C-3 - Rozdział  XXXI

 

Nauki Pana Kapili o ruchach żywych istot

 

 
03.31.01   Najwyższa Osoba Boga powiedział: Pod nadzorem Najwyższego Pana i odpowiednio do rezultatów swojego działania, żywa istota, dusza, wchodzi w ciało kobiety poprzez nasienie mężczyzny, aby otrzymać określony rodzaj ciała.

 

03.31.01   Znaczenie:      Jak to zostało powiedziane w poprzednim rozdziale, po odcierpieniu różnego rodzaju warunków piekielnych, człowiek ponownie otrzymuje formę ludzką. Obecny rozdział kontynuuje ten sam temat. Aby osoba, która odcierpiała już piekło, mogła osiągnąć ludzką formę życia, jej dusza zostaje umieszczona w nasieniu mężczyzny odpowiedniego do zostania jej ojcem. Podczas stosunku płciowego dusza ta zostaje przeniesiona przez nasienie ojca w łono matki, aby otrzymać określony rodzaj ciała. Proces ten stosuje się do wszystkich wcielonych żywych istot, ale tutaj szczególnie odnosi się do człowiek, który przebywał w piekle Andha-tamisra. Kiedy zakończył już tam swoje cierpienia (wędrując też przez wiele rodzajów piekielnych ciał, takich jak ciała psa i świni) i nadchodzi czas, aby ponownie otrzymał ludzką formę, dostaje szansę narodzenia się w tym samym typie ciała, z którego ostatnio upadł do piekła.

    Wszystko to dzieje się pod nadzorem Najwyższej Osoby Boga. Materialna natura dostarcza ciała, ale robi to pod kierunkiem Duszy Najwyższej. W Bhagavad-gicie jest powiedziane, że żywa istota wędruje w tym materialnym świecie w powozie wykonanym przez materialną naturę. Duszy indywidualnej zawsze towarzyszy Najwyższy Pan, jako Dusza Najwyższa. On nakazuje materialnej naturze, aby dostarczyła indywidualnej duszy określony rodzaj ciała, zgodnie z rezultatami jej działania, i wówczas materialna natura dostarcza jej to ciało. Ważne jest tutaj słowo retah-kanaśrayah, gdyż wskazuje ono na to, że to nie nasienie mężczyzny tworzy życie w łonie kobiety; raczej, żywa istota, dusza, przyjmuje schronienie w plemniku i następnie zostaje wepchnięta do łona kobiety. Wówczas rozwija się ciało. Stworzenie żywej istoty jedynie poprzez stosunek seksualny, bez obecności duszy, jest rzeczą niemożliwą. Materialistyczna teoria mówiąca, że dusza nie istnieje, i że dziecko rodzi się jedynie poprzez materialne połączenie spermy i jajeczka, nie jest prawdopodobna. Jest ona nie do przyjęcia.

 

03.31.02 Pierwszej nocy nasienie łączy się z jajeczkiem, a piątej nocy mieszanina ta fermentuje i tworzy banieczkę. Dziesiątej nocy rozwija się w formę w kształcie śliwki, a następnie stopniowo przemienia się w kawałek mięsa czy jajo, w zależności od przypadku.

 

03.31.02   Znaczenie:      Ciało określonej duszy rozwija się na cztery różne sposoby, w zależności od jego różnych źródeł. Jeden rodzaj ciała, ciało drzew i roślin, wyrasta z ziemi; drugi rodzaj ciała rozwija się z potu, jak jest to w przypadku much, zarazków i owadów; trzeci rodzaj ciała rozwija się z jaj; a czwarty rodzaj rozwija się z embriona. Werset ten informuje, że po emulgowaniu jajeczka i spermy ciało stopniowo rozwija się albo w kawałek mięsa, albo w jajo, w zależności od przypadku. W przypadku ptaków rozwija się ono w jajo, a w przypadku zwierząt i istot ludzkich rozwija się w kawałek mięsa.

 

03.31.03   W przeciągu miesiąca formuje się głowa, a pod koniec drugiego miesiąca zaczynają kształtować się ręce, stopy i inne członki ciała. Pod koniec trzeciego miesiąca pojawiają się paznokcie, palce u rąk i nóg, włosy na ciele i skóra, jak również narządy rozrodcze i inne, mianowicie oczy, nozdrza, uszy, usta i odbyt.

 

03.31.04   W przeciągu czterech miesięcy od daty poczęcia powstaje siedem zasadniczych składników ciała, jak mlecz (sok) pokarmowy, krew, mięso, tłuszcz, kości, szpik kostny i sperma. Pod koniec piątego miesiąca dają o sobie znać głód i pragnienie, a pod koniec szóstego miesiąca otoczony owodnią płód zaczyna przemieszczać się na prawą stronę brzucha.

 

03.31.04   Znaczenie:      Kiedy pod koniec szóstego miesiąca ciało dziecka zostaje już całkowicie uformowane, dziecko, jeśli jest płci męskiej, zaczyna przesuwać się na prawą stronę, a jeśli jest płci żeńskiej, usiłuje przesunąć się na lewą stronę.

 

03.31.05   Odżywiając się pokarmem i napojami przyjmowanymi przez matkę, płód rośnie i pozostaje w tej ohydnej rezydencji pełnej odchodów i uryny, która jest wylęgarnią wszelkiego rodzaju robactwa.

 

03.31.05   Znaczenie:      W Markandeya Puranie jest powiedziane, że brzuch dziecka jest połączony z matką poprzez pępowinę w jelicie, zwaną apyayani; i poprzez ten przewód dziecko przyjmuje pokarm przyswajany przez matkę. W ten sposób dziecko jest karmione przez jelito matki wewnątrz łona i rośnie z dnia na dzień. To oznajmienie z Markandeya Purany co do usytuowania dziecka w łonie matki zostało potwierdzone szczegółowymi dowodami przez współczesną naukę medyczną. Zatem nie można obalić autorytetu Puran, jak czasami usiłują tego dokonać filozofowie Mayavadi.

    Ponieważ dziecko jest całkowicie uzależnione od pokarmu przyswajanego przez matkę, matkę obowiązują pewne ograniczenia co do pożywienia w okresie brzemienności. Zakazane jest spożywanie zbyt dużych ilości soli, chili, cebuli i podobnych substancji, gdyż ciało dziecka jest zbyt delikatne i zbyt młode, aby tolerować tego rodzaju ostry pokarm. Podane w pismach smrti w literaturze wedyjskiej ograniczenia i ostrożność obowiązujące brzemienną matkę są bardzo pożyteczne. Z literatury wedyjskiej dowiadujemy się, jak bardzo dbano o to, aby płodzić dobre dzieci. Osoby z wyższych sfer społecznych obowiązywała przed związkiem seksualnym ceremonia zwana garbhadhana, będąca bardzo naukowym procesem. Bardzo ważne są również inne procesy polecane w literaturze wedyjskiej na okres brzemienności. Opiekowanie się dzieckiem jest pierwszym i głównym obowiązkiem rodziców, ponieważ zapewni to dobrą populację w ludzkim społeczeństwie, a tym samym możliwe będzie utrzymanie pokoju i pomyślności społeczeństwa, kraju i rasy ludzkiej.

 

03.31.06   Będąc bezustannie gryzionym przez zgłodniałe robactwo w brzuchu, dziecko – z powodu swej delikatności – cierpi potworne męki i wskutek tego raz po raz traci świadomość.

 

03.31.06   Znaczenie:      Pełne niedoli warunki egzystencji materialnej odczuwane są nie tylko po wydostaniu się z łona matki, ale dają o sobie znać również w łonie. Pełne niedoli życie rozpoczyna się od chwili, kiedy żywa istota zetknie się ze swym materialnym ciałem. Na nieszczęście zapominamy o tym doświadczeniu i nie traktujemy bardzo poważnie niedoli narodzin. Dlatego Bhagavad-gita szczególnie wspomina o tym, że należy starać się zrozumieć szczególne kłopoty związane z narodzinami i śmiercią. Tak jak podczas formowania się tego ciała musimy przejść przez tak wiele różnych trudów w łonie matki, tak również wiele kłopotów czeka nas w chwili śmierci. Jak opisano w poprzednim rozdziale; musimy przenosić się z jednego ciała do drugiego, a szczególnie pełne niedoli jest wejście w ciała psów i świń. Ale pomimo takich nieszczęsnych warunków, pod wpływem mayi zapominamy o wszystkim i zostajemy oczarowani obecnym tzw. szczęściem, które w rzeczywistości, jak jest to opisane, nie jest niczym więcej, jak tylko przeciwdziałaniem niedoli.

 

03.31.07   A ponieważ matka spożywa gorzki, ostry pokarm, albo pokarm, który jest zbyt słony albo zbyt kwaśny, ciało dziecka bezustannie cierpi bóle, które są prawie nie do zniesienia.

 

03.31.07   Znaczenie:      Wszelkie opisy stanu cielesnego dziecka w łonie matki są poza naszym wyobrażeniem. Mimo iż bardzo trudno jest pozostawać w takich warunkach, dziecko musi je znosić. Może je tolerować dzięki temu, że jego świadomość nie jest jeszcze bardzo rozwinięta, w przeciwnym razie umarłoby. Jest to błogosławieństwo mayi, że wyposaża ona cierpiące ciało w cechy, dzięki którym może tolerować ono takie okropne tortury.

 

03.31.08   Umieszczone w owodni i okryte wnętrznościami, dziecko pozostaje w brzuchu, leżąc na jednym boku, z głową skuloną do brzucha i plecami i szyją wygiętymi w łuk.

 

03.31.08   Znaczenie:      Gdyby w takich warunkach, w jakich dziecko znajduje się w łonie matki – całkowicie zwinięte – umieszczono dorosłego człowieka, nie byłby w stanie znieść tego nawet przez kilka sekund. Na nieszczęście, zapominamy o wszystkich tych cierpieniach i usiłujemy być szczęśliwi w tym życiu, nie dbając o wyzwolenie duszy z uwikłania w cykl narodzin i śmierci. Jest to nieszczęśliwa cywilizacja, w której takich tematów nie dyskutuje się otwarcie, nie dając tym samym ludziom szansy zrozumienia niebezpieczeństwa egzystencji materialnej.

 

03.31.09   Tak więc pozostaje ono niczym ptak w klatce, nie mając swobody ruchu. Wówczas, jeśli ma szczęście, pamięta wszelkie kłopoty z przeciągu setek żywotów i wzdycha ciężko. W takiej sytuacji nie ma mowy o spokoju umysłu.

 

03.31.09   Znaczenie:      Narodziwszy się, dziecko może zapomnieć o kłopotach; które cierpiało w swoich poprzednich żywotach; ale kiedy jesteśmy dorośli, możemy czytać takie autoryzowane pisma jak Śrimad-Bhagavatam i przynajmniej zrozumieć dotkliwe cierpienia związane z narodzinami i śmiercią. Jeśli nie wierzymy w te pisma, to inna sprawa, ale jeśli mamy wiarę w autorytet takich opisów, wówczas musimy przygotować się, aby osiągnąć wolność w swoim przyszłym życiu; jest to możliwe w ludzkiej formie życia. Ten, kto nie zważa na te informacje dotyczące cierpień w ludzkiej egzystencji, z pewnością popełnia samobójstwo. Jest powiedziane, że ta ludzka forma życia jest jedynym środkiem do pokonania ciemności mayi, czyli materialnej egzystencji. To ludzkie ciało jest bardzo sprawną łodzią i mamy bardzo doświadczonego kapitana, mistrza duchowego; instrukcje pism świętych są niczym pomyślne wiatry.1eśli pomimo tych wszystkich udogodnień nie pokonamy oceanu niewiedzy, wówczas z pewnością wszyscy intencjonalnie popełniamy samobójstwo.

