w rzeczywistości dowiodła, że próby zwiększania rozwoju ekonomicznego dla cielesnego komfortu poprzez postęp cywilizacji materialnej w żaden sposób nie zaradziły nieuchronności narodzin, śmierci, starości i chorób. Wszyscy wiedzą, że w historii świata istniały wielkie imperia – imperium rzymskie, imperium mongolskie, imperium brytyjskie itd. – ale wszystkie społeczeństwa zaangażowane w taki rozwój ekonomiczny (sarve 'rtha-kamah) zostały unicestwione z powodu praw natury poprzez okresowe wojny, epidemie, głód itd. I tak wszystkie ich próby były złudne i tymczasowe. Dlatego też werset ten mówi, kurvanti martyasya kiyat priyam calah: można być dumnym z posiadania olbrzymiego imperium, ale takie imperia nie są trwałe; po stu lub dwustu latach wszystko ulega zniszczeniu. Wszystkie takie pozycje postępu ekonomicznego, mimo iż tworzone z wielkim wysiłkiem i trudem, bardzo szybko ulegają zniszczeniu. Dlatego też zostały opisane jako calah. Osoba inteligentna powinna dojść do wniosku, że materialny postęp ekonomiczny w ogóle nie przynosi przyjemności. Bhagavad-gita opisuje, że cały świat jest duhkhalayam aśaśvatam – pełen nieszczęść i tymczasowy. Postęp ekonomiczny może być przyjemny przez jakiś czas, ale nie jest on trwały. Tak więc wielu wielkich ludzi interesu pogrążonych jest teraz w smutku, ponieważ nękają ich różne grabieżcze rządy. Podsumowując, dlaczego ktoś miałby tracić czas na tak zwany rozwój ekonomiczny, który nie jest trwały, ani nie sprawia przyjemności duszy?

    Z drugiej strony, nasz związek z Krsną, Najwyższą Osobą Boga, jest wieczny. Nitya-siddha krsna-prema. Czysta dusza wiecznie kocha Krsnę, i tę wieczną miłość, czy to jako sługa, czy jako przyjaciel, rodzic, czy kochanek, wcale nie trudno rozbudzić. Szczególnie w tym wieku, jest takie ustępstwo, że po prostu dzięki intonowaniu mantry Hare Krsna (harer nama harer nama harer namaiva kevalam) można odnowić swój oryginalny związek z Bogiem, co przynosi takie szczęście, że nie pragnie się niczego innego. Śri Caitanya Mahaprabhu stwierdził: na dhanam na janam na sundarim kavitam va jagad-iśa kamaye. Bardzo zaawansowany bhakta w świadomości Krsny nie pragnie bogactw, zwolenników czy posiadłości. Rayah kalatram paśavah sutadayo grha mahi kunjara-kośa-bhutayah. Zadowolenie z posiadania materialnego bogactwa, mimo iż być może odmiennego standardu, osiągane jest także w życiu psów i wieprzy, które nie mogą odnowić swego wiecznego związku z Krsną. Jednakże w ludzkim życiu możliwe jest rozbudzenie naszego uśpionego związku z Krsną. Dlatego też Prahlada Maharaja opisał to życie jako arthadam. Zatem, jeśli zamiast marnować czas na postęp ekonomiczny, który nie może przynieść nam żadnego szczęścia, po prostu spróbujmy odnowić nasz wieczny związek z Krsną, wtedy we właściwy sposób wykorzystamy nasze życia.

 

07.07.40   Literatura wedyjska podaje, że dzięki spełnianiu wielkich ofiar można wznieść się na planety niebiańskie. Jednakże, mimo iż życie na planetach niebiańskich jest setki i tysiące razy wygodniejsze niż życie na Ziemi, to planety niebiańskie nie są czyste [nirmalam], czyli nie są wolne od skazy materialnej egzystencji. Planety niebiańskie są także tymczasowe i dlatego nie stanowią celu życia. Jednakże nikt nigdy nie widział ani nie słyszał, aby Najwyższa Osoba Boga posiadał wady. Dlatego dla własnego dobra i samorealizacji musicie z wielkim oddaniem czcić Pana, tak jak opisują pisma objawione.

