C-10 - Rozdział  I

 

Przyjście Pana Krsny:

Wprowadzenie

 

    A oto streszczenie Pierwszego Rozdziału. Opisano w nim, jak Kamsa, przestraszony przepowiednią, że zostanie zabity przez ósmego syna Devaki, zabił kolejno jej synów.

    Gdy Śukadeva Gosvami skończył opisywać dynastię Yadu, jak również dynastie boga księżyca (i boga słońca, Maharaja Pariksit poprosił go, aby opisał Pana Krsnę, który pojawił się z Baladevą w dynastii Yadu i to w jaki sposób Krsna spełniał Swe czyny w tym świecie. Krsna jest transcendentalny, powiedział król, zatem poznawanie Jego czynności jest zajęciem wyzwolonych osób. Słuchanie krsna-lila jest łodzią, dzięki której można osiągnąć ostateczny cel życia. Za wyjątkiem zabójcy zwierząt czy tego, kto stosuje samobójczą politykę, każda inteligentna osoba musi dążyć do zrozumienia Krsny i Jego czynności:

    Dla Pandavów Krsna był jedynym godnym uwielbienia Bóstwem. Gdy Maharaja Pariksit znajdował się w łonie swej matki, Uttary, Krsna ocalił go od ataku brahma-śastry. Teraz Maharaja Pariksit pytał Śukadevę Gosvamiego, jak Jego Wysokość Baladeva, syn Rohini, mógł pojawić się w łonie Devaki. Zapytał też, dlaczego Krsna przeniósł się z Mathury do Vrndavany i jak żył tam razem z członkami Swej rodziny. Co Krsna robił w Mathurze i Vrndavanie i dlaczego zabił Swego wuja Kamsę? Jak długo rezydował w Dvarace i jak wiele miał królowych? Maharaja Pariksit zadał Śukadevie Gosvamiemu wszystkie te pytania. Poprosił również Śukadevę Gosvamiego, aby opisał inne czyny Krsny, o które nie mógł zapytać.

    Gdy Śukadeva Gosvami zaczął mówić o świadomości Krsny, Maharaja Pariksit zapomniał o zmęczeniu wywołanym przez post: Pełen entuzjazmu, aby opisać Krsnę, Śukadeva Gosvami powiedział, "Opisy czynów Krsny mogą oczyścić cały wszechświat, niczym wody Gangesu. Oczyszczony zostaje zarówno mówca, pytający, jak i publiczność."

    Pewnego razu, gdy cały świat był nadmiernie przeciążony zwiększającą się siłą militarną różnych królów, którzy byli w rzeczywistości demonami, matka Ziemia przyjęła postać krowy i udała się do Pana Brahmy po pomoc. Pełen współczucia dla rozpaczającej matki Ziemi, Brahma w towarzystwie Pana Śivy i innych półbogów, zabrał ją nad brzeg oceanu mleka, gdzie ofiarował modlitwy dla zadowolenia Pana Visnu, który spoczywał w transcendentalnej ekstazie na wyspie. Wówczas Brahma zrozumiał radę Maha-Visnu, który poinformował go, że pojawi się na powierzchni Ziemi, by zmniejszyć brzemię stworzone przez demony. Półbogowie, wraz ze swymi żonami, powinni również pojawić się tam jako towarzysze Pana Krsny w rodzinie Yadu by zwiększyć liczbę synów i wnuków tej dynastii. Z woli Pana Krsny, najpierw pojawi się Anantadeva, jako Balarama, oraz moc Krsny, yogamaya. Brahma poinformował o tym wszystkim matkę Ziemię, a następnie powrócił do swej własnej siedziby.

    Po poślubieniu Devaki, Vasudeva wracał z nią do domu w powozie kierowanym przez Kamsę, jej brata. Wówczas to złowieszczy głos przemówił do Kamsy, ostrzegając, że zabije go ósmy syn Devaki. Po usłyszeniu tej przepowiedni Kamsa był gotów zabić Devaki, ale Vasudeva zaczął dyplomatycznie go pouczać. Podkreślił, że zabicie młodszej siostry, szczególnie podczas jej ślubu, nie będzie dla niego niczym dobrym. Vasudeva poinformował go, że każdy, kto posiada materialne ciało, musi umrzeć. Każda żywa istota żyje w ciele przez pewien czas, a następnie przenosi się do innego ciała, gdyż na nieszczęście jesteśmy zwiedzeni, przyjmując ciało za duszę. Jeśli ktoś, pod wpływem tej błędnej koncepcji, pragnie zabić inne ciało, jest potępiony jako piekielny.

    Ponieważ Kamsy nie zadowoliły instrukcje Vasudevy, Vasudeva obmyślił pewien plan. Obiecał Kamsie, że przyniesie mu wszystkie dzieci Devaki, tak by mógł je zabić. Dlaczego więc Kamsa miałby zabijać Devaki teraz? Ta propozycja zadowoliła Kamsę. W odpowiednim czasie, kiedy Devaki urodziła dziecko, Vasudeva przyniósł to niemowlę do króla Kamsy. Kamsę zdumiała wspaniałomyślność Vasudevy. Gdy Vasudeva oddał mu dziecko, Kamsa, wykazując trochę inteligencji, powiedział, że skoro ma zostać zabity przez ósme dziecko, dlaczego miałby zabijać pierwsze? Chociaż Vasudeva nie ufał mu, Kamsa poprosił go, aby zabrał z powrotem dziecko. Później jednakże, kiedy Narada odwiedził Kamsę i wyjawił mu, że półbogowie pojawiają się teraz w dynastii Yadu i Vrsni i spiskują, by go zabić, Kamsa postanowił zgładzić wszystkie dzieci zrodzone w tych rodzinach i postanowił również, że musi zginąć każde dziecko narodzone z łona Devaki. Tak więc zaaresztował i uwięził zarówno Devaki, jak i Vasudevę i zabił ich sześciu synów, jednego po drugim. Narada poinformował również Kamsę, że w swym poprzednim życiu był on Kalanemi, demonem zabitym przez Visnu. Wskutek tego Kamsa stał się wielkim wrogiem wszystkich potomków yadu-vamśa, dynastii Yadu. Zaaresztował i uwięził nawet własnego ojca, Ugrasenę, gdyż sam pragnął cieszyć się królestwem.

    Krsna ma trojakie rozrywki – Vraja-lila, Mathura-lila i Dvaraka-lila. Jak już zostało wspomniane, Dziesiąte Canto Śrimad-Bhagavatam zawiera dziewięćdziesiąt rozdziałów, które opisują wszystkie te lila.

Pierwsze 4 rozdziały opisują modlitwy Brahmy o usunięcie ciężaru Ziemi oraz pojawienie się Najwyższej Osoby Boga.

Rozdziały od 5 do 39 szczegółowo opowiadają o rozrywkach Krsny we Vrndavanie.

Rozdział 40 opisuje, jak Krsna oddawał się przyjemnościom w wodach Yamuny oraz ofiarowanie modlitw przez Akrurę.

Rozdziały od 41 do 51, czyli jedenaście rozdziałów, opowiadają o rozrywkach Krsny w Mathurze, a

rozdziały od 52 do 90, czyli trzydzieści dziewięć rozdziałów, relacjonują rozrywki Krsny w Dvarace.

Rozdziały od 29 do 33 opisują taniec Krsny z gopi, znany jako rasa-lila. Dlatego tych pięć rozdziałów znanych jest jako rasa-pancadhyaya.

Rozdział 47 Dziesiątego Canto jest opisem znanym jako bhramara-gita.

 

 
10.01.01   Król Pariksit powiedział: Mój drogi panie, opisałeś szczegółowo dynastie boga słońca i księżyca oraz wzniosły i wspaniały charakter ich królów.

 

10.01.01   Znaczenie:      Pod koniec Dziewiątego Canto, w Rozdziale Dwudziestym Czwartym, Śukadeva Gosvami podsumował czynności Krsny. Mówił o cudownym pojawieniu się Krsny w celu zmniejszenia ciężaru Ziemi, o rozrywkach, które manifestował, gdy był grhasthą i jak wkrótce po narodzinach przeniósł się do Swej Vrajabhumi-lila. Maharaja Pariksit, będąc z natury bhaktą Krsny, pragnął usłyszeć więcej o Panu Krsnie. Dlatego, pragnąc zachęcić Śukadevę Gosvamiego, aby mówił dalej o Krsnie i podął dalsze szczegóły, podziękował mu za skrótowe opisanie dokonań Krsny. Śukadeva Gosvami powiedział:

 

jato gatah pitr-grhad vrajam edhitartho

hatva ripun suta-śatani krtorudarah

utpadya tesu purusah kratubhih samije

atmanam atma-nigamam prathayan janesu

 

   "Najwyższa Osoba Boga, Śri Krsna, znany jako lila-purusottama, pojawił się jako syn Vasudevy, lecz natychmiast opuścił dom ojca i udał się do Vrndavany, by rozszerzyć miłosny związek ze Swymi zaufanymi bhaktami. We Vrndavanie Pan zabił wiele demonów, a później powrócił do Dvaraki, gdzie – zgodnie z wedyjskimi zasadami – poślubił wiele żon, będących najlepszymi z kobiet. Spłodził z nimi setki synów i – by ustanowić zasady życia rodzinnego – spełniał ofiary dla oddawania Sobie czci." (Bhag. 9.24.66)

   Dynastia Yadu należała do rodziny pochodzącej od Somy, boga księżyca. Chociaż systemy planetarne są tak skonstruowane, że Słońce znajduje się przed Księżycem, Maharaja Pariksit bardziej uhonorował dynastię boga księżyca, soma-vamśę, ponieważ w dynastii Yadava, pochodzącej od księżyca, pojawił się Krsna. Są dwie różne rodziny ksatriyów porządku królewskiego – jedna wywodząca się od króla księżyca, a druga – od króla słońca. Kiedykolwiek pojawia się Najwyższa Osoba Boga, na ogół pojawia się w rodzinie ksatriya, ponieważ przychodzi po to, by ustanowić zasady religijne i prawość. Według systemu wedyjskiego rodzina ksatriya jest obrońcą rasy ludzkiej. Gdy Najwyższa Osoba Boga pojawił się jako Pan Ramacandra, pojawił się w surya-vamśy, w rodzinie pochodzącej od boga słońca, a gdy pojawił się jako Pan Krsna, przyszedł w dynastii Yadu, czyli yadu-vamśy, która wywodzi się od boga księżyca. W Dziewiątym Canto, Dwudziestym Czwartym Rozdziale Śrimad-Bhagavatam znajduje się długa lista królów z yadu-vamśy. Wszyscy królowie tak z soma-vamśy, jak i z surya-vamśy byli wielcy i potężni i Maharaja Pariksit wielce ich wysławiał (rajnam cobhaya-vamśyanam caritam paramad-bhutam). Niemniej jednak chciał usłyszeć więcej o soma-vamśy, ponieważ w tej dynastii pojawił się Krsna.

    Najwyższa siedziba Osoby Boga, Krsny, jest opisana w Brahma-samhicie jako siedziba cintamani: cintamani-prakara-sadmasu kalpavrksa-laksavrtesu surabhir abhipalayantam. Repliką tej samej siedziby na Ziemi jest Vrndavana-dhama. Jak oznajmia Bhagavad-gita (8.20), w niebie duchowym jest inna, wieczna natura, transcendentalna do zamanifestowanej i niezamanifestowanej materii. Zamanifestowany świat można oglądać w postaci wielu gwiazd i planet takich jak Słońce i Księżyc, lecz poza nimi jest świat niezamanifestowany, który jest niepostrzegalny dla istot wcielonych. A poza tą niezamanifestowaną materią jest królestwo duchowe, które w Bhagavad-gicie opisane jest jako najwyższe i wieczne. Królestwo to nigdy nie ulega zniszczeniu. Chociaż natura materialna podlega wielokrotnemu stwarzaniu i unicestwianiu, to natura duchowa wiecznie pozostaje taką, jaką jest W Dziesiątym Canto Śrimad-Bhagavatam ta natura duchowa, świat duchowy, opisana jest jako Vrndavana, Goloka Vrndavana czy Vraja-dhama. Dokładny opis wyżej wspomnianej śloki z Dziewiątego Canto – jato gatah pitr-grhad – znajdziemy tutaj, w Canto Dziesiątym.

 

10.01.02   O najlepszy z munich, opisałeś również potomków Yadu, bardzo pobożnych i ściśle przestrzegających religijnych zasad. Jeśli nie masz nic przeciwko temu, proszę opisz teraz wspaniałe, chwalebne dokonania Pana Visnu, czyli Krsny, który pojawił się w tej dynastii Yadu razem z Baladevą, Swa pełną ekspansją.

 

10.01.02   Znaczenie:      Brahma-samhita (5.1) tłumaczy, że dna jest źródłem visnu-tattvy.

 

iśvarah paramah krsnah    sac-cid-ananda-vigrahah

anadir adir govindah    sarva-karana-karanam

 

   "Krsna, który jest znany jako Govinda, jest najwyższym kontrolerem. Ma wieczne, pełne szczęścia ciało duchowe. Jest źródłem wszystkiego. Sam nie ma żadnego innego źródła, gdyż jest pierwotną przyczyną wszystkich przyczyn."

 

yasyaika-niśvasita-kalam athavalambya

jivanti loma-vilaja jagad-anda-nathah

visnur mahan sa iha yasya kala-viśeso

govindam adi-purusam tam aham bhajami

 

   "Brahmowie, przywódcy niezliczonych wszechświatów, żyją jedynie przez okres jednego oddechu Maha-Visnu. wielbię Govindę, oryginal­nego Pana. Maha-Visnu jest jedynie cząstka Jego pełnej części." (Bs. 5.48)

    Govinda, Krsna, jest oryginalną Osoby Boga. Krsnas tu bhagavan svayam. Nawet Pan Maha-Visnu, który Swym oddechem stwarza wiele milionów wszechświatów, jest kala-viśesa Pana Krsny, czyli pełną częścią pełnej części. Maha-Visnu jest pełną ekspansją Sankarsana, który jest pełną ekspansją Narayana. Narayana jest pełną ekspansją catur-vyuha, a catur-vyuha są pełnymi ekspansjami Baladevy, pierwszej manifestacji Krsny. Zatem, kiedy Krsna pojawił się z Baladevą, pojawiły się z Nim wszystkie visnu-tattvy.

    Maharaja Pariksit poprosił Śukadevę Gosvamiego, aby opisał Krsnę i Jego chwalebne czyny. Można też znaleźć inne, następujące znaczenie tego wersetu. Chociaż Śukadeva Gosvami był największym munim, mógł jedynie częściowo (amśena) opisać Krsnę, gdyż nikt nie może opisać Krsny w pełni. Powiedziane jest, że Anantadeva ma tysiące głów; lecz chociaż usiłuje opisać Krsnę tysiącami języków, mimo to Jego opisy są niekompletne.

 

10.01.03   Dusza Najwyższa, Najwyższa Osoba Boga, Śri Krsna, przyczyna manifestacji kosmicznej, pojawił się w dynastii Yadu. Proszę opowiedz mi szczegółowo o Jego chwalebnych czynach i charakterze, od początku do końca Jego życia.

 

10.01.03   Znaczenie:      W wersecie tym słowo krtavan yani wskazuje na to, że wszystkie czynności spełnione przez Krsnę podczas pobytu na Ziemi są korzystne dla społeczeństwa ludzkiego. Teologowie, filozofowie i ogół ludzi mogą osiągnąć wyzwolenie, po prostu słuchając o dokonaniach Krsny. Kilkakrotnie opisywaliśmy, że są dwa rodzaje  krsna-katha, reprezentowane przez Bhagavad-gitę, wypowiedzianą osobiście przez Krsnę o Sobie, i Śrimad-Bhagavatam, wypowiedziane przez Śukadevę Gosvamiego i mówiące o chwałach Krsny. Każdy, kto chociaż w małym stopniu zainteresowany jest krsna-katha, osiąga wyzwolenie. Kirtanad eva krsnasya mukta-sangah param vrajet (Bhag. 12.3.51). Jedynie przez intonowanie czy powtarzanie krsna-katha można osiągnąć wyzwolenie z zanieczyszczenia Kali-yugi. Dlatego Caitanya Mahaprabhu poradził yare dekha, tare kaha 'krsna'--upadeśa (Cc. Madhya 7.128). Taka jest misja świadomości Krsny: słuchanie o Krsnie i w ten sposób osiągnięcie wyzwolenia z materialnej niewoli.

 

10.01.04   Sławienie Najwyższej Osoby Boga spełniane jest w systemie parampara; tzn. przekazywane jest uczniowi przez mistrza duchowego. Gloryfikacją tą rozkoszują się osoby, które nie interesują się dłużej fałszywą, tymczasową gloryfikacją tej manifestacji kosmicznej. Opisy Pana są właściwym lekarstwem dla uwarunkowanej duszy, podlegającej powtarzającym się narodzinom i śmierci. Któż więc – poza rzeźnikiem czy osobą zabijającą swą jaźń – zaniechałby słuchania takich chwał Pana?

