C-5  Rozdział  IV

 

Cechy charakterystyczne Rsabhadevy, Najwyższej Osoby Boga

 

 

Streszczenie rozdziału

 

    Rozdział ten mówi, że Rsabhadeva, syn Maharajy Nabhi, spłodził stu synów. Za panowania Jego synów, świat był szczęśliwy pod każdym względem. Kiedy Rsabhadeva pojawił się jako syn Maharajy Nabhi, ludzie ocenili Go jako najbardziej wzniosłą i piękną osobę tego wieku. Jego równowaga, wpływ, siła, entuzjazm, blask ciała i Jego inne transcendentalne cechy nie miały sobie równych. Słowo rsabha odnosi się do najlepszego, czyli Najwyższego. Z powodu wspaniałych cech swego syna, król Maharaja Nabhi, nazwał Go Rsabha, "najlepszy". Niezrównany był Jego wpływ. Mimo iż brakowało deszczu, Rsabhadeva nie przejmował się Indrą, królem niebios, który sprawuje pieczę nad dostawą deszczu. Dzięki Jego mocy Ajanabha otrzymała obfite opady deszczu. Otrzymawszy za swego syna Najwyższą Osobę Boga, Rsabhadevę, król zapewnił Mu staranne wychowanie. Następnie król Nabhi przekazał Mu władzę i po wycofaniu się z życia rodzinnego, zamieszkał w Badarikaśramie. Zaangażował się tam w wielbienie Vasudevy, Najwyższego Pana. Przestrzegając społecznych zwyczajów, Pan Rsabhadeva przez krótki czas przebywał jako student w gurukuli. Kiedy powrócił stamtąd, wypełniając polecenie Swego guru, ożenił się z Jayanti, którą podarował Mu król niebios, Indra. W łonie Jayanti spłodził On 100 synów. Najstarszym z tych stu synów był Bharata. Od czasu rządów Maharajy Bharaty, planeta ta nazywana jest Bharata-varsą. Na czele pozostałych synów Rsabhadevy stali: Kuśavarta, Ilavarta, Brahmavarta, Malaya, Ketu, Bhadrasena, Indrasprk, Vidarbha i Kikata. Inni Jego synowie nazywali się; Kavi, Havi, Antariksa, Prabuddha, Pippalayana, Avirhotra, Drumila, Camasa i Karabhajana. Tych dziewięciu synów nie objęło rządów nad królestwem – stali się oni wędrownymi nauczycielami świadomości Krsny, przestrzegając religijnych zasad Bhagavatam. Ich cechy charakterystyczne i czynności opisane  zostały w 11 Canto Śrimad-Bhagavatam podczas rozmów Narady i Vasudevy w Kuruksetra. Dla poinformowania ogółu populacji, król Rsabhadeva spełnił wiele ofiar i nauczał Swoich synów, w jaki sposób sprawować władzę nad obywatelami.

 

05.04.01   Śri Śukadeva Gosvami powiedział: Kiedy Pan urodził się jako syn króla Nabhi zamanifestował symptomy Najwyższego Pana, takie jak oznaki na podbiciu stóp[ flaga, błyskawica, itd.]. Syn ten traktował wszystkich na równi i był bardzo spokojny. Był w stanie kontrolować Swoje zmysły i umysł, a posiadając wszelkie bogactwo, nie tęsknił za materialnymi radościami. Obdarzony wszystkimi tymi cechami, syn Maharajy Nabhi z każdym dniem zwiększał Swą moc. Z tego powodu obywatele, uczeni, bramini, półbogowie i ministrowie pragnęli, aby Rsabhadeva został mianowany na władcę Ziemi.

 

05.04.01   Znaczenie:      W obecnych dniach tanich inkarnacji warto zwrócić uwagę na to, jakie symptomy cielesne cechują inkarnację. Już od chwili narodzin Rsabhadevy można było zauważyć na Jego stopach transcendentalne znaki (flagę, błyskawicę, kwiat lotosu itd.). Co więcej, kiedy Pan zaczął rosnąć, stał się bardzo wybitny. Wszystkich traktował na równi. Nikogo nie lekceważył ani też nie obdarzał względami. Inkarnacja Boga musi posiadać 6 bogactw: zamożność, siłę, wiedzę, piękno, sławę i wyrzeczenie. Jest powiedziane że mimo iż Rsabhadeva posiadał wszystkie te cechy, nie był przywiązany do materialnych przyjemności. Kontrolował się i dlatego wszyscy Go lubili. Ponieważ posiadał niezwykłe cechy, wszyscy chcieli, aby sprawował władzę nad Ziemią. Inkarnacja Boga musi zostać uznana przez doświadczone osoby, a także przyjęty na mocy symptomów opisanych w śastrach. Nie można przyjąć kogoś za inkarnację, jedynie w oparciu o pochlebstwa niemądrych ludzi.

