C-3 - Rozdział  XVI

 

Dwaj odźwierni Vaikunthy, Jaya i Vijaya,

przeklęci przez mędrców

 

 
03.16.01   Pan Brahma rzekł: Najwyższa Osoba Boga, którego siedziba znajduje się w królestwie Boga, po złożeniu gratulacji mędrcom za ich piękne słowa, przemówił następująco.

 

03.16.02   Osoba Boga rzekł: Ci Moi słudzy, Jaya i Vijaya, popełnili wielką obrazę w stosunku do was, gdyż zignorowali Mnie.

 

03.16.02   Znaczenie:      Popełnienie obrazy wobec stóp bhakty Pana jest wielkim błędem. Nawet jeśli żywa istota promowana jest na Vaikunthę, wciąż istnieje możliwość popełniania przez nią obraz. Różnica polega na tym, że nawet jeśli ktoś przez przypadek popełni obrazę na Vaikuncie, Pan chroni taką żywą istotę. Jest to godny uwagi fakt w stosunkach Pana i sługi, jak obrazuje to wydarzenie dotyczące Jayi i Vijayi. Użyte tutaj słowo atikramam wskazuje, że obrażając bhaktę lekceważy się Samego Najwyższego Pana.

    Przez pomyłkę odźwierni wstrzymali mędrców od wejścia na Vaikunthalokę, ale ponieważ pełnili transcendentalną służbę dla Pana, zaawansowani bhaktowie nie spodziewali się, że zostaną oni zniszczeni. Obecność Pana w tym miejscu była bardzo przyjemna dla serc bhaktów. Pan zrozumiał, że kłopoty wyniknęły z tego powodu, że mędrcy nie ujrzeli Jego lotosowych stóp. Dlatego, pragnąc ich zadowolić, przybył tam osobiście. Pan jest tak łaskawy, że nawet jeśli bhakta napotyka na jakieś przeszkody, to Sam osobiście aranżuje sytuację w taki sposób, żeby bhakta miał możliwość oglądania Jego lotosowych stóp. Bardzo dobrym przykładem jest życie Haridasa Thakury. Kiedy Caitanya Mahaprabhu mieszkał w Jagannatha Puri, przebywał z nim Haridasa Thakura, z urodzenia muzułmanin. Do hinduskich świątyń – szczególnie w tych dniach – nie miał wstępu nikt oprócz Hindusów. Mimo iż Haridasa Thakura swoim zachowaniem przewyższał wszystkich Hindusów, uważał się za muzułmanina i nie wszedł do świątyni. Pan Caitanya rozumiał jego pokorę. Skoro Haridasa nie poszedł zobaczyć świątyni, Pan Caitanya, który nie jest różny od Jagannatha, miał zwyczaj, aby przychodzić do niego osobiście codziennie. Tutaj, w Śrimad-Bhagavatam, widzimy również takie samo zachowanie Pana. Jego bhaktom uniemożliwiono zobaczenie Jego lotosowych stóp, ale Pan osobiście przyszedł zobaczyć ich na tych samych lotosowych stopach, do których zobaczenia aspirowali. Znaczące jest również to, że towarzyszyła Mu bogini fortuny. Zwykłym osobom nie dane jest oglądanie bogini fortuny. Ale Pan był tak łaskawy, że chociaż bhaktowie nie ubiegają się o taki zaszczyt, to pojawił się z nią przed nimi.

 

03.16.03   O wielcy mędrcy, zatwierdzam karę, jaką wy – którzy jesteście Mi oddani – wymierzyliście im.

 

03.16.04   Bramini są najwyższymi i najdroższymi Mi osobistościami. Ponieważ odźwierni są Moimi sługami, brak szacunku, który okazali mędrcom, w rzeczywistości został okazany przeze Mnie. Uważam zatem, że to Ja jestem winny tej obrazy, dlatego proszę was o wybaczenie Mi tego incydentu.

 

03.16.04   Znaczenie:      Pan zawsze jest łaskawy dla braminów, i krów i dlatego jest powiedziane: go-brahmana-hitaya ca. Pan Krsna, czyli Visnu, Najwyższa Osoba Boga, jest także wielbionym Bóstwem braminów. W literaturze wedyjskiej, w hymnach rg-mantry Rg Vedy, stwierdzone jest, że ci, którzy są prawdziwymi braminami, zawsze polegają na lotosowych stopach Visnu: om tad visnoh paramam padam sada paśyanti surayah. Ci, którzy są kwalifikowanymi braminami, wielbią jedynie formę Visnu Najwyższej Osoby Boga, znaczy Krsnę, Ramę i wszystkie ekspansje Visnu Tak zwani bramini, którzy urodzili się w rodzinie bramina, ale wykonują czynności wymierzone przeciwko Vaisnavom, nie mogą być zaakceptowani jako bramini, ponieważ bramin oznacza Vaisnavę, a Vaisnava znaczy bramin. Ktoś, kto staje się bhaktą Pana, jest również braminem. Formuła brzmi następująco: brahma janatiti brahmanah. Braminem jest ten, kto poznał Brahmana, a Vaisnavą jest ten, kto poznał Osobę Boga. Realizacja Brahmana jest początkiem realizacji Osoby Boga. Ktoś, kto poznał Osobę Boga, zna również bezosobowy aspekt Pana, którym jest Brahman. Dlatego ktoś, kto staje się Vaisnavą, jest już braminem. Należy zwrócić uwagę na to, że chwały bramina opisane w tym rozdziale przez Samego Pana odnoszą się do Jego bhaktów braminów, czyli Vaisnavów. Absolutnie nie należy sądzić, że słowa te odnoszą się do tzw. braminów, którzy urodzili się w rodzinach braminów, ale nie mają kwalifikacji bramińskich.

 

03.16.05   Za zły szyn popełniony przez sługę ludzie na ogół winią pana, tak jak plama białego trądu na którejkolwiek części ciała zanieczyszcza całą skórę

 

03.16.05   Znaczenie:      Zatem Vaisnava powinien być w pełni kwalifikowany. Jak oznajmia Bhagavatam, każdy, kto staje się Vaisnavą, rozwija wszystkie dobre cechy półbogów. Caitanya-caritamrta wymienią 26 kwalifikacji. Bhakta powinien zawsze dbać o to, aby wraz z jego zaawansowaniem w świadomości Krsny zwiększały się jego cechy Vaisnavy. Bhakta powinien być bez skazy, ponieważ każda obraza popełniona przez bhaktę jest blizną na Najwyższej Osobie Boga. Bhakta ma obowiązek być zawsze świadomym swego postępowania z innymi, a szczególnie z innym bhaktą Pana.

 

03.16.06   Ktokolwiek z tego świata – nawet niski candala, który żywi się gotowanym mięsom psów – zostaje natychmiast oczyszczony, jeżeli wykąpie się w słowach gloryfikujących Moje imię, sławę itd. Teraz niewątpliwie zrealizowaliście Mnie; dlatego nie zawaham się obciąć Swojej ręki, jeśli uznacie, iż jest wam nieprzyjazna.