 

03.31.10   Tak więc rozwinąwszy świadomość w siedem miesięcy po zapłodnieniu, dziecko spychane jest w dół powietrzem, które naciska na płód podczas tygodni poprzedzających poród. Niczym robaki rodzące się z tej samej, pełnej nieczystości jamy brzusznej, nie może pozostać w jednym miejscu.

 

03.31.10   Znaczenie:      Pod koniec siódmego miesiąca dziecko jest przesuwane przez powietrze ciała i nie pozostaje w tym samym miejscu, gdyż cały system maciczny ulega rozluźnieniu przed porodem. Robaki zostały opisane tutaj jako sodara. Sodara oznacza "zrodzony z tej samej matki". Ponieważ dziecko rodzi się z łona określonej matki i robaki również rodzą się z fermentacji wewnątrz łona tej samej matki, w takiej sytuacji dziecko i robaki są w rzeczywistości braćmi. Jesteśmy bardzo gorliwi, aby ustanowić powszechne braterstwo pomiędzy ludźmi, ale powinniśmy wziąć pod uwagę również to, że nawet robaki są naszymi braćmi, nie mówiąc już o innych żywych istotach. Dlatego powinniśmy troszczyć się o wszystkie żywe istoty.

 

03.31.11   Przebywając w tych budzących strach warunkach życia, otoczona siedmioma powłokami materialnymi, żywa istota ze złożonymi rękoma modli się do Pana, który umieścił ją w tych warunkach.

 

03.31.11   Znaczenie:      Jest powiedziane, że kiedy kobieta cierpi bóle porodowe, obiecuje, że nigdy ponownie nie będzie brzemienną, aby nie cierpieć takich srogich bólów. Podobnie, kiedy ktoś poddawany jest jakiejś chirurgicznej operacji, obiecuje, że nigdy nie będzie działał ponownie w taki sposób, aby zachorować i być zmuszonym poddać się operacji. Również osoba, która znalazła się w niebezpieczeństwie, obiecuje, że nigdy nie popełni ponownie tego samego błędu. Podobnie też żywa istota, która znalazła się w piekielnych warunkach życia, modli się do Pana że nigdy ponownie nie będzie popełniała grzechów, aby uniknąć ponownego znalezienia się w łonie i aby nie cierpieć powtarzających się narodzin i śmierci. Będąc w piekielnych warunkach w łonie matki, żywa istota obawia się ponownych narodzin, ale kiedy wydostanie się z łona na zewnątrz, kiedy żyje pełnią życia i cieszy się dobrym zdrowiem, zapomina o wszystkim i ponownie popełnia te same grzechy, z powodu których została umieszczona w tych okropnych warunkach życia.

 

03.31.12   Dusza ludzka mówi: Przyjmuję schronienie lotosowych stóp Najwyższej Osoby Boga, który pojawia się w Swoich różnych wiecznych formach i przechadza się po powierzchni Ziemi. Jedynie w Nim przyjmuję schronienie, jako że On może uwolnić mnie od wszelkiego strachu. To z Jego zrządzenia zostałam umieszczona w takiej sytuacji, na którą w pełni zasłużyłam swoimi niepobożnymi czynnościami.

 

03.31.12   Znaczenie:     Słowo calac-caranaravindam odnosi się do Najwyższej Osoby Boga, który rzeczywiście przechadza się czy podróżuje po powierzchni Ziemi. Na przykład, Pan Ramacandra rzeczywiście wędrował po powierzchni Ziemi, i równie Pan Krsna przechadzał się po niej niczym zwykły człowiek. Modlitwa ta dlatego skierowana jest do Najwyższej Osoby Boga, który zstępuje na powierzchnię tej Ziemi, czy jakiejkolwiek części tego wszechświata, aby chronić pobożnych i unicestwić niepobożnych. Bhagavad-gita stwierdza, że kiedy następuje wzrost bezbożności i pojawiają się sprzeczności w prawdziwych czynnościach religijnych, Najwyższy Pan przychodzi, aby chronić pobożnych i zabić niepobożnych. Werset ten wskazuje na Pana Krsnę.

    Innym ważnym punktem w tym wersecie jest to, że Pan przychodzi z własnej woli, icchaya. Jak Pan Krsna stwierdza w Bhagavad-gicie, sambhavamy atma-mayaya: "Pojawiam się ze Swojej własnej woli, poprzez Swoją wewnętrzną potencjalną moc." Nie jest On zmuszony do przyjścia tutaj przez siły materialnej natury. Werset umówi, icchaya: nie przyjmuje On żadnej formy, jak uważają impersonaliści, ponieważ przychodzi ze Swojej własnej woli, a forma, w której zstępuje, jest Jego wieczną formą. I tak jak Najwyższy Pan umieszcza żywą istotę w okropnych warunkach życia, tak może ją również z nich wyzwolić, dlatego też należy szukać schronienia u lotosowych stóp Krsny. Krsna żąda: "Porzuć wszystko i podporządkuj się Mnie." I w Bhagavad-gicie jest również powiedziane, że każdy, kto zbliża się do Niego, nie przychodzi tutaj ponownie, aby przyjąć formę w materialnej egzystencji, ale powraca do Boga, do domu, aby nigdy nie wrócić tu ponownie.

 

03.31.13   Ja, czysta dusza, ze zrządzenia mayi leżę w łonie mojej matki i zdaję się być związana swymi czynnościami. Ofiarowuję swoje wyrazy szacunku Jemu, który towarzyszy mi tutaj, ale który jest niewzruszony i niezmienny. Jest On nieograniczony, ale jest postrzegany w pełnym skruchy sercu. Jemu ofiarowuję pełne szacunku pokłony.

 

03.31.13   Znaczenie:      Jak oznajmiono w poprzednim wersecie, jiva dusza mówi, "Przyjmuję schronienie Najwyższego Pana." Zatem konstytucjonalnie dusza jiva jest sługą podporządkowanym Duszy Najwyższej, Osobie Boga. Zarówno Dusza Najwyższa, jak i dusza jiva przebywają w tym samym ciele, jak stwierdzają to Upanisady. Przebywają tam jako przyjaciele, ale jedna z nich cierpi, podczas gdy druga jest wolna od cierpienia.

    Werset ten mówi, viśuddham avikaram akhanda-bodham: Dusza Najwyższa jest zawsze wolny od wszelkiego zanieczyszczenia. Żywa istota jest zanieczyszczona i cierpi, ponieważ posiada materialne ciało, ale to nie znaczy, że ponieważ Pan jej towarzyszy, On ma również materialne ciało. Jest On avikaram, niezmienny. Jest On zawsze tym samym Najwyższym, ale na nieszczęście, filozofowie Mayavadi, z powodu swoich nieczystych serc, nie są w stanie zrozumieć, iż Dusza Najwyższa, Naddusza, różni się od duszy indywidualnej. I jest powiedziane tutaj, atapyamana-hrdaye 'vasitam: jest On w sercu każdej żywej istoty, ale zrealizować Go może jedynie dusza pełna skruchy. Indywidualna dusza jest pełna żalu, iż zapomniała o swojej konstytucjonalnej pozycji, pragnąc stać się jednym z Duszą Najwyższą i usiłując władać nad materialną naturą. Odniosła porażkę, i dlatego jest pełna skruchy. W takim momencie może ona zrealizować Duszę Najwyższą, czy swój związek z Duszą Najwyższą. Jak stwierdza to Bhagavad-gita, po wielu, wielu narodzinach uwarunkowana dusza osiąga wiedzę, iż Vasudeva jest wielki, iż On jest mistrzem, i On jest Panem. Indywidualna dusza jest sługą, i dlatego podporządkowuje się Jemu. Wówczas staje się mahatmą, wielką duszą. Dlatego szczęśliwa żywa istota, która osiąga to zrozumienie, nawet będąc jeszcze w łonie matki, ma zapewnione wyzwolenie.

 

03.31.14   Będąc w tym materialnym ciele, które składa się z pięciu elementów, jestem oddzielona od Najwyższego Pana i dlatego moje cechy i zmysły są używane w niewłaściwy sposób, mimo iż zasadniczo jestem duchowa. Ofiarowuję swoje pokłony Najwyższej Osobie Boga, ponieważ jest On transcendentalny do materialnej natury i żywych istot, ponieważ nie posiada takiego materialnego ciała, i ponieważ jest On zamsze pełen chwał w Swoich cechach duchowych.

 

03.31.14   Znaczenie:      Różnica pomiędzy żywą istotą i Najwyższą Osobą Boga jest taka, że żywa istota bywa uzależniona od materialnej natury, podczas gdy Najwyższy Bóg jest zawsze transcendentalny tak do materialnej natury, jak i do żywych istot. Kiedy żywa istota zostanie umieszczona w materialnej naturze, wówczas jej zmysły i cechy są zanieczyszczone, czyli naznaczone desygnatami. Natomiast nie jest rzeczą możliwą aby Najwyższy Pan przyjął materialne cechy czy materialne zmysły, gdyż jest On ponad wpływem materialnej natury i nie może zostać poddany ciemności ignorancji tak jak żywe istoty. Ponieważ jest On pełen wiedzy, nigdy nie podlega wpływowi materialnej natury. Materialna natura zawsze znajduje się pod Jego kontrolą, i dlatego nie jest to możliwe, aby ona kontrolowała Najwyższą Osobę Boga.

    Ponieważ tożsamość żywej istoty jest bardzo znikoma, ulega ona wpływowi materialnej natury, ale kiedy uwolni się od tego materialnego ciała, które jest fałszywe, osiąga tę samą, duchową naturę co Najwyższy Pan. Wówczas nie ma jakościowej różnicy pomiędzy nią a Najwyższym Panem, ale ponieważ ilościowo nie jest ona tak potężna, aby nigdy nie ulec wpływowi materialnej natury, dlatego ilościowo nie jest taka sama jak Pan.

    Cały proces służby oddania polega na tym, aby oczyścić się z tego zanieczyszczenia materialnej natury i wznieść się na platformę duchową, platformę jakościowej jedności z Najwyższą Osobą Boga. Vedy mówią, że żywa istota jest zawsze wolna. Asango hy ayam purusah. Żywa istota jest wyzwolona. Jej materialne zanieczyszczenie jest tymczasowe, a wyzwolenie jest jej rzeczywistą pozycją. To wyzwolenie można osiągnąć przez świadomość Krsny, która rozpoczyna się od momentu podporządkowania. Dlatego jest tutaj powiedziane: "Ofiarowuję swoje pełne szacunku pokłony Najwyższej Osobie."

 

03.31.15   Ludzka dusza modli się dalej: Żywa istota zostaje poddana wpływowi materialnej natury i toczy ciężką walkę o egzystencję na ścieżce powtarzających się narodzin i śmierci. Przyczyną tego uwarunkowanego życia jest jej zapomnienie o związku z Najwyższą Osobą Boga. Jak więc mogłaby się ponownie zaangażować w transcendentalną służbę oddania dla Pana, nie mając łaski Pana?

 

03.31.15   Znaczenie:      Filozofowie Mayavadi twierdzą, że ze stanu materialnej niewoli można wyzwolić się po prostu kultywując wiedzę poprzez umysłową spekulację. Ale werset ten oznajmia, że wyzwolenie osiąga się nie poprzez wiedzę, ale dzięki łasce Najwyższego Pana. Wiedza, jaką uwarunkowana dusza zdobywa na drodze umysłowej spekulacji, bez względu na to, jak bardzo potężną by ona była, zawsze jest zbyt niedoskonała, aby zbliżyć nas do Absolutnej Prawdy. Powiedziane jest że bez łaski Najwyższej Osoby Boga nie można zrozumieć ani Jego, ani Jego rzeczywistej formy, cech czy imienia. Osoby nie pełniące służby oddania mogą spekulować przez wiele, wiele tysięcy lat, ale mimo to nie będą w stanie zrozumieć natury Absolutnej Prawdy.