 

05.04.02   Kiedy syn Maharajy Nabhi ukazał się, przejawił wszelkie dobre cechy opisane przez wielkich poetów - dobrze zbudowane ciało z wszelkimi symptomami Boga, siłę, moc, piękno, imię, wpływ i entuzjazm. Kiedy ojciec, Maharaja Nabhi, ujrzał wszystkie te cechy, pomyślał, że syn jego jest najlepszym z wszystkich ludzi, albo najwyższą istotą. Dlatego nadał Mu imię Rsabha.

 

05.04.02   Znaczenie:      Aby ktoś mógł zostać uznany za Boga albo inkarnację Boga, musi przejawić symptomy Boga w swoim ciele. Wszystkie te symptomy można było zaobserwować w ciele niezwykle potężnego syna Maharajy Nabhi. Ciało Jego było dobrze zbudowane i objawił On wszystkie transcendentalne cechy. Przejawił On wielki wpływ i mógł kontrolować Swój umysł i zmysły. A zatem został On nazwany Rsabha, co oznacza, że był On najwyższą żywą istotą.

 

05.04.03   Indra, król niebios, który opływa w materialne bogactwa, rozwinął zawiść wobec króla Rsabhadevy. Z tego powodu powstrzymał opady deszczu na planetę Bharata-varsę. W tym czasie, Najwyższy Pan, Rsabhadeva, pan wszystkich sił mistycznych rozumiał zamierzenia króla Indry i lekko się uśmiechnął. I dzięki Swojej własnej mocy, przez yogamayę [Swoją wewnętrzną energię], zesłał obfite opady wody na Swoją siedzibę znaną jako Ajanabha.

 

05.04.03   Znaczenie:      W wersecie tym dwa razy użyte zostało słowo bhagavan. Zarówno król Indra, jak i Rsabhadeva, inkarnacja Najwyższego Pana, zostali opisani jako bhagavan. Bhagavanem również czasami określa się Naradę i Pana Brahmę. Słowo bhagavan znaczy, że ktoś jest bardzo bogatą i potężną osobą, jak Pan Brahma, Pan Śiva, Narada i Indra. Nazywani są oni bhagavan z powodu swoich niezwykłych bogactw. Król Rsabhadeva jest inkarnacją Najwyższego Pana i dlatego był On oryginalnym Bhagavanem. Zatem został On tutaj nazwany yogeśvarą, co znaczy, że posiada On najbardziej potężną moc duchową. Jeśli chodzi o wodę, nie jest On uzależniony od Indry. Sam może Sobie dostarczyć wody, jak zrobił to w tym przypadku. W Bhagavad-gicie zostało powiedziane: yajnad bhavati parjanyah. W wyniku spełniania  yajni, na niebie manifestują się chmury deszczowe. Chmury i opady deszczu znajdują się pod kontrolą Indry, niebiańskiego króla, a gdy jest on niedbały, Najwyższy Pan, który znany jest również jako yajna lub yajna-pati, osobiście przejmuje jego zadanie na Siebie. Tak więc Ajanabha otrzymała wystarczające opady deszczu. Jeśli yajna-pati pragnie, może uczynić wszystko bez pomocy Swoich podwładnych. Dlatego Najwyższy Pan znany jest jako wszechpotężny. W obecnym wieku Kali ostatecznie wystąpi brak wody, ponieważ ogół populacji – z powodu ignorancji i braku składników yajni – zaprzestanie spełniania yajni. Dlatego Śrimad-Bhagavatam poleca: yajnaih sankirtana prayaih yajanti hi sumedhasah. Ostatecznie, przeznaczeniem yajni jest zadowolenie Najwyższej Osoby Boga. W tym wieku Kali panuje wielki niedostatek i ignorancja. Wszystkie rodziny we wszystkich społeczeństwach mogą spełniać sankirtana-yajnę, przynamniej każdego wieczoru. W ten sposób nie wystąpi niepokój ani brak opadów. Aby osiągnąć materialne szczęście i postęp w życiu duchowym, ludzie w tym wieku musza koniecznie spełniać sankirtana-yajnę.

 

05.04.04   Ponieważ król Nabhi otrzymał doskonałego syna odpowiadającego jego pragnieniom, zawsze był przepełniony transcendentalnym szczęściem. Darzył Go wielkim uczuciem. W ekstazie, załamującym się głosem, zwracał się do Niego: "Mój drogi synu, moje kochanie." To z powodu yogamayi posiadał taką mentalność, w której przyjął Najwyższego Pana, najwyższego ojca, za swego własnego syna. Z powodu Swej najlepszej woli Pan został jego synem i zachowywał się wobec wszystkich tak, jak gdyby był zwykłą ludzka istotą. I tak, przepełniony wielkim uczuciem, król Nabhi zaczął wychowywać swego transcendentalnego syna i pogrążył się w transcendentalnym szczęściu, radości i oddaniu.