 

10.01.04   Znaczenie:      W Indiach słuchanie o Krsnie, czy to z Bhagavad-gity, czy Śrimad-Bhagavatam, w celu uwolnienia się od choroby powtarzających się narodzin i śmierci jest powszechnym zwyczajem. Chociaż India jest krajem upadłym, to gdy tylko podane zostanie do wiadomości, że ktoś będzie mówił o Bhagavad-gicie czy Śrimad-Bhagavatam, tysiące ludzi gromadzą się razem, by słuchać. Werset ten informuje jednakże, że Bhagavad-gita czy Śrimad-Bhagavatam mogą recytować osoby całkowicie wolne od materialnych pragnień (nivrtta-tarsaih). Każdy w tym materialnym świecie, począwszy od Pana Brahmy aż do nieznacznej mrówki, jest pełen materialnych pragnień przyjemności zmysłowych i każdy jest zajęty zadowalaniem zmysłów, ale z powodu zaabsorbowania się tymi sprawami nie można w pełni zrozumieć wartości krsna-katha, czy to w formie Bhagavad-gity czy Śrimad-Bhagavatam.

    Jeśli słuchamy chwał Najwyższej Osoby Boga od osób wyzwolonych, to słuchanie to z pewnością uwolni nas od niewoli materialnych czynności, lecz słuchanie Śrimad-Bhagavatam z ust profesjonalnego recytatora w rzeczywistości nie może pomóc nam osiągnąć wyzwolenia. Krsna-katha jest bardzo prosta. W Bhagavad-gicie powiedziane jest, że Krsna jest Najwyższą Osobą Boga. Jak tłumaczy On Sam, mattah paratram nanyat kincid asti dhananjaya: „O Arjuno, nie ma prawdy wyższej ode Mnie.”(Bg. 7.7). Po prostu dzięki zrozumieniu tego faktu – że Krsna jest Najwyższą Osobą Boga – można stać się osobą wyzwoloną. Ale ponieważ ludzie, szczególnie w tym wieku, zainteresowani są słuchaniem Bhgavad-gity od osób pozbawionych skrupułów, które odbiegają od prostej prezentacji Bhagavad-gity i zniekształcają ją dla swej osobistej satysfakcji, nie odnoszą oni żadnej prawdziwej korzyści. Są wielcy uczeni, politycy, filozofowie i naukowcy, którzy mówią na temat Bhagavad-gity w swój zanieczyszczony sposób i na ogół ludzie słuchają takich osób, nie wykazując zainteresowania słuchaniem chwał Najwyższej Osoby Boga od bhakty. Bhaktą jest ten, kto recytując Bhagavad-gitę czy Śrimad-Bhagavatam, nie ma żadnej innej motywacji poza służeniem Panu. Dlatego Śri Caitanya Mahaprabhu poradził nam, abyśmy słuchali chwał Pana od zrealizowanych osób (bhagavata paro diya bhagavata sthane). Dopóki ktoś sam nie jest zrealizowaną duszą w nauce o świadomości Krsny, neofita nie powinien zbliżać się do niego, by słuchać o Panu, gdyż ściśle zabronił tego Śrila Sanatana Gosvami, który cytuje z Padma Purany:

 

avaisnava-mukhodgirnam   putam hari-kathamrtam

śravanam naiva kartavyam   sarpocchistam yatha payah

 

Należy unikać słuchania osób, których nie cechuje zachowanie Vaisnava. Vaisnava jest nivrtta-trsna; to znaczy, nie ma on materialnego celu, gdyż jego jedynym celem jest nauczanie świadomości Krsny. Tzw. Uczeni, filozofowie i politycy wykorzystują doniosłość Bhagavad-gity zniekształcając jej znaczenie dla swych własnych celów. Dlatego werset ten ostrzega, że krsna-katha powinna być recytowana przez osobę, która jest nivrtta-trsna. Śukadeva Gosvami jest wzorem właściwego recytatora Śrimad-Bhagavatam, a Maharaja Pariksit, który celowo opuścił swe królestwo i rodzinę tuż przed spotkaniem śmierci, jest wzorem osoby kwalifikowanej do słuchania go. Kwalifikowany recytator Śrimad-Bhagavatam daje właściwe lekarstwo (bhavausadhi) uwarunkowanym duszom. Dlatego ruch świadomości Krsny stara się wyszkolić kwalifikowanych nauczających, którzy recytowaliby Śrimad-Bhagavatam i Bhagavad-gitę na całym świecie, tak by wszyscy ludzie we wszystkich częściach świata mogli odnieść korzyść z tego ruchu i w ten sposób uwolnić się od trojakich niedoli materialnej egzystencji.

    Instrukcje Bhagavad-gity i opisy Śrimad-Bhagavatam są tak przyjemne, że prawie każdy, kto cierpi od trojakich niedoli egzystencji materialnej, będzie chciał słuchać chwał Pana z tych książek i w ten sposób odnieść korzyść na ścieżce wyzwolenia. Jednakże dwie klasy ludzi nigdy nie będą zainteresowane słuchaniem przekazu Bhagavad-gity i Śrimad-Bhagavatam – ci, którzy sa zdeterminowani, by popełnić samobójstwo i ci, którzy są zdeterminowani, by zabijać krowy i inne zwierzęta dla zadowolenia własnych języków. Chociaż osoby takie mogą dawać pokaz słuchania Śrimad-Bhagavatam na Bhagavata-saptaha, jest to jedynie innym tworem karmitów, którzy nie są w stanie odnieść żadnej korzyści z takiego pokazu. W związku z tym ważne jest słowo paśu-ghnat. Paśu-ghna znaczy ”rzeźnik”. Osoby rozmiłowane w spełnianiu ceremonii rytualnych dla wzniesienia się na wyższe systemy planetarne muszą spełniać ofiary (yajne) poprzez zabijanie zwierząt. Dlatego Pan Buddhadeva odrzucił autorytet Ved, ponieważ jego misją było powstrzymanie ofiar zwierzęcych, które polecane są w wedyjskich ceremoniach rytualnych.

 

nindasi yajna-vidher ahaha śruti-jatam

sa-daya-hrdaya darśita-paśu-ghatam

keśava dhrta-buddha-śarira jaya jagadiśa hare

(Gita-govinda)

 

Chociaż ofiary zwierzęce są usankcjonowane w ceremoniach wedyjskich, ludzie którzy zabijają zwierzęta dla takich ceremonii, są uważani za rzeźników. Rzeźnicy nie mogą być zainteresowani świadomością Krsny, gdyż są pełni ponęt materialnych. Ich jedynym zainteresowaniem jest rozwijanie wygód dla tymczasowego ciała.

 

bhogaiśarya-prasaktanam   tayapahrta-cetasam

vyavasayatmika buddhih   samadhanu na vidhiyate

 

   "W umysłach tych, którzy zbyt przywiązani sa do radości zmysłowych i bogactw materialnych i których oszałamiają te rzeczy, nie powstaje stanowcze postanowienie pełnienia służby dla Najwyższego Pana”.(Bg. 2.44). Śrila Narottama dasa Thakura mówi:

 

manusya-janama paiya,    radha-krsna na bhajiya,

janiya śuniya visa khainu

 

Każdy, kto nie jest świadomy Krsny i kto wskutek tego nie angażuje się w służbę dla Pana, jest również paśu-ghna, gdyż dobrowolnie pije truciznę. Taka osoba nie może być zainteresowana krsna-katha, ponieważ nadal ma pragnienia materialnego zadowalania zmysłów; osoba taka nie jest nivrtta-trsna. Jak jest powiedziane, traivargikas te purusa vimukha hari-medhasah. Osoby zainteresowane trivargą – tj. dharmą, arthą i kamą – są religijne, ponieważ pragną osiągnąć materialną pozycję, dzięki której mogłyby zyskać lepsze udogodnienia dla zadowalania zmysłów. Osoby takie zabijają się poprzez dobrowolne pozostawanie w cyklu narodzin i śmierci. Nie mogą być zainteresowane świadomością Krsny.

    Dla krsna-katha, tematów o świadomości Krsny, musi być mówca i słuchacz, z których obaj mogą być zainteresowani świadomością Krsny, jeśli nie są dłużej zainteresowani tematami materialnymi. Można faktycznie przekonać się, jak ta postawa automatycznie rozwija się w osobach, które są świadome Krsny. Chociaż bhaktowie ruchu świadomości Krsny sa całkiem młodymi ludźmi, nie czytają już dłużej materialistycznych gazet, magazynów itd., gdyż nie są zainteresowani takimi tematami (nivrtta-tarsaih). Całkowicie porzucają cielesne zrozumienie życia. O tematach dotyczących Uttamaśloki, Najwyższej Osoby Boga, mówi mistrz duchowy, a uczeń słucha z uwagą. Jeśli obaj nie są wolni od materialnych pragnień, nie mogą być zainteresowani tematami świadomości Krsny. Mistrz duchowy i uczeń nie muszą rozumieć niczego więcej poza Krsną, gdyż jedynie dzięki zrozumieniu Krsny i rozmawianiu o Krsnie można stać się doskonale uczoną osobą (yasmin vijnate sarvam evam vijnatam bhavati). Pan usytuowany jest w sercu każdego i dzięki łasce Pana bhakta otrzymuje instrukcje bezpośrednio od Samego Pana, który mówi w Bhagavad-gicie (15.15)

 

sarvasya caham hrdi sannivisto

mattah smrtir jnanam apohanam ca

vedaiś ca sarvair aham eva vedyo

vedanta-krd veda-vid eva caham

 

   "Ode Mnie, który przebywam w każdym sercu, pochodzi pamięć, wiedza i zapomnienie. Ja jestem przedmiotem poznania wszystkich Ved. W istocie, to Ja jestem kompilatorem Vedanty i Ja jestem znawcą Ved. "Świadomość Krsny jest tak wzniosła, że jeśli ktoś jest doskonale usytuowany w świadomości Krsny, pod kierunkiem  mistrza duchowego, to osiąga całkowite zadowolenie poprzez czytanie krsna-katha, które można znaleźć w Śrimad-Bhagavatam, w Bhagavad-gicie i podobnej literaturze wedyjskiej. Skoro po prostu rozmawianie o Krsnie jest tak przyjemne, to możemy  sobie wyobrazić, jak przyjemne jest pełnienie służby dla Niego.

    Kiedy rozmowy na temat krsna-katha mają miejsce pomiędzy wyzwolonym mistrzem duchowym a jego uczniem, inni także czasami korzystają ze słuchania i również odnoszą korzyść. Te tematy są lekarstwem na powstrzymanie powtarzających się narodzin i śmierci. Cykl powtarzających się narodzin i śmierci, z powodu którego raz za razem przyjmuje się różne ciała, jest nazywany bhava albo bhava-roga. Jeśli ktokolwiek, ochoczo czy też niechętnie, słucha krsna-katha, jego bhava-roga, czyli choroba narodzin i śmierci z pewnością zostanie powstrzymana. Dlatego krsna-katha nazywana jest bhvausadha, lekarstwem na powstrzymanie powtarzających się narodzin i śmierci. Karmici, czyli osoby przywiązane do materialnych przyjemności zmysłowych, na ogół nie są w stanie porzucić swych materialnych pragnień, lecz krsna-katha jest tak potężnym lekarstwem, że jeśli ktoś zostanie nakłoniony do słuchania krsna-kirtana, z pewnością zostanie uwolniony od tej choroby. Praktycznym tego przykładem jest Dhruva Maharaja, który osiągnął całkowite zadowolenie pod koniec swej tapasyi. Gdy Pan chciał udzielić Dhruvie błogosławieństwa, Dhruva odmówił. Svamin krtartho ‘smi varam na yace. " Mój drogi Panie" powiedział " jestem w pełni zadowolony. Nie proszę o żadne błogosławieństwo dla zadowalania zmysłów". Widzimy, że nawet młodzi chłopcy i dziewczęta w ruchu świadomości Krsny porzucili swą długą praktykę takich złych zwyczajów, jak niedozwolony seks, jedzenie mięsa, intoksykacja i hazard. Ponieważ świadomość Krsny jest tak pełna mocy, że daje im pełne zadowolenie, nie są już dłużej zainteresowani materialnym zadowalaniem zmysłów.

 

10.01.05-07   Przyjmując łódź lotosowych stóp Krsny, mój dziadek Arjuna i inni pokonali ocean bitwy pod Kuruksetrą, w którym tacy dowódcy jak Bhismadeva przypominali wielkie ryby mogące z łatwością ich połknąć. Dzięki łasce Pana Krsny moi dziadkowie pokonali ten trudny do przebycia ocean z taką łatwością, z jaką przechodzi się ponad odciskiem kopytka cielęcia. Ponieważ moja matka podporządkowała się lotosowym stopom Krsny, Pan, z Sudarśana-cakrą w ręce, przeniknął w jej łono i ocalił me ciało, ciało ostatniego potomka Kurów i Pandavów, które niemalże zniszczyła ognista broń Aśvatthamy. Pan Śri Krsna, poprzez Swą własną moc pojawiając się w formach wiecznego czasu – to jest jako Paramatma i virat-rupa – wewnątrz i na zewnątrz wszystkich materialnie wcielonych żywych istot, każdego obdarzył wyzwoleniem albo jako okrutna śmierć, albo jako życie. Łaskawie oświeć mnie opisem Jego transcendentalnych cech.

 

10.01.05-07   Znaczenie:      Jak oznajmia Śrimad-Bhagavatam (10.14.58):

 

samaśrita ye pada-pallava-plavam

mahat-padam punya-yaśo murareh

bhavambudhir vatsa-padam param padam

padam padam yad vipadam na tesam

 

   "Dla tego, kto przyjął łódź lotosowych stóp Pana, który jest schronieniem manifestacji kosmicznej i słynie jako Murari, czyli wróg demona Mury, ocean materialnego świata jest niczym woda zawarta w odcisku kopytka cielęcia. Jego celem jest param padam. czyli Vaikuntha, miejsce gdzie nie ma żadnych materialnych niedoli, a nie miejsce, gdzie niebezpieczeństwo czyha na każdym kroku."

Kto szuka schronienia u lotosowych stóp Pana Krsny, jest chroniony przez Pana. Jak Pan obiecuje w Bhagavad-gicie (18.66), aham tvam sarva-papebhyo moksayisyami ma śucah: "Wyzwolę cię z wszystkich grzesznych reakcji. Nie obawiaj się." Przyjmując schronienie Pana Krsny mamy najbezpieczniejszą ochronę. Tak więc, kiedy Pandavowie przyjęli schronienie u lotosowych stóp Krsny, wszyscy znaleźli się po bezpiecznej stronie w bitwie pod Kuruksetrą. Dlatego Maharaja Pariksit czuł się zobowiązany, aby myśleć o Krsnie w ostatnich dniach swego życia. Taki jest idealny rezultat świadomości, Krsny: ante narayana-smrtih. Jeśli ktoś w czasie śmierci może pamiętać Krsnę, jego życie zostaje uwieńczone sukcesem. Dlatego Maharaja Pariksit, z powodu swych wielu zobowiązań wobec Krsny, inteligentnie postanowił bezustannie myśleć o Krsnie w ostatnich dniach swego życia. Na polu bitwy pod Kuruksetrą Krsna ocalił Pandavów, dziadków Maharajy Pariksita, jak również samego Maharaję Pariksita, kiedy ten został zaatakowany brahmastrą Aśvatthamy. Krsna działał jako przyjaciel i wielbione Bóstwo rodziny Pandavów. Krsna jest Duszą Najwyższą wszystkich żywych istot i każdego obdarza wyzwoleniem, nawet jeśli ktoś nie jest czystym bhaktą. Kamsa, na przykład, wcale nie był bhaktą, jednakże Krsna, po zabiciu go, obdarzył go wyzwoleniem. Świadomość Krsny jest korzystna dla wszystkich, bez względu na to, czy ktoś jest czystym bhaktą, czy nie jest wielbicielem. Na tym polega chwała świadomości Krsny. Biorąc to pod uwagę, kto nie przyjmie schronienia lotosowych stóp Krsny. W tym wersecie Krsna został opisany jaka maya-manusya, ponieważ zstępuje dokładnie tak jak istota ludzka. Nie musi przychodzić tutaj, tak jak karmici, czyli zwykłe żywe istoty; raczej pojawia się dzięki Swojej własnej wewnętrznej mocy (sambhavamy atma-mayaya), aby okazać łaskę upadłym uwarunkowanym duszom. Krsna zawsze usytuowany jest w Swojej oryginalnej pozycji jako sac-cid-ananda-vigraha i każdy, kto pełni dla Niego służbę, jest również usytuowany w swej oryginalnej duchowej tożsamości (svarupena vyavasthitih). Na tym polega najwyższa doskonałość ludzkiego życia.

 

10.01.08   Mój drogi Śukadevo Gosvami, wyjaśniłeś już, że Sankarsana, który należy do drugiej poczwórnej grupy, pojawił się jako syn Rohini o imieniu Balarama. Jeśli nie został przeniesiony z jednego ciała da drugiego, to jak jest to możliwe; że najpierw był w łonie Devaki, a następnie w łonie Rohini. Łaskawie wyjaśnij mi to.

 

10.01.08   Znaczenie:      To pytanie ma szczególnie na celu zrozumienie Balaramy, który jest Samym Sankarsaną. Balarama jest znany jako syn Rohini, jednakże wiadomo też, że był synem Devaki. Maharaja Pariksit pragnął zrozumieć tajemnicę Balaramy jako syna zarówno Devaki, jak i Rohini.

 

10.01.09   Dlaczego Krsna, Najwyższa Osoba Boga, opuścił dom Swego ojca Vasudevy i przeniósł się do domu Nandy we Vrndavanie? Gdzie Pan, mistrz dynastii Yadu, mieszkał ze Swymi krewnymi we Vrndavanie?