 

07.07.40   Znaczenie:      Bhagavad-gita mówi, ksine punye martya-lokam viśanti. Nawet jeżeli ktoś wzniesie się na wyższe systemy planetarne dzięki spełnianiu wielkich ofiar, którym towarzyszy grzeszny akt ofiarowania zwierząt, to standard szczęścia na Svargaloce także nie jest wolny od niepokojów. Nawet król niebios, Indra, prowadzi podobną walkę o byt. Zatem nie ma żadnej praktycznej korzyści ze wzniesienia się na planety niebiańskie. Prawdę powiedziawszy, po wyczerpaniu rezultatów pobożnych czynności trzeba powrócić z planet niebiańskich na Ziemię. Vedy mówią, tad yatheha karma-jito lokah ksiyate evam evamutra punya-jito lokah ksiyata. Tak jak w odpowiednim czasie traci się materialne pozycje osiągane tutaj dzięki ciężkiej pracy, podobnie pobyt na planetach niebiańskich ostatecznie się kończy. Odpowiednio do czynności w różnym stopniu pobożnych, osiąga się różne standardy życia, ale żaden z nich nie jest trwały i dlatego wszystkie są nieczyste. A zatem nie należy czynić wysiłków, aby wznieść się na wyższe systemy planetarne, jedynie po to, by wrócić na Ziemię albo upaść jeszcze niżej – na planety piekielne. Aby zatrzymać ten cykl wzlotów i upadków, należy przyjąć świadomość Krsny. Dlatego Śri Caitanya Mahaprabhu powiedział:

 

brahmanda bhramite kona bhagyavan jiva

guru-krsna-prasade paya bhakti-lata-bija

(Cc. Madhya 19.151)

 

    Żywa istota obraca się w cyklu narodzin i śmierci, udając się czasami na wyższe planety, czasami na niższe, ale to nie jest rozwiązaniem problemów życia. Jednakże, kto dzięki łasce Krsny jest na tyle szczęśliwy, aby spotkać guru, reprezentanta Krsny, ten osiągnąwszy samorealizację, otrzymuje wskazówki, jak wrócić do domu, z powrotem do Boga. To jest prawdziwie godne pożądania. Bhajatatma-labdhaye: dla osiągnięcia samorealizacji, należy przyjąć świadomość Krsny.

 

07.07.41   Materialistyczna osoba myśląc że ma wysoce rozwiniętą inteligencję, nieustannie działa dla postępu ekonomicznego. Ale tak jak głoszą Vedy, raz za razem zawodzą ją materialne czynności czy to w tym życiu, czy w następnym. Prawdę powiedziawszy, rezultaty, które osiąga, są nieuchronnie przeciwne do tych, których pragnie.

 

07.07.41   Znaczenie:      Nikt nie osiągnął upragnionych rezultatów z czynności materialnych. Wręcz przeciwnie, wszyscy ciągle doznają niepowodzenia. Dlatego też nie należy marnować czasu na takie materialne czynności dla przyjemności zmysłowej, ani  w tym życiu, ani w następnym. Tak wielu nacjonalistów, ekonomistów i innych ambitnych osób próbowało osiągnąć szczęście, indywidualnie lub zbiorowo, lecz historia dowodzi, że wszyscy doznali niepowodzenia. W historii współczesnej widzimy, jak wielu przywódców politycznych pracowało bardzo ciężko dla indywidualnego lub zbiorowego postępu ekonomicznego, ale żadnemu z nich się nie powiodło. Takie jest prawo natury, co bardzo wyraźnie objaśnia następny werset.

 

07.07.42   W tym materialnym świecie każdy materialista pragnie osiągnąć szczęście i zmniejszyć nieszczęście i dlatego działa odpowiednio do tego. W rzeczywistości jednakże szczęśliwym jest się tak długo, jak długo nie podejmuje się wysiłku w celu osiągnięcia szczęścia. Moment podjęcia działania dla zdobycia szczęścia jest początkiem stanu nieszczęścia.