 

05.04.04   Znaczenie:      Słowo maya zostało użyte w znaczeniu iluzji. Uważając Najwyższą Osobę Boga za swego syna, Maharaja Nabhi z pewnością znajdował się w iluzji, lecz iluzja ta była transcendentalna. Iluzja ta jest wymagana; w innym wypadku jak można by przyjąć najwyższego ojca za swego własnego syna? Najwyższy Pan pojawia się jako syn jednego ze Swoich bhaktów, tak jak Pan Krsna pojawił się jako syn Yaśody i Nandy Maharajy. Bhaktowie ci nigdy nie mogli myśleć o swoim synu jako o Najwyższej Osobie Boga, ponieważ taki szacunek przeszkodziłby ich związkowi miłości rodzicielskiej.

 

05.04.05   Król Nabhi wiedział, ze jego syn, Rsabhadeva, cieszył się wielką popularnością wśród obywateli, oficerów rządowych i ministrów. Widząc popularność swego syna, Maharaja Nabhi osadził go na tonie cesarza świata, aby zgodnie z wedyjskim systemem religijnym, zapewnił opiekę ogółowi ludzkości. W tym celu powierzył go uczonym braminom, którzy kierowaliby nim w administrowaniu rządem. Następnie Maharaja Nabhi i jego żona, Merudevi, udali się do Badarikaśramu, usytuowanego w górach Himalajach. Tam król z wielkim doświadczeniem i radością osobiście spełniał wyrzeczenia i pokuty. W pełnym samadhi oddawał cześć Najwyższej osobie Boga, Nara-Narayanowi, który jest Krsną w Swojej plenarnej ekspansji. Działając w ten sposób, z biegiem czasu Maharaja Nabhi wzniósł się do świata duchowego, nazywanego Vaikuntha.

 

05.04.05   Znaczenie:      Kiedy Maharaja Nabhi zobaczył, że jego syn, Rsabhadeva, cieszył się popularnością wśród ogółu społeczeństwa i sług rządowych, postanowił osadzić Go na cesarskim tronie. Co więcej, pragnął powierzyć Go uczonym braminom. Oznacza to, że monarcha sprawował władzę ściśle według wedyjskich zasad, pod kierunkiem uczonych braminów, którzy udzielali Mu rad zgodnie ze standartowymi pismami wedyjskimi, takimi jak Manu-smrti i podobne śastra. Obowiązkiem króla jest sprawowanie władzy nad obywatelami zgodnie z wedyjskimi zasadami. Według zasad wedyjskich, społeczeństwo podzielone jest na cztery kategorie; braminów, ksatriyów, vaiśyów i śudrów. Catur-varnyam maya srstam guna-karma-vibhagaśah. Gdy społeczeństwo podzielone jest w ten sposób, obowiązkiem króla jest zadbanie o to, aby każdy wypełniał zasady wedyjskie odpowiednio do swojej kasty. Bramin powinien spełniać obowiązki bramina, nie oszukując innych. To nie jest tak, że ktoś, kto nie posiada kwalifikacji, może zostać braminem. Obowiązkiem króla jest dopilnowanie, aby każdy spełniał swoje zawodowe obowiązki odpowiednio do zasad wedyjskich. Ponadto, pod koniec życia przymusowe jest wycofanie się z czynnego życia. Maharaja Nabhi, mimo iż nadal był królem, wycofał się z życia rodzinnego. Razem ze swoją żoną udał się w Himalaje, do miejsca zwanego Badarikaśrama, gdzie czczone jest Bóstwo Nara-Narayana. Słowa prasanna-nipunena tapasa oznaczają, że król z wielkim doświadczeniem i radością zaakceptował wszelkiego rodzaju wyrzeczenia. Mimo iż był cesarzem, nie miał nic przeciwko temu, aby porzucić wygodne życie domowe. Mimo iż spełniał srogie wyrzeczenia i pokuty – co robił zresztą z wielkim doświadczeniem – był bardzo szczęśliwy w Badarikaśramie. I tak oto, będąc w pełni zaabsorbowanym świadomością Krsny, (samadhi-yoga), zawsze myśląc o Krsnie, Vasudevie, Maharaja Nabhi pod koniec swego życia osiągnął sukces i wzniósł się do świata duchowego, na Vaikunthalokę.

    Takie jest życie wedyjskie. Należy zatrzymać proces powtarzających się narodzin i śmierci i udać się z powrotem do domu, z powrotem do Boga. W związku z tym ważne są słowa tan-mahimanam avapa. Śrila Śridhara Svami mówi, że mahima oznacza wyzwolenie w tym życiu. W tym życiu powinniśmy działać w taki sposób, aby po porzuceniu tego ciała, osiągnąć wyzwolenie z niewoli powtarzających się narodzin i śmierci. Jest to nazywane jivan-mukti. Śrila Viraraghava Acarya zauważa, że w Chandogya Upanisad wymienionych jest osiem symptomów jivan-mukty, osoby, która jest wyzwolona, nawet będąc w tym ciele.