 

10.01.09   Znaczenie:      Są to pytania dotyczące wędrówki Krsny. Tuż po Swych narodzinach w domu Vasudevy w Mathurze, Krsna przeniósł się do Gokuli, na drugą stronę Yamuny, a po kilku dniach ze Swym ojcem, matką i innymi krewnymi przeniósł się do Nanda-grama, Vrndavany. Maharaja-Pariksit bardzo pragnął posłuchać o czynnościach Krsny we Vrndavanie. Całe to Canto Śrimad-Bhagavatam jest pełne dokonań spełnionych we Vrndavanie i Dvarace. Pierwszych czterdzieści rozdziałów opisuje przedsięwzięcia Krsny we Vrndavanie, a następnych pięćdziesiąt rozdziałów opisuje dokonania Krsny w Dvarace. Maharaja Pariksit pragnąc, by spełniło się jego pragnienie słuchania o Krsnie, poprosił Śukadevę Gosvamiego, aby szczegółowo opisał te czynności.

 

10.01.10   Pan Krsna mieszkał zarówno we Vrndavanie, jak i Mathurze. Cóż tam robił? Dlaczego zabił Kamsę, brata Swej matki? Takie zabijanie nie jest wcale usankcjonowane w śastrach.

 

10.01.10   Znaczenie:      Wuj, brat matki, jest na poziomie własnego ojca. Gdy wuj nie ma syna, jego siostrzeniec legalnie dziedziczy jego własność. Dlaczego więc Krsna osobiście zabił Kamsę, brata Swej matki? Maharaja Pariksit był bardzo ciekaw związanych z tym faktów.

 

10.01.11   Krsna, Najwyższa Osoba Boga, nie ma materialnego ciała, jednakże pojawia się jako istota ludzka. Jak wiele lat mieszkał On z potomkami Vrsni? Jak wiele żon poślubił i ile lat mieszkał w Dvarace?

 

10.01.11   Znaczenie:      W wielu miejscach Najwyższa Osoba Boga jest opisany jako sac-cid-ananda-vigraha, posiadający duchowe, pełne szczęścia ciało. Jego cechy cielesne są narakrti – dokładnie przypominają cechy istoty ludzkiej. Tutaj powtórzono to samo przy użyciu słów manusam aśritya, oznaczających, że przyjmuje On ciało zupełnie takie jak człowiek. Wszędzie jest potwierdzenie tego, że Krsna nigdy nie jest nirakara,  czyli nie posiadający formy. Posiada On Swą formę, która dokładnie przypomina formę istoty ludzkiej. Co do tego nie ma żadnej wątpliwości.

 

10.01.12   O wielki mędrcze, który wiesz wszystko o Krsnie, proszę, opisz szczegółowo wszystkie czynności, o które zapytałem, jak również te, których nie poruszyłem, gdyż mam pełną wiarę i bardzo pragnę usłyszeć o nich.

 

10.01.13   Z powodu ślubu, który podjąłem u progu śmierci, przestałem nawet pić wodę. Lecz ponieważ piję nektar tematów o Krsnie, który wypływa z lotosowych ust Waszej Wysokości, odczuwane przeze mnie głód i pragnienie, które są bardzo trudne do zniesienia, nie mogą mi przeszkodzić.

 

10.01.13   Znaczenie:      Aby przygotować się do śmierci, która miała nadejść za siedem dni, Maharaja Pariksit zarzucił wszelkie jedzenie i picie. Jako istota ludzka, z pewnością był zarówno głodny, jak i spragniony, więc Śukadeva Gosvami mógł pragnąć przerwać opowiadanie transcendentalnych tematów o Krsnie. Lecz  Maharaja Pariksit nie był wcale zmęczony z powodu swego postu. Powiedział: "Głód i pragnienie wynikające z mojego postu nie przeszkadzają mi. Pewnego razu gdy byłem spragniony, poszedłem do aśramu Śamiki Muniego, aby napić się wody, lecz Muni nie dał mi jej. Dlatego owinąłem martwego węża wokół jego ramion i wskutek tego zostałem przeklęty przez bramińskiego chłopca. Teraz jednakże czuję się dobrze. Mój głód i pragnienie wcale mi nie przeszkadzają." Wskazuje to na to, że chociaż na platformie materialnej istnieje zaniepokojenie z powodu głodu i pragnienia, na platformie duchowej nie ma takich rzeczy, jak zmęczenie.

    Cały świat cierpi z powodu pragnienia duchowego. Każda żywa istota jest Brahmanem, czyli duszą i aby zaspokoić swój głód i pragnienie, potrzebuje duchowego pożywienia. Na nieszczęście jednakże świat jest całkowicie nieświadomy nektaru krsna-katha. Dlatego ruch świadomości Krsny jest dobrodziejstwem dla filozofów, wierzących i ogółu ludzi. W Krsnie i krsna-katha z pewnością jest pewien urzekający czar. Dlatego Prawda Absolutna jest nazywana Krsną, najbardziej atrakcyjnym.

    Słowo amrta jest również ważnym odniesieniem do księżyca, a słowo ambuja oznacza "lotos". Przyjemny blask księżyca i przyjemna woń lotosu połączyły się razem, aby sprawić przyjemność każdemu słuchającemu krsna-katha z ust Śukadevy Gosvamiego. Jak jest powiedziane :

 

matir na krsne paratah svato va

mitho 'bhipadyeta grha-vratanam

adanta-gobhir viśatam tamisram

punah punaś carvita-carvananam

 

   "Z powodu swych niekontrolowanych zmysłów, osoby zbyt oddane materialistycznemu życiu postępują w kierunku piekielnych warunków życia i ciągle żują to, co już zostało przeżute. Nigdy nie budzą swego zainteresowania Krsną, czy to poprzez instrukcje innych, swoje własne wysiłki, czy przez kombinację obu tych rzeczy.” (Bhag. 7.5.30.). Obecnie całe ludzkie społeczeństwo zajęte jest przeżuwaniem przeżutego (punah punaś carvita-carvananam). Ludzie gotowi są doświadczać mrtyu-samsara-vartmani, rodząc się w jednej formie, umierając, przyjmując inną formę i ponownie umierając. Aby powstrzymać te powtarzające się narodziny i śmierć, absolutnie konieczna jest krsna-katha, czyli świadomość Krsny. Ale jeśli nie słuchamy krsna-katha od duszy zrealizowanej, takiej jak Śukadeva Gosvami, nie jesteśmy w stanie zasmakować nektaru krsna-katha, który kładzie kres wszelkiemu materialnemu zmęczeniu, i cieszyć się pełnym szczęścia życiem w transcendentalnej egzystencji. W odniesieniu do ruchu świadomości Krsny, faktycznie przekonaliśmy się, że ci, którzy skosztowali nektaru krsna-katha, tracą wszelkie materialne pragnienia, podczas gdy osoby nie mogące zrozumieć Krsny ani krsna-katha uważają życie świadome Krsny za "pranie mózgów" i "kontrolowanie umysłu". Podczas gdy bhaktowie cieszą się transcendentalnym szczęściem, niewielbiciele są zdumieni że bhaktowie zapomnieli o wszelkich materialnych tęsknotach.

 

 

10.01.14   Suta Gosvami powiedział: O synu Bhrgu [Śaunako Rsi], gdy Śukadeva Gosvami, najbardziej szanowany bhakta, syn Vyasadevy, usłyszał pobożne pytania Maharajy Pariksita, podziękował królowi z wielkim szacunkiem. I następnie zaczął omawiać tematy o Krsnie, które są lekarstwem na wszelkie cierpienia w tym wieku Kali.

 

10.01.14   Znaczenie:      W tym wersecie słowa krsna-caritam kali-kalmasa-ghnam oznaczają, że czynności Pana Krsny są z pewnością największym panaceum na wszelkie niedole, szczególnie w tym wieku Kali. Powiedziane jest, że życie ludzi w Kali-yudze jest krótkie i nie mają oni kultury świadomości duchowej. Jeśli ktoś w ogóle zainteresowany jest kulturą duchową, zostaje zwiedziony przez wielu fałszywych svamich i yoginów, którzy nie powołują się na krsna-katha. Dlatego ludzie w większości sa nieszczęśliwi i niepokojeni przez wiele kłopotów. Śrila Vyasadeva przygotował Śrimad-Bhagavatam na prośbę Narady Muniego, aby ulżyć cierpiącym ludziom tego wieku (kali-kalmasa-ghnam). Ruch świadomości Krsny jest poważnie zajęty oświecaniem ludzi poprzez przyjemne tematy Śrimad-Bhagavatam. Przekaz Śrimad-Bhagavatam i Bhagavad-gity przyjmowany jest na całym świecie, we wszystkich sferach życia, szczególnie w kręgach ludzi światłych, wykształconych.

    Śrila Śukadeva Gosvami opisany jest w tym wersecie jako bhagavata-pradhanah, podczas gdy Maharaja Pariksit – jako visnu-ratam. Oba słowa mają to samo znaczenie: to znaczy, Maharaja Pariksit był wielkim bhaktą Krsny i Śukadeva Gosvami był również wielce świętą osobą i wielkim bhaktą Krsny. Prezentując razem krsna-katha, sprawiają wielką ulgę cierpiącej ludzkości.

 

anarthopaśamam saksad    bhakti-yogam adhoksaje

lokasyajanato vidvamś    cakre satvata-samhitam

 

   "Materialne cierpienia żywej istoty, które nie sa wcale jej potrzebne mogą wkrótce zostać uśmierzone przez łączący proces służby oddania. Ale ogół ludzi nie wie o tym i dlatego Vyasadeva skompilował literaturę wedyjską, Śrimad-Bhagavatam, traktującą o Najwyższej Prawdzie." (Bhag. 1.7.6.) Ogół ludzi nie jest świadomy tego, że przekaz Śrimad-Bhagavatam może przynieść ulgę całemu ludzkiemu społeczeństwu od cierpień Kali-yugi (kali-kalmasa-ghnam).

 

10.01.15   Śrila Śukadeva Gosvami powiedział: O Wasza Królewska Mość, najlepszy spośród świętych królów, ponieważ tematy o Vasudevie stanowią wielką atrakcję dla ciebie, twoja inteligencja jest bez wątpienia mocno usytuowana w duchowym rozumieniu, które jest jedynym prawdziwym celem dla ludzkości. Ponieważ atrakcja ta jest nieprzerwana z pewnością jest wzniosła.

 

10.01.15   Znaczenie:      Krsna-katha jest niesłychanie istotna dla rajarsiego czyli głowy władzy wykonawczej rządu. Wspomina o tym również Bhagavad-gita (imam rajarsayo viduh). Na nieszczęście jednakże, w tym wieku siłę rządową stopniowo przechwytują ludzie trzeciej i czwartej klasy, którzy nie mają żadnego duchowego zrozumienia i wskutek tego społeczeństwo szybko się degraduje. Głowy władzy wykonawczej rządu muszą zrozumieć krsna-katha, gdyż jak w przeciwnym razie ludzie będą mogli być szczęśliwi i uwolnić się od bolączek materialistycznego życia? Należy rozumieć, że ten, kto skupił swój umysł na świadomości Krsny, ma bardzo bystrą inteligencję, jeśli chodzi o wartość życia. Maharaja Pariksit był rajarsi-sattama, najlepszym spośród wszystkich świętych królów, a Śukadeva Gosvami był muni-sattama, najlepszym z munich. Dzięki ich wspólnemu zainteresowaniu krsna-katha, obaj byli wzniosłymi osobami. Następny werset wspaniale tłumaczy wzniosłą pozycje mówcy i audytorium. Krsna-katha jest tak ożywiająca, że Maharaja Pariksit zapomniał o wszystkich materialnych rzeczach, nawet o swych osobistych wygodach w jedzeniu i piciu. Jest to przykład tego, w jaki sposób ruch świadomości Krsny powinien szerzyć się na całym świecie, aby wznieść zarówno mówcę, jak i słuchaczy na platformę transcendentalną i doprowadzić ich z powrotem do domu, z powrotem do Boga.

 

10.01.16   Ganges, wypływając z dużego palca stopy Pana Visnu oczyszcza trzy światy: wyższy, środkowy i niższy system planetarny. Podobnie, kiedy ktoś pyta o rozrywki i cechy Pana Vasudevy, Krsny, trzy kategorie ludzi ulęgają oczyszczeniu: mówca czy nauczający, ten kto zadaje pytania i ogół ludzi, którzy słuchają.

 

10.01.16   Znaczenie:      Jest powiedziane, tasmad gurum prapadyeta jijnasuh śreya uttamam (Bhag. 11.3.21) Osoby zainteresowane zrozumieniem transcendentalnych tematów, jak celu życia, muszą zbliżyć się do bona fide mistrza duchowego. Tasmad gurum prapadyeta. Trzeba podporządkować się takiemu guru, który może udzielić właściwej informacji o Krsnie. Tutaj Maharaja Pariksit podporządkował się właściwej osobie, Śukadevie Gosvamiemu, aby ten oświecił go w vasudeva-katha. Vasudeva jest oryginalną Osobą Boga, który ma nieograniczone czynności duchowe. Śrimad-Bhagavatam jest opowiadaniem o takich czynnościach, a Bhagavad-gita jest zapiskiem wypowiedzi Samego Vasudevy. Zatem ponieważ ruch świadomości Krsny jest pełen vasudeva-katha, oczyszczony będzie każdy, kto słucha, każdy, kto przyłącza się do tego ruchu i każdy, kto naucza.

 

10.01.17   Niegdyś, gdy matka Ziemia była nadmiernie przeciążona setkami i tysiącami falang wojskowych różnych zarozumiałych demonów w przebraniu królów, zbliżyła się do Pana Brahmy z prośba o pomoc.

 

10.01.17   Znaczenie:      Kiedy świat przeciążony jest niepotrzebnymi przygotowaniami militarnymi i kiedy głowami władzy wykonawczej państw są różni demoniczni królowie, ciężar ten powoduje pojawienie się Najwyższej Osoby Boga. Jak Pan mówi w Bhagavad-gicie (4.7):

 

yada yada hi dharmasya    glanir bhavati bharata

abhyutthanam adharmasya    tadatmanam srjamy aham

 

   "Zawsze, kiedy tylko i gdzie tylko zamierają praktyki religijne, o potomku Bharaty i zaczyna szerzyć się bezbożność – wtedy zstępuję osobiście." Kiedy mieszkańcy Ziemi stają się ateistami i bezbożnikami, upadają do poziomu zwierząt takich jak psy i świnie i w ten sposób ich jedynym zajęciem jest szczekanie na siebie. Jest to dharmasya glani, odstępstwem od celu życia. Życie ludzkie jest przeznaczone do osiągnięcia najwyższej doskonałości w świadomości  Krsny, lecz kiedy ludzie są bezbożni, a prezydenci czy królowie są niepotrzebnie pewni siebie z powodu militarnej siły, ich zajęciem jest walka i zwiększanie militarnej siły swych państw. Obecnie wydaje się, że każde państwo gorliwie wytwarza broń atomową, by przygotować się do trzeciej wojny światowej. Takie przygotowania są z pewnością niepotrzebne; odzwierciedlają one fałszywą dumę głów państwa. Prawdziwym obowiązkiem władzy naczelnej jest dbanie o szczęście rzesz społeczeństwa, poprzez szkolenie ich w świadomości Krsny w różnych podziałach życia. Catur-varnyam maya srstam guna-karma-vibhagaśah (Bg. 4.13). Przywódcy powinni szkolić ludzi na braminów, ksatriyów, vaiśyów i śudrów i angażować ich w różne zajęcia zawodowe, w ten sposób pomagając im czynić postęp ku świadomości Krsny. Jednakże zamiast tego rozbójnicy i złodzieje w przebraniu obrońców urządzają systemy głosowań i nie przebierając w środkach, w imię demokracji dochodzą do władzy i eksploatują obywateli. Nawet dawno, dawno temu głowami państw stawały się asury, czyli osoby pozbawione świadomości Boga i teraz ma to miejsce ponownie. Różne państwa świata pochłonięte sa przygotowaniem siły militarnej. Czasami na ten cel przeznaczają 65% dochodów rządowych. A dlaczego ciężko zarobione pieniądze ludzi mają być tracone w ten sposób? Z powodu obecnej sytuacji na świecie, Krsna zstąpił w postaci tego ruchu świadomości Krsny. Jest to całkowicie naturalne, gdyż bez ruchu świadomości Krsny świat nie może być spokojny i szczęśliwy.

 

10.01.18   Matka Ziemia przyjęła postać krowy. Bardzo przygnębiona, ze łzami w oczach pojawiła się przed Panem Brahmą i powiadomiła go o swym nieszczęściu.

 

10.01.19   Po wysłuchaniu jej skarg, Pan Brahma, wraz z matką Ziemią, Panem Śivą i innymi półbogami, zbliżył się do brzegu oceanu mleka.

 

10.01.19   Znaczenie:      Kiedy Pan Brahma zrozumiał, że Ziemia jest w niebezpieczeństwie, najpierw odwiedził półbogów, na czele z Panem Indrą, którzy sprawują pieczę nad różnymi sprawami tego wszechświata oraz Pana Śivę, który jest odpowiedzialny za unicestwienie. Zarówno utrzymanie, jak i unicestwienie zdarzają się nieprzerwanie z polecenia Najwyższej Osoby Boga. Jak oznajmia Bhagavad-gita (4.8), paritranaya sadhunam vinaśaya ca duskrtam. Osoby posłuszne prawom Boga chronione są przez różne sługi i półbogów, podczas gdy osoby niepożądane są niszczone przez Pana Śivę. Pan Brahma najpierw spotkał się ze wszystkimi półbogami, łącznie z Panem Śivą. Później, biorąc ze sobą matkę Ziemię, udali się nad brzeg oceanu mleka, gdzie na białej wyspie, Śvetadvipie, spoczywa Pan Visnu.