 

07.07.42   Znaczenie:      Wszystkie uwarunkowane dusze związane są prawami materialnej natury. Opisuje to Bhagavad-gita (prakrteh kriyamanani gunaih karmani sarvaśah). Każdy otrzymuje od materialnej natury określony rodzaj ciała, odpowiednio do wskazówek Najwyższej Osoby Boga.

 

iśvarah sarva-bhutanam    hrd-deśe 'rjuna tisthati

bhramayan sarva-bhutani    yantrarudhani mayaya

 

   "Najwyższy Pan przebywa w każdym sercu, O Arjuno i kieruje wędrówkami żywych istot, które usadowione są jak gdyby na maszynie zrobionej z energii materialnej."(Bg. 18.61) Najwyższa Osoba Boga, Dusza Najwyższa, obecny jest w sercu każdego. Odpowiednio do pragnienia żywej istoty Pan umożliwia jej działanie w różnych gatunkach ciał, zgodnie z jej ambicjami. Ciało jest niczym narzędzie, za pomocą którego żywa istota porusza się zgodnie ze złudnymi pragnieniami osiągnięcia szczęścia i tak na różnych poziomach życia cierpi męki narodzin, śmierci, starości i chorób. Wszyscy rozpoczynają swoje czynności mając jakieś plany i aspiracje, ale w rzeczywistości, od początku do końca tego planu, nie spotyka ich żadne szczęście. Wręcz przeciwnie, gdy tyko ktoś zaczyna działać zgodnie ze swym planem, od razu rozpoczyna się jego życie pełne strapień. Dlatego też nie należy dążyć do unicestwienia nieszczęśliwych warunków życia, ponieważ i tak nie można im zaradzić. Ahankara-vimudhatma kartaham iti manyate. Mimo iż ktoś działa zgodnie z fałszywymi ambicjami, to myśli, że poprzez takie czynności może polepszyć swe materialne warunki. Vedy głoszą, że nie należy próbować zwiększać szczęścia i zmniejszać nieszczęścia. Jest to daremne. Tasyaiva hetoh prayateta kovidah. Należy pracować dla samorealizacji, a nie dla postępu ekonomicznego, którego polepszenie jest niemożliwe. Tę ilość szczęścia i nieszczęścia, które jest nam przeznaczone, można otrzymać bez żadnego wysiłku. Nie można tego zmienić. Dlatego też lepiej jest wykorzystać czas na robienie postępu w życiu duchowym w świadomości Krsny. Nie należy marnować swego wartościowego życia jako ludzka istota. Lepiej jest wykorzystać je dla rozwoju świadomości Krsny, bez żadnych aspiracji, aby osiągnąć tzw. szczęście.

 

07.07.43   Żywa istota pragnie komfortu dla swego ciała i aby go osiągnąć, robi wiele planów, lecz w rzeczywistości ciało jest własnością innych. Prawdę powiedziawszy, podlegające zniszczeniu ciało obejmuje żywą istotę, a następnie porzuca ją.

 

07.07.43   Znaczenie:      Wszyscy pragną komfortu dla swego ciała i w tym celu próbują zapewnić sobie dogodną sytuację, ale zapominają, że ciało przeznaczone jest na pokarm dla psów, szakali lub robaków i w ten sposób przemienia się w bezużyteczne odchody, popiół czy ziemię. Żywa istota marnuje swój czas na daremne próby osiągnięcia materialnych posiadłości dla wygody kolejnych ciał.

 

07.07.44   Skoro ostatecznym przeznaczeniem samego ciała jest stanie się odchodami czy ziemią, jakie znaczenie mają parafernalia związane z tym ciałem, takie jak żony, domy, bogactwo, dzieci, krewni, słudzy, przyjaciele, królestwa, skarbce, zwierzęta i ministrowie?  Oni także są tymczasowi. Cóż więcej można o tym powiedzieć?