Pierwszym symptomem tego, kto jest już wyzwolony, jest wolność od wszelkich grzesznych czynności (apahata-papa). Dopóki ktoś znajduje się w szponach mayi w materialnej energii, dopóty musi spełniać grzeszne czynności. Bhagavad-gita określa takich ludzi mianem duskrtinah, co oznacza, że są oni zawsze zaangażowani w grzeszne czynności. Kto osiągnął wyzwolenie w tym życiu, nie spełnia żadnych grzesznych czynności. Grzeszne czynności obejmują: zakazany seks, jedzenie mięsa, intoksykację i hazard.

Innym symptomem wyzwolonej osoby jest vijara. Oznacza to, że osoba taka nie podlega nieszczęściom starości.

Innym symptomem jest vimrtyu. Osoba wyzwolona przygotowuje się w taki sposób, aby nie musiała przyjmować żadnego materialnego ciała, którego przeznaczeniem jest śmierć. Innymi słowy, nie upada ona do powtarzających się narodzin i śmierci.

Innym symptomem jest viśoka, co oznacza, że taka osoba jest niewrażliwa na materialne szczęście i nieszczęście.

Innym symptomem jest vijighatsa – osoba taka nie pragnie już materialnych radości.

Następnym symptomem jest apipata – pragnienie spełniania jedynie służby dla Krsny, swego najdroższego poszukiwanego Pana.

Następnymsatya-kama, co oznacza, że osoba taka kieruje wszystkie swoje pragnienia ku Najwyższej Prawdzie, Krsnie. Nie pragnie ona niczego więcej. Jest ona satya-sankalpa. Cokolwiek zapragnie, jest spełniane dzięki łasce Krsny. Po pierwsze, osoba taka nie pragnie niczego dla swojej materialnej korzyści, a po drugie, jeżeli ma już jakieś pragnienia, pragnie ona jedynie służyć Najwyższemu Panu. I to pragnienie jest spełniane dzięki łasce Pana. Jest to nazywane satya-sankalpa. Śrila Viśvanatha Cakravarti zwraca uwagę na to, że słowo mahima oznacza powrót do świata duchowego, z powrotem do Boga, z powrotem na Vaikunthę. Śri Śukadeva mówi, że słowo mahima oznacza, że bhakta osiąga cechy Najwyższej Osoby Boga. Jest to nazywane sadharma, czyli "ta sama cecha". Tak jak Krsna nigdy nie rodzi się ani nie umiera, podobnie Jego bhaktowie, którzy wracają do Boga, nigdy nie umierają ani nie przyjmują narodzin w tym materialnym świecie.

 

05.04.06   O Maharajo Pariksicie, aby gloryfikować króla Nabhi, sędziwi mędrcy ułożyli dwa wersety. Jeden z nich brzmi: "Kto może osiągnąć doskonałość Maharajy Nabhi? Kto może dorównać mu w jego czynnościach? Ze względu na jego służbę oddania, Najwyższa Osoba Boga zgodził się zostać jego synem."

 

05.04.06   Znaczenie:      W wersecie tym ważne są słowa śuddhena karmana. Działanie, które nie jest spełniane w służbie oddania, zanieczyszczone jest siłami materialnej natury. Jest to wyjaśnione w Bhagavad-gicie: yajnarthat karmano 'nyatra loko 'yam karma-bandhanah. Czynności spełniane jedynie dla zadowolenia Najwyższego Pana są czyste i nie są zanieczyszczone przez siły natury materialnej. Wszystkie inne czynności podlegają zanieczyszczeniu siłom pasji i ignorancji, jak również i dobroci. Zanieczyszczone są wszystkie materialne czynności, których przeznaczeniem jest zadowalanie zmysłów. Maharaja Nabhi jednakże nie robił niczego, co byłoby zanieczyszczone. Po prostu wykonywał swoje transcendentalne czynności, nawet podczas yajni. W wyniku tego otrzymał Najwyższego Pana za swego syna.

 

05.04.07   [Druga modlitwa brzmi.] "Któż lepiej oddaje cześć braminom, niż Maharaja Nabhi? Oddawał on cześć braminom i w pełni ich zadowolił. Oni zaś, poprzez swe moce bramińskie, ukazali mu Najwyższą Osobę Boga, Narayana, w osobie."