    Wyzwolonym w wiedzy o Absolutnej Prawdzie można być jedynie dzięki łasce Najwyższej Osoby Boga. Werset ten wyraźnie oznajmia, że ponieważ jesteśmy przykryci Jego materialną energią, nasza pamięć uległa straceniu. Można by sprzeczać się, dlaczego z woli Najwyższego Pana zostaliśmy poddani wpływowi tej materialnej energii. Zostało to wytłumaczone w Bhagavad-gicie, gdzie Pan mówi: "Obecny jestem w każdym sercu, i to z Mojego powodu żywa istota ulega zapomnieniu albo jest oświecona wiedzą." Przyczyną zapomnienia uwarunkowanej duszy jest również Najwyższy Pan. Żywa istota błędnie wykorzystuje swą maleńką niezależność, kiedy pragnie władać nad materialną naturą. Ta szansa błędnego wykorzystania swej niezależności, która jest nazywana mayą, istnieje zawsze, w przeciwnym razie nie byłoby kwestii niezależności. Niezależność łączy się z tym, że można użyć jej właściwie czy niewłaściwie. Nie jest ona czymś statycznym, jest dynamiczna. Dlatego przyczyną tego, iż ktoś znajduje się pod wpływem mayi, jest błędne wykorzystanie niezależności.

    Maya jest tak silna, iż Pan twierdzi, że bardzo trudno jest pokonać jej wpływ. Ale z łatwością może dokonać tego ten, "kto podporządkowuje się Mnie." Mam eva ye prapadyante: każdy, kto podporządkowuje się Jemu, może pokonać wpływ ścisłych praw materialnej natury. Zostało tutaj wyraźnie powiedziane, że żywa istota zostaje poddana wpływowi mayi z Jego woli, a jeśli ktoś pragnie wydostać się z tego uwikłania, może stać się to jedynie dzięki Jego łasce.

    Zostały tutaj wyjaśnione czynności uwarunkowanej duszy pod wpływem materialnej natury. Pod wpływem materialnej natury każda żywa istota jest zaangażowana w różnego rodzaju pracę. W tym materialnym świecie widzimy; że uwarunkowana dusza może działać w tak potężny sposób, że gra wspaniałą rolę w stworzeniu tzw. postępu materialnej cywilizacji dla zadowalania zmysłów. Ale w rzeczywistości jej właściwą pozycją jest uświadomienie sobie, iż jest wiecznym sługą Najwyższego Pana. Kiedy rzeczywiście posiada doskonałą wiedzę, wie, że Pan jest najwyższym obiektem czci, a żywa istota jest Jego wiecznym sługą. Nie posiadając tej wiedzy, angażuje się w czynności materialne; to nazywane jest ignorancją.

 

03.31.16   Wszystkimi przedmiotami ożywionymi i nieożywionymi kieruje jedynie Najwyższa Osoba Boga, jako zlokalizowany Paramatma, częściowa reprezentacja Pana. Jest On obecny w trzech fazach czasu: przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Zatem pod Jego kierunkiem żywa istota angażuje się w różnego rodzaju czynności. Więc aby uwolnić się od trojakiego rodzaju niedoli uwarunkowanego życia, musimy podporządkować się jedynie Jemu.

 

03.31.16   Znaczenie:      Kiedy uwarunkowana dusza poważnie pragnie wydostać się spod wpływu materialnych sideł, Najwyższa Osoba Boga, który jest usytuowany wewnątrz niej jako Paramatma, dostarcza jej tej wiedzy: "Podporządkuj się Mnie." Jak Pan mówi w Bhagavad-gicie: "Porzuć wszelkie inne zaangażowania. Po prostu podporządkuj się Mnie." Należy przyjąć fakt, że źródłem wiedzy jest Najwyższa Osoba. To jest również potwierdzone w Bhagavad-gicie. Mattah smrtir jnanam apohanam ca. Pan mówi: "Ja jestem źródłem prawdziwej wiedzy i pamięci, i Ja jestem również źródłem zapomnienia." Temu, kto pragnie materialnej satysfakcji, albo kto pragnie władać nad materialną naturą, Pan daje sposobność zapomnienia o Swojej służbie i możliwość zaangażowania się w tzw. szczęście czynności materialnych. Podobnie, kiedy ktoś ponosi porażkę we władaniu nad materialną naturą i pragnie poważnie wydostać się z tego materialnego uwikłania, Pan, od wewnątrz; powiadamia go, iż musi on podporządkować się Jemu; wówczas następuje wyzwolenie.

    Wiedzy tej nie może udzielić nikt inny, jak tylko Najwyższy Pan albo Jego reprezentant. W Caitanya-caritamrta Pan Caitanya naucza Rupę Gosvamiego, że życie po życiu żywe istoty cierpią niedole materialnej egzystencji. Ale kiedy ktoś bardzo pragnie wydostać się z materialnego uwikłania, zostaje oświecony przez mistrza duchowego i Krsnę. Oznacza to, że Krsna, jako Dusza Najwyższa, przebywa w sercu żywej istoty, i kiedy żywa istota jest poważna, Pan nakazuje jej, by przyjęła schronienie Jego reprezentanta, bona fide mistrza duchowego. Kierowana od wewnątrz i prowadzona zewnętrznie przez mistrza duchowego, osiąga ona ścieżkę świadomości Krsny, która jest sposobem wydostania się z materialnej pułapki.

    Zatem swojej pozycji nie możemy osiągnąć dopóty, dopóki nie osiągnie się błogosławieństwa Najwyższej Osoby Boga. Dopóki nie zostaniemy oświeceni wyższą wiedzą, musimy znosić srogie bóle w ciężkiej walce o egzystencję w tej materialnej naturze. Dlatego mistrz duchowy jest manifestacją łaski Najwyższej Osoby. Uwarunkowana dusza musi przyjąć bezpośrednie instrukcje od mistrza duchowego, i w ten sposób stopniowo osiąga oświecenie co do ścieżki świadomości Krsny. W sercu uwarunkowanej duszy zostaje zasiane ziarno świadomości Krsny, i kiedy słucha ona instrukcji mistrza duchowego, ziarno to owocuje i jej życie staje się błogosławionym.

 

03.31.17   Upadłszy w sadzawkę krwi, odchodów i uryny wewnątrz brzucha matki, gdzie ciało jej pali gastryczny ogień matki, uwarunkowana dusza, pragnąc wydostać się na zewnątrz, liczy swoje miesiące i modli się: "O mój Panie, kiedy ja, nieszczęsna dusza, zostanę oswobodzona z tego uwięzienia?"

 

03.31.17   Znaczenie:      Werset ten opisuje niebezpieczny stan żywej istoty wewnątrz łona matki. Z jednej strony tego łona pali gastryczny ogień, a z drugiej jest uryna, odchody, krew i wydzieliny. Kiedy dziecko osiąga siódmy miesiąc życia i odzyskuje swoją świadomość, zaczyna odczuwać okropny stan swojej egzystencji i zaczyna modlić się do Pana. Licząc miesiące poprzedzające swoje narodziny, rozwija wielkie pragnienie, aby wydostać się z tego uwięzienia. Tak zwany cywilizowany człowiek nie bierze pod uwagę tego okropnego stanu życia, i czasami, dla zadowalania zmysłów, usiłuje zabić dziecko metodami antykoncepcyjnymi albo poprzez usunięcie ciąży. Nie traktując poważnie okropnych warunków w łonie, osoby takie nie porzucają materializmu, zaprzepaszczając tym samym szansę, jaką daje ludzka forma życia.

    Ważnym w tym wersecie jest słowo krpana-dhih. Dhi oznacza "inteligencja", a krpana znaczy "skąpa". Uwarunkowane życie jest przeznaczone dla osób, które mają skąpą inteligencję, albo które jej niewłaściwie używają. Inteligencja rozwija się w ludzkiej formie życia i inteligencję tę należy wykorzystać do wydostania się z cyklu narodzin i śmierci. Ten, kto tego nie robi, jest skąpcem, niczym osoba, która ma niezmierne bogactwo, ale go nie wykorzystuje, trzymaj je tylko po to, aby móc je oglądać. Osoba, która nie wykorzystuje swojej ludzkiej inteligencji do wydostania się z sideł mayi, cyklu narodzin i śmierci, jest uważana za skąpca. Przeciwieństwem słowa skąpy jest udara, "bardzo wspaniałomyślny." Bramin jest nazywany udara, ponieważ wykorzystuje on swoją ludzką inteligencję do realizacji duchowej. Jest wspaniałomyślny, ponieważ wykorzystuje swoją inteligencję do nauczania świadomości Krsny dla korzyści ludzkości.

 

03.31.18   Mój drogi Panie, dzięki Twojej bezprzyczynowej łasce rozbudziła się ma świadomość, mimo iż mam jedynie dziesięć miesięcy. Nie wiem jak wyrazić swą wdzięczność Najwyższej Osobie Boga, przyjacielowi wszystkich upadłych dusz, za Jego bezprzyczynową łaskę. Mogę jedynie modlić się ze złożonymi rękoma.

 

03.31.18   Znaczenie:      Jak oznajmia Bhagavad-gita, inteligencja i zapomnienie są dostarczane przez Duszę Najwyższą towarzyszącą duszy indywidualnej w ciele. Kiedy Najwyższy Pan widzi, że uwarunkowana dusza bardzo poważnie pragnie wydostać się spod materialnego wpływu, daje jej inteligencję od wewnątrz jako Dusza Najwyższa i od zewnątrz jako mistrz duchowy, albo, jako inkarnacja Samej Osoby Boga, pomaga On jej wypowiadając instrukcje takie jak Bhagavad-gita. Pan zawsze szuka sposobności, aby przywołać upadłe dusze z powrotem do Swojej siedziby, królestwa Boga. Powinniśmy być zawsze bardzo zobowiązani Osobie Boga, gdyż zawsze pragnie On doprowadzić nas do szczęśliwego stanu wiecznego życia. Nie ma dostatecznych środków, aby odpłacić Osobie Boga za Jego akt łaski; dlatego możemy jedynie czuć wdzięczność i modlić się do Pana ze złożonymi rękoma. Niektórzy ateistyczni ludzie mogą kwestionować tę modlitwę dziecka w łonie. Jak dziecko w łonie matki mogłoby się modlić w tak wspaniały sposób? Przez łaskę Pana wszystko jest możliwe. Zewnętrznie dziecko zostało umieszczone w takich niebezpiecznych warunkach, ale wewnętrznie jest tym samym i towarzyszy mu Pan. Wszystko jest możliwe dzięki transcendentalnej energii Pana.

 

03.31.19   Żywa istota w innego rodzaju ciele postrzega jedynie dzięki instynktowi; zna ona jedynie przyjemne i nieprzyjemne wrażenia zmysłowe tego określonego ciała. Ale ja posiadam ciało, w którym mogę kontrolować swe zmysły i mogę zrozumieć swe przeznaczenie; dlatego ofiarowuję pełne szacunku pokłony Najwyższej Osobie Boga, który pobłogosławił Mnie tym ciałem, i dzięki łasce którego mogę oglądać Go wewnątrz i na zewnątrz.