 

07.07.45   Wszystkie te parafernalia są bardzo bliskie i drogie tak długo, jak długo istnieje ciało. Jednakże, gdy tylko ciało zostaje zniszczone, stanowi to kres wszystkich związanych z nim rzeczy. Zatem w rzeczywistości żywa istota nie ma z nimi nic wspólnego, ale z powodu ignorancji uważa, że są one wartościowe. W porównaniu  z oceanem wiecznego szczęścia, są to rzeczy o najmniejszej wadze. Jakiż więc pożytek ma wieczna żywa istota z takich nic nie znaczących związków?

 

07.07.45   Znaczenie:      Świadomość Krsny, służba oddania dla Krsny, jest oceanem wiecznego szczęścia. W porównaniu z tym wiecznym szczęściem, tak zwana radość płynąca ze społeczeństwa, przyjaźni i miłości jest po prostu bezużyteczna i nic nie znacząca. Dlatego też nie należy być przywiązanym do tymczasowych rzeczy. Należy podjąć świadomość Krsny i stać się wiecznie szczęśliwym.

 

07.07.46   Moi drodzy przyjaciele, synowie asurów, żywa istota otrzymuje różne typy ciał zgodnie z wcześniejszymi czynnościami karmicznymi. Tak więc widzimy, że odpowiednio do określonego ciała spotykają ją określone cierpienia we wszystkich warunkach życia, począwszy od wejścia w łono. Zatem powiedzcie mi, rozważywszy to w pełni, jaką korzyść ma żywa istota z czynności karmicznych, których rezultatem jest cierpienie i niedola?

 

07.07.46   Znaczenie:      Karmana daiva-netrena jantur dehopapattaye. Żywa istota otrzymuje swój określony rodzaj ciała odpowiednio do swej karmy, czyli czynności przynoszących owoce. Materialna przyjemność czerpana w tym materialnym świecie z określonego ciała oparta jest na przyjemności seksualnej: yan maithunadi-grhamedhi-sukham hi tuccham. Cały świat pracuje tak ciężko jedynie dla przyjemności seksualnej. Aby rozkoszować się przyjemnością materialną i utrzymać status quo materialnego życia, należy bardzo ciężko pracować, a czynności takie przygotowują następne materialne ciało. Prahlada Maharaja przedstawia ten temat, tak aby jego przyjaciele, asury, rozważyli go. Asury zazwyczaj nie mogą zrozumieć, że obiekty przyjemności seksualnej, tzn. przyjemności materialistycznego życia, zależą od niezwykle ciężkiej pracy.

 

07.07.47   Żywa istota, która otrzymała obecne ciało z powodu swych poprzednich czynności karmicznych, może zakończyć rezultaty swego działania w tym życiu, ale nie znaczy to, że jest wyzwolona z niewoli materialnych ciał. Żywa istota otrzymuje dany rodzaj ciała i działając za jego pomocą, stwarza sobie następne ciało. W ten sposób, z powodu całkowitej ignorancji, transmigruje z jednego ciała do drugiego, nieustannie rodząc się i umierając.

 

07.07.47   Znaczenie:      W tych ciałach, które nie są ciałami istot ludzkich, ewolucja żywej istoty poprzez różne gatunki ciał przebiega automatycznie pod kierunkiem praw natury. Innymi słowy, zgodnie z prawami natury (prakrteh kriyamanani) żywa istota rozwija się z niższych gatunków życia do formy ludzkiej. Jednakże z powodu swej rozwiniętej świadomości, istota ludzka musi zrozumieć konstytucjonalną pozycję żywej istoty i to, dlaczego musi przyjmować materialne ciało. Możliwości tej dostarcza jej natura, jeśli jednakże działa ona jak zwierzę, to jaki jest pożytek z jej ludzkiego życia? W tym życiu należy dokonać wyboru celu życia i działać zgodnie z nim. Otrzymawszy instrukcje od mistrza duchowego i z śastr, należy być wystarczająco inteligentnym. W ludzkiej formie życia nie należy być głupim ignorantem, ale należy zadawać pytania dotyczące swej konstytucjonalnej pozycji. Jest to nazywane athato brahma-jijnasa. Psychologia ludzka stanowi podłoże wielu pytań, które rozważyli różni filozofowie i w odpowiedzi na nie przedstawili różnego rodzaju filozofie oparte na tworach umysłu. Nie jest to ścieżka wyzwolenia. Instrukcje wedyjskie głoszą, tad-vijnanartham sa gurum evabhigacchet: aby rozwiązać problemy życia, należy przyjąć mistrza duchowego. Tasmad gurum prapadyeta jijnasuh śreya uttamam; kto rzeczywiście poważnie pragnie znaleźć rozwiązanie, jeśli chodzi o egzystencję materialną, ten powinien zbliżyć się do bona fide guru.