 

10.01.20   Przybywszy nad brzeg oceanu mleka, półbogowie wielbili Najwyższą Osobę Boga, Pana Visnu, pana całego wszechświata, najwyższego Boga wszystkich bogów, który zaspokaja potrzeby wszystkich i zmniejsza cierpienia każdego. Recytując mantry wedyjskie, znane jako Parusa-sukta, z wielką uwagą wielbili pana Visnu, który leży na oceanie mleka.

 

10.01.20   Znaczenie:      Półbogowie, tacy jak Pan Brahma, Pan Śiva, król Indra, Candra i Surya, wszyscy podlegają Najwyższej Osobie Boga. Nie mówiąc już o półbogach, nawet w społeczeństwie ludzkim jest wiele wpływowych osobistości nadzorujących różne zakłady czy przedsiębiorstwa. Jednakże Pan Visnu jest Bogiem bogów (parameśvara). Jest On parama-purusą, Najwyższą Istotą, Paramatmą. Jak potwierdza Brahma-samhita (5.1), iśvarah paramah krsnah sac-cid-ananda-vigrahah: "Krsna, znany jako Govinda, jest najwyższym kontrolerem. Ma On wieczne, pełne szczęścia ciało duchowe." Nikt nie dorównuje Najwyższej Osobie Boga ani nikt Go nie przewyższa, i dlatego opisany został tutaj wieloma słowami: jagannatha, deva-deva, vrsakapi i purusa. Supremację Pana Visnu potwierdza również Bhagavad-gita (10.12) w oznajmieniu Arjuny:

 

param brahma param dhama    pavitram paramam bhavan

purusam śaśvatam divyam    adi-devam ajam vibhum

 

   "Arjuna rzekł: Ty jesteś Najwyższą Osobą Boga, ostateczną siedzibą i najwyższą czystością, Absolutną Prawdą. Ty jesteś wieczną, transcendentalną i oryginalną osobą, i Ty jesteś nienarodzonym i najwyższym." Krsna jest adi-prurusa, oryginalną Osobą Boga (govindam adi-purusam tam aham bhajami). Visnu jest pełną ekspansją Pana Krsny, a wszystkie visnu-tattvy parameśvara, deva-deva.

 

10.01.21   Pogrążony w transie, Pan Brahma usłyszał wibrujące w przestrzeni słowa Pana Visnu. Toteż powiedział półbogom: O półbogowie, przekażę wam polecenie Ksirodakaśayi Visnu, Najwyższej Osoby. Spełnijcie je uważnie i bez zwłoki.

 

10.01.21   Znaczenie:      Wygląda na to, że kompetentna osoba może usłyszeć, będąc w transie, słowa Najwyższej Osoby Boga. Współczesna nauka daje nam telefony, dzięki którym można słyszeć wibracje dźwiękowe z odległego miejsca. Podobnie, Pan Brahma może słyszeć słowa Pana wewnątrz siebie, mimo iż inne osoby nie mogą tego uczynić. Potwierdzone jest to na początku Śrimad-Bhagavatam (1.1.1):  tene brahma hrda ya adi-kavaye. Adi-kavi jest Pan Brahma. Na początku stworzenia Pan Brahma otrzymał instrukcje wiedzy wedyjskiej od Pana Visnu za pośrednictwem serca (hrda). Tutaj potwierdzona została ta sama zasada. Kiedy Brahma był w transie, mógł usłyszeć słowa Ksirodakaśayi Visnu i przekazał wiadomość od Pana półbogom. Podobnie, na początku Brahma najpierw otrzymał wiedzę wedyjską od Najwyższej Osoby Boga z głębi swego serca. W obu przypadkach zastosowano ten sam proces przekazu wiadomości Panu Brahmie. Innymi słowy, chociaż Pan Visnu był niewidoczny nawet dla Pana Brahmy, mógł on słyszeć Jego słowa poprzez serce, Najwyższa Osoba Boga jest niewidoczny nawet dla Pana Brahmy, jednakże zstępuje na tę Ziemię i staje się widoczny dla ogółu ludzi. Bez wątpienia jest to przejawem Jego bezprzyczynowej łaski, lecz głupcy i niewielbiciele sądzą, że Krsna jest zwykłą historyczną postacią. Ponieważ sądzą, że Pan jest zwykłą osobą taką jak oni, opisani są jako mudha (avajananti mam mudhah). Takie demoniczne osoby, które nie są w stanie zrozumieć instrukcji Bhagavad-gity i dlatego błędnie je interpretują, lekceważą bezprzyczynową łaskę Najwyższej Osoby Boga.

 

10.01.22   Pan Brahma powiadomił półbogów: Pan świadomy był niedoli panującej na Ziemi jeszcze zanim przedstawiliśmy naszą prośbę. Zatem, dopóki Pan porusza się po Ziemi, by umniejszyć jej brzemię Swą własną mocą w formie czasu, wy wszyscy półbogowie powinniście pojawić się – poprzez pełne części – jako synowie i wnukowie w rodzinie Yadu.

 

10.01.22   Znaczenie:      Jak oznajmia Brahma-samhita (5.39) :

 

ramadi-murtisu kala-niyamena tisthan

nanavataram akarod bhuvanesu kintu

krsnah svayam samabhavat paramah puman yo

govindam adi-purusam tam aham bhajami

 

   "Wielbię Najwyższą Osobę Boga, Govindę, który jest zawsze obecny w różnych inkarnacjach, takich jak Rama, Nrsimha i w wielu podinkarnacjach, ale który jest oryginalną Osobą Boga, znanym jako Krsna, który również inkarnuje osobiście."

    W tym wersecie ze Śrimad-Bhagavatam znajdujemy słowa puraiva pumsavadhrto dhara-jvarah. Słowo pumsa odnosi się do Krsny, który był już świadomy cierpienia całego świata wywołanego zwiększeniem się liczby demonów. Nie zważając na najwyższą moc Najwyższej Osoby Boga, demony uważają się za niezależnych królów i prezydentów i w ten sposób stwarzają zakłócenia, zwiększając swą militarna siłę. Kiedy zakłócenia takie sa bardzo znaczne, wówczas pojawia się Krsna. Także obecnie różne demoniczne państwa na całym świecie na różne sposoby zwiększają swą militarna siłę, tak że sytuacja stała się niepokojąca. Dlatego Krsna pojawił się poprzez Swe imię w ruchu Hare Krsna, który z pewnością umniejszy brzemię świata. Filozofowie, ludzie wierzący i ludzie w ogólności muszą przyjąć ten ruch bardzo poważnie, gdyż stworzone przez człowieka plany i środki nie pomogą zaprowadzić pokoju na Ziemi. Transcendentalny dźwięk Hare Krsna nie jest różny od osoby Krsny.

 

nama cintamanih krsnaś    caitanya-rasa-vigrahah

purnah śuddho nitya-mukto    'bhinnatvan nama-naminoh

(Padma Purana)

 

Nie ma różnicy między dźwiękiem Hare Krsna a osobą Krsny.

 

10.01.23   Najwyższa Osoba Boga, Śri Krsna, który ma pełnię mocy, Sam pojawi się jako syn Vasudevy. Dlatego – by Go zadowolić – powinny również pojawić się wszystkie żony półbogów.

 

10.01.23   Znaczenie:      W Bhagavad-gicie (4.9) Pan mówi, tyaktva deham punar janma naiti mam eti: po porzuceniu materialnego ciała, bhakta Pana powraca do domu, z powrotem do Boga. Oznacza to, że bhakta najpierw przenoszony jest do określonego wszechświata, w którym właśnie przebywa Pan, by spełniać Swe rozrywki. Są niezliczone wszechświaty i w każdym momencie Pan pojawia się w jednym z tych wszechświatów. Dlatego Jego rozrywki nazywane są nitya-lila, wiecznymi rozrywkami. Pojawianie się Pana jako dziecko w domu Devaki, ma miejsce bezustannie w jednym wszechświecie po drugim. Dlatego bhakta najpierw przenoszony jest do tego określonego wszechświata, w którym właśnie odbywają się rozrywki Pana. Jak oznajmia Bhagavad-gita, nawet jeśli bhakta nie dokończy procesu służby oddania, cieszy się szczęściem na planetach niebiańskich, gdzie mieszkają najbardziej pobożni ludzie, a następnie rodzi się w domu śuci czy śriman, pobożnego bramina albo zamożnego vaiśyi (śucinam śri-matam gehe yoga-bhrasto 'bhijayate): Tak więc czysty bhakta, nawet jeśli nie jest w stanie całkowicie wypełnić służby oddania, przenoszony jest na wyższy system planetarny, gdzie rezydują pobożni ludzie. Stamtąd, jeśli jego służba oddania jest kompletna, taki bhakta przenoszony jest do miejsca, gdzie odbywają się rozrywki Pana: Tutaj jest powiedziane, sambhavantu sura-striyah. Tak więc sura-stri, kobiety z planet niebiańskich, otrzymały polecenie, by pojawić się w dynastii Yadu we Vrndavanie, aby wzbogacić rozrywki Pana Krsny. Takie sura-stri, kiedy otrzymają dalsze szkolenie, w jaki sposób żyć z Krsną, zostaną przeniesione na oryginalną Goloka Vrndavanę. Podczas rozrywek Pana Krsny w tym świecie, te sura-stri miały pojawić się na różne sposoby w różnych rodzinach, aby sprawić przyjemność Panu, i by w ten sposób otrzymać pełne wykształcenie przed udaniem się na wieczną Goloka Vrndavanę. Mając towarzystwo Pana Krsny, czy to w Dvaraka-puri, Mathura-puri czy Vrndavanie, z pewnością powrócą do domu, do Boga. Pomiędzy sura-stri, kobietami z planet niebiańskich, jest wiele wielbicielek, takich jak matka Upendry, inkarnacji Krsny. To właśnie takie oddane kobiety zostały przywołane w tej sytuacji.

 

10.01.24   Główną manifestacji Krsny jest Sankarsana, znany jako Ananta. Jest On źródłem wszystkich inkarnacji w tym materialnym świecie. Przed zstąpieniem Pana Krsny ten oryginalny Sankarsana pojawi się jako Baladeva, by zadowolić Najwyższego Pana Krsnę w Jego transcendentalnych rozrywkach.

 

10.01.24   Znaczenie:      Śri Baladeva jest Samym Najwyższą Osobą Boga. Pod względem supremacji jest On równy Najwyższemu Bogu, jednakże gdziekolwiek pojawia się Krsna, Śri Baladeva pojawia się jako Jego brat, czasami starszy, a czasami młodszy. Gdy pojawia się Krsna, razem z Nim pojawiają się wszystkie Jego pełne ekspansje i inne inkarnacje. Zostało to szczegółowa wyjaśnione w Caitanya-caritamrta. Tym razem Baladeva pojawi się przed Krsną, jako Jego starszy brat.

 

10.01.25   Z Panem Krsną pojawi się również moc Pana, znana jako visnu-maya która jest tak dobra, jak Najwyższa Osoba Boga. Ta moc, działając w rozmaity sposób, urzeka wszystkie światy, zarówno materialne, jak i duchowe. Na prośbę swego mistrza, by wykonać Jego pracę, pojawi się ze swymi różnymi mocami.

 

10.01.25   Znaczenie:      Parasya śaktir vividhaiva śruyate (Śvetaśvatara Upanisad 6.8). W Vedach jest powiedziane, że moce Najwyższej Osoby Boga określane są różnymi nazwami, takimi jak yogamaya i mahamaya. Ostatecznie jednakże moc Pana jest jedna, tak samo jak moc elektryczna jest jedna, chociaż może działać zarówno, by chłodzić, jak i ogrzewać. Moc Pana działa zarówno w świecie duchowym, jak i materialnym. W świecie duchowym moc Pana działa jako yogamaya, a w świecie materialnym ta sama moc działa jako mahamaya, tak samo jak elektryczność działa zarówno w urządzeniu ogrzewającym, jak i chłodzącym. W świecie materialnym ta moc, działając jako mahamaya, wpływa na uwarunkowane dusze w ten sposób, by coraz bardziej pozbawić je służby oddania. Powiedziane jest; yaya sammohito jiva atmanam tri-gunatmakam. W świecie materialnym uwarunkowana dusza uważa się za produkt tri-guna, trzech sił materialnej natury. Na tym polega cielesna koncepcja życia. Z powodu obcowania z trzema gunami mocy materialnej, każdy utożsamia się ze swym ciałem. Ktoś uważa się za bramina, ktoś za ksatriyę, a ktoś za vaiśyę czy śudrę. W rzeczywistości jednakże nie jest ani braminem, ani ksatriyę, ani vaiśyą czy śudrą; jest integralną cząstką Najwyższego Pana (mama-ivamśah), ale ponieważ jest okryty materialną energią, mahamayą, utożsamia się rozmaicie. Kiedy jednakże uwarunkowana dusza osiąga wyzwolenie, uważa się za wiecznego sługę Krsny. Jivera 'svarupa' haya -- krsnera 'nitya-dasa.' Kiedy osiąga tę pozycję, ta sama moc, działając jako yogamaya, coraz bardziej pomaga jej się oczyścić i poświęcić swą energię w służbie dla Pana.

    Jednakże bez względu na to, czy dusza jest uwarunkowana czy wyzwolona, Pan jest najwyższym. Jak oznajmia Bhagavad-gita (9.10), mayadhyaksena prakrtih suyate sa-caracaram: to z polecenia Najwyższej Osoby Boga energia materialna, mahamaya, działa na uwarunkowaną duszę.

 

prakrteh kriyamanani    gunaih karmani sarvaśah

ahankara-vimudhatma    kartaham iti manyate

 

   "Zdezorientowana dusza, znajdująca się pod wpływem fałszywego ego, siebie uważa za sprawcę czynów, które w rzeczywistości spełniane są przez trzy siły natury materialnej." (Bg. 3.27) W uwarunkowanym życiu nikt nie ma wolności, ale ponieważ pod wpływem kontroli mahamayi jesteśmy oszołomieni, niemądrze sądzimy, że jesteśmy niezależni (ahankara-vimudhatma kartaham iti manyate). Ale gdy uwarunkowana dusza osiąga wyzwolenie poprzez pełnienie służby oddania, otrzymuje coraz większą szansę rozkoszowania się związkiem z Najwyższą Osobą Boga na różnych transcendentalnych pozycjach, takich jak dasya-rasa, sakhya-rasa, vatsalya-rasa i madhurya-rasa.

    Zatem moc Pana, visnu-maya, ma dwie cechy – avaranika i unmukha. Kiedy Pan pojawił się, Jego moc przyszła razem z Nim i działała na różne sposoby. Jako yogamaya działała na Yaśodę, Devaki i innych bliskich krewnych Pana, a inaczej oddziaływała na Kamsę, Śalvę i inne asury. Z polecenia Pana Krsny ta Jego moc yogamaya pojawiła się razem z Nim i spełniała różne czynności odpowiednio do czasu i warunków. Karyarthe sambhavisyati. Yogamaya działała na różne sposoby, aby spełnić różne upragnione przez Pana cele. Jak potwierdza Bhagavad-gita (9.13), mahatmanas tu mam partha daivim prakrtim aśritah. Mahatmowie, którzy całkowicie podporządkowują się lotosowym stopom Pana, kierowani są przez yogamayę, podczas gdy duratmowie, osoby pozbawione służby oddania, kierowane są przez mahamayę.

 

10.01.26   Śukadeva Gosvami kontynuował: Po udzieleniu takiej rady półbogom i uspokojeniu matki Ziemi, bardzo potężny Pan Brahma, który jest mistrzem wszystkich Prajapatich i dlatego jest znany jako Prajapati-pati, powrócił do swej siedziby, na Brahmalokę.

 

10.01.27   Poprzednio Śurasena, przywódca dynastii Yadu, udał się do Mathury, aby tam zamieszkać. Tam cieszył się miejscami znanymi jako Mathura i Śurasena.

 

10.01.28   Od tego czasu miasto Mathura stało się stolicą wszystkich królów dynastii Yadu. Miasto i okręg Mathura są bardzo blisko związane z Panem Krsną, gdyż są miejscami Jego wiecznego pobytu.