 

03.16.06   Znaczenie:    Prawdziwe oczyszczenie w społeczeństwie ludzkim może nastąpić wtedy, gdy jego członkowie przyjmą świadomość Krsny. Jest to wyraźnie powiedziane w całej literaturze wedyjskiej. Jeśli ktoś z całą szczerością przyjmuje świadomość Krsny, to zostaje oczyszczony, nawet jeśli nie jest bardzo zaawansowany w dobrym zachowaniu. Bhaktę można zwerbować z każdej grupy społecznej, chociaż nie należy się spodziewać, że każdego z każdej grupy społecznej będzie cechowało wzorowe zachowanie. Jak stwierdzone jest w tym wersecie, jak i w wielu miejscach w Bhagavad-gicie, nawet jeśli ktoś nie narodził się w rodzinie bramina lub jeśli nawet pochodzi z rodziny candala, to gdy przyjmie świadomość Krsny, natychmiast zostanie oczyszczony. W Bhagavad-gicie, Dziewiątym Rozdziale; wersetach 30-32, jest wyraźnie stwierdzone, że nawet jeśli ktoś nie postępuje odpowiednio, lecz po prostu przyjmuje świadomość Krsny, uważany jest za osobę świętą. Dopóki jesteśmy w tym materialnym świecie, mamy dwa rodzaje związków w stosunkach z innymi – jeden związek odnosi się do ciała, a drugi – do duszy. Jeśli chodzi o sprawy cielesne czy działalność społeczną, czasami wydaje się że ktoś działa w kategoriach związków cielesnych, mimo iż jest on oczyszczony na duchowej platformie. Jeżeli widzimy, że bhakta urodzony w rodzinie candala (najniższa kasta) czasami angażuje się w swoje zwyczajowe czynności, nie powinien być on uważany za candala. Innymi słowy, Vaisnava nie powinien być oceniany w kategoriach ciała. Śastra oznajmiają, że nie należy myśleć, że Bóstwa w świątyni są z drewna czy kamienia, i nie należy myśleć, że osoba, która przyjęła świadomość Krsny, a pochodząca z rodziny z niższej kasty, jest wciąż w tej samej niskiej kaście. Takie postawy są zakazane, ponieważ każdy, kto przyjmuje świadomość Krsny, uważany jest za w pełni oczyszczonego. Przynajmniej jest zaangażowany w proces oczyszczenia i jeżeli będzie trwał przy zasadzie świadomości Krsny, bardzo szybko oczyści się całkowicie. Wniosek jest więc taki, że jeżeli ktoś przyjmuje świadomość Krsny z całą szczerością, to taka osoba jest uważana za już oczyszczoną i Krsna gotowy jest chronić ją wszelkimi sposobami. Tutaj Pan zapewnia, że jest gotów chronić Swojego bhaktę, nawet kosztem obcięcia części Swojego własnego ciała.

 

03.16.07   Pan kontynuował: Ponieważ jestem sługą Moich bhaktów, Moje lotosowe stopy stały się tak święte, że natychmiast niszczą wszelki grzech, i zdobyłem taką cechę, że bogini fortuny nie opuszcza Mnie nawet na chwilę, mimo iż nie jestem do niej przywiązany, a inni wychwalają jej piękno i wypełniają święte śluby, żeby zapewnić sobie choćby ślad jej łaski.

 

03.16.07   Znaczenie:      Związek pomiędzy Panem a Jego bhaktami jest transcendentalnie piękny. Bhakta myśli, że to dzięki temu, iż jest bhaktą Pana, wyposażony jest we wszystkie dobre cechy, a Pan z kolei myśli, że to z powodu Jego oddania dla Swego sługi rosną wszystkie Jego transcendentalne chwały. Innymi sowy, tak jak bhakta zawsze pragnie służyć Panu, tak Pan wciąż pranie służyć bhakcie. Pan przyznaje tutaj że chociaż ma cechę, że każdy kto otrzyma małą cząstkę z kurzu z Jego lotosowych stóp, natychmiast staje się wielką osobowością, to wielkość ta jest wynikiem Jego uczucia dla bhakty. To z powodu tego uczucia bogini szczęścia nie opuszcza Go. I nie tylko jedna, ale wiele tysięcy bogiń fortuny podejmuje służbę dla Niego. W materialnym świecie ludzie przestrzegają wielu surowych zasad wyrzeczenia i pokuty jedynie po to, by otrzymać niewielką łaskę bogini fortuny. Pan nie może tolerować, by bhakta cierpiał jakiekolwiek niewygody. Dlatego jest sławny jako bhakta-vatsala.

 

03.16.08   Oblacje ofiarowywane Mi przez kapłanów w ogniu ofiarnym, który jest jednym z Moich ust, nie sprawiają Mi takiej przyjemności, jak przysmaki nasycone ghee i ofiarowywane ustom braminów, którzy poświęcili dla Mnie rezultaty swoich czynności, i którzy zawsze zadowoleni są z Mojego prasada.

 

03.16.08   Znaczenie:      Bhakta Pana, czyli Vaisnava, nie przyjmuje niczego, uprzednio nie ofiarowawszy tego Panu. Skoro Vaisnava dedykuje wszystkie rezultaty swoich czynności Panu, nie przyjmuje żadnego pożywienia, które nie było najpierw ofiarowane Jemu. Pan również znajduje przyjemność w oddawaniu ustom Vaisnavy wszystkiej żywności, która została Mu ofiarowana. Z tego wersetu jasno wynika, że Pan je poprzez ogień ofiarny, i usta braminów. Dla satysfakcji Pana ofiarowuje się tak wiele artykułów: ziarno, ghee itd. Pan przyjmuje rzeczy, które ofiarowują Mu bramini i bhaktowie, a gdzie indziej powiedziane jest, że Pan również akceptuje wszystko to, co jest dane do jedzenia braminom i Vaisnavom. Ale tutaj jest powiedziane, że nawet z większym smakiem akceptuje rzeczy, które zostały ofiarowane ustom braminów i Vaisnavów. Najlepszy przykład tego możemy znaleźć w życiu Advaity Prabhu, w jego postępowaniu z Haridasem Thakurą. Mimo iż Haridasa Thakura urodził się w rodzinie muzułmańskiej, Advaita Prabhu – po zakończeniu świętej ceremonii ognia – ofiarował mu pierwszą potrawę. Haridasa Thakura poinformował go, że narodził się w rodzinie muzułmańskiej i zapytał, dlaczego Advaita Prabhu ofiarował pierwszą potrawę muzułmaninowi, a nie wzniosłemu braminowi. Haridasa, z powodu swojej pokory, potępił siebie jako muzułmanina, ale Advaita Prabhu, będąc doświadczonym bhaktą, zaakceptował go jako prawdziwego bramina. Advaita Prabhu utrzymywał, że ofiarowując pierwszą potrawę Haridasowi Thakurze, otrzymał rezultat nakarmienia jednego tysiąca braminów. Wniosek jest taki, że jeżeli można nakarmić bramina czy Vaisnavę, to jest to lepsze niż spełnienie setek tysięcy ofiar. Dlatego w tym wieku jedynymi polecanymi środkami do wzniesienia się do życia duchowego jest harer nama, intonowanie świętego imienia Boga, oraz zadowolenie Vaisnavy.

 

03.16.09   Jestem panem Mojej nie znającej przeszkód energii wewnętrznej, a woda Gangesu jest pozostałością wody pochodzącej z mycia Moich stóp. Woda ta uświęca trzy światy, razem z Panem Śivą, który nosi ją na swojej głowie. Jeżeli Ja mogę przyjąć kurz ze stóp Vaisnavy na Swoją głowę, to któż nie zrobiłby tego?

 

03.16.09   Znaczenie:      Różnica między zewnętrzną i wewnętrzną energią, Najwyższej Osoby Boga polega na tym, że w wewnętrznej energii, czyli w świecie duchowym, wszelkie bogactwa są nienaruszone, natomiast w zewnętrznej, czyli materialnej energii, wszystkie bogactwa są manifestacją tymczasową. Supremacja Pana jest równa tak w świecie duchowym, jak i w materialnym, ale świat duchowy nazywany jest królestwem Boga, a świat materialny – królestwem mayi. Maya odnosi się do tego, co nie jest rzeczywistym faktem. Bogactwo świata materialnego jest odbiciem. W Bhagavad-gicie powiedziane jest, że ten materialny świat jest jak drzewo, którego korzenie rosną do góry, a gałęzie – do dołu. To znaczy, że materialny świat jest cieniem świata duchowego. Prawdziwe bogactwo jest w świecie duchowym. W świecie duchowym dominującym Bóstwem jest Sam Pan, natomiast w świecie materialnym jest wielu panów. Taka jest różnica między energią wewnętrzną a zewnętrzną. Pan mówi, że chociaż jest On dominującym czynnikiem energii wewnętrznej i chociaż świat materialny uświęcony jest wodą pochodzącą z mycia Jego stóp, to ma On największy szacunek dla braminów i Vaisnavów. Gdy Sam Pan ofiarowuje tak wielki szacunek Vaisnavom i braminom, to jak my moglibyśmy odmówić szacunku takim osobistościom?

 

03.16.10   Bramini, krowy i osoby bezbronne są Moim własnym ciałem. Ci, których zdolność sądu została osłabiona ich własnym grzechem, widzą ich jako różnych ode Mnie. Takie osoby podobne są strasznym wężom i są gniewnie rozdzierane dziobami podobnych sępom posłanników Yamarajy, sprawującego pieczę nad grzesznikami.