 

tad viddhi pranipatena    paripraśnena sevaya

upadeksyanti te jnanam    jnaninas tattva-darśinah

 

   "Spróbuj poznać prawdę przez zbliżenie się do mistrza duchowego. Zadawaj mu pokorne pytania i służ mu z oddaniem. Samozrealizowana osoba może udzielić ci wiedzy, gdyż ona ujrzała prawdę." (Bg. 4.34)  Należy zbliżyć się do mistrza duchowego przez podporządkowanie się (pranipatena) i pełnienie służby. Inteligentna osoba musi zadawać mistrzowi duchowemu pytania dotyczące celu życia. Bona fide mistrz duchowy może odpowiedzieć na wszystkie takie pytania, ponieważ widział on rzeczywistą prawdę. Nawet w zwykłych czynnościach, wpierw rozważamy zysk i stratę, a dopiero później działamy. Podobnie, inteligentna osoba powinna rozważyć cały proces materialnej egzystencji, a następnie działać w sposób inteligentny, stosując się do wskazówek bona fide mistrza duchowego.

 

07.07.48   Cztery zasady postępu w życiu duchowym – dharma, artha, kama i moksa – zależą od rozporządzenia Najwyższej Osoby Boga. Dlatego też, moi drodzy przyjaciele, podążajcie śladami bhaktów. Nie pragnąc niczego, w pełni polegajcie na rozporządzeniu Najwyższego Pana, czcijcie Go, Duszę Najwyższą, w służbie oddania.

 

07.07.48   Znaczenie:      Są to słowa inteligencji. Wszyscy powinni wiedzieć, że na każdym etapie życia jesteśmy uzależnieni od Najwyższej Osoby Boga. Dlatego też dharmą, religią, którą przyjmujemy, powinna być ta religia, którą poleca Prahlada Maharaja – bhagavata-dharma. Taka jest instrukcja Krsny: sarva-dharman parityajya mam ekam śaranam vraja. Przyjęcie schronienia lotosowych stóp Krsny oznacza działanie zgodnie z regulującymi zasadami bhagavata-dharmy, służby oddania. Jeśli chodzi o postęp ekonomiczny, to powinniśmy pełnić nasze zawodowe obowiązki, ale jeśli chodzi o rezultaty, to powinniśmy w pełni polegać na lotosowych stopach Pana. Karmany evadhikaras te ma phalesu kadacana: "Masz prawo do wykonywania swoich przypisanych obowiązków, ale nie możesz rościć sobie pretensji do owoców swojej pracy." Należy pełnić swe obowiązki odpowiednio do swojej pozycji, ale jeśli chodzi o rezultaty, to należy w pełni polegać na Krsnie. Narottama dasa Thakura śpiewa, że naszym jedynym pragnieniem powinno być pragnienie pełnienia obowiązków w świadomości Krsny. Nie powinniśmy dać się zwieść filozofii karma-mimamsa, która stwierdza, że jeżeli będziemy ciężko pracować, to rezultaty przyjdą automatycznie. To nie jest prawdą. Ostateczny rezultat zależy od woli Najwyższej Osoby Boga. Dlatego też w służbie oddania bhaktowie całkowicie polegają na Panu i szczerze pełnią swe zawodowe obowiązki. Zatem Prahlada Maharaja poradził swoim przyjaciołom, aby całkowicie polegali na Krsnie i czcili Go w służbie oddania.