 

10.01.28   Znaczenie:      Wiadomo, że miasto Mathura jest transcendentalną siedzibą Pana Krsny; nie jest to zwykłe materialne miasto, gdyż jest wiecznie związane z Najwyższą Osobą Boga. Vrndavana istnieje nadal i położona jest w okręgu Mathury. Ponieważ Vrndavana i Mathura są wiecznie blisko związane z Krsną, powiedziane jest, że Pan Krsna nigdy nie opuszcza Vrndavany (vrndavanam parityajya padam ekam na gacchati): Obecnie miejsce znane jako Vrndavana w okręgu Mathury nadal ma pozycję miejsca transcendentalnego i z pewnością każdy, kto się tam udaje, oczyszcza się transcendentalnie. Navadvipa-dhama jest również blisko związana z Vrajabhumi. Śrila Narottama dasa Thakura dlatego mówi:

 

śri gauda-mandala-bhumi,      yeba jane cintamani,

ta'ra haya vrajabhume vasa

 

   "Vrajabhumi" odnosi się do Mathura-Vrndavany, a Gauda-mandala-bhumi obejmuje Navadvipę. Te dwa miejsca nie są od siebie różne. Zatem każdy, kto mieszka w Navadvipa-dhamie i wie, że Krsna i Śri Caitanya Mahaprabhu to ta sama osoba, żyje we Vrajabhumi, Mathura-Vrndavanie. Pan umożliwił uwarunkowanej duszy życie w Mathurze, Vrndavanie i Navadvipie i w ten sposób bezpośredni związek z Najwyższą Osobą Boga. Po prostu mieszkając w tych miejscach można mieć kontakt z Panem. Jest wielu bhaktów, którzy ślubują, że nigdy nie opuszczą Vrndavany i Mathury. Jest to niewątpliwie dobry ślub, lecz jeśli ktoś opuszcza Vrndavanę, Mathurę albo Navadvipa-dhamę ze względu na służbę dla Pana, jego związek z Najwyższą Osobą Boga nie zostaje przerwany. W każdym razie musimy zrozumieć transcendentalne znaczenie Mathura-Vrndavany i Navadvipa-dhamy. Każdy, kto pełni służbę oddania w tych miejscach, po opuszczeniu tego ciała z pewnością wraca do domu, z powrotem do Boga. Zatem szczególnie ważne jest słowo mathura bhagavan yatra nityam sannihito harih. Bhakta powinien w pełni wykorzystać tę instrukcję, najlepiej jak tylko potrafi. Kiedykolwiek Najwyższy Pan pojawia się osobiście; pojawia się w Mathurze, ze względu na Swój bliski związek z tym miejscem. Dlatego, mimo iż Mathura i Vrndavana są usytuowane na tej planecie Ziemi, są transcendentalnymi siedzibami Pana.

 

10.01.29   Jakiś czas temu Vasudeva, który należał do rodziny półbogów [czyli dynastii Śura], poślubił Devaki. Po ślubie zasiadł w powozie, by ze swą nowo poślubioną żony udać się do domu.

 

10.01.30   Rydwanem ich powoził Kamsa syn króla Ugraseny, który chciał w ten sposób zadowolić swoją siostrę Devaki z okazji jej ślubu. Otaczały go setki złotych powozów.

 

10.01.31-32   Ojciec Devaki, król Devaka, miał wielką słabość do swej córki. Toteż gdy odjeżdżała z mężem do domu, obdarzył ją posagiem, na który składało się czterysta słoni wspaniale udekorowanych złotymi girlandami. Dał jej również dziesięć tysięcy koni, tysiąc osiemset powozów i dwieście bardzo pięknych młodych służących bogato udekorowanych ornamentami.

 

10.01.31-32   Znaczenie:      System obdarzania córki posagiem istnieje w cywilizacji wedyjskiej od bardzo długiego czasu. Nawet dzisiaj, przestrzegając tego samego systemu, ojciec mający pieniądze obdarzy córkę bogatym wianem. Córka nigdy nie dziedziczyła własności ojca i dlatego kochający ojciec dawał swej córce w czasie jej ślubu tyle, ile tylko możliwe. Zatem według systemu wedyjskiego wiano nie jest rzeczą nielegalną. Tutaj oczywiście wiano ofiarowane Devaki przez Devakę nie było rzeczą zwykłą. Ponieważ Devaka był królem, podarował jej wiano stosowne do swej królewskiej pozycji. Nawet zwykły człowiek, szczególnie wysokiej klasy bramin, ksatriya czy vaiśya, powinien dać swej córce hojne wiano. Po zawarciu małżeństwa córka udaje się do domu swego męża i również zwyczajem jest, że pani młodej i jej mężowi towarzyszy jej brat, aby w ten sposób okazać jej swe uczucia. Do systemu tego dostosował się Kamsa. Są to stare zwyczaje istniejące w społeczeństwie varnaśrama-dharma, które teraz błędnie jest określane jako hinduskie. Tutaj wspaniale zostały opisane te dawne zwyczaje.

 

10.01.33   O ukochany synu, Maharajo Pariksicie, kiedy panna młoda i pan młody byli gotowi do drogi, zabrzmiały konchy, rogi, bębenki i kotły, tworząc koncert dla ich pomyślnego odjazdu.

 

10.01.34   Gdy Kamsa, trzymając w rękach lejce, powoził rydwanem jadącym drogą, niewidoczny głos oznajmił mu: "Ty głupi draniu, zabije cię ósme dziecko tej kobiety, którą teraz wieziesz!"

 

10.01.34   Znaczenie:      Przepowiednia mówiła o astamo garbhah, odnosząc się do ósmego płodu, ale nie powiedziała wyraźnie, czy dziecko to będzie synem czy córką. Nawet gdyby Kamsa zrozumiał, że ósme dziecko Devaki będzie dziewczynką, nie powinien wątpić w to, że zginie z ręki tego ósmego dziecka. Według słownika Viśva-kośa, słowo garbha oznacza "płód," a także arbhaka, czyli "dziecko". Kamsa darzył uczuciem swą siostrę i dlatego stał się woźnicą powozu, aby zawieźć ją i swego szwagra do ich domu. Półbogowie jednakże nie chcieli, by Kamsa darzył uczuciem Devaki i dlatego, z niewidocznej pozycji, zachęcili Kamsę, aby ją znieważył. Ponadto, sześciu synów Mariciego zostało przeklętych, że narodzą się z łona Devaki, a po zabiciu przez Kamsę, zostaną wyzwoleni. Kiedy Devaki zrozumiała, że Kamsa zastanie zabity przez Najwyższą Osobę Boga, który pojawi się w jej łonie, odczuła wielką radość. Ważne jest również słowo vahase, ponieważ oznacza, że złowieszcza wibracja potępiła Kamsę za to, że działał jak osioł, wioząc matkę swego wroga.

 

10.01.35   Kamsa był osobą potępioną w dynastii Bhoja, ponieważ był zawistny i grzeszny. Toteż, gdy usłyszał tę przepowiednię z nieba, lewą ręką pochwycił włosy Devaki, a prawą dobył miecza, by odciąć jej głowę.

 

10.01.35   Znaczenie:      Kamsa powoził rydwanem i swą lewą ręką kontrolował lejce, lecz skoro tylko usłyszał przepowiednię, że ósme dziecko jego siostry zabije go, rzucił lejce, chwycił swą siostrę za włosy i prawą ręką dobył miecza, aby ją zabić. Przedtem był tak pełen uczucia dla niej, że występował w roli jej woźnicy, lecz skoro tylko usłyszał, że jego dobro własne czy jego życie było zagrożone, zapomniał o wszelkim uczuciu i stał się jej wielkim wrogiem. Taka jest natura demonów. Nikt nie powinien ufać demonom, bez względu na potęgę ich uczuć. Poza tym nie można ufać królowi, politykowi czy kobiecie, gdyż są w stanie uczynić każdą ohydną rzecz dla swego własnego dobra. Dlatego Canakya Pandita mówi, viśvaso naiva kartavyah strisu raja-kulesu ca.

 

10.01.36   Pragnąc uspokoić Kamsę, który był tak okrutny i zawistny, że bezwstydnie chciał zabić swą siostrę, Vasudeva, który był wielką duszą i który miał zostać ojcem Krsny – przemówił do niego w ten sposób.

 

10.01.36   Znaczenie:      Vasudeva, który miał zostać ojcem Krsny, opisany został tutaj jako maha-bhaga, osoba bardzo uczciwa i rozsądna; ponieważ mimo iż Kamsa był gotów zabić jego żonę, Vasudeva zachował spokój i rozwagę. Bardzo spokojnie zaczął przemawiać do Kamsy, przedstawiając mu rozsądne argumenty. Vasudeva był wielką osobistością, ponieważ wiedział, jak uspokoić okrutną osobę i jak przebaczyć nawet najgorszemu wrogowi. Osoba, której sprzyja szczęście, nigdy nie zostaje schwytana, nawet przez tygrysy czy węże.

 

10.01.37   Vasudeva powiedział: Mój drogi szwagrze Kamso, jesteś dumą swojej rodziny, dynastii Bhoja, i wielcy bohaterowie wysławiają twoje cechy. Będąc osobą tak kwalifikowaną, jakże mógłbyś zabić kobietę, własną siostrę, i to szczególnie w dniu jej ślubu?

 

10.01.37   Znaczenie:      Zgodnie z zasadami wedyjskimi, nigdy nie można zabić bramina, starca, kobiety, dziecka czy krowy. Vasudeva podkreślił, że Devaki była nie tylko kobietą, ale członkiem rodziny Kamsy. Ponieważ teraz poślubiła Vasudevę, była para-stri, żoną innego mężczyzny i gdyby Kamsa zabił taką kobietę, nie tylko uwikłałby się w grzech, ale straciłby reputację jako król dynastii Bhoja. W ten sposób Vasudeva starał się na wiele sposobów przekonać Kamsę, by powstrzymać go od zabicia Devaki.

 

10.01.38   O wielki bohaterze, kto rodzi się, niezawodnie umrze, gdyż śmierć rodzi się wraz z ciałem. Można umrzeć dzisiaj albo za sto lat, ale każda żywa istota z pewnością umrze.

 

10.01.38   Znaczenie:      Vasudeva chciał wpoić Kamsie, że chociaż obawiał się on śmierci i wskutek tego chciał zabić nawet kobietę, to i tak nie mógł uniknąć śmierci. Śmierć jest pewna. Dlaczego więc Kamsa miałby zrobić coś, co zaszkodziłoby jego reputacji i reputacji jego rodziny? Jak potwierdza Bhagavad-gita (2.27):

 

jatasya hi dhruvo mrtyur    dhruvam janma mrtasya ca

tasmad apariharye 'rthe    na tvam śocitum arhasi

 

   "Dla tego, kto się narodził, śmierć jest pewna, a dla tego, kto umarł, nieuniknione są narodziny. Nie powinieneś zatem rozpaczać, lecz niezawodnie wypełniać swoje obowiązki." Nie należy obawiać się śmierci, lecz raczej przygotować się do następnego życia. Należy wykorzystać swój czas w tej ludzkiej formie do zakończenia procesu narodzin i śmierci. Nie znaczy to, że aby ocalić się od śmierci, należy uwikłać się w grzeszne czynności. Nie jest to rzeczą dobrą.

 

10.01.39   Kiedy obecne ciało przemienia się w pył i ponownie zostaje zredukowane do pięciu elementów – ziemi, wody, ognia, powietrza i eteru – właściciel ciała, żywa istota, automatycznie otrzymuje następne ciało z elementów materialnych, odpowiednio do swych karmicznych czynności. Obecne ciało porzuca wtedy, kiedy otrzymuje następne.

 

10.01.39   Znaczenie:      Jest to potwierdzone w Bhagavad-gicie, która prezentuje początek rozumienia duchowego.

 

dehino 'smin yatha dehe    kaumaram yauvanam jara

tatha dehantara-praptir    dhiras tatra na muhyati

 

   "Tak jak wcielona dusza bezustannie wędruje w tym ciele, od wieka chłopięcego, poprzez młodość aż do starości, podobnie przechodzi ona w inne ciało po śmierci. Zmiany takie nie zwodzą osoby zrównoważonej." (Bg. 2.13) Osoba czy zwierzę nie jest materialnym ciałem; materialne ciało jest okryciem żywej istoty. Bhagavad-gita porównuje ciało do ubrania i szczegółowo wyjaśnia, jak kolejno zmieniamy te ubrania. Tutaj potwierdzona zastała ta sama wiedza wedyjska. Żywa istota, dusza, bezustannie zmienia ciała jedno po drugim. Nawet w obecnym życiu ciało zmienia się z dziecka na chłopca, z chłopca na młodzieńca, a z młodzieńca na starca; podobnie, kiedy ciało jest zbyt stare, by dalej żyć, żywa istota porzuca je, zgodnie z prawami natury, i automatycznie otrzymuje inne ciało odpowiednio do swych karmicznych czynności, pragnień i ambicji. Następstwo to kontrolowane jest przez prawa natury i dlatego, dopóki żywa istota znajduje się pod kontrolą zewnętrznej, materialnej energii, automatycznie zachodzi proces zmian cielesnych, odpowiednio do jej czynności karmicznych. Dlatego Vasudeva chciał wpoić Kamsie, że jeżeli popełni ten grzeszny czyn zabicia kobiety, w swym następnym życiu z pewnością otrzyma ciało jeszcze bardziej podatne na cierpienia egzystencji materialnej. W ten sposób Vasudeva odwodził Kamsę od popełnienia grzesznych czynów.

    Kto popełnia grzechy z powodu ignorancji, tamo-gury, otrzymuje niższe ciało. Karanam guna-sango 'sya sad-asad-yoni-janmasu (Bg. 13.22). Są setki i tysiące różnych gatunków życia. Dlaczego istnieją ciała wyższe i niższe? Ciała te otrzymuje się odpowiednio do zanieczyszczenia materialną naturą. Jeśli ktoś w tym życiu zanieczyszczony jest przez siłę ignorancji i grzeszne czyny (duskrti), w swym życiu następnym, zgodnie z prawami natury, z pewnością otrzyma ciało pełne cierpienia. Prawa natury nie są uzależnione od kapryśnych pragnień uwarunkowanej duszy. Dlatego zawsze powinniśmy starać się obcować z sattva-guną i nie angażować się w rajo-gunę czy tamo-gunę (rajas-tamo-bhavah). Pożądliwe pragnienia i chciwość bezustannie trzymają żywą istotę w ignorancji i powstrzymują ją od wzniesienia się na platformę sattva-guny czy śuddha-sattva-guny. Rada jest taka, abyśmy usytuowali się w śuddha-sattva-gunie, w służbie oddania, gdyż w ten sposób będziemy uodpornieni na reakcje trzech sił materialnej natury.

 

10.01.40   Tak jak idący drogą człowiek najpierw stawia jedną nogę na ziemi, a później podnosi drugą, czy jak robak na roślinie warzywnej przechodzi na nowy liść i wówczas porzuca poprzedni, tak też dusza uwarunkowana przyjmuje schronienie następnego ciała i wtedy porzuca to, które miała wcześniej.

 

10.01.40   Znaczenie:      Jest to proces transmigracji duszy z jednego ciała do drugiego. W chwili śmierci, odpowiednio do jej stanu umysłowego, żywa istota przenoszona jest przez ciało subtelne – składające się z umysłu, inteligencji i ego – do innego wulgarnego ciała. Kiedy wyższe autorytety zadecydują już, jaki typ ciała wulgarnego żywa istota otrzyma, jest zmuszona, aby wejść w to ciało i wówczas automatycznie porzuca swe ciało poprzednie. Osoby tępe, które nie są na tyle inteligentne, by zrozumieć ten proces transmigracji, przyjmują za pewnik, że kiedy kończy się ciało wulgarne, to na zawsze kończy się ich życie. Osoby takie nie maja mózgu, by zrozumieć proces transmigracji Obecnie istnieje wielka opozycja przeciwko ruchowi Hare Krsna, który jest nazywany ruchem ’’prania mózgów”. Ale w rzeczywistości to tzw. naukowcy, filozofowie i inni przywódcy krajów zachodnich sa całkowicie pozbawieni mózgów. Ruch Hare Krsna próbuje wznieść takie głupie osoby poprzez oświecenie ich inteligencji, tak aby skorzystały z ludzkiego ciała. Na nieszczęście, z powodu wielkiej ignorancji, uważają ruch Hare Krsna za ruch ”prania mózgów”. Nie wiedzą, że bez świadomości Boga zmuszeni jesteśmy transmigrować z ciała do ciała. Z powodu swych diabelskich mózgów, zostaną następnie zmuszeni do przyjęcia odrażającego życia i praktycznie nigdy nie będą w stanie wyzwolić się z uwarunkowanego życia materialnej egzystencji. Werset ten wyraźnie tłumaczy, jak zachodzi taka transmigracja.

 

10.01.41   Kiedy doświadczamy jakiejś sytuacji poprzez oglądanie jej czy słuchanie o niej, rozmyślamy o tej sytuacji, spekulujemy i w ten sposób podporządkowujemy się jej, nie biorąc pod uwagę swego obecnego ciała. Podobnie, poprzez zmiany umysłu śnimy w nocy, że żyjemy w odmiennych warunkach, w odmiennych ciałach i zapominamy o swej prawdziwej pozycji. Na tej samej zasadzie porzucamy ciało i przyjmujemy inne [tatha dehantara-praptih ].

 

10.01.41   Znaczenie:      Werset ten wyraźnie wyjaśnia transmigrację duszy. Czasami zapominamy o swym obecnym ciele i myślimy o swym ciele dziecięcym, ciele z przeszłości i w jaki sposób bawiliśmy się, skakaliśmy, rozmawialiśmy itd. Kiedy ciało materialne nie nadaje się dłużej do użytku, stajemy się pyłem: "Z prochu powstałeś i w proch się obrócisz." Ale kiedy ciało ponownie miesza się z pięcioma elementami materialnymi – ziemią, wodą, ogniem, powietrzem i eterem – umysł pracuje nadal. Umysł jest subtelną substancją, za pomocą której zostaje stworzone ciało, tak jak doświadczamy tego w naszych snach i wówczas, kiedy na jawie jesteśmy pogrążeni w kontemplacji. Musimy zrozumieć, że proces spekulacji umysłowej rozwija nowy typ ciała, który w rzeczywistości nie istnieje. Jeśli ktoś jest w stanie zrozumieć naturę umysłu (manorathena) i jego myślenia, czucia i woli, wówczas z łatwością może zrozumieć, jak z umysłu rozwijają się różne ciała.