 

03.16.10   Znaczenie:      Według Brahma-samhity, bezbronnymi osobami są: krowy, bramini, kobiety, dzieci i starcy. Z tych pięciu; w tym wersecie szczególnie wymienieni są bramini i krowy, ponieważ Pan zawsze pragnie korzyści braminów i krów, i tego typu modlitwy są do Niego wznoszone. Zatem Pan szczególnie instruuje, że nie należy być zazdrosnym o tych pięć stworzeń – a przede wszystkim o krowy i braminów. W niektórych tłumaczeniach Bhagavatam, zamiast słowa duhatih używane jest słowo duhitrh. Ale w każdym przypadku znaczenie jest to samo. Duhatih znaczy "krowa", i słowo duhitrh może być również użyte w znaczeniu "krowa", ponieważ krowa jest przypuszczalnie córką boga słońca Podobnie jak rodzice opiekują się dzieckiem, tak samo kobietami, jako klasą, powinien opiekować się ojciec, mąż czy dorosły syn. Ci, którzy są bezradni, muszą mieć opiekę odpowiednich opiekunów; inaczej bowiem opiekunowie ci będą podlegać karze Yamarajy, którego Pan upoważnił do nadzorowania czynności grzeszników. Asystenci, czyli wysłannicy, Yamarajy porównani są tutaj do sępów, a ci, którzy nie wywiązują się ze swoich odpowiednich obowiązków chronienia osób będących pod ich opieką, porównani zostali do węży. Sępy postępują z wężami bardzo surowo i podobnie, wysłannicy Yamarajy bardzo surowo rozprawią się z opiekunami, którzy lekceważą swoje obowiązki.

 

03.16.11   Z drugiej strony, Moje serce urzekają ci, którzy radują się w sercu, i którzy, mając lotosowe twarze rozjaśnione nektariańskim uśmiechem, szanują braminów, nawet jeśli ci wypowiadają przykre słowa. Traktują ich niczym Mnie Samego i uspokajają ich chwaląc czułymi słowami, właśnie tak, jak syn zwykł uspokajać rozgniewanego ojca lub jak Ja uspokajam was.

 

03.16.11   Znaczenie:      W literaturze wedyjskiej postrzegamy w wielu przypadkach, że gdy bramin lub Vaisnava w gniewie rzucają na kogoś klątwę, to osoba ta nie śmie traktować ich w ten sam sposób. Jest wiele takich przykładów. Na przykład synowie Kuvery; kiedy zostali przeklęci przez wielkiego mędrca Naradę, nie szukali rewanżu w ten sam ciężki sposób, lecz przyjęli tę klątwę. Tutaj także, gdy czterej Kumarowie przeklęli Jayę i Vijayę, ci nie byli dla nich nieprzyjemni; wręcz przeciwnie, z pokorą przyjęli tę klątwę. Tak należy traktować braminów i Vaisnavów. Czasami można znaleźć się w przykrej sytuacji stworzonej przez bramina, ale zamiast odpowiadać na to podobnym nastrojem, należy próbować uspokoić go uśmiechniętą twarzą i łagodnym traktowaniem. Braminów i Vaisnavów należy uważać za ziemskich reprezentantów Narayana. W dzisiejszych czasach jacyś głupcy wytworzyli termin daridra-narayana, sugerujący, że za reprezentanta Narayana powinien być przyjmowany biedny człowiek. Ale nigdzie w literaturze wedyjskiej nie znajdziemy wzmianki o tym, że biedni ludzie powinni być traktowani jako reprezentanci Narayana. Oczywiście, w wersecie tym mowa jest "o tych, którzy nie mają ochrony'', ale z śastr jasno wynika, jaka jest definicja tego wyrażenia. Biedny człowiek nie powinien pozostawać bez opieki, ale bramini powinni byk szczególnie traktowani jako reprezentanci Narayana i powinni być wielbieni jak On. Jest tutaj wyraźnie powiedziane, że twarz osoby, która chce uspokoić bramina, powinna być podobna lotosowi. Gdy ktoś ma w sobie miłość i uczucie, to jego twarz podobna jest lotosowi. W tym przypadku bardzo odpowiedni jest przykład ojca rozgniewanego na syna, którego syn usiłuje uspokoić uśmiechem i słodkimi słowami.

 

03.16.12   Moi słudzy wystąpili przeciwko wam, nie znając umysłu swojego pana. Dlatego, gdy nakażecie, że wkrótce wrócą do Mnie i czas ich wygnania nie będzie trwał zbyt długo – chociaż będą musieli zebrać owoce swojego wykroczenia – będę uważał to za łaskę dla Siebie.

 

03.16.12   Znaczenie:      Z tego oznajmienia możemy zrozumieć, jak bardzo Pan pragnie, by Jego sługa powrócił na Vaikunthę. Dlatego to wydarzenie udowadnia, że ci, którzy raz weszli na Vaikunthę, nigdy nie mogą upaść. Przypadek Jayi i Vijayi nie jest, upadkiem; jest to tylko wypadek. Pan zawsze pragnie, by tacy bhaktowie ponownie powrócili na planety Vaikuntha tak szybko, jak jest to możliwe. Przyjmuje się, że nie ma możliwości nieporozumienia między Panem a bhaktami, ale gdy istnieje jakaś rozbieżność czy rozdźwięk między dwoma bhaktami, to trzeba cierpieć konsekwencje tego, mimo iż cierpienie to jest tymczasowe. Pan jest tak łaskawy dla Swoich bhaktów, że przyjął na Siebie odpowiedzialność za obrazę popełnioną przez odźwiernych i prosił mędrców o umożliwienie im powrotu na Vaikunthy tak szybka jak to jest możliwe.

 

03.16.13   Brahma kontynuował: Mimo iż mędrcy zostali ukąszeni przez węża gniewu, ich dusze nie mogły nasycić się słuchaniem uroczej i oświecającej mowy Pana, podobnej seriom hymnów wedyjskich.

 

03.16.14   Mowa Pana była wyborna, ale z powodu jej doniosłości i głębi, trudno było ją zrozumieć. Mędrcy słuchali jej chciwie i z zadumą, lecz pomimo tego nie mogli zrozumieć, co zamierzał uczynić.

 

03.16.14   Znaczenie:      Należy wiedzieć, że nikt nie może przewyższyć Najwyższej Osoby Boga w mowie. Ponieważ Najwyższa Osoba jest na platformie absolutnej, nie ma różnicy między Nim a Jego mowami. Mędrcy z wielką uwagą słuchali słów emanujących z ust Najwyższego Pana i próbowali je zrozumieć, ale mimo iż Jego mowa była bardzo treściwa i pełna znaczenia, nie mogli w pełni pojąć tego, co powiedział. Nie mogli nawet zrozumieć celu tej przemowy, i nie wiedzieli też, co Najwyższy Pan zamierzał uczynić. Nie wiedzieli nawet, czy Pan jest na nich zły, czy zadowolony z nich.

 

03.16.15   Niemniej jednak czterej bramini-mędrcy byli niezwykle zachwyceni Jego widokiem i ciała ich przeniknął dreszcz wzruszenia. Następnie w ten sposób przemówili do Pana, który poprzez Swoją wewnętrzną energię yoga-mayę objawił wiele chwał Najwyższej Osoby.

 

03.16.15   Znaczenie:      Mędrcy byli zbyt zakłopotani, mając po raz pierwszy przemówić przed Najwyższą Osobą Boga, a włosy na ich ciele zjeżyły się z powodu nadzwyczajnej radości. Najwyższe bogactwo w materialnym świecie nazywane jest paramesthya, bogactwem Brahmy. Ale to materialne bogactwo Brahmy, który żyje na najwyższej planecie w tym świecie materialnym, nie może być porównane do bogactwa Najwyższego Pana, gdyż przyczyną transcendentalnego bogactwa w świecie duchowym jest yogamaya, natomiast w świecie materialnym przyczyną bogactwa jest mahamaya.

 

03.16.16   Mędrcy rzekli: O Najwyższa Osobo Boga, nie jesteśmy w stanie domyślić się, czego od nas oczekujesz, ponieważ – chociaż jesteś najwyższym władcą wszystkiego – mówisz o nas w sposób tak przychylny, jakbyśmy zrobili dla Ciebie coś dobrego.