 

07.07.49   Najwyższa Osoba Boga, Hari, jest duszą i Duszą Najwyższą wszystkich żywych istot. Wszystkie żywe istoty są manifestacją Jego energii w kategorii żywej duszy i materialnego ciała. Dlatego też Pan jest najdroższym i jest On najwyższym kontrolerem.

 

07.07.49   Znaczenie:      Najwyższa Osoba Boga manifestuje się poprzez Swe różne energie – energię materialną, duchową i marginalną. Jest On oryginalnym źródłem wszystkich żywych istot w materialnym świecie i jest On usytuowany w sercu każdego jako Dusza najwyższa. Mimo iż żywa istota jest przyczyną różnego rodzaju ciał, to ciała dostarcza jej materialna natura stosownie do polecenia Pana.

 

iśvarah sarva-bhutanam    hrd-deśe 'rjuna tisthati

bhramayan sarva-bhutani    yantrarudhani mayaya

 

   "Najwyższy Pan przebywa w każdym sercu, O Arjuno i On kieruje wędrówkami żywych istot, które usadowione są jak gdyby na maszynie zrobionej z energii materialnej." (Bg.18.61) Ciało jest niczym maszyna, samochód, w którym żywa istota ma szansę przebywania i poruszania się odpowiednio do swego pragnienia. Pan jest oryginalną przyczyną materialnego ciała i duszy, która rozszerza się poprzez jego marginalną energię. Najwyższy Pan jest najbardziej drogi wszystkim żywym istotom. Dlatego też Prahlada Maharaja poradził swoim szkolnym przyjaciołom, synom demonów, aby ponownie przyjęli schronienie Najwyższej Osoby Boga.

 

07.07.50   Jeśli półbóg, demon, istota ludzka, Yaksa, Gandharva czy ktokolwiek inny w tym wszechświecie, służy lotosowym stopom Mukundy, który obdarza wyzwoleniem, to jest on w rzeczywistości usytuowany w najpomyślniejszym stanie życia, dokładnie niczym my [mahajanowie, na czele z Prahladą Maharają].

 

07.07.50   Znaczenie:      Prahlada Maharaja, dając osobisty przykład, poprosił swoich przyjaciół, aby pełnili służbę oddania. Bez względu na to, czy żywa istota należy do społeczeństwa półbogów, asurów, ludzi czy Gandharvów, powinna przyjąć schronienie lotosowych stóp Mukundy i w ten sposób stać się doskonałą w szczęściu.

 

07.07.51-52   Moi drodzy przyjaciele, synowie demonów, nie możecie zadowolić Najwyższej Osoby Boga stając się doskonałymi braminami, półbogami czy wielkimi świętymi, czy też stając się doskonałymi znawcami etykiety czy rozległej nauki. Żadna z tych kwalifikacji nie może wzbudzić przyjemności Pana. Zadowolić Pana nie można też przez jałmużnę, wyrzeczenie, ofiarę, czystość czy śluby. Pan jest zadowolony jedynie wtedy, gdy ktoś ma niezachwiane, czyste oddanie dla Niego. Bez szczerej służby oddania, wszystko jest jedynie pokazem.

 

07.07.51-52   Znaczenie:      Prahlada Maharaja podsumowuje, że doskonałość można osiągnąć dzięki szczeremu służeniu Najwyższemu Panu wszelkimi sposobami. Materialne wzniesienie się do życia bramina, półboga, rsiego itd. nie jest przyczyną rozwinięcia miłości do Boga. Jednakże, jeśli ktoś szczerze służy Panu, jego świadomość Krsny jest kompletna. Bhagavad-gita (9.30) potwierdza to:

 

api cet suduracaro    bhajate mam ananya-bhak

sadhur eva sa mantavyah    samyag vyavasito hi sah

 

   "Kto służbę oddania pełni, ten, nawet jeśli dopuszcza się najohydniejszych czynów, uważany ma być za osobę świętą, ponieważ jest on właściwie usytuowany."  Rozwinięcie czystej miłości do Krsny jest doskonałością życia. Inne procesy mogą być pomocne, ale jeśli ktoś nie rozwija miłości do Krsny, to inne procesy są po prostu stratą czasu.