 

03.31.19   Znaczenie:      Ewolucyjny proces różnego typu działań jest czymś podobnym do owocującego kwiatu. Tak jak są różne fazy wzrostu kwiatu – faza pączkowania, faza kwitnienia i faza pełnego rozwoju, pełnego aromatu i piękna – tak w stopniowej ewolucji istnieje 8 400 000 gatunków ciał, i istnieje systematyczny postęp od niższych gatunków życia do wyższych. Ludzka forma życia jest uważana za najwyższą, ponieważ ofiarowuje świadomość dla wydostania się z uwikłania narodzin i śmierci. Szczęśliwe dziecko w łonie matki zdaje sobie sprawę ze swojej wyższej pozycji i dlatego czyni się różnicę między nim a innymi ciałami. Zwierzęta w ciałach niższych niż ludzkie są świadome jedynie przyjemnych i nieprzyjemnych doznań cielesnych; nie są w stanie wznieść się ponad cielesne potrzeby życia – jedzenie, spanie, prokreację i obronę. Ale dzięki łasce Pana w ludzkiej formie życia świadomość jest rozwinięta do tego stopnia, że człowiek może docenić swoją wyjątkową pozycję i w ten sposób zrealizować duszę i Najwyższego Pana.

    Słowo dama-śariri oznacza, że posiadamy ciało, w którym możemy kontrolować zmysły i umysł. Komplikacje materialistycznego życia wywoływane są przez niekontrolowany umysł i niekontrolowane zmysły. Należy być wdzięcznym Najwyższej Osobie Boga za to, że osiągnęliśmy taką wspaniałą, ludzką formę, i należy wykorzystać to właściwie. Różnica pomiędzy zwierzęciem i człowiekiem jest taka, że zwierzę nie potrafi się kontrolować i nie ma poczucia przyzwoitości, podczas gdy istota ludzka ma poczucie przyzwoitości i jest w stanie się kontrolować. Jeśli istota ludzka nie przejawia tej siły opanowania, wówczas nie jest lepsza niż zwierzę. Poprzez kontrolę zmysłów; czyli poprzez regulujący proces yogi, można zrozumieć pozycję swojej duszy, Duszy Najwyższej, świata i ich wzajemnych związków; wszystko jest możliwe dzięki kontroli zmysłów. W innym wypadku nie jesteśmy lepsi od zwierząt.

    Została tutaj wyjaśniona prawdziwa samorealizacja za pomocą kontroli zmysłów. Należy usiłować postrzec Najwyższą Osobę Boga i również swoją własną jaźń. Uważanie się za równego Najwyższemu nie jest samorealizacją. Tutaj zostało wyraźnie wyjaśnione, że Najwyższy Pan jest anadi, czyli purana, i nie ma On żadnej innej przyczyny. Żywa istota została zrodzona z Najwyższego Boga jako Jego integralna cząstka. Brahma-samhita stwierdza, anadir adir govindah: Govinda, Najwyższa Osoba, nie ma żadnej przyczyny. Jest On nienarodzony. Ale żywa istota została zrodzona z Niego. Jak potwierdza Bhagavad-gita, mamaivamśah: zarówno żywa istota, jak i Najwyższy Pan są nienarodzeni, ale należy zrozumieć, że najwyższą przyczyną integralnej cząstki jest Najwyższa Osoba Boga. Dlatego Brahma-samhita mówi, że wszystko pochodzi od Najwyższej Osoby Boga (sarva-karana-karanam). Potwierdza to również Vedanta-sutra. Janmady asya yatah: oryginalną przyczyną narodzin każdego jest Absolutna Prawda. Krsna również mówi w Bhagavad-gicie; aham sarvasya prabhavah: "Ja jestem źródłem narodzin wszystkiego, nie wyłączając Brahmy i Pana Śivy oraz wszystkich żywych istot" To jest samorealizacja. Należy wiedzieć, że znajdujemy się pod kontrolą Najwyższego Pana. Nie możemy myśleć, że jesteśmy w pełni niezależni. W przeciwnym razie, dlaczego bylibyśmy zmuszeni wieść uwarunkowane życie?

 

03.31.20   Dlatego, mój Panie, mimo iż żyję w okropnych warunkach, nie pragnę opuścić łona swojej matki, aby nie upaść ponownie w ślepą studnię materialistycznego życia. Twoja zewnętrzna energia zwana deva-mayą natychmiast chwyta nowonarodzone dziecko, które zaczyna błędnie utożsamiać się z materią, co jest początkiem cyklu bezustannych narodzin i śmierci.

 

03.31.20   Znaczenie:      Dopóki dziecko znajduje się w łonie swojej matki, jest ono w bardzo niebezpiecznych, i okropnych warunkach życia, ale korzyść z tego jest taka, iż budzi się jego czysta świadomość o związku z Najwyższym Panem i modli się o wyzwolenie. Ale skoro tylko znajdzie się na zewnątrz łona, kiedy się narodzi, natychmiast opanowuje go potężna maya, czyli złudna energia, i zaczyna utożsamiać się ze swym ciałem. Maya znaczy "złudzenie", czyli to, czego w rzeczywistości nie ma. W materialnym świecie każdy utożsamia się ze swym ciałem. Ta fałszywa, egoistyczna świadomość, że "ja jestem tym ciałem", rozwija się natychmiast, kiedy dziecko opuszcza łono. Matka i inni krewni oczekują dziecka, i skoro tylko się narodzi, matka karni go i każdy się nim opiekuje. Żywa istota wkrótce zapomina o swojej pozycji i zostaje uwikłana w związki cielesne. Cała materialna egzystencja polega na uwikłaniu się w cielesną koncepcję życia. Prawdziwa wiedza oznacza rozwinięcie świadomości, że "nie jestem tym ciałem. Jestem duszą, wieczną, integralną cząstką Najwyższego Pana." Prawdziwa wiedza obejmuje wyrzeczenie, czyli nieprzyjmowanie tego ciała za własną jaźń.

    Pod wpływem mayi, zewnętrznej energii, dziecko zapomina o wszystkim tuż po narodzinach. Dlatego modli się, że woli pozostać w łonie, niż wyjść na zewnątrz. Jest powiedziane, że ze względu na to Śukadeva Gosvami pozostawał w łonie matki przez szesnaście lat; nie chciał wpaść w pułapkę fałszywej tożsamości cielesnej. Kultywując taką wiedzę w łonie swojej matki, po szesnastu latach wyszedł na zewnątrz i natychmiast opuścił dom, tak aby nie znaleźć się pod wpływem mayi. Bhagavad-gita również tłumaczy wpływ mayi jako nieprzezwyciężony. Ale tę nieprzezwyciężoną mayę można pokonać po prostu przez świadomość Krsny. To również zostało potwierdzone w Bhagavad-gicie (7.14): mam eva ye prapadyante mayam etam taranti te. Kto podporządkowuje się lotosowym stopom Krsny, może uwolnić się od tej fałszywej koncepcji życia. Jedynie pod wpływem mayi zapominamy o swoim wiecznym związku z Krsną i utożsamiamy się z ciałem i ubocznymi produktami ciała – mianowicie żoną, dziećmi, społeczeństwem, przyjaźnią i miłością. W ten sposób stajemy się ofiarami wpływu mayi, i w ten sposób nasze materialistyczne życie bezustannych narodzin i śmierci jeszcze bardziej przybiera na sile.

 

03.31.21   Dlatego, nie ulegając dłużej poruszeniu, wyzwolę się z ciemności niewiedzy z pomocą mego przyjaciela, czystej świadomości. Po prostu zachowując w umyśle lotosowe stopy Pana Visnu, uchronię się od wejścia w łona wielu matek, czyli od powtarzających się narodzin i śmierci.

 

03.31.21   Znaczenie:      Nieszczęścia egzystencji materialnej rozpoczynają się od tego samego dnia, kiedy dusza przyjmuje schronienie jajeczka i nasienia matki i ojca, kontynuowane są po jej wyjściu z łona, i trwają dalej potem. Nie wiemy, gdzie cierpienie ma swój kres. Nie kończy się jednakże poprzez zmianę ciała. Zmiany cielesne zachodzą w każdym momencie, ale to nie znaczy, że od momentu życia płodowego nasza sytuacja polepsza się na sytuację bardziej wygodną potem. Dlatego też najlepiej jest rozwinąć świadomość Krsny. Tutaj jest powiedziane, upasadita-visnu-padah. Oznacza to realizację świadomości Krsny. Ten; kto dzięki łasce Pana jest inteligentny i rozwija świadomość Krsny, osiąga sukces w życiu, ponieważ jedynie poprzez zachowywanie świadomości Krsny zostanie ocalony od powtarzających się narodzin i śmierci.

    Dziecko modląc się mówi, że lepiej jest pozostać w ciemnym łonie i być bezustannie pogrążonym w świadomości Krsny, niż wydostać się na zewnątrz i ponownie paść ofiarą złudnej energii. Złudna energia działa zarówno wewnątrz łona, jak i na zewnątrz niego, ale cała sztuka polega na tym, aby pozostawać świadomym Krsny, a wówczas rezultat takiego okropnego stanu nie będzie miał na nas negatywnego wpływu. Bhagavad-gita mówi, że nasza inteligencja może być naszym przyjacielem, lecz ta sama inteligencja może być też naszym wrogiem. Tutaj powtórzony jest ten sam pogląd: suhrdatmanaiva, inteligencja będąca przyjacielem. Inteligencja zaabsorbowana osobistą służbą dla Krsny i pełną świadomością Krsny zawsze jest ścieżką samorealizacji i wyzwolenia. Jeśli nie będziemy ulegali niepotrzebnemu podnieceniu i jeżeli przyjmiemy proces świadomości Krsny przez bezustanne intonowanie Hare Krsna, Hare Krsna, Krsna Krsna, Hare Hare/ Hare Rama, Hare Rama, Rama Rama, Hare Hare, wówczas cykl narodzin i śmierci może zatrzymać się na dobre.

    Można tutaj postawić pytanie, w jaki sposób dziecko w łonie matki może być w pełni świadome Krsny, nie posiadając żadnych parafernaliów do praktyki świadomości Krsny. Staranie się o parafernalia do wielbienia Najwyższej Osoby Boga, Visnu, nie jest rzeczą konieczną. Dziecko pragnie pozostać w łonie swojej matki, i jednocześnie pragnie uwolnić się z kleszczy mayi. Aby kultywować świadomość Krsny, niepotrzebne są żadne materialne aranżacje. Świadomość Krsny można kultywować gdziekolwiek, pod warunkiem, że zawsze będziemy myśleli o Krsnie. Maha-mantrę Hare Krsna, Hare Krsna, Krsna Krsna, Hare Hara / Hare Rama, Hare Rama, Rama Rama, Hare Hare, można intonować nawet w łonie matki. Intonować można podczas snu, podczas pracy, będąc uwięzionym w łonie, czy też będąc na zewnątrz niego. Ta świadomość Krsny nie może zostać zahamowana w żadnych warunkach. Konkluzja modlitwy dziecka brzmi następująco: "Pragnę pozostać w tych warunkach; chociaż jest to stan pełen cierpienia, lepiej jest nie wychodzić na zewnątrz, aby ponownie nie paść ofiarą mayi."

 

03.31.22   Pan Kapila kontynuował: Dziesięciomiesięczna żywa istota ma tego rodzaju pragnienie, nawet będąc jeszcze w łonie matki. Lecz gdy tak wysławia Pana, powietrze, które pomaga w porodzie, spycha ją twarzą w dół, aby mógł nastąpić poród.

 

03.31.23   Spychane nagle w dół siłą powietrza, dziecko z wielkim trudem wydostaje się na zewnątrz, skierowane głową w dół i pozbawione oddechu i pamięci na skutek wielkiego cierpienia.