    Dlatego ruch świadomości Krsny oferuje proces czynności transcendentalnych, kiedy to umysł jest całkowicie zaabsorbowany sprawami związanymi z Krsną. Obecność duszy postrzegana jest dzięki świadomości i należy oczyścić swoją świadomość z materialnej na duchową, czyli, innymi słowy, na świadomość Krsny. To, co jest duchowe, jest wieczne, a co jest materialne jest tymczasowe. Jeśli nie mamy świadomości Krsny, nasza świadomość jest zawsze zaabsorbowana rzeczami tymczasowymi. Dlatego Krsna poleca każdemu w Bhagavad-gicie (9.34) man-mana bhava mad-bhakto mad-yaji mam namaskuru. Należy być zawsze pogrążonym w myślach o Krsnie, należy zostać jego bhaktą, zawsze angażować się w jego służbę i służyć Mu jako Najwyższemu i zawsze należy ofiarowywać Mu pokłony. W świecie materialnym zawsze jesteśmy sługą większej osoby, a w świecie duchowym naszą konstytucjonalna pozycją jest służenie Najwyższemu, największemu, param brahma. Taka jest instrukcja Śri Caitanyi Mahaprabhu. Jivera 'svarupa' haya --- krsnera 'nityadasa' (Cc. Madhya 20.108).

    Działanie w świadomości Krsny jest doskonałością życia i najwyższą doskonałością yogi. Jak Pan Krsna mówi w Bhagavad-gicie (6.47):

 

yoginam api sarvesam    mad-gatenantaratmana

śraddhavan bhajate yo mam    sa me yuktatamo matah

 

   "Zaś spośród wszystkich yoginów, ten kto zawsze trawa przy Mnie z wielką wiarą, myśli o Mnie wewnątrz siebie – wielbiąc Mnie w transcendentalnej służbie miłości – jest najbardziej zjednoczony ze Mną w yodze i jest najwyższym ze wszystkich. Takie jest Moje zdanie."

    Stan umysłu, który chwieje się pomiędzy sankalpą i vikalpą, przyjmowaniem i odrzucaniem czegoś, ma duże znaczenie, jeśli chodzi o przeniesienie duszy do innego materialnego ciała w czasie śmierci.

 

yam yam vapi smaran bhavam    tyajaty ante kalevaram

tam tam evaiti kaunteya    sada tad-bhava-bhavitah

 

   "Jaki stan istnienia pamięta ten, kto porzuca swoje ciało, o synu Kunti, taki stan bez wątpienia osiągnie.” (Bg. 8.6)  Dlatego należy wyszkolić umysł w systemie bhakti-yogi, jak zrobił to Maharaja Ambarisa, który zawsze pozostawał w świadomości Krsny. Sa vai manah krsna-padaravindayoh. Dwadzieścia cztery godziny na dobę należy skupiać swój umysł na lotosowych stopach Krsny. Jeśli umysł jest skupiony na lotosowych stopach Krsny, czynności wszystkich innych zmysłów będą zaangażowane w służbę dla Krsny. Hrsikena hrsikeśa-sevanam bhaktir ucyate: służenie Hrsikeśy, panu zmysłów, oczyszczonymi zmysłami jest nazywane bhakti. Ci, którzy bezustannie angażują się w służbę oddania, usytuowani są w stanie transcendentalnym, ponad materialnymi siłami natury. Jak Krsna mówi w Bhagavad-gicie (14.26):

 

mam ca yo 'vyabhicarena    bhakti-yogena sevate

sa gunan samatityaitan    brahma-bhuyaya kalpate

 

   "Kto całkowicie angażuje się w służbę oddania, kto nie upada w żadnych okolicznościach, ten od razu przekracza guny natury i wznosi się na płaszczyznę Brahmana." Sekret sukcesu należy poznać z literatury wedyjskiej, szczególnie, kiedy śmietanka wiedzy wedyjskiej prezentowana jest przez Bhagavad-gitę taką jaka jest.

    Ponieważ ostatecznie umysł kontrolowany jest przez Najwyższą Osobę Boga, Krsnę, istotne jest słowo apasmrtih. Zapomnienie o swojej własnej tożsamości nazywane jest apasmrtih. To apasmrtih może być kontrolowane przez Najwyższego Pana, gdyż Pan mówi, mattah smrtir jnanam apohanam ca: "Ode Mnie pochodzi pamięć, wiedza i zapomnienie." Zamiast pozwolić nam zapomnieć o naszej prawdziwej pozycji, Krsna może ożywić naszą oryginalną tożsamość w chwili śmierci, chociaż nawet umysł może być chwiejny. Mimo iż w czasie śmierci umysł może nie być sprawny, Krsna daje bhakcie schronienie u Swych lotosowych stóp. Więc kiedy bhakta porzuca ciało, umysł nie zabiera go do następnego materialnego ciała (tyaktva deham punar janma naiti mam eti); Krsna zabiera bhaktę do tego miejsca, gdzie oddaje się Swoim rozrywkom (mam eti), jak wyjaśniliśmy to już w poprzednich wersetach. Dlatego nasza świadomość musi być zawsze zaabsorbowana Krsną, a wówczas nasze życie będzie sukcesem. W przeciwnym razie umysł przeniesie duszę do innego materialnego ciała. Dusza umieszczona zostanie w nasieniu ojca i przeniesiona do łona matki. Nasienie i jajeczko stwarzają określony typ ciała odpowiadający formie ojca i matki i kiedy ciało jest dojrzałe, w ciele tym ujawnia się dusza i rozpoczyna nowe życie. Jest to proces transmigracji duszy z jednego ciała do innego (tatha dehantara-praptih). Na nieszczęście, osoby mniej inteligentne sądzą, że kiedy ciało znika, wszystko jest skończone. Cały świat jest zwodzony przez takich głupców i drani. Ale jak oznajmia Bhagavad-gita (2.20), na hanyate hanyamane śarire. Dusza nie umiera wraz ze zniszczeniem ciała, przyjmuje ona inne ciało.

 

10.01.42   W chwili śmierci otrzymujemy określone ciało odpowiednio do myślenia, czucia i woli umysłu. Innymi słowy, ciało rozwija się stosownie do czynności umysłu. Zmiany ciała spowodowane są zmiennością umysłu, gdyż w przeciwnym razie dusza mogłaby pozostać w swym oryginalnym ciele duchowym.

 

10.01.42   Znaczenie:      Można bez trudu zrozumieć, że umysł jest zawsze chwiejny, zmieniając swą cechę myślenia, czucia i woli. Wyjaśnił to Arjuna w Bhagavad-gicie (6.34.):

 

cancalam hi manah krsna    pramathi balavad drdham

tasyaham nigraham manye    vayor iva suduskaram

 

Umysł jest cancala, chwiejny i gwałtownie się zmienia. Arjuna przyznał, że kontrolowanie umysłu nie jest w ogóle możliwe; było by to tak trudne, jak kontrolowanie wiatru. Na przykład, gdy ktoś był w łodzi poruszającej się zgodnie z wiatrem po rzece czy morzu, a wiatr byłby nieujarzmiony, niezwykle trudno byłoby kontrolować kołyszącą się łódź. Mogłaby się ona nawet wywrócić. Zatem, w bhava-samudra, oceanie spekulacji umysłowej i transmigracji w różnych rodzajach ciał, należy najpierw kontrolować umysł.

    Umysł można kontrolować poprzez regularną praktykę, i taki jest cel systemu yogi (abhyasa-yoga-yuktena). Lecz szczególnie w tym wieku Kali istnieje ryzyko niepowodzenia w systemie yogi, ponieważ system yogi używa sztucznych środków. Jeśli jednakże umysł jest zaangażowany  w bhakti-yogę, to dzięki łasce Krsny można go z łatwością kontrolować. Dlatego Pan Caitanya Mahaprabhu polecił, harer nama harer nama harer namaiva kevalam. Należy bezustannie intonować święte imię Pana, gdyż święte imię Pana nie jest różne od Hari, Najwyższej Osoby.

    Poprzez bezustanne intonowanie mantry Hare Krsna, można skupić umysł na lotosowych stopach Krsny (sa vai manah krsna-padaravindayoh) i w ten sposób osiągnąć doskonałość yogi. W przeciwnym razie chwiejny umysł będzie krążył na platformie spekulacji umysłowej dla zadowalania zmysłów albo będzie transmigrować z jednego typu ciała do innego, jako że umysł wyszkolony jest jedynie w odniesieniu do materialnych elementów, czyli innymi słowy, w zadowalaniu zmysłów, które jest fałszywe. Mya-sukhaya bharam udvahato vimudhan (Bhag. 7.9.43). Łotry (vimudhan), kontrolowane przez spekulację umysłową, robią wielkie aranżacje, by tymczasowo cieszyć się tym życiem, lecz w czasie śmierci, kiedy wszystko zostanie zabrane przez zewnętrzną energię Krsny (mrtyuh sarva-haraś caham), będą musiały porzucić ciało. W tym momencie traci się wszystko, cokolwiek stworzyło się w ciągu życia i będąc zmuszonym przez materialną naturę, trzeba automatycznie przyjąć nowe ciało. W tym życiu ktoś mógł skonstruować wysoki drapacz chmur, lecz w następnym życiu, z powodu swej mentalności, może będzie musiał przyjąć ciało kota, psa, drzewa czy może półboga. Zatem ciało oferowane jest przez prawa materialnej natury. Karanam guna-sango 'sya sad-asad-yoni-janmasu (Bg. 13.22). Dusza rodzi się w niższych i wyższych gatunkach życia jedynie z powodu swego obcowania z trzema cechami materialnej natury.

 

urdhvam gacchanti sattva-stha    madhye tisthanti rajasah

jaghanya-guna-vrtti-stha    adho gacchanti tamasah

 

   "Będąc w gunie dobroci, stopniowo wznieść się można na planety niebiańskie; guna pasji zatrzymuje na tych ziemskich planetach. A ci, którzy pogrążeni są w obrzydliwej ignorancji, schodzą do światów piekielnych" (Bg. 14.18)

    Konkludując, ruch świadomości Krsny pełni najwyższą działalność dobroczynną dla społeczeństwa ludzkiego. Rozsądna część społeczeństwa ludzkiego musi zatem przyjąć ten ruch bardzo poważnie dla korzyści całej ludzkości. Aby wyzwolić się z powtarzających się narodzin i śmierci, należy oczyścić swą świadomość. Sarvopadhi-vinirmuktam tat-paratvena nirmalam .Należy uwolnić się od wszelkich desygnatów – "Jestem Amerykaninem", "Jestem Hindusem", "Jestem tym", "Jestem tamtym" – i wznieść się na platformę zrozumienia, że oryginalnym panem jest Krsna, a my jesteśmy Jego wiecznymi sługami. Kiedy zmysły zostają oczyszczone i zaangażowane w służbę dla Krsny, osiąga się najwyższą doskonałość. Hrsikena hrsikeśa-sevanam bhaktir ucyate. Ruch świadomości Krsny jest ruchem bhakti-yogi. Vairagya-vidya-nija-bhakti-yoga. Przestrzegając zasad tego ruchu można uwolnić się od materialnych tworów umysłu i usytuować się na oryginalnej platformie wiecznego związku pomiędzy żywą istotą a Najwyższą Osoba Boga, jako sługa i pan. To, w skrócie, jest celem ruchu świadomości Krsny.

 

10.01.43   Kiedy ciała świetlne na niebie, takie jak Księżyc, Słońce i gwiazdy, odbijają się w takich płynach, jak olej lub woda, z powodu ruchu wiatru wydają się mieć różne kształty: czasami okrągłe, czasami długie itd. Podobnie, kiedy żywa istota, dusza, zaabsorbowana jest materialnymi myślami, z powodu ignorancji utożsamia się z różnymi manifestacjami. Innymi słowy, z powodu agitacji wywołanej siłami materialnej natury oszołomiona jest poprzez twory umysłu.

 

10.01.43   Znaczenie:      Werset ten jest dobrym przykładem, dzięki któremu można zrozumieć różne pozycje wiecznej duszy w materialnym świecie i to, w jaki sposób dusza przyjmuje różne ciała (dehantara-praptih). Księżyc jest nieruchomy i jest jeden, ale gdy odbija się w wodzie albo w oleju, z powodu ruchów wiatru zdaje się przyjmować różne kształty. Podobnie, dusza jest wiecznym sługą Krsny, Najwyższej Osoby Boga, lecz kiedy zostaje umieszczona w materialnych siłach natury, przyjmuje różne ciała, czasami jako półbóg, czasami jako człowiek, pies, drzewo itd. Pod wpływem mayi, złudnej mocy Najwyższej Osoby Boga, żywa istota sądzi, że jest tą osobą, tamtą osobą, Amerykaninem, Hindusem, kotem, psem, drzewem czy czymkolwiek. To nazywane jest mayą. Kiedy ktoś uwalnia się od tego oszołomienia i rozumie, że dusza nie należy do żadnego kształtu tego materialnego świata, usytuowany jest wówczas na platformie duchowej (brahma-bhuta).

    Realizacja ta czasami wyjaśniana jest jako nirakara, czyli bezforemność. Ta bezforemność nie oznacza jednakże, że dusza nie ma formy. Dusza posiada formę, lecz zewnętrzna, agitująca forma, którą przyjmuje z powodu materialnego zanieczyszczenia, jest fałszywa. Podobnie, Bóg również opisany jest jako nirakara, co oznacza, że Bóg nie ma żadnej materialnej formy, lecz jest sac-cid-ananda-vigraha. Żywa istota jest integralną cząstką najwyższej sac-cid-ananda-vigraha, lecz te materialne formy są tymczasowe, czyli złudne. Zarówno żywa istota, jak i Najwyższy Pan mają oryginalne, duchowe formy (sac-cid-ananda-vigraha), ale Pan, Najwyższy, nie zmienia Swej formy. Pan pojawia się takim, jakim jest, podczas gdy żywa istota pojawia się dlatego, że materialna natura zmusza ją do przyjmowania różnych form. Kiedy żywa istota otrzymuje te różne formy, utożsamia się z nimi, a nie ze swą oryginalną, duchową formą. Skoro tylko żywa istota powraca do swej oryginalnej, duchowej formy i zrozumienia, natychmiast podporządkowuje się formie najwyższej, Osobie Boga. Wyjaśnione jest to w Bhagavad-gicie (7.19). Bahunam janmanam ante jnanavan mam prapadyate. Kiedy żywa istota, po wielu, wielu narodzinach w różnych formach, powraca do swej oryginalnej formy świadomości Krsny, podporządkowuje się lotosowym stopom najwyższej formy, Krsnie. To jest wyzwolenie. Jak Pan mówi w Bhagavad-gicie (18.54):

 

brahma-bhutah prasannatma    na śocati na kanksati

samah sarvesu bhutesu    mad-bhaktim labhate param

 

   "Ten, kto jest usytuowany w taki transcendentalny sposób – od razu realizuje Najwyższego Brahmana i staje się w pełni radosny. Nie rozpacza nigdy ani niczego nie pragnie, jednakowo ustosunkowanym będąc do każdej żywej istoty. W tym stanie osiąga czystą służbę oddania dla Mnie." Podporządkowanie się najwyższej formie jest rezultatem bhakti. Ta bhakti, czyli zrozumienie swej własnej pozycji, jest całkowitym wyzwoleniem. Dopóki ktoś jest pod wpływem bezosobowego zrozumienia Absolutnej Prawdy, nie posiada on czystej wiedzy, lecz nadal musi dążyć do osiągnięcia takiej wiedzy. Kleśo 'dhikataras tesam avyaktasakta-cetasam (Bg. 12.5). Chociaż ktoś może być zaawansowany duchowo, to jeśli jest przywiązany do bezosobowej cechy Absolutnej Prawdy, nadal musi bardzo ciężko pracować, jak wskazują na to słowa kleśo 'dhikatarah, które oznaczają "większe cierpienie." Jednakże bhakta z łatwością osiąga swą oryginalną pozycję w formie duchowej i rozumie Najwyższą Osobę Boga w Jego oryginalnej formie.

    Krsna osobiście wyjaśnia formy żywych istot w Drugim Rozdziale Bhagavad-gity, gdzie wyraźnie mówi do Arjuny, że On, Arjuna i wszystkie inne żywe istoty, które poprzednio były w swych oryginalnych formach, są oddzielnymi indywidualnymi istotami. Były indywidualnościami w przeszłości, są nimi obecnie i w przyszłości wszystkie zachowają swoje indywidualne formy. Jedyna różnica polega na tym, że uwarunkowana żywa istota pojawia się w różnych materialnych formach, podczas gdy Krsna pojawia się w Swej oryginalnej formie duchowej. Na nieszczęście osoby, które nie są zaawansowane w duchowym rozumieniu, sądzą, że Krsna jest niczym jeden z nich i że Jego forma jest niczym ich materialne formy. Avajananti mant mudha manusim tanum aśritam (Bg. 9.11). Krsna nigdy nie jest zarozumiały z powodu materialnej wiedzy i dlatego jest zwany acyuta, podczas gdy żywe istoty upadają i są agitowane przez naturę materialną. Taka jest różnica pomiędzy Najwyższym Panem a żywymi istotami.