 

05.04.07   Znaczenie:      Bramini spełniający funkcje kapłanów w ceremonii ofiarnej nie byli zwykłymi braminami. Byli tak potężni, że swoimi modlitwami mogli spowodować, że Najwyższa Osoba Boga pojawił się w tym świecie. Tak oto Maharaja Nabhi mógł widzieć Pana twarzą w twarz. Jeśli ktoś nie jest Vaisnava, nie może on przywołać Najwyższej Osoby Boga. Pan nie przyjmuje zaproszenia od osoby nie będącej Vaisnavą. Dlatego w Padma Puranie zostało powiedziane:

 

sat-karma-nipuno vipro    mantra-tantra-viśaradah

avaisnavo gurur na syad    vaisnavah śva-paco guruh

 

   "Uczony bramin, który jest ekspertem we wszystkich tematach wiedzy wedyjskiej, nie może zostać mistrzem duchowym, jeżeli nie jest Vaisnavą. Natomiast osoba, która jest Vaisnavą, może zostać mistrzem duchowym, nawet jeżeli przyszła na świat w rodzinie niższej kasty." Bramini ci byli niewątpliwie wielkimi znawcami jeśli chodzi o intonowanie mantr wedyjskich. Posiadali kompetencje do spełniania rytuałów wedyjskich, a ponadto byli Vaisnavami. Dlatego też, dzięki swoim duchowym mocom, mogli przywołać Najwyższą Osobę Boga i umożliwić swojemu uczniowi Maharajy Nabhi zobaczenie Pana twarzą w twarz. Śrila Viśvanatha Cakravarti Thakura powiedział, że słowo ojasa znaczy "dzięki służbie oddania."

 

05.04.08   Kiedy Maharaja Nabhi udał się do Badarikaśramu, Najwyższy Pan Rsabhadeva, zrozumiał, że jego polem działania było Jego królestwo. Swoim przykładnym zachowaniem ukazał, jakie są obowiązki grhasthy, początkowo przyjmując brahmacaryę pod kierunkiem mistrzów duchowych. Zamieszkiwał również w siedzibie mistrzów duchowych, gurukuli. Po zakończeniu edukacji, podarował prezenty (guru-daksinę) Swoim mistrzom duchowym, a następnie wkroczył w życie rodzinne. Przyjął za żonę Jayanti i miał z nią stu synów równie potężnych i kwalifikowanych jak On sam. Swą żonę otrzymał od króla niebios, Indry. Życie rodzinne Rsabhadevy i Jayanti przebiegało w przykładny sposób, spełniali oni czynności rytualistyczne, jak zostały one polecone prze śruti i smrti śastra.

 

05.04.08   Znaczenie:      Będąc inkarnacja Najwyższej Osoby Boga, Rsabhadeva nie miał nic wspólnego z materialnymi sprawami. Jak zostało powiedziane w Bhagavad-gicie, paritranaya sadhunam vinaśaya ca duskrtam: celem inkarnacji jest wyzwolenie Swoich bhaktów i wstrzymanie demonicznych czynności niewielbicieli. Są to dwie funkcje Pana, kiedy inkarnuje. Śri Caitanya Mahaprabhu powiedział, że dla nauczania należy żyć w praktyczny sposób i pokazywać ludziom, w jaki sposób działać. Apani acari' bhakti śikhaimu sabare. Nie można nauczać innych, jeżeli samemu nie dział się w ten sposób. Rsabhadeva był idealnym królem, zatem udał się do gurukuli, aby zdobyć wykształcenie, mimo iż już je posiadał, ponieważ Najwyższy Pan jest wszechwiedzący. Mimo iż Rsabhadeva nie musiał uczyć się niczego w gurukuli, udał się tam, aby nauczyć ogół ludzi, że należy uzyskać wykształcenie z właściwego źródła, od nauczycieli wedyjskich. Następnie rozpoczął życie rodzinne i żył zgodnie z zasadami wedyjskimi – śruti i smrti. Cytując Skanda Puranę Śrila Rupa Gosvami mówi w swoim Bhakti-rasamrta-sindhu (1.2.10):

 

śruti-smrti-puranadi-    pancaratra-vidhim vina

aikantiki harer bhaktir    upatayaiva kalpate

 

Społeczeństwo ludzkie musi przestrzegać instrukcji zawartych w śruti i smrti, literaturze wedyjskiej. Jeśli są one praktycznie stosowane w życiu, to jest to oddawanie czci Najwyższej Osobie Boga zgodnie z pancaratrika-vidhi. Wszyscy ludzie muszą czynić postęp w życiu duchowym i w końcu udać się z powrotem do domu, z powrotem do Boga. Maharaja Rsabhadeva ściśle przestrzegał wszystkich tych zasad. Był on doskonałym grhasthą i nauczał Swoich synów, w jaki sposób osiągnąć doskonałość w życiu duchowym. Jest to kilka przykładów na to, w jaki sposób sprawował On władzę na Ziemi i jak wypełnił Swoją misję jako inkarnacja.

 

05.04.09   Najstarszy spośród stu synów Rsabhadevy był Bharata – wielki wzniosły bhakta, obdarzony najlepszymi cechami. Na jego cześć, planeta ta została nazwana Bharata-varsą.