 

03.31.23   Znaczenie:      Słowo krcchrena oznacza "z wielkim trudem". Kiedy dziecko wydostaje się z łona poprzez wąski otwór, z powodu dużego nacisku całkowicie zostaje zatrzymany system oddechowy, a na skutek wielkiego cierpienia dziecko traci pamięć. Czasami poród jest tak kłopotliwy, że dziecko rodzi się martwe albo prawie martwe. Więc można wyobrazić sobie, jak wielkie jest cierpienie z wiązane z narodzinami. Przez dziesięć miesięcy dziecko pozostaje w okropnych warunkach w łonie matki, a pod koniec dziesiątego miesiąca zostaje siłą wypchnięte na zewnątrz. W Bhagavad-gicie Pan oświadcza, że osoba, która jest poważna, jeśli chodzi o postęp w duchowej świadomości, powinna zawsze brać pod uwagę cztery cierpienia związane z narodzinami, śmiercią, chorobą i starością. Materialista czyni postęp na tak wiele różnych sposobów, ale nie jest on w stanie zatrzymać czterech zasad cierpienia nierozłącznie związanych z egzystencją materialną.

 

03.31.24   W ten sposób upada na ziemię, pokryte odchodami i krwią i zaczyna baraszkować niczym robak, który wydostał się z odchodów. Traci swoją wyższą wiedzę i głośno płacze pod wpływem mayi.

 

03.31.25   Po wydostaniu się z łona, dziecko zostaje oddane w opiekę osobom, które nie są w stanie zrozumieć czego ono chce, i przez takie osoby jest wychowywane. Nie mogąc odrzucić rzeczy, które mu podają upada w warunki, które nie są przez nie pożądane.

 

03.31.25   Znaczenie:      Karmienie dziecka w łonie matki było aranżowane przez naturę. .Atmosfera w łonie wcale nie była przyjemna, ale jeśli chodzi o karmienie dziecka, to odbywało się to we właściwy sposób za pośrednictwem praw natury. Ale po wydostaniu się z łona dziecko znajduje się w innej atmosferze. Chce jeść jedną rzecz, ale podaje się mu coś innego, jako że nikt nie zna jego rzeczywistych żądań, a samo nie jest w stanie odmówić jedzenia niepożądanych rzeczy, które są mu podawane. Czasami dziecko płacze, ponieważ pragnie ssać pierś matki, ale ponieważ niańka sądzi, że płacze z powodu bólu żołądka, podaje mu jakieś gorzkie lekarstwo. Dziecko nie chce tego lekarstwa, ale nie jest w stanie odmówić. Znajduje się w bardzo niedogodnej sytuacji i jego cierpienie trwa nadal.

 

03.31.26   Położone na cuchnącym, przesiąkniętym potem i pełnym robactwa łożu, biedne dziecko nie jest nawet w stanie drapać swego ciała dla doznania ulgi od świądu, nie mówiąc już o możliwości siedzenia, wstania czy nawet poruszania się.

 

03.31.26   Znaczenie:      Należy zauważyć, ze dziecko rodzi się plącząc i cierpiąc. Po narodzinach to samo cierpienie trwa nadal i dziecko płacze. Ponieważ niepokojone jest przez robaki w cuchnącym łożu, które jest zanieczyszczone jego uryną i odchodami, biedne dziecko nie przestaje płakać. Nie jest też zdolne do tego, aby przedsięwziąć jakieś środki dla doznania ulgi.

 

03.31.27   W tej beznadziejnej sytuacji delikatna skórę dziecka gryzą muszki i komary, pluskwy i inne zarazki, tak jak mniejsze robaki gryzą większe. Pozbawione swej mądrości, dziecko płacze gorzko.

 

03.31.27   Znaczenie:      Słowo vigata-jnanam oznacza, że pod wpływem mayi dziecko straciło już wiedzę duchową, którą rozwinęło w łonie. Z powodu różnego rodzaju zakłóceń i z powodu tego, że jest na zewnątrz łona, dziecko nie jest w stanie pamiętać, jaki był jego plan względem zbawienia. Przyjmuje się, że nawet jeśli jakaś osoba zdobywa pewną wiedzę wznoszącą duchowo, okoliczności sprawiają, że ma skłonności do zapomnienia o niej. Nie tylko dzieci, ale również dorośli powinni starannie chronić swą świadomość Krsny i unikać niesprzyjających warunków, tak aby nie zapomnieć o swoim pierwszym i najważniejszym obowiązku.

 

03.31.28   W ten sposób, cierpiąc wszelkiego rodzaju udręki poprzez całe swoje dzieciństwo, osiąga wiek chłopięcy. W tym okresie również cierpi, jako że pragnie rzeczy, których nigdy nie jest w stanie osiągnąć. Wskutek tego, z powodu ignorancji, popada w gniew i pogrąża się w smutku.

 

03.31.28   Znaczenie:      Okres od narodzin do piątego roku życia nazywany jest dzieciństwem. Okres od wieku lat pięciu do końca piętnastego roku życia zwany jest pauganda. A w wieku lat szesnastu zaczyna się młodość. Kłopoty dzieciństwa zostały już opisane, a kiedy dziecko osiąga wiek chłopięcy, zostaje zapisane do szkoły, której nie lubi. Chce się bawić, ale jest zmuszone chodzić do szkoły, studiować i przyjąć na siebie obowiązek zdawania egzaminów. Innego rodzaju troską jest to, ze pragnie osiągnąć jakieś rzeczy do zabawy, ale z powodu określonej sytuacji, w której się znajduje, może nie być w stanie ich osiągnąć. Tak więc smuci się i odczuwa ból. Jednym słowem, jest ono nieszczęśliwe nawet w wieku chłopięcym, tak jak było nieszczęśliwe w dzieciństwie, nie mówiąc już o młodości. Chłopcy są w stanie stworzyć tak wiele sztucznych żądań podczas zabawy, ale kiedy nie osiągają satysfakcji, wpadają w furię, a rezultatem tego jest cierpienie.

 

03.31.29   Wraz ze wzrostem ciała żywa istota, aby zniszczyć swą duszę, zwiększa swój fałszywy prestiż i gniew, i wskutek tego budzi się w niej wrogość wobec podobnie pożądliwych ludzi.

 

03.31.29   Znaczenie:      W 36 wersecie Trzeciego Rozdziału Bhagavad-gity Arjuna zapytał Krsnę o przyczynę pożądania żywej istoty. Powiedziane jest; że żywa istota jest wieczna i, jako taka, jakościowo taka sama jak Najwyższy Pan. Więc jaka jest przyczyna tego, że pada ofiarą materii i popełnia tak wiele grzesznych czynów pod wpływem energii materialnej? W odpowiedzi na to pytanie Krsna powiedział, że to z powodu pożądania ześlizguje się ona ze swojej wzniosłej pozycji do ohydnych warunków egzystencji materialnej. To pożądanie okolicznościowo przemienia się w gniew. Pożądanie jest w rzeczywistości produktem siły pasji, a kiedy pożądanie to nie może być zaspokojone, to samo pragnienie zmienia się w gniew na platformie ignorancji. A kiedy duszę przykrywa ignorancja, jest to przyczyną jej degradacji do najbardziej ohydnych warunków piekielnego życia.

    Aby podnieść się z tych warunków piekielnego życia do najwyższej pozycji zrozumienia duchowego, należy przemienić to pożądanie w miłość do Krsny. Śri Narottama dasa Thakura, wielki acarya Vaisnava sampradayi, powiedział, kama krsna-karmarpane: z powodu pożądania pragniemy wielu rzeczy dla własnej przyjemności zmysłowej, ale to samo pożądanie może zostać przemienione w oczyszczony sposób, tak że będziemy pragnęli wszystkiego dla zadowolenia Najwyższej Osoby Boga. Gniew również może być wykorzystany, poprzez skierowanie go ku osobie, która jest ateistą albo która jest zazdrosna o Osobę Boga. Tak jak upadliśmy w tę materialną egzystencję z powodu naszego pożądania i gniewu, tak te same dwie cechy mogą zostać wykorzystane do czynienia postępu w świadomości Krsny, i można wznieść się ponownie do swojej poprzedniej, czystej, duchowej pozycji. Śrila Rupa Gosvami w związku z tym radził, że ponieważ w tej materialnej egzystencji mamy tak wiele przedmiotów do zadowalania zmysłów, których potrzebujemy do utrzymania ciała, powinniśmy używać ich wszystkich bez przywiązania, w celu zadowolenia zmysłów Krsny; na tym polega prawdziwe wyrzeczenie.

 

03.31.30   Pod wpływem tej ignorancji utożsamia się ona z materialnym ciałem zbudowanym z pięciu elementów. A mając takie błędne zrozumienie, przyjmuje nietrwałe rzeczy za własne i egzystując w rejonie największej ciemności, jeszcze bardziej rozszerza swoją ignorancję.

 

03.31.30   Znaczenie:      Werset ten tłumaczy rozszerzanie się ignorancji. Pierwsza ignorancja polega na utożsamianiu się z materialnym ciałem, które jest utworzone z pięciu elementów, a drugą jest przyjmowanie różnych rzeczy za własne, z powodu ich związku z tym ciałem. W ten sposób ignorancja rozszerza się. Żywa istota jest wieczna, ale ponieważ przyjmuje rzeczy nietrwałe, mając błędne pojęcie o tym, co jest dla niej dobrem, zostaje poddana ignorancji i dlatego cierpi materialne bolączki.

 

03.31.31   Ze względu na ciało – które jest dla niej źródłem bezustannych kłopotów i które jest jej posłuszne, ponieważ jest ona związana więzami ignorancji i czynności karmicznych – spełnia różnego rodzaju czyny, z powodu których podlega powtarzającym się narodzinom i śmierci.

 

03.31.31   Znaczenie:      Bhagavad-gita mówi, że należy działać dla satysfakcji Yajni, czyli Visnu, gdyż każda praca, która nie ma na celu zadowolenia Najwyższej Osoby Boga, jest przyczyną niewoli. W stanie uwarunkowanym żywa istota, utożsamiając się ze swym ciałem, zapomina o swoim wiecznym związku z Najwyższą Osobą Boga i działa mając na względzie korzyść swego ciała. Ciało uważa za siebie samego, swoje ekspansje cielesne za swych krewnych, a ziemię, na której narodziło się to ciało, za godną czci. W ten sposób popełnia wszelkiego rodzaju niewłaściwe czyny, które wiodą do bezustannej niewoli w cyklu powtarzających się narodzin i śmierci w różnych gatunkach życia.

    We współczesnej cywilizacji tzw. społeczni, narodowi i rządowi przywódcy coraz bardziej zwodzą ludzi pod wpływem cielesnej koncepcji życia, a rezultat tego jest taki, że wszyscy ci przywódcy razem z ich zwolennikami życie po życiu ześlizgują się w piekielne warunki egzystencji. Przykład tego jest dany w Śrimad-Bhagavatam. Andha yathandhair upaniyamanah: kiedy ślepiec prowadzi kilku innych ślepców, rezultat tego jest taki, że wszyscy z nich wpadają do dziury. To właśnie ma miejsce. Jest wielu przywódców, którzy przewodzą nieoświeconym tłumom, ale ponieważ każdy z nich jest oszołomiony cielesną koncepcją życia, w ludzkim społeczeństwie nie ma ani pokoju, ani pomyślności. Tak zwani yogini, którzy praktykują różne ćwiczenia cielesne, również należą do tej samej kategorii co nieświadomi ludzie, ponieważ system hatha-yogi jest szczególnie polecany dla osób, które są głęboko pogrążone w cielesnej koncepcji życia. Wniosek jest taki, że dopóki ktoś jest pogrążony w cielesnej koncepcji, musi cierpieć narodziny i śmierć.

 

03.31.32   Dlatego, jeśli pod wpływem zmysłowych ludzi, uganiających się za przyjemnością seksualną i dogadzających podniebieniu, żywa istota ponownie wstępuje na ścieżkę nieprawości, jeszcze raz zstępuje do piekła, tak jak uprzednio.