    W związku z tym należy zauważyć, że Vasudeva, który był usytuowany na pozycji transcendentalnej, poradził Kamsie, by nie popełniał dalszych grzesznych czynów. Kamsa, reprezentant demonów, był zawsze gotów zabić Krsnę, czyli Boga, podczas gdy Vasudeva reprezentuje osobę usytuowaną transcendentalnie, dającą narodziny Krsnie (Vasudeva jest synem Vasudevy). Vasudeva pragnął, by jego szwagier Kamsa zrezygnował z grzesznego czynu zabicia swej siostry, gdyż rezultatem takiej agitacji przez materialną naturę byłoby to, że Kamsa musiałby przyjąć ciało, w którym cierpiałby bezustannie. W innym miejscu w Śrimad-Bhagavatam (5.5.4), Rsabhadeva również mówi:

 

na sadhu manye yata atmano 'yam

asann api kleśada asa dehah

 

Dopóki żywa istota jest uwikłana w karmiczne czynności tzw. szczęścia i niedoli, będzie otrzymywała określone ciała, w których będzie poddawana trzem rodzajom cierpień z powodu materialnej natury (tri-tapa-yantrana). Zatem osoba inteligentna musi uwolnić się od wpływu trzech sił materialnej natury i ożywić swe oryginalne ciało duchowe poprzez zaangażowanie się w służbę dla Najwyższej Osoby, Krsny. Dopóki ktoś jest materialnie przywiązany, dopóty musi, przyjmować proces narodzin, śmierci, starości i choroby. Dlatego rada jest taka, by osoba inteligentna, zamiast uwikływać się w tzw. dobre i złe czynności karmiczne, zaangażowała swe życie w czynienie postępu w świadomości Krsny, tak aby zamiast przyjmować następne materialne ciało (tyaktva deham punar janma naiti), mogła powrócić do domu, z powrotem do Boga.

 

10.01.44   Zatem, skoro następstwem zawistnych, bezbożnych czynów jest ciało, w którym musimy cierpieć w swym następnym życiu, dlaczego więc działać bezbożnie? Mając na względzie swe własne dobro, nie należy zazdrościć nikomu, gdyż zazdrosna osoba musi zawsze żyć w strachu, że spotka ją krzywda ze strony jej wrogów, czy to w tym życiu czy w następnym.

 

10.01.44   Znaczenie:      Zamiast być wrogo nastawionym do innych żywych istot, należy działać pobożnie przez angażowanie się w służbę dla Najwyższego Pana i w ten sposób uniknąć straszliwych sytuacji zarówno w tym życiu, jak i w następnym. W związku z tym duże znaczenie ma następująca instrukcja moralna wielkiego polityka Canakya Pandity :

 

tyaja durjana-samsargam    bhaja sadhu-samagamam

kuru punyam aho ratram    smara nityam anityatam

 

Należy porzucić towarzystwo diabłów i niewielbicieli i zawsze obcować z bhaktami i świętymi osobami. Należy zawsze postępować pobożnie, uważając to życie za tymczasowe i nie być przywiązanym do tymczasowego szczęścia i niedoli. Ruch świadomości Krsny naucza całe ludzkie społeczeństwo tej zasady stawania się świadomym Krsny i w ten sposób definitywnego rozwiązania problemów życia (tyaktva deham punar janma naiti mam eti so 'rjuna).

 

10.01.45   Jako twa młodsza siostra, ta biedna dziewczyna Devaki jest niczym twa własna córka i zasługuje na to, byś troskliwie ją chronił. Jesteś miłosierny, nie powinieneś więc jej zabijać. W istocie, zasługuje ona na twe uczucie.

 

10.01.46   Śukadeva Gosvami kontynuował: O najlepszy z dynastii Kuru, Kamsa był straszliwie okrutny i w rzeczywistości był zwolennikiem Raksasów. Dlatego swymi dobrymi instrukcjami Vasudeva nie mógł go ani uspokoić, ani zastraszyć. Nie dbał o następstwa grzesznych czynów ani w tym życiu, ani w następnym.

 

10.01.47   Kiedy Vasudeva ujrzał, że Kamsa był zdecydowany zabić swoje siostrę Devaki, zaczął głęboko się zastanawiać. Mając na uwadze bliskie niebezpieczeństwo śmierci, obmyślił inny plan powstrzymania Kamsy.

 

10.01.47   Znaczenie:      Chociaż Vasudeva widział, że jego żonie Devaki zagraża niebezpieczeństwo śmierci, był przekonany o swym powodzeniu, ponieważ w chwili jego narodzin półbogowie uderzali w bębny i kotły. Dlatego spróbował innego sposobu ocalenia Devaki.

 

10.01.48   Kiedy zagraża śmierć, rozsądna osoba – dopóki ma siłę cielesną i inteligencję – powinna starać się jej uniknąć. Jest to obowiązkiem każdej wcielonej osoby. Ale jeśli pomimo wszelkich wysiłków nie uda się jej uniknąć śmierci, wina nie leży po jej stronie.

 

10.01.48   Znaczenie:      Rzeczą naturalną dla osoby, która przedwcześnie staje w obliczu śmierci, jest czynienie wszystkiego, co w jej mocy, by się od niej uchronić. Jest to obowiązkiem. Chociaż śmierć jest rzeczą pewną, każdy powinien strać się jej uniknąć i stawiać jej opór, ponieważ każda żywa dusza jest z natury wieczna. Ponieważ śmierć jest karą wymierzam w potępionym życiu materialnej egzystencji, kultura wedyjska zasadza się na unikaniu śmierci (tyaktva deham punar janma naiti). Każdy powinien starać się uniknąć śmierci i ponownych narodzin poprzez kultywowanie życia duchowego i nie powinien poddawać się śmierci bez walki o przeżycie. Kto nie stara się powstrzymać śmierci, ten nie jest inteligentną istotą ludzką. Ponieważ Devaki stanęła twarzą w twarz z nieuniknioną śmiercią, obowiązkiem Vasudevy było ocalenie jej i właśnie to starał się uczynić, najlepiej jak potrafił. Dlatego zastanawiał się nad innym sposobem podejścia Kamsy, tak by Devaki mogła zostać ocalona.

 

10.01.49-50   Vasudeva rozważał w ten sposób: Przez oddanie wszystkich moich synów Kamsie – który jest uosobieniem śmierci – ocalę życie Devaki. Może Kamsa umrze przed ich narodzinami albo, skoro już pisana jest mu śmierć z rąk mego syna, być może jeden z mych synów go zabije. Na razie obiecam Kamsie, że oddam mu moich synów, tak by porzucił swą bezpośrednią groźbę, a jeśli umrze w odpowiednim czasie, nie będę się musiał niczego obawiać.

 

10.01.49-50   Znaczenie:      Vasudeva pragnął ocalić życie Devaki, obiecując Kamsie, że odda mu swych synów. Myślał, "W przyszłości Kamsa może umrzeć albo mogę nie spłodzić żadnych synów. A nawet jeśli narodzi się jakiś syn i oddam go Kamsie, może Kamsa zginie z jego ręki, gdyż za sprawą opatrzności wszystko może się zdarzyć. Bardzo trudno jest zrozumieć, w jaki sposób opatrzność aranżuje rzeczy." Tak więc Vasudeva postanowił, iż obieca Kamsie; że odda mu swych synów, aby w ten sposób ocalić Devaki od grożącego niebezpieczeństwa śmierci.

 

10.01.51   Kiedy ogień, z pewnej niewidocznej przyczyny, przeskakuje jeden kawałek drewna i podpala następny, przyczyną tego jest opatrzność. Podobnie, gdy żywa istota porzuca jeden rodzaj ciała i przyjmuje inny, to nie ma innej tego przyczyny poza niewidzialną opatrznością.

 

10.01.51   Znaczenie:      Kiedy w wiosce wybucha ogień, czasami przeskakuje on ponad jednym domem i pali następny. Podobnie, również podczas pożaru leśnego czasami płomień przeskakuje nad jednym drzewem i zapala następne. Nikt nie jest w stanie powiedzieć, dlaczego tak się dzieje. Można podawać jakieś wymyślone powody, dlaczego najbliższe drzewo czy dom nie zajęły się od ognia, podczas gdy zapaliło się drzewo czy dom w odległym miejscu, lecz w rzeczywistości przyczyną tego jest przeznaczenie. Taki sam powód istnieje w przypadku transmigracji duszy i tak ktoś, kto jest pierwszym ministrem w tym życiu, w następnym może zostać psem. Działania niewidocznego przeznaczenia nie można stwierdzić za pomocą praktycznej, eksperymentalnej wiedzy, i dlatego należy zadowolić się uzasadnieniem, że wszystko dzieje się za sprawą najwyższej opatrzności.

 

10.01.52   Po rozważeniu tej sprawy na tyle, na ile pozwoliła mu posiadana przez niego wiedza, Vasudeva z wielkim szacunkiem przedstawił swą propozycję grzesznemu Kamsie.

 

10.01.53   Umysł Vasudevy był pełen niepokoju, ponieważ jego żona znajdowała się w niebezpieczeństwie, lecz aby zadowolić okrutnego bezwstydnego i grzesznego Kamsę, uśmiechając się przemówił do niego w ten sposób.

 

10.01.53   Znaczenie:      W niebezpiecznej sytuacji czasami musimy działać dwuznacznie, tak jak uczynił to Vasudeva, chcąc ocalić swą żonę. Materialny świat jest skomplikowany, i aby wypełnić swe obowiązki, nie można uniknąć takiej właśnie taktyki. Vasudeva uczynił wszystko, co było w jego mocy, by ocalić swą żonę, aby mogła urodzić Krsnę. Dowodzi to, że aby chronić Krsnę i Jego interesy, można działać dwuznacznie. Zgodnie z przepowiednią Krsna miał pojawić się z Vasudevy i Devaki, by zabić Kamsę. Dlatego Vasudeva musiał uczynić wszystko, by uratować tę sytuację. Chociaż Krsna zaaranżował już wszystkie mające nastąpić wydarzenia, bhakta musi robić wszystko, co w jego mocy, by służyć celowi Krsny. Krsna Sam jest wszechpotężny, ale to nie oznacza, że w związku z tym bhakta może być leniwy i pozostawiać wszystko Jemu. Również w Bhagavad-gicie spotykamy tę instrukcję. Chociaż Krsna robił wszystko dla Arjuny, Arjuna nigdy nie siedział bezczynnie, niczym łagodny dżentelmen. Raczej robił wszystko, co w jego mocy, by stoczyć bitwę i odnieść zwycięstwo.

 

10.01.54   Vasudeva powiedział: O najlepszy z rozsądnych, zgodnie z tym, co przepowiedział niewidoczny omen, nie musisz się niczego obawiać ze strony swej siostry Devaki. Przyczyną twej śmierci będą jej synowie. Ale obiecuję, że kiedy urodzi ona synów, których się tak obawiasz, oddam ich wszystkich tobie.

 

10.01.54   Znaczenie:      Kamsa obawiał się istnienia Devaki, ponieważ gdy będzie brzemienna po raz ósmy, narodzi syna, który go zabije. Dlatego Vasudeva, aby zapewnić swemu szwagrowi najwyższe bezpieczeństwo, obiecał mu przynieść wszystkich swoich synów. Nie będzie czekał na narodziny ósmego syna ale już od samego początku odda w ręce Kamsy wszystkich synów zrodzonych z Devaki. Była to najbardziej optymalna propozycja, jaką Vasudeva oferował Kamsie.

 

10.01.55   Śrila Śukadeva Gosvami kontynuował: Logiczne argumenty Vasudevy przekonały Kamsą, który mając pełną wiarę w jego słowa, odstąpił od zamiaru zabicia swej siostry. Vasudeva, zadowolony z Kamsy, uspokoił go ponownie i wszedł do swego domu.

 

10.01.55   Znaczenie:      Chociaż Kamsa był grzesznym demonem, ufał, że Vasudeva nigdy nie złamie swego słowa. Czysty bhakta, taki jak Vasudeva, ma tak wspaniały charakter, że nawet tak wielki demon, jak Kamsa mocno wierzył w jego słowa i był usatysfakcjonowany. Yasyasti bhaktir bhagavaty akincana sarvair gunais tatra samasate surah (Bhag. 5.18.12). Bhakta posiada wszelkie dobre cechy, do tego stopnia, że nawet Kamsa uwierzył w słowa Vasudevy i nie wątpił w nie.

 

10.01.56   Następnie każdego roku Devaki, matka Boga i wszystkich półbogów, rodziła dziecko. W ten sposób urodziła kolejno ośmiu synów i córkę o imieniu Subhadra.

 

10.01.56   Znaczenie:      Mistrz duchowy czasami sławiony jest jako sarva-devamayo guruh (Bhag. 11.7.27). Dzięki łasce guru, mistrza duchowego, można zrozumieć różnego rodzaju devy. Słowo deva odnosi się do Boga, Najwyższej Osoby Boga, będącego oryginalnym źródłem wszystkich półbogów, którzy również są zwani devami. W Bhagavad-gicie (10.2) Pan mówi, aham adir hi devanam: "Ja jestem źródłem wszystkich devów." Najwyższy Pan, Visnu, Oryginalna Osoba, ekspanduje w różne formy. Tad aiksata bahu syam (Chandogya Upanisad 6.2.3). Sam rozprzestrzenił się w wielu. Advaitam acyutam anadim ananta-rupam (Brahma-samhita 5.33). Istnieją różne rodzaje form, znane jako svamśa i vibhinnamśa. Ekspansje svamśa, czyli visnu-tattvy, są Najwyższą Osobą Boga, podczas gdy vibhinnamśa jiva-tattvy, czyli integralnymi cząstkami Pana (mamaivamśo jiva-loke jiva-bhutah sanatanah). Jeśli przyjmiemy Krsnę jako Najwyższą Osobę Boga i wielbimy Go, automatycznie wielbimy także wszystkie cząstki i ekspansje Pana. Sarvarhanam acyutejya (Bhag. 4.31.14). Krsna jest znany jako Acyuta (senayor ubhayor madhye ratham sthapaya me 'cyuta). Poprzez wielbienie Acyuty, Krsny, automatycznie wielbi się wszystkich półbogów. Nie ma potrzeby oddzielnego wielbienia ani visnu-tattvy, ani jiva-tattvy. Kto koncentruje się na Krsnie, wielbi każdego. Zatem, ponieważ matka Devaki narodziła Krsnę, opisana jest tutaj jako sarva-devata.

 

10.01.57   Vasudeva był bardzo zaniepokojony z powodu obawy, że stanie się kłamcą, jeśli złamie swe obietnicę. Toteż z wielkim bólem oddał w ręce Kamsy swego pierworodnego syna, o imienin Kirtiman.

 

10.01.57   Znaczenie:      W systemie wedyjskim, kiedy tylko rodzi się dziecko, szczególnie dziecko płci męskiej, ojciec wzywa uczonych braminów i odpowiednio do horoskopu dziecka, natychmiast otrzymuje ono imię. Ceremonia ta nazywana jest nama-karana. Jest dziesięć różnych samskar, czyli metod oczyszczających, przyjmowanych w systemie varnaśrama-dharmy, i ceremonia nadania imienia jest jedną z nich. Chociaż Vasudeva miał oddać swego pierwszego syna w ręce Kamsy, spełnił ceremonię nama-karana i w ten sposób dziecko otrzymało imię Kirtiman. Takie imiona dawane są po narodzinach.

 

10.01.58   Cóż może być bolesnego dla świętych osób, które ściśle trzymają się prawdy? Czyż czyści bhaktowie, którzy znają Najwyższego Pana jako substancję, mogliby nie być niezależni? Jakie czyny mogą być zakazane dla osób najniższego charakteru? A czego osoby w pełni podporządkowane lotosowym stopom Pana Krsny nie mogłyby porzucić dla Niego?

 

10.01.58   Znaczenie:      Skoro Kamsę miał zabić ósmy syn Devaki, można by zapytać, czy Vasudeva musiał oddawać mu swoje pierwsze dziecko? Odpowiedź jest taka, że Vasudeva obiecał Kamsie, iż odda mu wszystkie dzieci Devaki. Będąc asurą, Kamsa nie wierzył, że zabije go ósme dziecko; pewien był, że może zabić go którekolwiek z dzieci Devaki. Aby więc ocalić Devaki, Vasudeva obiecał Kamsie, że odda mu każde dziecko, bez względu na to, czy będzie ono dziewczynką czy chłopcem. Z innego punktu widzenia, Vasudeva i Devaki byli bardzo zadowoleni, kiedy zrozumieli, że Najwyższa Osoba Boga, Krsna, pojawi się jako ich ósmy syn. Vasudeva, czysty bhakta Pana, z niecierpliwością wyczekiwał na pojawienie się Krsny z ósmej ciąży Devaki. Dlatego też chciał szybko, oddać wszystkie dzieci, tak aby przyszła kolej na ósme dziecko, to znaczy, by pojawił się Krsna. Każdego roku płodził dziecko, tak by jak najszybciej przyszła kolej na pojawienie się Krsny.

 

10.01.59   Mój drogi królu Pariksicie, Kamsa był bardzo szczęśliwy, gdy ujrzał, że prawdomówny Vasudeva całkowicie dotrzymał swego słowa i był zupełnie zrównoważony oddając mu dziecko. Dlatego, uśmiechając się, przemówił w ten sposób.