 

03.16.16   Znaczenie:      Mędrcy zdawali sobie sprawę z tego, że Najwyższa Osoba Boga, który jest ponad wszystkimi, mówił jak gdyby Sam był winnym; dlatego trudno im było zrozumieć słowa Pana. Jednakże mogli wywnioskować, że Pan przemawiał w tak pokorny sposób, by okazać im Swoją wszechmiłosierną łaskę.

 

03.16.17   O Panie, jesteś najwyższym przywódcą duchowym kultury bramińskiej. Stawiając braminów na najwyższej pozycji, dajesz tym przykład innym. W rzeczywistości jesteś najwyższym wielbionym Bóstwem, nie tylko dla półbogów, lecz również dla braminów.

 

03.16.17   Znaczenie:      W Brahma-samhicie powiedziane jest wyraźnie, że Najwyższa Osoba Boga jest przyczyną wszystkich przyczyn. Niewątpliwie istnieje wielu półbogów, na których czele stoją Brahma i Śiva. Pan Visnu jest Panem Brahmy i Śivy, nie mówiąc już o braminach w tym materialnym świecie. W Bhagavad-gicie wspomniane jest, że Pan popiera wszystkie czynności spełniane zgodnie z kulturą bramińską, czy cechy takie, jak: kontrolowanie zmysłów i umysłu, czystość, wyrozumiałość, wiarę w pisma oraz wiedzę praktyczną i teoretyczną. Pan jest Duszą Najwyższą każdego. W Bhagavad-gicie powiedziane jest, że Pan jest źródłem wszystkich emanacji, a zatem jest On źródłem również Brahmy i Śivy.

 

03.16.18   Ty jesteś źródłem wiecznego zajęcia wszystkich żywych istot i Swoimi wielorakimi manifestacjami Osoby Boga zawsze chronisz religię. Jesteś najwyższym celem zasad religijnych i – naszym zdaniem jesteś wiecznie niewyczerpany i niezmienny.

 

03.16.18   Znaczenie:      Stwierdzenie w tym wersecie dharmasya paramo guhyah odnosi się do najbardziej poufnej części wszystkich zasad religijnych. Bhagavad-gita potwierdza to konkluzją rad Pana Krsny do Arjuny. "Porzuć wszelkie inne religijne zaangażowania i po prostu podporządkuj się Mnie". Jest to najbardziej poufna wiedza w wypełnianiu zasad religijnych. W Bhagavatam jest również stwierdzone, że jeżeli ktoś nie staje się świadomy Krsny mimo bardzo ścisłego wypełniania swoich specyficznych obowiązków religijnych, to jego wysiłek w przestrzeganiu tzw. zasad religijnych jest po prostu stratą czasu. Tutaj również mędrcy potwierdzają stwierdzenie, że to Najwyższy Pan, a nie półbogowie, jest ostatecznym celem wszystkich zasad religijnych. Istnieje wielu głupich propagandzistów, którzy mówią, że kult półbogów jest także metodą osiągania najwyższego celu, ale autoryzowane oświadczenia Śrimad-Bhagavatam i Bhagavad-gity nie akceptują tego. Bhagavad-gita mówi, że ktoś, kto wielbi określonego półboga, może osiągnąć planetę tego półboga, ale ktoś, kto wielbi Najwyższą Osobę Boga, może wejść na Vaikunthy. Niektórzy propagandziści mówią, że niezależnie od tego, co kto czyni, ostatecznie osiągnie on najwyższą siedzibę Osoby Boga, ale to nie jest uzasadnione. Pan jest wieczny, słudzy Pana są wieczni, siedziba Pana jest także wieczna. Wszystkie one są tutaj opisane jako sanatana, czyli wieczne. Zatem rezultat służby oddania nie jest tymczasowy, tak jak jest nim osiągnięcie planet niebiańskich dzięki wielbienie półbogów. Mędrcy chcieli podkreślić, że chociaż Pan, z powodu Swojej bezprzyczynowej łaski, mówi, że czci braminów i Vaisnavów, to w rzeczywistości Pan jest godny uwielbienia nie tylko dla braminów i Vaisnavów, ale również dla półbogów.

 

03.16.19   Mistycy i transcendentaliści, dzięki łasce Pana, przekraczają niewiedzę kładąc kres wszystkim materialnym pragnieniom. Zatem nie jest możliwe, aby to Najwyższy Pan otrzymywał łaskę innych.

 

03.16.19   Znaczenie:      Jeśli ktoś nie otrzyma łaski Najwyższego Pana, nie może on przekroczyć oceanu niewiedzy powtarzających się narodzin i śmierci. Tutaj jest powiedziane, że yogini, czyli mistycy, pokonują niewiedzę dzięki łasce Najwyższej Osoby Boga. Jest wiele rodzajów mistyków, takich jak karma-yogin, jnana-yogin, dhyana-yogin i bhakti-yogin. Karmi szczególnie oczekuje łaski półbogów, jnani pragnie stać się jednym z Najwyższą Prawdą Absolutną, a yogin jest zadowolony po prostu dzięki częściowej wizji Najwyższej Osoby Boga, Paramatmy, i ostatecznie przez stanie się jednym z Nim. Ale bhaktowie, wielbiciele, pragną wiecznie obcować z Najwyższą Osobą Boga i służyć Mu. Zostało już stwierdzone, że Pan jest wieczny, a także wieczni są ci, którzy bezustannie pragną łaski Najwyższego Pana. Dlatego tutaj yogin oznacza bhaktę. Dzięki łasce Pana bhaktowie mogą bez trudu pokonać niewiedzę narodzin i śmierci i osiągnąć wieczną siedzibę Pana. Zatem Pan nie potrzebuje niczyjej łaski, gdyż nikt nie jest Mu równy i nikt Go nie przewyższa. W rzeczywistości, żeby z powodzeniem zrozumieć swoją ludzką misję, każdy potrzebuje łaski Pana.

 

03.16.20   Bogini szczęścia, Laksmi – pył ze stóp której inni noszą na głowie – czeka, na Ciebie, jak gdyby umówiła się z Tobą na spotkanie, ponieważ pragnie zapewnić sobie miejsce w siedzibie króla pszczół, który krąży nad świeżą girlandą z listków tulasi ofiarowaną Twoim stopom przez jakiegoś błogosławionego bhaktę.

 

03.16.20   Znaczenie:      Wcześniej opisywaliśmy już, że tulasi osiągnęła wszystkie wyższe cechy dzięki temu, że jest umieszczona na lotosowych stopach Pana. Porównanie to jest bardzo piękne. Tak jak król pszczół krąży nad listkami tulasi ofiarowanymi lotosowym stopom Pana, tak Laksmi – bogini, której poszukują półbogowie, bramini, Vaisnavowie i wszyscy inni – zawsze służy lotosowym stopom Pana. Wniosek jest taki, że nikt nie może być dobroczyńcą Pana; w rzeczywistości każdy jest sługą sługi Pana.

 

03.16.21   O Panie, jesteś niezmiernie przywiązany do czynności Swoich czystych bhaktów, a mimo to nigdy nie jesteś przywiązany do bogini fortuny, która bezustannie zaangażowana jest w transcendentalną służbę miłości dla Ciebie. Zatem, jak możesz zostać oczyszczony kurzem ze ścieżki przemierzanej przez braminów, i jak możesz być wysławiany czy uczyniony szczęśliwym przez znaki Śrivatsa na Twojej piersi?

 

03.16.21   Znaczenie:      W Brahma-samhicie powiedziane jest, że na planecie Vaikuntha Pana zawsze służy Mu wiele setek tysięcy bogiń fortuny, ale z powodu Jego postawy wyrzeczenia się wszystkich bogactw, nie jest On przywiązany do żadnej z nich. Pan ma sześć bogactw –

nieograniczone bogactwo,

nieograniczoną sławę,

nieograniczoną siłę,

nieograniczone piękno,

nieograniczoną wiedzę i

nieograniczone wyrzeczenie.