 

03.31.32   Znaczenie:      Wcześniej zostało wyjaśnione, że uwarunkowana dusza zostaje wtrącona w piekło Andha-tamisra i Tamisra, a po odbyciu tam cierpień otrzymuje piekielne ciało, takie jak ciało świni czy psa Po spędzeniu kilku żywotów w takich ciałach, ponownie rodzi się w form ludzkiej. W jaki sposób ludzka istota przychodzi na świat, zostało już opisane przez Kapiladevę. Ludzka istota rozwija się w łonie matki, cierpi tam, i ponownie wychodzi na zewnątrz. Jeśli po przebyciu wszystkich tych cierpień ponownie otrzymuje szansę narodzenia się w ludzkim ciele, lecz traci swój wartościowy czas w towarzystwie osób, które są zainteresowane życiem seksualnym i smakowitym pożywieniem, wówczas w naturalny sposób ponownie ześlizguje się do tego samego piekła Andha-tamisra i Tamisra.

    Na ogół ludzie troszczą się o zadowolenie języka i genitaliów. Na tym polega materialne życie. Materialne życie oznacza jedzenie, picie, weselenie się i używanie życia, bez troski o zrozumienie swojej własnej duchowej tożsamości i procesu postępu duchowego. Ponieważ materialistyczni ludzie troszczą się o swój język, brzuch i genitalia, to jeśli ktoś pragnie postępu w życiu duchowym, musi być bardzo przezorny, jeśli chodzi o obcowanie z takimi ludźmi. Obcowanie z takimi materialistycznymi ludźmi oznacza celowe popełnienie samobójstwa w tej ludzkiej formie życia. Dlatego jest powiedziane, że osoba inteligentna powinna porzucić takie niepożądane towarzystwo i zawsze przebywać ze świętymi osobami. Kiedy obcuje ze świętymi osobami, wówczas rozwiane zostają wszelkie jej wątpliwości, jeśli chodzi o duchowy rozwój życia, i czyni znaczny postęp na ścieżce duchowego rozumienia. Czasami również zdarza się, że ludzie są bardzo zainteresowani określonym typem wiary religijnej. Hindusi, muzułmanie i chrześcijanie są wierni swojej określonej religii i chodzą do kościoła, świątyni czy meczetu, ale na nieszczęście nie są w stanie porzucić towarzystwa osób, które folgują sobie w życiu seksualnym i zadowalaniu podniebienia. Werset ten wyraźnie oznajmia, że oficjalnie można być człowiekiem bardzo religijnym, ale jeśli obcuje się z takimi osobami, to jest to pewną ścieżką wiodącą w najciemniejsze rejony piekła.

 

03.31.33   Zostaje ona pozbawiona prawdomówności, czystości, łaski, powagi, inteligencji duchowej, wstydu, wyrzeczenia, sławy, zdolności wybaczania, kontroli umysłu i zmysłów, szczęścia i wszelkich sposobności rozwinięcia tych cech.

 

03.31.33   Znaczenie:      Osoby zbyt folgujące sobie w życiu seksualnym nie są w stanie zrozumieć celu Absolutnej Prawdy, ani też nie mogą być czyste w swoich zwyczajach, nie wspominając już o okazywaniu łaski innym. Nie są w stanie zachować powagi i nie interesują się ostatecznym celem życia. Ostatecznym celem życia jest Krsna, czyli Visnu, ale osoby folgujące sobie w życiu seksualnym nie są w stanie zrozumieć, że ich ostatecznym dobrem jest świadomość Krsny. Osoby takie nie mają poczucia przyzwoitości, i nawet na zaludnionych ulicach i w publicznych parkach obejmują się niczym psy i koty i uważają to za zaloty. Takie nieszczęśliwe stworzenia nigdy nie są w stanie osiągnąć materialnej pomyślności. Zachowanie na poziomie psów i kotów utrzymuje ich w pozycji psów i kotów. Nie są w stanie polepszyć swoich materialnych warunków, nie mówiąc już o zdobyciu sławy. Takie głupie osoby mogą nawet robić pokaz tzw. yogi, ale nie są w stanie kontrolować umysłu i zmysłów, co jest prawdziwym celem praktyki yogi. Życie takich ludzi nie może być bogate. Innymi słowy, są oni bardzo nieszczęśliwi.

 

03.31.34   Należy unikać towarzystwa gruboskórnych głupców, którzy są pozbawieni wiedzy o samorealizacji, i którzy są niczym tańczące psy w rękach kobiet.

 

03.31.34   Znaczenie:      Ograniczenia względem obcowania z takimi głupimi osobami szczególnie dotyczą tych, którzy są na ścieżce postępu w świadomości Krsny. Postęp w świadomości Krsny pociąga za sobą rozwinięcie cech takich jak prawdomówność, czystość, miłosierdzie, powaga, inteligencja w wiedzy duchowej, prostota, bogactwo materialne; sława, przebaczanie oraz kontrola umysłu i zmysłów. Wszystkie te cechy powinny zamanifestować się. wraz z postępem świadomości Krsny, ale jeśli ktoś obcuje z śudrą, głupcem, który jest niczym tańczący pies w rękach kobiet, wówczas nie może uczynić żadnego postępu. Pan Caitanya poradził, by osoba, która jest zaangażowana w świadomość Krsny, i która pragnie pokonać materialną niewiedzę, nie obcowała z kobietami czy z osobami zainteresowanymi materialnymi uciechami. Dla osoby dążącej do postępu w świadomości Krsny takie towarzystwo jest bardziej niebezpieczne niż samobójstwo.

 

03.31.35   Zaślepienie i niewola będące rezultatem przywiązania mężczyzny, do jakiegokolwiek obiektu, nigdy nie jest tak kompletne jak to wynikające z przywiązania do kobiety czy towarzystwa, które lubuje się w kobietach.

 

03.31.35 Znaczenie:      Przywiązanie do kobiet jest tak zanieczyszczające, że nie tylko przez obcowanie z kobietami, ale również przez nieczyste towarzystwo osób, które są zbyt do nich przywiązane, człowiek rozwija przywiązanie do stanu materialnego życia. Jest wiele przyczyn naszego uwarunkowanego życia w tym materialnym świecie, ale najważniejszą z tych wszystkich przyczyn jest obcowanie z kobietami, jak to zostanie potwierdzone w następnych wersetach.

    W Kali-yudze obcowanie z kobietami jest bardzo powszechne. Istnieje ono na każdym kroku. Nawet kiedy udajemy się do sklepu, reklamy są pełne zdjęć z kobietami. Fizjologiczna atrakcja do kobiet jest bardzo potężna, i dlatego ludzie są bardzo powolni, jeśli chodzi o rozumienie duchowe. Cywilizacja wedyjska, która oparta jest na duchowym zrozumieniu, bardzo ostrożnie aranżuje obcowanie kobiet z mężczyznami. Spośród czterech grup społecznych, członkowie grupy pierwszej (mianowicie brahmacarini), trzeciej (vanaprasthowie) i czwartej (sannyasini), mają ściśle zakazane obcowanie z kobietami. Pozwolenie na ograniczone mieszanie się z kobietami istnieje jedynie w jednym porządku, mianowicie w życiu rodzinnym. Innymi słowy, przywiązanie do towarzystwa kobiet jest przyczyną materialnego, uwarunkowanego życia i każdy, kto jest zainteresowany porzuceniem tego stanu życia, musi uwolnić się od tego przywiązania.

 

03.31.36   Nawet Brahmę oszołomiło piękno jego córki i bezwstydnie podbiegł do niej w postaci jelenia, kiedy ona przybrała formę łani.

 

03.31.36   Znaczenie:      Pan Brahma, oczarowany wdziękiem swojej córki, i Pan Śiva, urzeczony formą Mohini Pana, są szczególnymi przykładami pouczającymi nas, że nawet tak wielcy półbogowie jak Brahma i Pan Śiva, nie mówiąc już o zwykłych uwarunkowanych duszach, zostają urzeczeni pięknem kobiet. Dlatego rada jest taka, że nie należy swobodnie obcować nawet z własną córką, matką czy siostrą, ponieważ zmysły są tak silne, że kiedy ktoś zostaje oślepiony, zmysły nie biorą pod uwagę pokrewieństwa. Najlepiej jest więc praktykować kontrolę zmysłów poprzez spełnianie bhakti-yogi, zaangażowanie w służbę Madana-mohana. Imię Pana Krsny jest Madana-mohana, gdyż jest On w stanie pokonać bożka Kupidyna, czyli pożądanie. Jedynie poprzez zaangażowanie się w służbę Madana-mohana można pokonać nakazy Madana, Kupidyna. W przeciwnym razie próby kontroli zmysłów zawiodą.

 

03.31.37   Spośród wszystkich żywych istot spłodzonych przez Brahmę, mianowicie ludzi, półbogów i zwierząt, nikt – z wyjątkiem mędrca Narayana – nie jest w stanie oprzeć się urokowi mayi w postaci kobiety.

 

03.31.37   Znaczenie:      Pierwszą stworzoną żywą istotą jest Pan Brahma, a z niego powstali mędrcy, tacy jak Marici, którzy z kolei stworzyli Kaśyapę Muniego i innych, a Kaśyapa Muni i Manu stworzyli różnych półbogów i ludzkie istoty itd. Ale nie ma wśród nich osoby, która nie byłaby urzeczona mayą w postaci kobiety. W całym materialnym świecie, począwszy od Brahmy aż do małych, nieznacznych stworzeń, takich jak mrówka, każdy jest przyciągany przez życie seksualne. Jest to podstawowa zasada tego materialnego świata. To, iż Pan Brahma uległ urokowi swej córki, jest żywym przykładem tego, iż nikt nie jest wyjątkiem, jeśli chodzi o seksualny pociąg do kobiet. Kobieta jest zatem cudownym tworem mayi trzymającym uwarunkowaną duszę w pętach.

 

03.31.38   Spróbuj tylko zrozumieć potęgę Mojej mayi w postaci kobiety, która jedynie ruchem swych brwi potrafi trzymać w uchwycie nawet największych zdobywców tego świata.

 

03.31.38   Znaczenie:      W historii tego świata jest wiele przykładów wielkich zdobywców, którzy zostali oczarowani wdziękiem Kleopatry. Należy studiować tę urzekającą moc kobiet i pociąg mężczyzny do tej mocy. Z jakiego źródła ona powstała? Z Vedanta-sutry dowiadujemy się, że wszystko zostało wytworzone z Najwyższej Osoby Boga. Jest tam powiedziane, janmady asya yatah. Oznacza to, że Najwyższa Osoba Boga, czyli Najwyższa Osoba, Brahman, Absolutna Prawda, jest źródłem, z którego wszystko emanuje. Urzekająca moc kobiety i wrażliwość mężczyzny na ten urok musi również istnieć w Najwyższej Osobie w świcie duchowym i musi mieć swoją reprezentację w transcendentalnych rozrywkach Pana.

    Pan jest Najwyższą Osobą, najwyższym mężczyzną. Tak jak zwykły mężczyzna pragnie być urzekanym przez kobietę, podobnie skłonność ta istnieje w Najwyższej Osobie Boga. On również pragnie być urzekany pięknem kobiety. Powstaje więc pytanie, jeśli pragnie On ulegać urokowi takiego kobiecego piękna, to czy oczarowałaby Go jakaś kobieta materialna? Nie jest to możliwe. Nawet osoby będące w tym materialnym świecie mogą porzucić uroki kobiece, jeśli zostaną urzeczone Najwyższym Brahmanem. Tak było w przypadku Haridasa Thakury. Kiedyś w środku nocy usiłowała oczarować go piękna prostytutka, ale ponieważ był on pochłonięty służbą oddania, transcendentalną miłością do Boga, nie uległ jej urokowi. Wprost przeciwnie, to on, dzięki swemu transcedentalnemu towarzystwu, zmienił prostytutkę w wielkiego bhaktę. Zatem tego rodzaju materialny pociąg z pewnością nie może opanować Najwyższego Pana. Kiedy On pragnie być oczarowanym przez kobietę, musi stworzyć taką kobietę ze Swojej własnej energii. Tą kobietą jest Radharani. Gosvami wyjaśniają, że Radharani jest manifestacją potencji przyjemności Najwyższej Osoby Boga. Kiedy Najwyższy Pan pragnie czerpać transcendentalną przyjemność, musi stworzyć kobietę ze Swojej własnej mocy wewnętrznej. Zatem ta skłonność do ulegania kobiecemu pięknu jest naturalna, ponieważ istnieje ona w świecie duchowym. W świecie materialnym jest ona odzwierciedlona w sposób wypaczony i dlatego jest tak wiele niedoskonałości.