 

dharmah svanusthitah pumsam    visvaksena-kathasu yah

notpadayed yadi ratim    śrama eva hi kevalam

 

   "Obowiązki [dharma], spełniane przez człowieka, bez względu na zawód, są jedynie bezużyteczną pracą, jeżeli nie wzbudzają sobą przyciągania do przekazu Najwyższego Pana." (Bhag.1.2.8)  Sprawdzianem doskonałości jest czyste oddanie dla Pana.

 

07.07.53   Moi drodzy przyjaciele, synowie demonów, w ten sam przychylny sposób, w jaki patrzycie na siebie i troszczycie się o siebie, zacznijcie pełnić służbę oddania dla zadowolenia Najwyższej Osoby Boga, który obecny jest wszędzie jako Dusza Najwyższa wszystkich żywych istot.

 

07.07.53   Znaczenie:      Słowo atmaupamyena odnosi się do myślenia, że inni są tacy sami jak my. W bardzo inteligentny sposób można dojść do wniosku, że bez służby oddania, nie będąc świadomym Krsny, nie można być szczęśliwym. Ponieważ bez świadomości Krsny wszystkie żywe istoty cierpią męczarnie materialnej egzystencji, dlatego też obowiązkiem wszystkich bhaktów jest nauczanie świadomości Krsny wszędzie, na całym świecie. Nauczanie świadomości Krsny jest najlepszą działalnością dobroczynną. W rzeczywistości Śri Caitanya Mahaprabhu opisuje to jako para-upakara, pracę dla prawdziwego dobra innych. Czynności para-upakara zostały szczególnie powierzone tym, którzy urodzili się w Indiach jako istoty ludzkie.

 

bharata-bhumite haila manusya-janma yara

janma sarthaka kari 'kara para-upakara

(Cc. Adi 9.41)

 

    Cały świat cierpi z powodu braku świadomości Krsny. Dlatego też Śri Caitanya Mahaprabhu poradził wszystkim ludziom, którzy urodzili się w Indiach, aby osiągnęli doskonałość życia poprzez świadomość Krsny, a następnie nauczali na całym świecie przesłania świadomości Krsny, tak aby inni mogli być szczęśliwi poprzez wypełnianie zasad świadomości Krsny.

 

07.07.54   O moi przyjaciele, synowie demonów, wszyscy, łącznie z wami (Yaksami i Raksasami), nieinteligentnymi kobietami, śudrami i pasterzami, ptakami, niższymi zwierzętami i grzesznymi żywymi istotami – mogą ożywić swoje oryginalne, wieczne życie i wiecznie istnieć po prostu dzięki przyjęciu zasad bhakti-yogi.

 

07.07.54   Znaczenie:      Bhaktowie są określani jako acyuta-gotra, czyli dynastia Najwyższej Osoby Boga. Pan zwany jest Acyuta, jak stwierdza krótko Bhagavad-gita: senayor ubhayor madhye ratham sthapaya me 'cyuta. Pan jest nieomylny w świecie materialnym, ponieważ jest On najwyższą duchową osobą. Podobnie, jivy, które są integralnymi cząstkami Pana, również mogą stać się nieomylnymi. Mimo iż matka Prahlady była uwarunkowana i była żoną demona, to nawet Yaksowie, Raksasowie, kobiety, śudrowie, a nawet ptaki i inne niższe istoty również mogą wznieść się do acyuta-gotry, rodziny Najwyższej Osoby Boga. To jest najwyższą doskonałością. Tak jak Krsna nigdy nie upada, tak samo my, kiedy rozbudzimy naszą duchową świadomość, świadomość Krsny, nigdy nie upadniemy ponownie do materialnej egzystencji. Należy zrozumieć pozycję Acyuty, Krsny, który mówi w Bhagavad-gicie (4.9): 

 

janma karma ca me divyam    evam yo vetti tattvatah

tyaktva deham punar janma    naiti mam eti so 'rjuna

 