Wszyscy półbogowie i inne żywe istoty czczą Laksmi, boginię fortuny, by uzyskać jej łaskę, a jednak Pan nie jest nigdy do niej przywiązany, gdyż może On stworzyć niezliczoną liczbę takich bogiń dla Swojej transcendentalnej służby. Bogini fortuny, Lakami, czasami zazdrości listkom tulasi, które spoczywają na lotosowych stopach Pana, ponieważ pozostają tam niewzruszenie. Natomiast Laksmiji, chociaż zajmuje miejsce na piersi Pana, czasami musi zadowolić innych wielbicieli, którzy modlą się o jej łaskę. Laksmiji czasami musi odejść, by zadowolić swoich niezliczonych wielbicieli, ale listki tulasi nigdy nie opuszczają swojej pozycji, i dlatego Pan bardziej docenia służbę tulasi niż służenie Laksmi. Zatem, gdy Pan mówi, że to dzięki bezprzyczynowej łasce braminów Laksmi nie opuszcza Go, możemy zrozumieć, że to bogactwo Pana, a nie błogosławieństwa braminów dla Niego przyciągają Laksmi. W Swoich bogactwach Pan nie jest zależny od niczyjej łaski; zawsze jest On samowystarczalny. Oświadczenie Pana, że posiada bogactwa dzięki łasce braminów i Vaisnavów, jest jedynie pouczeniem dla innych, że powinni ofiarowywać szacunek braminom i Vaisnavom, bhaktom Pana.

 

03.16.22   O Panie, jesteś uosobieniem wszelkiej religii. Dlatego manifestujesz Siebie w trzech mileniach, i w ten sposób – przez wzgląd na półbogów i, podwójnie urodzonych – chronisz ten wszechświat, który składa się z ożywionych i nieożywionych istot. Poprzez Swoją łaskę, która jest czystą dobrocią, i która obdarza wszelkimi błogosławieństwami, usuń elementy rajas i tamas:

 

03.16.22   Znaczenie:      W tym wersecie Pan został nazwany tri-yuga, czyli ten, który pojawia się w trzech mileniach – Satya, Dvapara i Treta yugach. Nie jest wspomniane, że pojawia się w czwartym milenium, czyli Kali-yudze. W literaturze wedyjskiej opisane jest, że w Kali-yudze przychodzi jako channa-avatara, czyli pewna inkarnacja, ale nie pojawia się jako objawiona inkarnacja. W innych yugach, jednakże, Pan jest objawioną inkarnacją i dlatego nazwany został tri-yuga, czyli Pan, który pojawia się w trzech yugach.

    Śridhara Svami w następujący sposób opisuje tri-yuga: yuga znaczy "para" a tri – "trzy", Pan manifestuje się jako trzy pary dzięki Swoim sześciu bogactwom, czyli trzem parom bogactw. W ten sposób może być nazywany tri-yuga. Pan jest uosobieniem zasad religijnych. W trzech mileniach zasady religijne są chronione przez trzy rodzaje duchowej kultury – wyrzeczenie, czystość i łaskę. Również z tego powodu Pan zwany jest tri-yuga. W wieku Kali te trzy rekwizyty kultury duchowej są prawie nieobecne. Ale Pan jest tak łaskawy, że pomimo braku tych trzech duchowych cech w Kali-yudze przychodzi w Swojej ukrytej inkarnacji, jako Pan Caitanya, i chroni ludzi tego wieku. Pan Caitanya zwany jest "ukrytym", ponieważ chociaż jest Samym Krsną, to przedstawia Siebie jako bhaktę Krsny, a nie bezpośrednio – jako Krsnę. Dlatego .bhaktowie modlą się do Pana Caitanyi, żeby usunął nagromadzoną w nich pasję i ignorancję, które są najbardziej charakterystycznymi cechami tego wieku. W ruchu świadomości Krsny oczyszczamy się z sił pasji i ignorancji intonując święte imię Pana, Hare Krsna, Hare Krsna, tak jak zapoczątkował to Pan Caitanya.

    Czterej Kawie byli świadomi swego usytuowania w sile pasji i ignorancji, ponieważ – mimo iż byli na Vaikuncie – chcieli rzucić klątwę na bhaktów Pana. Skoro uświadomili sobie swoją słabość, modlili się do Pana, by usunął ich – wciąż istniejącą – pasję i ignorancję. Trzy transcendentalne cechy – czystość, wyrzeczenie i miłosierdzie – są cechami podwójnie urodzonych i półbogów. Ci, którzy nie znajdują się na platformie dobroci, nie mogą zaakceptować tych trzech zasad kultury duchowej. Dlatego w świadomości Krsny zakazane są trzy grzeszne, czynności – niedozwolony seks, używanie toksykantów i jedzenie pożywienia innego niż prasada ofiarowane Krsnie. Te trzy zakazy bazują na zasadach wyrzeczenia, czystości i miłosierdzia. Bhaktowie są miłosierni, gdyż oszczędzają biedne zwierzęta, i są czyści, ponieważ wolni są od zanieczyszczenia niepożądanym pożywieniem i niepożądanymi nawykami. Wyrzeczenie reprezentowane jest przez ograniczone życie seksualne. Bhaktowie zaangażowani w świadomość Krsny powinni przestrzegać tych zasad, które czterej Kumarowie wskazali w swoich modlitwach.

 

03.16.23   O Panie, jesteś obrońcą najwyższych spośród podwójnie urodzonych. Gdybyś Ty nie chronił ich, wielbiąc ich i ofiarowując im łagodne słowa, wtedy ludzie w ogólności, którzy działaj w oparciu o Twoją siłę i autorytet, z pewnością odrzuciliby pomyślną ścieżkę kultu.

 

03.16.23   Znaczenie:      W Bhagavad-gicie Pan osobiście stwierdza, że ogół ludzi naśladuje działania i charakter wielkich autorytetów. Dlatego społeczeństwo potrzebuje przywódców o idealnym charakterze. Krsna, Najwyższa Osoba Boga, pojawił się w tym świecie materialnym właśnie po to, by pokazać przykład doskonałego autorytetu, i ludzie muszą podążać w Jego ślady. Wedyjskim nakazem jest, że nie można zrozumieć Prawdy Absolutnej poprzez spekulację umysłową czy też logiczne argumenty. Trzeba podążać śladami autorytetów. Mahajano yena gatah sa panthah. Należy naśladować wielkie autorytety, inaczej bowiem – jeżeli polegamy jedynie na pismach – czasami możemy zostać zwiedzeni przez drani albo nie będziemy w stanie zrozumieć czy przestrzegać różnych duchowych nakazów. Najlepszą ścieżką jest naśladowanie autorytetów. Czterej bramini-mędrcy potwierdzili, że Krsna jest naturalnie obrońcą krów i braminów: go-brahmana-hitaya ca. Kiedy Krsna był obecny na tej planecie, dał tego praktyczny przykład. Był pasterzem i okazywał szacunek braminom i bhaktom.

    Jest tutaj również zaręczone, że bramini są najlepszymi z podwójnie urodzonych. Bramini, ksatriyowie i vaiśyowie zaliczani są do osób podwójnie urodzonych, ale spośród nich najlepszymi są bramini. Gdy dwie osoby walczą ze sobą, to każda z nich chroni górną część swojego ciała – głowę, ramiona i brzuch. Podobnie, dla rzeczywistego postępu ludzkiej cywilizacji, szczególnie powinna być chroniona najlepsza część ciała społecznego – bramini, ksatriyowie i vaiśyowie (inteligencja, administracja i rolnicy). Nie powinno się zaniedbywać ochrony pracowników, ale specjalną opieką należy otaczać porządki wyższe. Szczególną opiekę należy zapewnić braminom i Vaisnavom. Inni powinni ich wielbić. Kiedy mają oni zapewnianą ochronę, to jest to jak wielbienie Boga. Nie jest to właściwie opieka; jest to obowiązek. Należy czcić braminów i Vaisnavów, ofiarowując im wszelkiego rodzaju wyposażenie i słodkie słowa, a jeżeli nie mamy środków, by ofiarować cokolwiek, to powinniśmy przynajmniej użyć słodkich słów, by ich uspokoić: Pan osobiście dał przykład takiego zachowania w stosunku do Kumarów.