 

05.04.09   Znaczenie:      Planeta ta, znana jako Bharata-varsa, nazywana jest również punya-bhumi, pobożną ziemią. W chwili obecnej Bharata-bhumi lub Bharata-varsa jest małym skrawkiem ziemi rozciągającym się od Himalajów do Przylądka Komorin. Czasami półwysep ten nazywany jest punya-bhumi. Śri Caitanya Mahaprabhu nadał szczególna wagę ludziom tej ziemi.

 

bharata-bhumite haila manusya-janma yara

janma sarthaka kari' kara para-upakara

 

   "Kto narodził się na tej ziemi Indii (Bharata-varsa) jako istota ludzka, powinien uczynić swoje życie sukcesem i powinien działać dla korzyści wszystkich ludzi." (Cc. Adi 9.41)  Mieszkańcy tego skrawka ziemi są bardzo szczęśliwi. Mogą oczyścić swoją egzystencję poprzez przyjęcie tego ruchu świadomości Krsny i następnie powinni udać się poza granice Bharata-bhumi (Indii), aby nauczać tego kultu dla dobrobytu całego świata.

 

05.04.10   Następnie, po Bharacie, urodziło się dziewięćdziesięciu dziewięciu pozostałych synów. Pośród nich było dziewięciu starszych synów: Kuśavarta, Ilavarta, Brahmavarta, Malaya, Ketu, Bhadrasena, Indrasprk, Vidarbha i Kikata.

 

05.04.11-12   Oprócz tych synów, byli też inni; Kavi, Havi, Antariksa, Prabuddha, Pippalayana, Avirhotra, Drumila, Camasa i Karabhajana. Wszyscy oni byli wzniosłymi, zaawansowanymi bhaktami i autoryzowanymi głosicielami Śrimad-Bhagavatam. Bhaktowie ci byli gloryfikowani z powodu ich głębokiego oddania dla Vasudevy, najwyższej Osoby Boga. Dlatego też byli oni wzniosłymi osobami. Aby doskonale zadowolić umysł, ja [Śukadeva Gosvami] opiszę cechy charakterystyczne tych dziewięciu bhaktów, kiedy tylko zakończę dyskusję na temat rozmowy Narady i Vasudevy.

 

05.04.13   Oprócz tych dziewiętnastu, o których była wcześniej mowa, było jeszcze osiemdziesięciu jeden młodszych synów zrodzonych z Rsabhadevy i Jayanti. Zgodnie z poleceniem swego ojca, otrzymali wysokie wykształcenie i nabyli dobrych manier. Byli czyści w swoich czynnościach i byli znawcami wiedzy wedyjskiej, a także metody spełniania rytuałów wedyjskich. I tak wszyscy zostali doskonale kwalifikowanymi braminami.

 

05.04.13   Znaczenie:      Z wersetu tego możemy zaczerpnąć dobre informacje dotyczące tego, w jaki sposób kasty określane są odpowiednio do cech i pracy. Król Rsabhadeva z pewnością był ksatriyą. Miał on 100 synów, z których 10 działało jako ksatriyowie. 9 synów było wspaniałymi głosicielami Śrimad-Bhagavatam (maha-bhagavatami), co wskazuje, że znajdowali się ponad pozycją braminów. Pozostałych 81 synów było wysoko kwalifikowanymi braminami. Są to praktyczne przykłady ukazujące, jak można osiągnąć zdolność do wykonywania określonego typu czynności, dzięki kwalifikacjom a nie narodzinom. Wszyscy synowie Maharajy Rsabhadevy z urodzenia byli ksatriyami. Jednakże dzięki swym cechom niektórzy z nich stali się ksatriyami, a niektórzy – braminami. 9 stało się głosicielami Śrimad-Bhagavatam (bhagavata-dharma-darśanah), co oznacza, że wznieśli się ponad kategorie ksatriyów i braminów.

 

05.04.14   Będąc inkarnacją Najwyższej Osoby Boga, Pan Rsabhadeva był zupełnie niezależny, gdyż forma Jego była duchowa, wieczna i pełna transcendentalnego szczęścia. Wiecznie nie miał On nic wspólnego z czterema zasadami materialnego nieszczęścia [ narodzinami, śmiercią, starością i chorobami]. Nie posiadał też materialnych przywiązań. Posiadał zrównoważony umysł i widział wszystkich na tym samym poziomie. Był nieszczęśliwy, kiedy widział, że inni są nieszczęśliwi i był najlepszym przyjacielem wszystkich żywych istot. Był Najwyższym Panem, kontrolerem wszystkiego, doskonałą osobą a jednak mimo to działał tak, jak gdyby był zwykłą uwarunkowaną duszą. Dlatego też ściśle przestrzegał zasad varnaśrama-dharmy i działał odpowiednio do niej. Z biegiem czasu zasady varnaśrama-dharmy zostały zarzucone; dlatego poprzez własne cechy i zachowanie nauczył będących w ignorancji ludzi, w jaki sposób spełniać obowiązki w varnaśrama-dharmie. W ten sposób uregulował życie rodzinne ogółu populacji, umożliwiając im postęp religijny i rozwój dobrobytu ekonomicznego, a także osiągnięcie sławy, synów i córek, materialnej przyjemności i ostatecznie wiecznego życia. W Swoich instrukcjach ukazał ludziom, w jaki sposób być grhasthami, a jednocześnie osiągnąć doskonałość poprzez przestrzeganie zasad varnaśrama-dharmy.