   "Kto zna transcendentalną naturę Mojego pojawiania się i Moich czynów, ten opuściwszy to ciało, nigdy nie rodzi się ponownie w tym świecie materialnym, ale osiąga Moją wieczną siedzibę, O Arjuno."  Należy zrozumieć Acyutę, najwyższą nieomylna osobę i to w jaki sposób jesteśmy z Nim związani i należy zaangażować się w służbę dla Pana. To jest doskonałością życia. Śrila Madhvacarya mówi, acyutatam cyuti-varjanam. Słowo acyutatam odnosi się do osoby, która nigdy nie upada do tego materialnego świata, ale zawsze przebywa w świecie Vaikuntha, w pełni zaangażowana w służbę dla Pana.

 

07.07.55   W tym materialnym świecie służenie lotosowym stopom Govindy, przyczyny wszystkich przyczyn i widzenie Go wszędzie, jest jedynym celem życia. To właśnie jest ostatecznym celem ludzkiego życia, jak wyjaśniają wszystkie pisma objawione.

 

07.07.55   Znaczenie:      W wersecie tym  słowa sarvatra tad-iksanam opisują najwyższą doskonałość służby oddania, w której widzi się wszystko w odniesieniu do czynności Govindy. Bardzo zaawansowany bhakta nigdy nie widzi niczego bez związku z Govindą.

 

sthavara-jangama dekhe, na dekhe tara murti

sarvatra haya nija ista-deva-sphurti

 

   "Maha-bhagavata, zaawansowany bhakta, z pewnością widzi wszystko ruchome i nieruchome, ale nie widzi dokładnie ich form. Raczej, natychmiast widzi wszędzie zamanifestowaną formę Najwyższego Pana." (Cc. Madhya 8.274)   Nawet w tym materialnym świecie, bhakta nie widzi materialnie zamanifestowanych rzeczy; zamiast tego widzi we wszystkim Govindę. kiedy bhakta widzi drzewo lub ludzka istotę, widzi je w związku z Govindą. Govindam adi-purusam: Govinda jest oryginalnym źródłem wszystkiego.

 

iśvarah paramah krsnah    sac-cid-ananda-vigrahah

anadir adir govindah    sarva-karana-karanam

 

   "Krsna, znany jako Govinda, jest najwyższym kontrolerem. Jego duchowe ciało jest wieczne i pełne szczęścia. Jest On przyczyną wszystkiego. Nie ma On innego źródła, ponieważ jest pierwotną przyczyna wszystkich przyczyn." (Brahma-samhita 5.1) Sprawdzianem doskonałego bhakty jest to, że widzi on Govindę wszędzie w tym wszechświecie, nawet w każdej cząstce atomu (andantara-stha-paramanu-cayantara-stham)  Taka jest doskonała wizja bhakty. Dlatego też jest powiedziane:

 

narayanam ayam dhirah    paśyanti paramarthinah

jagad dhanamayam lubdhah    kamukah kaminimayam

 

    Bhakta widzi wszystkich i wszystko w związku z Narayanem (narayanam ayam). Wszystko jest ekspansją energii Narayana. Tak jak ci, którzy są chciwi, widzą wszystko jako źródło robienia pieniędzy, a ci, którzy są pożądliwi, widzą, że wszystko wiedzie do seksu, tak samo najdoskonalszy bhakta, Prahlada Maharaja, widział Narayana w kamiennym filarze. Jednakże nie znaczy to, że powinniśmy przyjąć słowa daridra-narayana, które stworzyli jacyś niegodziwcy. Osoba, która rzeczywiście widzi wszędzie Narayana, nie robi rozróżnienia pomiędzy biednymi i bogatymi. Wyróżnienie daridra-narayana, czyli biednego Narayana i odrzucenie dhani-narayana, czyli bogatego Narayana, nie jest wizją bhakty. Wręcz przeciwnie, jest to niedoskonała wizja materialistycznych osób.

 

W ten sposób Bhaktivedanta kończy objaśnienia do 7-go Rozdziału 7-go Canto Śrimad-Bhagavatam zatytułowanego,

 "Czego Prahlada nauczył się w łonie"