    Jeżeli przywódcy nie wprowadzą takiego systemu, wtedy ludzką cywilizację czeka zguba. Gdy nie ma opieki i specjalnego traktowania dla osób, które są bhaktami Pana i które są bardzo inteligentne w życiu duchowym to wtedy całe społeczeństwo jest stracone. Słowo nanksyati wskazuje, że taka cywilizacja jest zepsuta i zostanie zniszczona. Rodzaj polecanej cywilizacji nazwany jest deva-patha, co oznacza "królewska droga półbogów." Półbogowie powinni być całkowicie umocnieni w służbie oddania, czyli w świadomości Krsny: jest to pomyślna ścieżka i należy ją chronić. Jeżeli autorytety, czyli przywódcy społeczni, nie oddają specjalnego szacunku braminom i Vaisnavom i nie ofiarowują im nie tylko słodkich słów, ale wszelkich udogodnień, to ścieżka postępu cywilizacji ludzkiej będzie stracona. Pan osobiście pragnie nauczać tego, i dlatego ofiarował Kumarom tak wiele pochwał.

 

03.16.24   Drogi Panie Ty nigdy nie pragniesz, by zniszczona została ścieżka pomyślności, ponieważ jesteś oceanem wszelkiej dobroci. Swoją potężną mocą niszczysz element zła jedynie dla korzyści ogółu ludzi. Jesteś właścicielem trzech stworzeń i utrzymującym cały wszechświat. Dlatego moc Twoja nie zostaje umniejszona pomimo Twego pokornego zachowania. Raczej, dzięki pokorze objawiasz Swoje transcendentalne rozrywki.

 

03.16.24   Znaczenie:      Pozycja Pana Krsny nigdy nie została umniejszona, idy stał się On pasterzem, czy też gdy ofiarowywał szacunek braminowi Sudamie oraz Swoim innym bhaktom, takim jak: Nanda Maharaja, Vasudeva, Maharaja Yudhisthira i matka Pandavów, Kunti. Wszyscy wiedzieli, że był On Najwyższą Osobą Boga, Krsną, a jednak Jego zachowanie było przykładowe. Najwyższa Osoba Boga jest sac-cid-ananda-vigraha; Jego forma jest całkowicie duchowa, pełna szczęścia i wiedzy oraz jest wieczna. A ponieważ żywe istoty są Jego integralnymi cząstkami, oryginalnie również przynależą do tej samej jakości wiecznej formy jak Pan. Ale gdy nawiązują kontakt z mayą, energią zewnętrzną, ich egzystencjalna konstytucja zostaje przykryta w wyniku zapomnienia. Powinniśmy spróbować zrozumieć pojawienie się Pana Krsny w takim duchu, w jakim modlili się do Niego Kumarowie. Jest On wiecznie pasterzem we Vrndavanie, przywódcą bitwy pod Kuruksetra, bogatym księciem Dvaraki i ukochanym dziewcząt Vrndavany – wszystkie Jego pojawienia się są pełne znaczenia, gdyż ukazują Jego prawdziwe cechy uwarunkowanym duszom, które zapomniały o swoim związku z Najwyższym Panem. On czyni wszystko dla ich korzyści. Również czymś niezbędnym był pokaz siły w bitwie pod Kuruksetrą, przejawiony poprzez pragnienie Krsny i za pośrednictwem Arjuny, ponieważ gdy ludzie stają się zbyt niereligijni, wymagana jest siła. Łagodność w tym względzie jest draństwem.

 

03.16.25   O Panie, bez obłudy zaakceptujemy jakkolwiek karę, którą zechcesz wymierzyć tym dwóm niewinnym osobom, czy również nam. Rozumiemy, że rzuciliśmy klątwę na dwie niewinne osoby.

 

03.16.25   Znaczenie:      Mędrcy, czterej Kumarowie, teraz wycofują klątwę rzuconą na dwóch odźwiernych, Jayę i Vijayę, ponieważ uświadomili sobie, że osoby zaangażowane w służbę dla Pana nie mogą mylić się na żadnym etapie. Jest powiedziane, że każdy, kto ma bezwzględną wiarę w służbę Pana czy też jest zaangażowany w transcendentalną służbę miłości, posiada wszystkie dobre cechy półbogów. Dlatego bhakta nie może się mylić. Jeżeli czasami zdarza się, że popełnia błąd przez przypadek lub z powodu jakiejś tymczasowej aranżacji, nie należy tego brać bardzo poważnie. Kumarowie żałują, że rzucili klątwę na Jayę i Vijayę. Teraz rozważają swoje pozycje jako będące w siłach pasji i ignorancji; i są gotowi przyjąć od Pana każdy rodzaj kary. Zazwyczaj, kiedy mamy do czynienia z bhaktami, nie powinniśmy próbować doszukiwać się w nich błędu. W Bhagavad-gicie jest także potwierdzone, że bhakta; który z pełną wiarą służy Najwyższemu Panu, powinien być uważany za sadhu, czyli osobę świętą, nawet jeśli popełni duży błąd. Z powodu dawnych przyzwyczajeń może popełnić jakiś błąd, ale ponieważ zaangażowany jest w służbę Pana, błąd ten nie powinien być traktowany zbyt poważnie.

 

03.16.26   Pan odpowiedział: O bramini, wiedzcie, że oryginalnie Ja zrządziłem karę, którą nałożyliście na nich, i dlatego też narodzą się w demonicznej rodzinie. Ale będą mocno pouczeni ze Mną myślami, poprzez koncentrację umysły wzmocnioną gniewem, i wkrótce powrócą do Mnie.

 

03.16.26   Znaczenie:      Pan stwierdził, że w rzeczywistości Sam wymyślił karę, którą mędrcy nałożyli na odźwiernych Jayę i Vijayę. Bez pozwolenia Pana nic nie może się zdarzyć. Należy więc rozumieć to w ten sposób, że istniał plan rzucenia klątwy na bhaktów Pana będących na Vaikuncie, i Jego plan jest wyjaśniony przez wiele niewzruszonych autorytetów. Czasami Pan pragnie walczyć. W Najwyższym Panu również istnieje duch walki, inaczej bowiem jak w ogóle mogłaby istnieć walka? Ponieważ Pan jest źródłem wszystkiego, gniew i walka również tkwią w Jego osobowości. Kiedy zapragnie z kimś walczyć, musi znaleźć wroga, ale w świecie Vaikuntha nie ma nieprzyjaciół, gdyż wszyscy w pełni zaangażowani są w służbę dla Niego. Dlatego czasami przychodzi do świata materialnego, jako inkarnacja, żeby objawić Swojego ducha walki.

    W Bhagavad-gicie (4.8) również jest powiedziane, że Pan pojawia się po to, by chronić Swoich bhaktów i zniszczyć nie-bhaktów. Niebhaktowie są w świecie materialnym, lecz nie ma ich w świecie duchowym; dlatego, kiedy Pan chce walczyć, musi przyjść do tego świata. Ale któż walczyłby z Najwyższym Panem? Nikt nie jest w stanie z Nim walczyć! Ponieważ Pan spełnia Swoje rozrywki w świecie materialnym ze Swoimi towarzyszami, nie z innymi osobami, musi On znaleźć jakiegoś bhaktę, który będzie gał rolę wroga. W Bhagavad-gicie Pan mówi do Arjuny. "Mój drogi Arjuno, obydwaj pojawialiśmy się w tym materialnym świecie wiele, wiele razy, ale ty zapomniałeś o tym, natomiast Ja pamiętam". W ten sposób Jaya i Vijaya zostali wybrani przez Pana, by walczyć z Nim w tym materialnym świecie. I taki jest powód tego, iż mędrcy przyszli Go zobaczyć i przypadkowo rzucili klątwę na odźwiernych. Pragnieniem Pana było zesłanie ich do świata materialnego na jakiś czas, nie na wieczność. Zatem, tak jak na teatralnej scenie ktoś gra rolę wroga właściciela sceny, aczkolwiek sztuka trwa krótko i nie istnieje trwała wrogość między sługą i właścicielem, tak też mędrcy przeklęli sura-janów (bhaktów), żeby upadli do asura-jana, czyli ateistycznych rodzin. Zadziwiające jest to, że bhakta będzie musiał narodzić się w ateistycznej rodzinie, ale jest to jedynie gra. Po zakończeniu upozorowanej walki zarówno bhakta, jak i Pan, ponownie będą obcować ze sobą na duchowej planecie. Wyjaśnione jest to tutaj bardzo jasno. Wniosek jest taki, że nikt nie upada ze świata duchowego, czyli planety Vaikunthy, ponieważ jest to wieczna siedziba. Ale czasami, gdy Pan zapragnie, bhaktowie przychodzą do tego świata materialnego jako nauczyciele czy jako ateiści. Musimy wiedzieć, że w każdym przypadku jest to plan Pana. Na przykład, Pan Buddha był inkarnacją, a minio to nauczał ateizmu: "Nie ma Boga". Ale w rzeczywistości – jak wyjaśnia Bhagavatam – krył się za tym pewien plan.