    Jeśli ktoś, zamiast ulegać materialnemu pięknu, jest przyciągany przez piękno Radharani i Krsny, wówczas zastosowanie znajduje oznajmienie Bhagavad-gity, param drstva nivartate. Kiedy ktoś jest urzeczony transcedentalnym pięknem Radhy i Krsny, nie pociąga go już dłużej materialne piękno kobiece. Na tym polega szczególne znaczenie kultu Radhy i Krsny. Zostało to poświadczone przez Yamunacaryę. Mówi on: "Od chwili, gdy urzekło mnie piękno Radhy i Krsny, kiedy tylko pojawia się pociąg do kobiety czy pamięć życia seksualnego, natychmiast spluwam na myśl o tym i moja twarz wykrzywia się z niesmakiem." Kiedy jesteśmy oczarowani Madana-mohana i pięknem Krsny oraz Jego małżonek, wówczas nie są w stanie oczarować nas pęta uwarunkowanego życia, mianowicie piękno materialnej kobiety.

 

03.31.39   Kto pragnie osiągnąć szczyt yogi i kto zrealizował się poprzez pełnienie służby dla Mnie, nigdy nie powinien obcować z atrakcyjną kobietą, gdyż pisma oznajmiają, że kobieta taka jest bramą do piekieł dla czyniącego postęp bhakty.·

 

03.31.39   Znaczenie:      Kulminacją yogi jest pełna świadomość Krsny. Zostało to potwierdzone w Bhagavad-gicie: osoba, która zawsze myśli o Krsnie w oddaniu, jest najwyższym spośród wszystkich yoginów. A Drugi Rozdział Pierwszego Canto Śrimad-Bhagavatam również oznajmia że jeśli ktoś uwalnia się od materialnego zanieczyszczenia poprzez pełnienie służby dla Najwyższej Osoby Boga, wówczas może zrozumieć naukę o Bogu.

    Pojawia się tutaj słowo pratilabdhatma-labhah. Atma oznacza "jaźń," a labha znaczy "zyskać''. Na ogół uwarunkowane dusze straciły swoją atmę, czyli jaźń, ale ci, którzy są transcendentalistami, zrealizowali jaźń. Poleca się, aby takie samozrealizowane dusze, które dążą do najwyższej platformy doskonałości yogi, nie obcowały z młodymi kobietami. We współczesnym wieku jednakże jest tak wielu łotrów, którzy twierdzą, że skoro ma się genitalia, należy do woli oddawać się radościom z kobietami, a jednocześnie można zostać yoginem. Żaden standardowy system yogi nie pochwala związku z kobietami. Werset ten wyraźnie oznajmia, że obcowanie z kobietami jest drogą do piekielnego życia. W cywilizacji wedyjskiej obcowanie z kobietami jest bardzo ograniczone. Spośród czterech porządków społecznych, trzy porządki – brahmacaryę, vanaprasthę i sannyasę – obowiązuje ścisły zakaz obcowania z kobietami; jedynie grhasthowie, czyli osoby posiadające żony, mają pozwolenie na intymne związki z kobietami, i związki te również są ograniczone i mają służyć jedynie płodzeniu dobrych dzieci. Jeśli jednakże ktoś pragnie bez końca kontynuować egzystencję w tym materialnym świecie, może bez ograniczeń rozkoszować się towarzystwem kobiet.

 

03.31.40   Stworzona przez Pana kobieta jest reprezentacją mayi, a kto obcuje z taką mayą poprzez przyjmowanie służby od niej, powinien wiedzieć, że jest to pewna droga do śmierci – niczym ślepa studnia zakryta trawą.

 

03.31.40   Znaczenie:      Czasami zdarza się, że jakaś porzucona studnia zostaje pokryta trawą, a nieostrożny podróżny, który nie ma pojęcia o jej istnieniu, wpada do niej i niechybnie ginie. Podobnie, obcowanie z kobietą rozpoczyna się wówczas, kiedy przyjmujemy od niej służbę, gdyż Pan stworzył kobietę w tym celu, by służyła mężczyźnie. Przyjmując jej służbę, mężczyzna wpada w pułapkę. Jeśli nie jest wystarczająco inteligentny, aby wiedzieć, że jest ona drogą do piekielnego życia, może swobodnie cieszyć się jej towarzystwem. Jednakże ograniczenie pod tym względem obowiązuje tych, którzy pragną wznieść się na platformę transcendentalną. Takie obcowanie z kobietami było ograniczone w społeczeństwie hinduskim nawet pięćdziesiąt lat temu. Żona nie mogła zobaczyć męża podczas dnia. Osoby zamężne miały nawet różne kwatery mieszkalne. Wewnętrzne kwatery były przeznaczone dla kobiety, a zewnętrzne dla mężczyzny. Przyjmowanie służby, którą pełni kobieta, może zdawać się być czymś bardzo przyjemnym, ale należy być bardzo ostrożnym, przyjmując taką służbę, ponieważ jest wyraźnie powiedziane, że kobieta jest drogą do piekła, czyli do zapomnienia o swojej własnej jaźni. Blokuje ona ścieżkę realizacji duchowej.

 

03.31.41   Żywa istota, która wskutek przywiązania do kobiety w swoim poprzednim życiu otrzymała formę kobiecą, w niemądry sposób patrzy na mayę w formie mężczyzny, swego męża, jako na tego, który obdarza ją bogactwem, potomstwem, domem i innymi materialnymi kosztownościami.

 

03.31.41   Znaczenie:      Z wersetu tego wynika, że kobieta w swoim poprzednim życiu również była mężczyzną, ale z powodu przywiązania do swojej żony otrzymała teraz ciało kobiety. Potwierdza to Bhagavad-gita; następne narodziny człowieka odpowiadają jego myślom w czasie śmierci. Jeśli ktoś jest zbyt przywiązany do swojej żony, w naturalny sposób myśli o niej w chwili śmierci i w swoim następnym życiu przyjmuje ciało kobiety. Podobnie, jeśli kobieta myśli o swoim mężu w chwili śmierci, w naturalny sposób w swoim następnym życiu otrzymuje ciało mężczyzny. Dlatego w pismach hinduskich bardzo podkreślana jest wierność i oddanie kobiety dla mężczyzny. Przywiązanie kobiety do męża może promować ją w następnym życiu do ciała mężczyzny, ale przywiązanie mężczyzny do kobiety zdegraduje go, i w swoim przyszłym życiu otrzyma ciało kobiety. Powinniśmy zawsze pamiętać, tak jak oznajmia to Bhagavad-gita, że zarówno wulgarne, jak i subtelne ciała materialne są okryciem; są one koszulą i płaszczem żywej istoty. Bycie kobietą czy mężczyzną polega jedynie na okryciu cielesnym. Dusza z natury jest w rzeczywistości marginalną energią Najwyższego Pana. Każda żywa istota, zaliczając się do energii, jest oryginalnie kobietą, czyli przedmiotem radości. W ciele mężczyzny jest większa sposobność wydostania się z materialnych sideł; natomiast ciało kobiety ma mniejszą na to szansę. Werset ten informuje, że mężczyzna nie powinien marnować swego ciała, nie dopuszczając do rozwinięcia przywiązania do kobiety i tym samym zbytniego uwikłania się w przyjemności materialne, gdyż rezultatem tego będzie otrzymanie ciała kobiety w następnym życiu. Kobieta na ogół lubuje się w dobrobycie domowym, ornamentach, meblach i szatach. Zadowolona jest, kiedy mąż dostarcza tych wszystkich rzeczy w dostatecznej ilości. Związek pomiędzy mężczyzną i kobietą jest bardzo skomplikowany, ale istotne jest to, że osoba aspirująca do transcendentalnego etapu realizacji duchowej powinna być bardzo ostrożna, jeśli chodzi o obcowanie z kobietą. Na etapie świadomości Krsny jednakże takie ograniczenie może być osłabione, ponieważ jeśli kobieta i mężczyzna nie są przywiązani do siebie, ale do Krsny, wówczas oboje są jednakowo zdolni do wydostania się z materialnego uwikłania i osiągnięcia siedziby Krsny. Jak potwierdza Bhagavad-gita, każdy kto poważnie podchodzi do świadomości Krsny – bez względu na to, czy należy do niższych gatunków życia, czy jest kobietą czy też członkiem mniej inteligentnej grupy, takiej jak grupa kupiecka czy grupa robotników – powróci do domu, do Boga, i osiągnie siedzibę Krsny. Mężczyzna nie powinien być przywiązany do kobiety, ani kobieta nie powinna być przywiązana do mężczyzny. Oboje, zarówno mężczyzna, jak i kobieta, powinni być przywiązani do służby dla Pana. Wówczas oboje będą mieli możliwość wyzwolenia się z materialnego uwikłania.

 

03.31.42   Dlatego też kobieta powinna widzieć swego męża, dom i dzieci jako aranżację zewnętrznej energii dla jej śmierci, tak jak słodki śpiew myśliwego jest śmiercią dla jelenia.

 

03.31.42   Znaczenie:      W Swoich naukach Pan Kapiladeva wyjaśnił, że nie tylko kobieta jest bramą do piekła dla mężczyzny, ale również mężczyzna jest bramą do piekła dla kobiety. Jest to kwestia przywiązania. Mężczyzna przywiązuje się do kobiety z powodu jej służby, jej piękna i wielu innych zalet, i podobnie kobieta przywiązuje się do mężczyzny za to, iż daje jej dogodne miejsce do mieszkania, ozdoby, szaty i dzieci. Jest to kwestia wzajemnego przywiązania. Dopóki oboje są przywiązani do siebie dla takiej przyjemności materialnej, kobieta jest niebezpieczna dla mężczyzny, a mężczyzna jest również niebezpieczny dla kobiety. Ale jeśli przywiązanie to zostanie przeniesione na Krsnę, oboje stają się świadomi Krsny i wówczas małżeństwo ich jest bardzo dobre. Śrila Rupa Gosvami dlatego poleca:

 

anasaktasya visayan    yatharham upayunjatah

nirbandhah krsna-sambandhe    yuktam vairagyam ucyate

(Bhakti-rasamrta-sindhu 1.2.255)

 

Mężczyzna i kobieta powinni mieszkać razem w domu rodzinnym, mając związek z Krsną, jedynie w celu pełnienia obowiązków w służbie dla Krsny. Zarówno dzieci, oraz żona i mąż, wszyscy powinni być zaangażowani w obowiązki świadomości Krsny, a wówczas znikną wszelkie te materiale czy cielesne przywiązania. Ponieważ via medium jest Krsna, świadomość jest czysta, i wówczas nie ma możliwości degradacji.

 

03.31.43   Ze względu na określony typ ciała, materialistyczna żywa istota wędruje z jednej planety na inną, spełniając czynności dla zysku. W ten sposób uwikłuje się w tego rodzaju działanie i nieprzerwanie odbiera jego rezultaty.