 

05.04.14   Znaczenie:      Varnaśrama-dharma jest przeznaczona dla niedoskonałych, uwarunkowanych dusz. Kształci je ona, w jaki sposób uczynić postęp duchowy tak, aby powrócić do domu, z powrotem do Boga. Cywilizacja, która nie zna najwyższego celu życia, nie jest lepsza od społeczeństwa zwierząt. Jak zostało powiedziane w Śrimad-Bhagavatam: na te viduh svartha-gatim hi visnum. Przeznaczeniem społeczeństwa ludzkiego jest wzniesienie się do wiedzy duchowej, tak aby wszyscy ludzie wyzwolili się od szponów narodzin, śmierci, starości i chorób. Varnaśrama-dharma umożliwia społeczeństwu ludzkiemu osiągnięcie pełnej zdolności do wydostania się ze szponów mayi. Poprzez przestrzeganie zasad varnaśrama-dharmy, osiągnie się sukces. W związku z tym zob. Bhagavad-gita (3.21-24).

 

05.04.15   Cokolwiek robi wielki człowiek, zwykli ludzie podążają w jego ślady.

 

05.04.15   Znaczenie:      Podobny werset znajdziemy w Bhagavad-gicie (3.21). Społeczeństwo ludzkie koniecznie musi posiadać grupę ludzi doskonale wykształconych na kwalifikowanych braminów odpowiednio do instrukcji wiedzy wedyjskiej. Ci, którzy znajdują się poniżej cech bramińskich – administratorzy, kupcy i robotnicy – powinni korzystać z instrukcji tych idealnych osób, które określane są mianem intelektualistów. W ten sposób wszyscy mogą wznieść się do najwyższej transcendentalnej pozycji i uwolnić się od materialnego przywiązania. Pan Krsna osobiście opisał ten świat materialny jako duhkhalayam aśaśvatam, tymczasowe miejsce nieszczęść. Nikt nie może zostać tutaj, nawet jeśli pójdzie na kompromis z nieszczęściem. Wszyscy musza porzucić swoje ciało i przyjąć następne, które niekoniecznie musi być ciałem ludzkim. Kiedy tylko ktoś otrzymuje materialne ciało, jest wtedy deha-bhrt, czyli dehi. Innymi słowy, podlega wszystkim materialnym warunkom. Przywódcy społeczeństwa powinni być tak idealni, aby poprzez pójście w ich ślady można było uwolnić się ze szponów materialnej egzystencji.

 

05.04.16   Pan Rsabhadeva posiadał wszelką poufną wiedzę wedyjską, która obejmuje wiadomości na temat różnego rodzaju zawodowych obowiązków. Jednakże mimo to nadal działał jak ksatriya i stosował się do instrukcji braminów dotyczących kontroli umysłu i zmysłów, tolerancji itd. I tak sprawował władzę nad ludźmi zgodnie z systemem varnaśrama-dharma, który nakazuje braminom instruować ksatriyów, a ksatriyom zarządzać państwem poprzez vaiśyów i śudrów.

 

05.04.16   Znaczenie:      Mimo iż Pan Rsabhadeva doskonale znał instrukcje wedyjskie, niemniej jednak, dla utrzymania porządku społecznego, przestrzegał instrukcji braminów. Bramini udzielali rad zgodnych z śastrami, a inne kasty przestrzegały ich. Słowo brahma oznacza "doskonała wiedza o wszystkich czynnościach", a wiedza ta w poufny sposób opisana jest w literaturze wedyjskiej. Osoby w doskonały sposób kształcone na braminów powinny znać całą literaturę wedyjską, a korzyść płynącą z tej literatury powinny udostępnić wszystkim ludziom. Ogół ludzi powinien iść w ślady doskonałych braminów. W ten sposób można nauczyć się kontroli umysłu i zmysłów i tak stopniowo wznieść się do duchowej doskonałości.

 

05.04.17   Sto razy Pan Rsabhadeva spełniał różnego rodzaju ofiary zgodnie z instrukcjami literatury wedyjskiej. W ten sposób pod każdym względem zadowolił Pana Visnu. Wszystkie rytuały wzbogacone były pierwszej klasy składnikami. Spełniane one były w świętych miejscach we właściwym czasie przez młodych i oddanych kapłanów. W ten sposób oddawano cześć Panu Visnu i ofiarowywano prasada półbogom. I tak wszystkie ceremonie i festiwale kończyły się sukcesem.