 

03.16.27   Pan Brahma rzekł: Po ujrzeniu Pana Vaikunthy, Najwyższej Osoby Boga, na samoświetlnej planecie Vaikuntha, mędrcy opuścili transcendentalną siedzibę.

 

03.16.27   Znaczenie:      W Bhagavad-gicie jest stwierdzone – i potwierdzone jest to w tym wersecie – że transcendentalna siedziba Najwyższej Osoby Boga jest samoświetlna. W Bhagavad-gicie powiedziane jest, że w świecie duchowym nie ma potrzeby istnienia słońca, księżyca i elektryczności. To wskazuje, że wszystkie planety są tam samoświetlne, samowystarczalne i niezależne; wszystko jest tam kompletne. Pan Krsna mówi, że skoro ktoś przychodzi na planetę Vaikuntha, to nigdy nie powraca. Mieszkańcy Vaikunthy nigdy nie wracaj do świata materialnego, ale przypadek Jayi i Vijayi był inną sprawą. Przyszli do świata materialnego na pewien czas, a następnie wrócili na Vaikunthę.

 

03.16.28   Mędrcy okrążyli Najwyższego Pana, złożyli swoje pokłony i powrócili, niezmiernie zachwyceni wiedzą o boskich bogactwach Vaisnavy.

 

03.16.28   Znaczenie:      W hinduskich świątyniach wciąż jest szanowana praktyka okrążania Pana. Szczególnie w świątyniach Vaisnava zaaranżowane jest, by ludzie ofiarowywali szacunek Bóstwu i okrążali świątynię przynajmniej trzy razy.

 

03.16.29   Następnie Pan powiedział do Swoich sług, Jayi i Vijayi: Odejdźcie z teko miejsca, ale nie lękajcie się. Wszelka wam chwała. Chociaż mogę anulować klątwę braminów, nie zrobię tego; przeciwnie – zatwierdzam ją.

 

03.16.29   Znaczenie:      W związku z tekstem 26 wyjaśniono już, że wszystkie zaistniałe wypadki zostały zaaprobowane przez Pana. Naturalnie, nie istnieje możliwość, by czterej mędrcy byli tak rozgniewani na odźwiernych, ani by Najwyższy Pan odrzucił Swoich odźwiernych, ani też nikt nie może opuścić Vaikunthy, skoro raz się tam narodził. Zatem wszystkie te wydarzenia zostały zaplanowane przez Samego Pana dla Jego rozrywek w świecie materialnym. Powiedział On wyraźnie, że zdarzyło się to za Jego aprobatą. W przeciwnym razie byłoby to rzeczą niemożliwą, aby mieszkańcy Vaikunthaloki powrócili do tego świata materialnego jedynie z powodu klawy bramińskiej. Pan szczególnie błogosławi tzw. winnych: "W szelka chwała wam". Bhakta, raz zaakceptowany przez Pana, nie może nigdy upaść. Taki jest wniosek z tego wydarzenia.

 

03.16.30   To odejście z Vaikunthy przepowiedziała Laksmi, bogini szczęścia. Była bardzo rozgniewana, ponieważ, gdy opuściła Moją siedzibę, a następnie powróciła, zatrzymaliście ją przy bramie, kiedy spałem.

 

03.16.31   Pan zapewnił dwóch mieszkańców Vaikunthy, Jayę i Vijayę: Poprzez praktykę systemu yogi mistycznej w gniewie oczyścicie się z grzechu nieposłuszeństwa wobec braminów i wkrótce powrócicie do Mnie.

 

03.16.31   Znaczenie:    Najwyższa Osoba Boga powiadamia dwóch odźwiernych, Jayę i Vijayę, że dzięki bhakti-yodze w gniewie uwolnią się od klątwy braminów. W związku z tym Śrila Madhva Muni zauważa, że poprzez praktykę bhakti-yogi można uwolnić się od wszystkich grzesznych reakcji. Przez bhakti-yogę może zostać pokonana nawet brahma-śapa, czyli klątwa bramina, której nie można pokonać żadnymi innym środkami.

    Bhakti yogę można praktykować w wielu rasach. Istnieje dwanaście ras – pięć głównych i siedem drugorzędnych. Bhakti-yogę konstytuuje bezpośrednio pięć podstawowych ras. Ale chociaż siedem ras drugorzędnych ma charakter pośredni, to jeżeli wykorzystywane są w służbie Panu, również są wliczane w bhakti-yogę. Innymi słowy, bhakti-yoga obejmuje wszystko. Jak opisuje Śrimad-Bhagavatam (10.29.15): kamam krodham bhayam – jeżeli ktoś w jakiś sposób przywiązuje się do Najwyższej Osoby Boga, angażuje się w bhakti-yogę. Gopi czuły atrakcję do Krsny poprzez bhakti-yogę w związku pożądliwego pragnienia (kama): Podobnie, Kamsa był przywiązany do bhakti-yogi wskutek strachu przed śmiercią. Zatem bhakti-yoga ma taką moc, że nawet stając się wrogiem Pana i zawsze myśląc o Nim, można bardzo szybko się wyzwolić. Jest powiedziane, visnu-bhaktah smrto daiva asuras tad-vipanyayah: "Bhaktowie Pana Visnu nazywani są półbogami, natomiast niebhaktowie – asurami". Ale bhakti-yoga jest tak potężna, że zarówno półbogowie, jak i asury mogą wyciągnąć z niej korzyść, jeżeli zawsze myślą o Osobie Boga. Podstawową zasadą bhakti-yogi jest ciągłe myślenie o Najwyższym Panu. W Bhagavad-gicie (18.65) Pan mówi: man-mana bhava mad-bhaktah: "Zawsze myśl o Mnie". Nie ma znaczenia, w jaki sposób myślimy; sama myśl o Osobie Boga jest podstawową zasadą bhakti-yogi.

    Na materialnych planetach jest różna gradacja grzesznych działań, spośród których największym grzechem jest brak szacunku dla braminów i Vaisnavów. Tutaj jest wyraźnie powiedziane, że ten wielki grzech można pokonać po prostu myśląc o Visnu, nawet jeśli robi się to nie w sposób życzliwy, ale w gniewie. I tak, nawet jeżeli niebhaktowie zawsze myślą o Visnu, uwalniają się od wszystkich grzesznych czynności. Świadomość Krsny jest najwyższą formą myślenia. W tym wieku o Panu Visnu myśli się poprzez intonowanie Hare Krsna, Hare Krsna, Krsna Krsna, Hare Hare/ Hare Rama, Hare Rama, Rama Rama, Hare Hare. Ze stwierdzeń Śrimad-Bhagavatam wynika, że jeśli ktoś myśli o Krsnie, nawet jako Jego wróg, to ta szczególna kwalifikacja – myślenie o Visnu, czyli o Krsnie – oczyszcza go z wszystkich grzechów.

 

03.16.32   Przemówiwszy w ten sposób, Pan powrócił do Swojej siedziby, w której jest wiele niebiańskich samolotów oraz niezrównane bogactwo i splendor.

 

03.16.32   Znaczenie:      Z tego wersetu wyraźnie wynika, że wszystkie wypadki zaistniały u wejścia na Vaikunthalokę. Innymi słowy, w rzeczywistości mędrcy nie byli na Vaikuncie, ale u jej bramy. Można by zapytać: "Jak mogli powrócić do świata materialnego, jeżeli weszli na Vaikunthę?" Ale faktycznie nie weszli i dlatego powrócili. Jest wiele podobnych przypadków gdy wielcy yogini i bramini, dzięki praktyce yogi, udawali się z tego świata materialnego na Vaikunthalokę – ale ich przeznaczeniem nie było pozostanie tam. Dlatego powracali. Tutaj jest także potwierdzone że Pana otaczało wiele samolotów Vaikunthy. Na Vaikunthaloce – jak to tutaj opisano – panuje przepych, który daleko przewyższa splendor tego materialnego świata.