 

03.31.43   Znaczenie:      Kiedy żywa istota jest uwięziona w materialnym ciele, jest zwana jiva-bhuta, a kiedy jest wolna od tego materialnego ciała, jest zwana brahma-bhuta. Poprzez zmianę swego materialnego ciała narodziny po narodzinach, podróżuje nie tylko w różnych gatunkach życia, ale również z jednej planety na drugą. Pan Caitanya mówi, że żywe istoty, związane czynnościami karmicznymi, wędrują w ten sposób poprzez cały wszechświat, i jeśli przypadkiem, czy dzięki pobożnym czynnościom, wejdą w kontakt z bona fide mistrzem duchowym, przez łaskę Krsny, wówczas otrzymują nasionko służby oddania. Kiedy po otrzymaniu tego nasienia zasadzą je w sercu i podlewają poprzez słuchanie i intonowanie, nasionko to rośnie i staje się dużą rośliną, i rodzi owoce i kwiaty, którymi żywa istota może się cieszyć, nawet w tym materialnym świecie. Nazywane jest to stanem brahma-bhuta. W swoim stanie pełnym określeń żywa istota zwana jest materialistyczną, a po uwolnieniu się od wszelkich desygnatów, kiedy jest w pełni świadoma Krsny i pełni służbę oddania, zwana jest wyzwoloną. Dopóki nie otrzyma się szansy obcowania z bona fide mistrzem duchowym poprzez łaskę Pana, wówczas nie ma możliwości wyzwolenia z cyklu narodzin i śmierci w różnych gatunkach życia na różnego rodzaju planetach.

 

03.31.44   I tak, odpowiednio do swych karmicznych czynności, żywa istota otrzymuje określone ciało. Kiedy kończą się reakcje określonego działania, koniec ten nazywany jest śmiercią, a kiedy rozpoczyna się nowy określony rodzaj reakcji – początek ten zwie się narodzinami.

 

03.31.44   Znaczenie:      Od czasów niepamiętnych żywa istota prawie bezustannie podróżuje w różnych gatunkach życia i poprzez różne planety. Proces ten jest wyjaśniony w Bhagavad-gicie. Bhramayan sarva-bhutani yantrarudhani mayaya: pod wpływem mayi każdy wędruje poprzez cały wszechświat na powozie ciała ofiarowanym przez materialną energię. Materialistyczne życie pociąga za sobą serię działań i reakcji. Jest to długa szpula filmowa akcji i reakcji, a jeden okres życia jest jedynie błyskiem w takim pokazie reakcji. Kiedy dziecko rodzi się, oznacza to, że jego określony typ ciała rozpoczyna inny dział czynności, a kiedy starzec umiera, oznacza to, że zakończył się jeden dział czynności wywołujących reakcje.

    Widzimy, że z powodu różnego rodzaju czynności i ich skutków, jeden człowiek rodzi się w rodzinie bogatej, a inny w biednej, mimo iż obaj przychodzą na świat w tym samym miejscu, w tym samym czasie i w tej samej atmosferze. Osoba, która ma na swoim koncie pobożne czynności, otrzymuje szansę narodzenia się w rodzinie bogatej i pobożnej, a osoba, która ma na swoim koncie czynności niepobożne, otrzymuje szansę narodzenia się w rodzinie niskiej i biednej. Zmiana ciała oznacza zmianę pola działania na inne. Podobnie, kiedy ciało chłopca zmienia się na ciało młodzieńca, czynności chłopięce zmieniają się na czynności charakterystyczne dla wieku młodzieńca.

    Jest sprawą jasną, że żywą istota otrzymuje określone ciało za określony typ działania. Proces ten trwa bezustannie, od czasu, którego nie sposób wyśledzić. Pewien poeta Vaisnava mówi dlatego, anadi-karama-phale, co oznacza, że nie można prześledzić czynności i następstw działania danej osoby, gdyż mogą one ciągnąć się od ostatniego milenium życia Brahmy aż do następnego milenium. Widzieliśmy przykład tego w życiu Narady Muniego. W jednym milenium był on synem służącej, a w następnym milenium stał się wielkim mędrcem.

 

03.31.45-46   Kiedy na skutek choroby nerwu wzrokowego oczy tracą zdolność widzenia koloru czy formy, zamiera funkcja zmysłu wzroku. Żywa istota, która jest widzem zarówno oczu, jak i obiektów wzrokowych, traci moc widzenia. W ten sam sposób, kiedy ciało fizyczne, w którym ma miejsce postrzeganie przedmiotów, traci tę swoją zdolność postrzegania, zjawisko to jest nazywane śmiercią. A kiedy ktoś zaczyna uważać swe fizyczne ciało za własną jaźń, nazywa się to narodzinami.

 

03.31.45-46   Znaczenie:      Kiedy ktoś mówi, "ja widzę", oznacza to, że widzi za pomocą swoich oczu czy za pomocą okularów; widzi on za pomocą instrumentu widzenia. Jeśli ten instrument widzenia jest rozbity albo dotknięty chorobą, czyli niezdolny do działania, wówczas on, jako widz, również przestaje działać. Podobnie, w tym materialnym ciele w obecnym momencie dusza działa, a kiedy materialne ciało, z powodu niezdolności do funkcjonowania, zanika, zatrzymane zostają jej czynności i ich skutki. Kiedy nasz instrument działania jest zniszczony i nie jest w stanie funkcjonować, jest to nazywane śmiercią. I ponownie, kiedy otrzymujemy nowy instrument działania, zwane jest to narodzinami. Ten proces narodzin i śmierci ma miejsce w każdym momencie, poprzez bezustanną zmianę ciała. Ostateczna zmiana jest nazywana śmiercią, a przyjęcie nowego ciała jest zwane narodzinami. Takie jest rozwiązanie kwestii narodzin i śmierci. W rzeczywistości żywa istota jest wieczna i nie ma ani narodzin ani śmierci. Jak stwierdza to Bhagavad-gita, na hanyate hanyamane śarire: żywa istota nigdy nie umiera, nawet po śmierci czy zniszczeniu tego materialnego ciała.

 

03.31.47   Dlatego też nie należy czuć przerażenia w obliczu śmierci, nie należy definiować ciała jako duszy, ani też nie należy folgować sobie w czerpaniu radości z zaspokajania cielesnych potrzeb życia. Uświadomiwszy sobie prawdziwą naturę żywej istoty, należy poruszać się po świecie będąc wolnym od przywiązania i stanowczo dążąc do celu.

 

03.31.47   Znaczenie:      Osoba rozsądna, która zrozumiała filozofię życia i śmierci, jest bardzo przygnębiona słysząc o okropnych, piekielnych warunkach życia w łonie matki i na zewnątrz tego łona. Ale należy znaleźć rozwiązanie problemów życia. Rozsądny człowiek powinien zrozumieć pełen niedoli stan tego materialnego ciała. Nie popadając w niepotrzebne przygnębienie, powinien usiłować dowiedzieć się, czy istnieje na nie lekarstwo. Środki przeciwdziałające temu stanowi można zrozumieć, kiedy obcuje się z osobami, które są wyzwolone. Należy wiedzieć, kto jest rzeczywiście wyzwolony. Osoba wyzwolona opisana jest w Bhagavad-gicie: osobą usytuowani w Brahmanie jest ten, kto angażuje się w nieprzerwaną służbę oddania dla Pana, pokonawszy ścisłe prawa materialnej natury.

    Najwyższa Osoba Boga jest poza tym materialnym stworzeniem. Nawet tacy impersonaliści jak Śankaracarya przyznają, że Narayana jest transcendentalny do tego materialnego stworzenia. Wobec tego, ten kto rzeczywiście angażuje się w służbę dla Pana w Jego różnych formach, czy to jako Narayana czy Radha-Krsna, czy Sita-Rama, znajduje się na platformie wyzwolenia. Bhagavatam również stwierdza, że wyzwolenie oznacza, iż jest się usytuowanym w swojej konstytucjonalnej pozycji. Skoro żywa istota jest wiecznym sługą Najwyższego Pana, kiedy poważnie i szczerze angażuje się w transcendentalną służbę miłości dla Pana, jest usytuowana na pozycji wyzwolenia. Należy starać się przebywać w towarzystwie osoby wyzwolonej, a wówczas będzie można rozwiązać problemy życia, mianowicie narodziny i śmierć.

    Pełniąc służbę oddania w pełnej świadomości Krsny, nie należy być skąpcem. Osoba taka nie powinna niepotrzebnie szczycić się, że wyrzekła się tego świata. W rzeczywistości wyrzeczenie nie jest możliwe. Jeśli ktoś wyrzeka się swojego pałacu i udaje się do lasu, w rzeczywistości nie ma tutaj żadnego wyrzeczenia, gdyż pałac jest własnością Najwyższej Osoby Boga i las również jest Jego własnością. Jeśli zmienia on jedną własność na drugą nie znaczy to, że jest wyrzeczony; nigdy nie był właścicielem ani budynku pałacowego, ani lasu. Wyrzeczenie wymaga porzucenia błędnego zrozumienia, że można władać nad materialną naturą. Kiedy ktoś wyrzeka się tej fałszywej postawy i przestaje dumnie twierdzić, że również jest Bogiem, jest to prawdziwe wyrzeczenie. W przeciwnym razie nie ma kwestii wyrzeczenia. Rupa Gosvami twierdzi, że jeśli ktoś wyrzeka się czegokolwiek, co mogłoby zostać zastosowane w służbie dla Pana, a on nie używa tego dla tego celu, to jest to zwane phalgu-vairagya, niedostatecznym albo fałszywym wyrzeczeniem. Wszystko należy do Najwyższej Osoby Boga; dlatego wszystko można zaangażować w służbę dla Pana; niczego nie należy używać dla własnego zadowalania zmysłów. Na tym polega prawdziwe wyrzeczenie. Nie należy też niepotrzebnie zwiększać potrzeb cielesnych. Powinniśmy być usatysfakcjonowani tym, co oferuje nam i dostarcza Krsna, bez naszego zbytniego osobistego wysiłku. Powinniśmy spędzać swój czas na pełnieniu służby oddania w świadomości Krsny. Na tym polega rozwiązanie problemu narodzin i śmierci.

 

03.31.48   Mając właściwe spojrzenie na wszystko i będąc wzmocnionym służbą oddania, oraz mając pesymistyczny stosunek do materialnej tożsamości, należy przy pomocy rozsądku zesłać swe ciało do świata ułudy. W ten sposób można być obojętnym wobec świata materialnego.

 

03.31.48   Znaczenie:      Czasami istnieje nieporozumienie, że jeśli ktoś będzie obcował z osobami zaangażowanymi w służbę oddania, nie będzie w stanie rozwiązać problemów ekonomicznych. W odpowiedzi na ten argument werset ten mówi, że należy obcować z wyzwolonymi osobami nie bezpośrednio, fizycznie, ale poprzez zrozumienie – drogą filozofii i logiki – problemów życia. Zostało tutaj oznajmione, samyag-darśanaya buddhya: należy widzieć w sposób doskonały, i poprzez inteligencję i praktykę yogi należy wyrzec się tego świata. To wyrzeczenie można osiągnąć poprzez proces polecony w Drugim Rozdziale Pierwszego Canto Śrimad-Bhagavatam.

    Inteligencja bhakty jest zawsze w kontakcie z Najwyższą Osobą Boga. Jego postawa wobec materialnej egzystencji polega na wyrzeczeniu, jako że wie on doskonale, że ten materialny świat jest tworem energii iluzorycznej. Zdając sobie sprawę, iż jest integralną cząstką Najwyższej Duszy, bhakta pełni swoją służbę oddania i jest całkowicie wolny od materialnych działań i ich następstw. W taki sposób w końcu porzuca swoje materialne ciało, czyli materialną energię, i jako czysta dusza wchodzi w królestwo Boga.

 

W ten sposób Bhaktivedanta kończy objaśnienia do 31-go Rozdziału 3-go Canto Śrimad-Bhagavatam, zatytułowanego

"Nauki Pana Kapili o ruchach żywych istot."