 

05.04.17   Znaczenie:      Jest powiedziane: kaumara acaret prajno dharman bhagavatan iha (Bhag. 7.6.1). Aby rytuał zakończył się sukcesem, powinien być spełniony przez młodych mężczyzn, nawet małych chłopców. Ludzie powinni być kształceni w kulturze wedyjskiej, a szczególnie w służbie oddania, od samego dzieciństwa. W ten sposób można osiągnąć doskonałość życia. Vaisnava nie okazuje braku szacunku półbogom, ale z drugiej strony nie jest tak głupi, aby uważać każdego półboga za Najwyższego Pana. Najwyższy Pan jest Panem wszystkich półbogów i dlatego półbogowie są Jego sługami. Vaisnava przyjmuje ich za sługi Najwyższego Pana i oddaje im bezpośrednią cześć. W Brahma-samhicie, ważni półbogowie – Pan Śiva, Pan Brahma, nawet inkarnacje i ekspansje Pana Krsny, jak Maha-Visnu, Garbhodakaśayi Visnu i inni visnu-tattva jak również śakti-tattva (np. Durgadevi) – wszyscy są czczeni w procesie oddawania czci Govindzie, słowami govindam adi-purusam tam aham bhajami. Vaisnava oddaje cześć półbogom w związku z Krsną, a nie w sposób niezależny. Vaisnavowie nie są takimi głupcami, aby uważać, że półbogowie są niezależni od Najwyższej Osoby Boga. Jest to potwierdzone w Caitanya-caritamrta. Ekale iśvara krsna, ara saba bhrtya: najwyższym jest Krsna, a wszyscy inni są Jego sługami.

 

05.04.18   Nikt nie pragnie posiadać czegoś takiego jak błędny ognik czy kwiat na niebie, ponieważ każdy wie, że takie rzeczy nie istnieją. Kiedy Pan Rsabhadeva sprawował władzę na tej planecie, żaden zwykły człowiek nigdy i w żaden sposób, nie pragnął o nic prosić. Nikt nie prosił o błędny ognik. Innymi słowy, wszyscy byli w pełni zadowoleni i dlatego nikt o nic nie prosił. Ludzie darzyli króla głębokim uczuciem. I ponieważ uczucie to zawsze wzrastało, nie byli oni skłonni, aby o cokolwiek prosić.

 

05.04.18   Znaczenie:      W bengalskim używane jest słowo ghoda-dimba, które znaczy "jajko konia". Ponieważ koń nigdy nie składa jaj, słowo ghoda-dimba w rzeczywistości nie ma znaczenia. W sanskrycie istnieje słowo kha-puspa, co znaczy "kwiat na niebie". Nie ma kwiatów, które rosną na niebie. Dlatego nikt nie prosi o kha-puspę czy ghoda-dimbę. Podczas rządów Maharajy Rsabhadevy ludzie byli tak zamożni, że nie musieli o nic prosić. Dzięki dobremu rządowi króla Rsabhadevy zaspokajane były wszelkie potrzeby ludzi. A zatem wszyscy byli w pełni usatysfakcjonowani i niczego nie pragnęli. Na tym polega doskonałość rządów. Jeżeli obywatele są nieszczęśliwi z powodu złego rządu, potępieni są wtedy przywódcy rządowi. W obecnych czasach demokracji ludzie nie lubią monarchii. Lecz tutaj mamy przykład na to, w jaki sposób cesarz świata zapewnił wszystkim obywatelom szczęśliwe życie, dostarczając im wszystkich niezbędnych do życia rzeczy i przestrzegając zasad wedyjskich. I tak wszyscy byli szczęśliwi podczas rządów Maharajy Rsabhadevy, najwyższej Osoby Boga.

 

05.04.19   Razu pewnego, podczas objazdu świata, Pan Rsabhadeva, Najwyższy Pan, dotarł do miejsca zwanego Brahmavartą. W miejscu tym odbywała się konferencja uczonych braminów i wszyscy synowie króla słuchali tam ich instrukcji. Na zgromadzeniu tym, tak, że  słyszeli Go Jego obywatele, Rsabhadeva poinstruował Swoich synów, chociaż posiadali oni dobre maniery, byli oddani i kwalifikowani. Udzielił im instrukcji po to, aby w przyszłości w doskonały sposób mogli sprawować rządy nad światem. I tak przemówił do nich.

 

05.04.19   Znaczenie:      Instrukcje Pana Rsabhadevy są bardzo wartościowe dla tych, którzy pragną spokojnie żyć w tym pełnym nieszczęść świecie. Te wartościowe instrukcje Pan Rsabhadeva przekazuje Swoim synom w następnym rozdziale.

 

W ten sposób Bhaktivedanta kończy objaśnienia do 4-go Rozdziału 5-go Canto Śrimad-Bhagavatam, zatytułowanego

"Cechy charakterystyczne Rsabhadevy, Najwyższej Osoby Boga".