    Wszystkie inne żywe istoty, nawet półbogowie, zrodzili się z Brahmy, a Brahma zrodził się z Pana Visnu. W Bhagavad-gicie; w Dziesiątym Rozdziale, Krsna stwierdza: aham sarvasya prabhavah – Pan Visnu jest źródłem wszystkich manifestacji w świecie materialnym. Ci, którzy wiedzą, że Pan Visnu jest źródłem wszystkiego, którzy są obeznani z, procesem stworzenia, i którzy rozumiej, że Visnu, czyli Krsna, jest najwyższym obiektem czci wszystkich żywych istot, angażują się w wielbienie Visnu jako Vaisnavowie. Potwierdzają to także hymny wedyjskie: om tad visnoh paramam padam. Celem życia jest zrozumienie Visnu. Bhagavatam potwierdza to także w innym miejscu. Głupcy, nie wiedząc, że Visnu jest najwyższym obiektem czci, tworzą tak wiele obiektów kultu w tym materialnym świecie i dlatego upadają.

 

03.16.33   Ale dwaj strażnicy bram, najlepsi z półbogów – ich piękno i sława zmniejszone w wyniku klątwy braminów – sposępnieli i upadli z Vaikunthy, siedziby Najwyższego Pana.

 

03.16.34   Następnie, gdy Jaya i Vijaya upadli z siedziby Pana, półbogowie, którzy siedzieli we wspaniałych samolotach, zagrzmieli z rozczarowania.

 

03.16.35   Pan Brahma kontynuował: Ci dwaj główni odźwierni Osoby Boga weszli teraz do łona Diti, po tym jak okryło ich potężne nasienie Kaśyapy Muniego.

 

03.16.35   Znaczenie:      Podany jest tutaj jasny dowód na to, w jaki sposób żywa istota przychodząca z Vaikunthaloki zostaje uwięziona w materialnych elementach. Żywa istota chroni się w nasieniu ojca, którym zostaje zapłodnione łono matki. I z pomocą emulgującego jajeczka matki rozwija odpowiedni typ ciała W związku z tym należy pamiętać, że umysł Kaśyapy Muniego był niespokojny, kiedy płodził dwóch synów, Hiranyaksę i Hiranyakaśipu. Dlatego nasienie, które zostało wydzielone, było jednocześnie niezwykle potężne i zmieszane z cechą gniewu. Należy wyciągnąć wniosek; że podczas płodzenia dziecka umysł musi być bardzo spokojny i przepełniony oddaniem. Dla, tego celu pisma wedyjskie polecają Garbhadhana-samskarę. Jeżeli umysł ojca nie jest spokojny, wydzielane nasienie nie będzie bardzo dobre. W ten sposób żywa istota, spowita materią wytworzoną przez ojca i matkę, będzie demoniczna, podobnie jak Hiranyaksa i Hiranyakaśipu. Zatem należy bardzo uważnie studiować warunki, w których ma zajść poczęcie dziecka. Jest to bardzo wielką nauką.

 

03.16.36   To moc tych, bliźniaków asurów [demonów] zaniepokoiła was, ponieważ zmniejszyła ona waszą siłę. Jednakże nic nie mogę na to poradzić, ponieważ jest to zgodne z pragnieniem Samego Pana.

 

03.16.36   Znaczenie:      Chociaż Hiranyakaśipu i Hiranyaksa, dawniej Jaya i Vijaya, stali się asurami, to półbogowie tego świata materialnego nie byli w stanie ich kontrolować. I dlatego Pan Brahma powiedział, że ani on ani wszyscy półbogowie nie mogą przeciwdziałać zakłóceniom stworzonym przez nich. Przyszli do świata materialnego z polecenia Najwyższej Osoby Boga, i jedynie On mógłby zneutralizować takie zaburzenia. Innymi sowy, mimo iż Jaya i Vijaya przyjęli ciała asurów, pozostali bardziej potężni niż ktokolwiek inny, w ten sposób udowadniając, że Najwyższa Osoba Boga zapragnął walczyć, ponieważ duch walki jest również w Nim. Jest On źródłem wszystkiego, ale gdy pragnie walczyć, musi walczyć z bhaktą. Dlatego jedynie w wyniku Jego pragnienia Kumarowie rzucili klątwę na Jayę i Vijayę. Pan rozkazał strażnikom aby zeszli do świata materialnego i stali się Jego wrogami, by On mógł z nimi walczyć, i by Jego pragnienie walki zostało usatysfakcjonowane poprzez służbę Jego osobistych bhaktów.

    Brahma wykazał półbogom, że sytuacja stworzona przez, ciemność, z powodu której byli zaniepokojeni, była pragnieniem Najwyższego Pana. Chciał on dowieść, że chociaż ci dwaj słudzy przyszli w formie demonów, byli bardzo potężni, więksi niż półbogowie, którzy nie byli w stanie ich kontrolować. Nikt nie może przewyższyć działań Najwyższego Pana. Poradzono także półbogom, by nie próbowali przeciwdziałać temu zdarzeniu, gdyż zaistniało ono na polecenie Pana. Podobnie, nikt nie może przeciwdziałać osobie, której Pan nakazuje spełnić jakiś czyn w tym świecie materialnym, szczególnie jeśli chodzi o nauczanie Jego chwał; wola Pana jest spełniana we wszystkich okolicznościach.

 

03.16.37   Moi drodzy synowie, Pan jest kontrolerem trzech sił natury i jest odpowiedzialny za stworzenie, utrzymywanie i zniszczenie wszechświata. Nawet dla mistrzów yogi nie jest łatwe zrozumienie Jego wspaniałej mocy twórczej, yogamayi. Ta najstarsza osoba, Osoba Boga, Sam przyjdzie, by nas wybawić. Cóż możemy osiągnąć, debatując nad tym tematem?

 

03.16.37   Znaczenie:    Kiedy Najwyższa Osoba Boga coś aranżuje, nie należy być tym zaniepokojonym, nawet jeśli wydaje się to być przeciwne naszym kalkulacjom. Na przykład, czasami zdarza się, że potężny nauczyciel ponosi śmierć lub jest w tarapatach – tak jak było z Haridasem Thakurą. Był on wielkim bhaktą Pana, który przyszedł do tego świata materialnego, by wypełniać wolę Pana poprzez nauczanie Jego chwał. Ale Haridasa został ukarany z ramienia Kazi, będąc bitym na dwudziestu dwóch placach targowych. Podobnie, Jezus Chrystus został ukrzyżowany, a Prahlada Maharaja przeszedł przez tak wiele ciężkich prób. Pandavowie, którzy byli bezpośrednimi przyjacielami Krsny, stracili królestwo, żona ich została znieważona, i musieli cierpieć wiele srogich udręk. Jednakże nie należy być zaniepokojonym, widząc wszystkie te przeciwieństwa spotykające bhaktów; należy po prostu zrozumieć, że musi się za tym kryć jakiś plan Najwyższej Osoby Boga. Wniosek Bhagavatam jest taki, że bhakta nigdy nie jest niepokojony przez takie przeciwieństwa. Nawet niepowodzenia akceptuje on jako łaskę Pana. Ktoś, kto kontynuuje służenie nawet w niesprzyjających warunkach, ma zapewniony powrót do Boga, z powrotem na planety Vaikuntha. Pan Brahma zapewnił półbogów, że nie ma żadnego pożytku z rozmowy o tym, jaka była przyczyna niepokojącego stanu ciemności, skoro w rzeczywistości działo się tak za zrządzeniem Najwyższego Pana. Brahma był świadomy tego, ponieważ był wielkim bhaktą; mógł on zrozumieć plan Pana.

 

W ten sposób Bhaktivedanta kończy objaśnienia do 16-go Rozdziału 3-go Canto Śrimad-Bhagavatam, zatytułowanego

" Dwaj odźwierni Vaikunthy, Jaya i Vijaya, przeklęci przez mędrców "