 

10.01.59   Znaczenie:      W wersecie tym bardzo ważne jest słowo samatvam. Samatvam odnosi się do tego, kto jest zawsze zrównoważony, niezaniepokojony ani z powodu szczęścia, ani niedoli. Vasudeva był tak bardzo zrównoważony, że nawet w najmniejszym stopniu nie wyglądał na zaniepokojonego, gdy oddawał swe pierwsze dziecko w ręce Kamsy, by ten je zabił. W Bhagavad-gicie (2.56) jest powiedziane, duhkhesv anudvigna-manah sukhesu vigata-sprhah. W świecie materialnym nie należy zbytnio pragnąć być szczęśliwym ani też nie należy być bardzo zaniepokojonym z powodu materialnych niedoli. Pan Krsna poradził Arjunie:

 

matra-sparśas tu kaunteya    śitosna-sukha-duhkha-dah

agamapayino 'nityas    tams titiksasva bharata

 

   "O synu Kunti, okresowe pojawianie się szczęścia i niedoli i ich znikanie we właściwym czasie jest jak nadchodzenie i przemijanie zimowych i letnich pór roku. Wynikają one z percepcji zmysłowej, o potomku Bharaty, i należy nauczyli się znosić je bez niepokoju." (Bg. 2.14) Dusza samozrealizowana nigdy nie jest zaniepokojona z powodu tzw. nieszczęścia czy szczęścia, a szczególnie jest to prawdą w przypadku tak wzniosłego bhakty, jak Vasudeva, który jest tego praktycznym przykładem. Vasudeva nie był wcale zaniepokojony, kiedy oddawał swe pierwsze dziecko Kamsie, by ten je zabił.

 

10.01.60   O Vasudevo; możesz zabrać swoje dziecko i wrócić do domu. Nie obawiam się twego pierwszego dziecka. Interesuje mnie ósme dziecko, które narodzi się z ciebie i Devaki, gdyż zgodnie z przeznaczeniem mam zginąć z jego ręki.

 

10.01.61   Vasudeva zgodził się na to i zabrał dziecko do domu, ale ponieważ Kamsa był nieobliczalną osobą bez charakteru, Vasudeva wiedział, że nie może polegać na jego słowie.

 

10.01.62-63   Mieszkańcy Vrndavany, na czele z Nandą Maharają, towarzyszący mu pasterze i ich żony, jak również potomkowie dynastii Vrsni, na czele z Vasudevą oraz Devaki i inne kobiety z dynastii Yadu, nie byli nikim innym, jak półbogami z planet niebiańskich. Przyjaciele, krewni i osoby życzliwe tak dla Nandy Maharajy, jak i Vasudevy i nawet ci, którzy pozornie byli zwolennikami Kamsy, wszyscy byli półbogami.

 

10.01.62-63   Znaczenie:      Jak już mówiliśmy o tym poprzednio, Najwyższa Osoba Boga, Visnu, poinformował Pana Brahmę, że Pan Krsna osobiście pojawi się, aby uśmierzyć cierpienie na Ziemi. Pan polecił wszystkim mieszkańcom planet niebiańskich, aby narodzili się w różnych rodzinach dynastii Yadu i Vrsni oraz we Vrndavanie. Obecny werset informuje nas, że wszyscy członkowie i przyjaciele dynastii Yadu, dynastii Vrsni, Nanda Maharaja i gopa, zstąpili z planet niebiańskich, aby ujrzeć rozrywki Pana. Jak potwierdza Bhagavad-gita (4.8), rozrywki Pana składają się z paritranaya sadhunam vinaśaya ca duskrtam – wybawiania bhaktów i zabijania demonów. Aby zademonstrować te czyny, Pan przywołał bhaktów z różnych części wszechświata.

    Jest wielu bhaktów, którzy wznoszą się na wyższe systemy planetarne.

 

prapya punya-krtam lokan    usitva śaśvatih samah

śucinam śrimatam gehe    yoga-bhrasto 'bhijayate

 

   "Yogin, który nie odniósł sukcesu, po wielu, wielu latach przyjemności na planetach pobożnych żywych istot, rodzi się w rodzinie prawych ludzi albo w bogatej rodzinie arystokratycznej." (Bg. 6.41) Niektórzy bhaktowie, którym nie udało się dokończyć procesu służby oddania, promowani są na planety niebiańskie, na które wznoszą się osoby pobożne. Po doznawaniu tam przyjemności, mogą zostać bezpośrednio promowani do miejsca, gdzie odbywają się rozrywki Pana. Przed pojawieniem się Pana Krsny mieszkańcy planet niebiańskich zostali zaproszeni do oglądania rozrywek Pana, i wskutek tego powiedziane jest tutaj, że członkowie dynastii Yadu i Vrsni oraz mieszkańcy Vrndavany byli półbogami albo tak dobrymi, jak półbogowie. Nawet osoby; które pozornie pomagały Kamsie w jego działaniu, pochodziły z wyższych systemów planetarnych. Uwięzienie i wyzwolenie Vasudevy oraz zabicie różnych demonów – były to manifestacje rozrywek Pana, a ponieważ bhaktowie czerpią przyjemność, gdy osobiście oglądają takie czynności, wszyscy zostali zaproszeni, aby narodzili się jako przyjaciele i krewni tych rodzin. Jak potwierdzają modlitwy Kunti (Bhag. 1.8.19), nato natya-dharo yatha. Pan miał odegrać rolę zabójcy demonów oraz przyjaciela, syna i brata Swych bhaktów, i dlatego przywołani zostali wszyscy ci bhaktowie.

 

10.01.64   Pewnego razu wielki mędrzec Narada Muni odwiedził Kamsę i powiadomił go o tym, że wkrótce zostaną zabite demoniczne osoby, które były wielkim ciężarem dla Ziemi. W ten sposób Kamsę ogarnęły wątpliwości i strach.

 

10.01.64   Znaczenie:      Była już mowa o tym, że matka Ziemia błagała Pana Brahmę, by uwolnił ją od niedoli stworzonych przez uciążliwe demony i Pan Brahma poinformował ją, że Pan Krsna ma zamiar pojawić się osobiście. Krsna mówi w Bhagavad-gicie (4.8):

 

paritranaya sadhunam    vinaśaya ca duskrtam

dharma-samsthapanarthaya    sambhavami yuge yuge

 

Kiedykolwiek demony stają się przyczyną zakłóceń, a niewinni bhaktowie są niepokojeni przez demonicznych władców, Pan pojawia się w odpowiednim czasie, aby zabić demony przy pomocy swych prawdziwych reprezentantów, którzy fachowo zwani są półbogami. Upanisady mówią, że półbogowie są różnymi częściami Najwyższej Osoby Boga. Tak jak obowiązkiem części ciała jest służenie całości, tak obowiązkiem bhaktów Krsny jest służenie Krsnie, tak jak On tego pragnie. Interesem Krsny jest zabijanie demonów i dlatego powinno to być również interesem bhaktów. Ponieważ jednak ludzie Kali-yugi są upadli, Śri Caitanya Mahaprabhu, będąc dla nich łaskawym, nie przyniósł ze Sobą żadnej broni, aby ich zabić. Raczej, szerząc świadomość Krsny, miłość Krsny, chciał zabić ich nikczemne, demoniczne czyny. Taki jest cel ruchu świadomości Krsny. Dopóki nie zostanie zmniejszona czy pokonana demoniczna działalność na powierzchni Ziemi, nikt nie będzie szczęśliwy. Program dla uwarunkowanych dusz jest w pełni opisany w Bhagavad-gicie i aby być szczęśliwym, należy po prostu przestrzegać tych instrukcji. Dlatego Śri Caitanya Mahaprabhu polecił:

 

harer nama harer nama    harer namaiva kevalam

kalau nasty eva nasty eva    nasty eva gatir anyatha

 

Ludzie powinni bezustannie intonować mantrę Hare Krsna. Wówczas zabite zostaną ich demoniczne skłonności i staną się pierwszej klasy bhaktami, szczęśliwymi w tym życiu i następnym.

 

10.01.65-66   Po odejściu Narady, Kamsa pomyślał, że wszyscy członkowie dynastii Yadu są półbogami, i że –którekolwiek z dzieci zrodzonych z łona Devaki może być Visnu. Obawiając się śmierci, Kamsa zaaresztował Vasudevę i Devaki oraz zakuł ich w żelazne łańcuchy. Pamiętając przepowiednię, że zginie z ręki Visnu, Kamsa podejrzewał, że każde z dzieci może być Visnu, toteż zabił je jedno po drugim.

 

10.01.65-66   Znaczenie:      W swoich uwagach do tego wersetu Śrila Jiva Gosvami wspomniał o tym, w jaki sposób Narada Muni udzielił Kamsie tej informacji. Zdarzenie to opisane jest w Hari-vamśa. Narada Muni poszedł zobaczyć się z Kamsą ze zrządzenia opatrzności i Kasa bardzo dobrze go przyjął. Dlatego Narada poinformował go, że każdy z synów Devaki mógł być Visnu. A ponieważ miał zginąć z ręki Visnu, nie powinien oszczędzać żadnych dzieci Devaki: Taka była rada Narady Muniego. Intencją Nudy było to, by Kamsa-zabijając dzieci – zwiększył swe grzeszne czyny, tak aby Krsną pojawił się wkrótce i go zabił. Po otrzymaniu tych instrukcji od Narady Muniego, Kamsa zabił wszystkie dzieci Devaki, jedno po drugim.

    Słowo ajana-śankaya wskazuje na to, że Pan Visnu nigdy się nie rodzi (ajana), i dlatego pojawił się jako Krsna, rodząc się tak jak zwykła ludzka istota (manusim tanum aśritam). Kamsa zamierzał zabić wszystkie dzieci zrodzone z Devaki i Vasudevy, chociaż wiedział, że jeśli narodzi się Visnu, nie będzie mógł Go zabić. W rzeczywistości sytuacja przedstawiała się w ten sposób, że kiedy Visnu pojawił się jako Krsna, Kamsa nie mógł Go zabić; raczej, jak przepowiedziano, to właśnie On zabił Kamsę. Należy zdawać sobie z tego sprawę, w jaki sposób Krsna, który rodzi się w transcendentalny sposób, zabija demony, lecz Sam nigdy nie zostaje zabity. Kiedy ktoś doskonale zrozumie Krsnę w ten sposób, za pośrednictwem śastr, osiąga nieśmiertelność. Jak Pan mówi w Bhagavad-gicie (4.9):

 

janma karma ca me divyam    evam yo vetti tattvatah

tyaktva deham punar janma    naiti mam eti so 'rjuna

 

   "Kto zna transcendentalną naturę Mojego pojawiania się i Moich czynów; ten, opuściwszy to ciało, nigdy nie rodzi się ponownie w tym świecie materialnym, ale osiąga Moją wieczną siedzibę, o Arjuno."

 

10.01.67   Królowie chciwi zadowalania zmysłów na tej Ziemi, niemal zawsze bez zastanowienia zabijają swych wrogów. Dla własnych kaprysów mogą zabić każdego, nawet swe matki, ojców, braci czy przyjaciół.

 

10.01.67   Znaczenie:      Z historii Indii wiemy, że aby spełnić swe polityczne ambicje, Aurangzeb zabił brata i bratanków oraz uwięził ojca. Było wiele podobnych przypadków, a Kamsa był królem tego samego pokroju. Kamsa nie wahał się zabić siostrzeńców i uwięzić swojej siostry i ojca. Nie ma nic dziwnego w tym, że demony robią takie rzeczy. Niemniej jednak, chociaż Kamsa był demonem, był świadomy tego, że nie można zabić Pana Visnu i tak osiągnął zbawienie. Nawet częściowe zrozumienie czynów Pana Visnu kwalifikuje do wyzwolenia. Kamsa wiedział nieco o Krsnie – że nie mógł być On zabity – i dlatego osiągnął zbawienie, mimo iż myślał o Visnu, Krsnie, jako swym wrogu. Cóż więc dopiero mówić o osobie, która doskonale zna Krsnę z opisów śastr takich jak Bhagavad-gita? Dlatego obowiązkiem każdego jest czytanie Bhagavad-gity i doskonałe zrozumienie Krsny. To przyniesie sukces naszemu życiu.

 

10.01.68   W swym poprzednim życiu Kamsa był wielkim demonem o imienin Kalanemi i został zabity przez Visnu. Kiedy dowiedział się o tym od Narady, zapałał zawiścią wobec każdego, kto związany był z dynastią Yadu.

 

10.01.68   Znaczenie:      Osoby, które są demonami, wrogami Najwyższej Osoby Boga, nazywane są asurami. Jak oznajmia Bhagavad-gita, asury, z powodu swej wrogości wobec Najwyższej Osoby Boga, raz po raz rodzą się w rodzinach asurów i dlatego ześlizgują się do najciemniejszych regionów piekła.

 

10.01.69   Kamsa, najpotężniejszy syn Ugraseny, uwięził nawet swojego własnego ojca, króla dynastii Yadu, Bhoja i Andhaka, i osobiście władał państwem znanym jako Śurasena.

 

10.01.69   Znaczenie:      Państwo znane jako Mathura również zaliczane było do państw znanych jako Śurasena.

 

Dodatkowe uwagi do tego rozdziału

 

    Śrila Madhvacarya daje następujące uwagi dotyczące transmigracji duszy. Gdy jesteśmy w stanie rozbudzenia, wszystko, co widzimy, czy słyszymy, pozostawia ślad w umyśle, który później działa podczas snu, aby ukazać nasze różne doświadczenia, chociaż w snach zdajemy się przyjmować inne ciało. Na przykład, kiedy ktoś jest przebudzony, zajmuje się interesami i rozmawia z klientami, i podobnie również podczas snu spotyka różnych klientów, rozmawia o interesach i podaje bieżące ceny. Dlatego Madhvacarya mówi, że to, co dzieje się w snach, odpowiada temu; co widzimy; słyszymy i pamiętamy. Kiedy budzimy się, oczywiście zapominamy o ciele ze snu. To zapomnienie jest zwane apasmrti. W ten sposób zmieniamy ciała, ponieważ czasami śnimy, czasami jesteśmy rozbudzeni, a czasami zapominamy. Zapomnienie o naszym wcześniej stworzonym ciele jest zwane śmiercią, a nasze działanie w obecnym ciele jest zwane życiem. Po śmierci nie możemy pamiętać czynności swego poprzedniego ciała, bez względu na to, czy były wyobrażeniem, czy były rzeczywiste.

    Zaagitowany umysł porównany jest do poruszającej się wody, odzwierciedlającej słońce i księżyc. W rzeczywistości nie ma słońca ani księżyca w wodzie, w której się odzwierciedlają, niemniej jednak, odbijają się one odpowiednio do ruchów wody. Podobnie, kiedy nasze umysły są poruszone, wędrujemy w różnego rodzaju materialnych atmosferach i otrzymujemy różnego typu ciała. W Bhagavad-gicie jest to opisane jako guna-sanga. Karanam guna-sango 'sya. Madhvacarya mówi, gunanubaddhah san. A Śri Caitanya Mahaprabhu mówi brahmanda bhramite kona bhagyavan jiva (Cc. Madhya 19.151)_ Żywa istota wędruje po całym wszechświecie, czasami w wyższym systemie planetarnym, czasami środkowym, a czasami niższym; czasami jest człowiekiem, czasami bogiem, psem, drzewem itd. Przyczyną tego wszystkiego jest poruszenie umysłu. Dlatego umysł musi być trwale skupiony. Jak jest powiedziane; sa vai manah krsna-padaravindayoh. Należy skupić swój umysł na lotosowych stopach Krsny a wówczas uwolnimy się od agitacji. Taks jest instrukcja Garuda Purany i ten sam proces opisany jest w Naradiya Puranie. Jak oznajmia Bhagavad-gita, yanti deva-vrata devan. Poruszony umysł udaje się na różne systemy planetarne, ponieważ przywiązany jest do różnego rodzaju półbogów, lecz przez wielbienie półbogów nie udajemy się do siedziby Najwyższej Osoby Boga, gdyż nie potwierdza tego żadna literatura wedyjska. Człowiek jest kowalem swego losu. W typ ludzkim życiu mamy możliwość zrozumienia swej prawdziwej sytuacji i możemy zadecydować, czy chcemy wiecznie wędrować po wszechświecie, czy powrócić do domu, z powrotem do Boga. Potwierdza to również Bhagavad-gita (aprapya mam nivartante mrtyu-samsara-vartmani).

    Nie ma takiej rzeczy jak przypadek. Kiedy w pożarze leśnym płonie jakieś drzewo, drzewo stojące obok niego może zostać ocalone, a drzewo będące w znacznej odległości może zająć się ogniem. To może wyglądać na przypadek. Podobnie, może się wydawać, że przez przypadek otrzymujemy różnego typu ciała, ale w rzeczywistości ciała te otrzymujemy z powodu umysłu. Umysł bezustannie coś przyjmuje i odrzuca, i odpowiednio do tego przyjmowania i odrzucania otrzymujemy różne typy ciał, chociaż pozornie wydaje się, że dzieje się to przypadkiem. Nawet jeśli przyjmiemy teorię przypadku, to bezpośrednią przyczyną zmiany ciała jest poruszenie umysłu.

    Uwagi o amśa. Rozdział ten opisuje, że Krsna pojawił się amśena, ze Swymi integralnymi cząstkami czy Swą częściową manifestacją. W związku z tym Śridhara Svami mówi, że Krsna jest w stu procentach Bhagavanem (krsnas tu bhagavan svayam). Jednakże z powodu naszej niedoskonałości nie możemy docenić Krsny w pełni, i dlatego cokolwiek Krsna objawił, gdy obecny był na Ziemi, było jedynie częściową manifestacją Jego bogactwa. Krsna pojawił się ze Swe pełną ekspansją Baladevą. Krsna jednakże jest pełen; nie ma kwestii, by pojawiał się częściowo. W Vaisnava-tosani Śri1a Sanatana Gosvami mówi, iż przyjęcie, że Krsna zamanifestował się częściowo, byłoby sprzeczne z oznajmieniem krsnas tu bhagavan svayam. Śrila Jiva Gosvami mówi, że słowo amśena oznacza, iż Krsna pojawił się ze wszystkimi Swoimi pełnymi ekspansjami. Słowo amśena visnoh nie oznacza, że Krsna jest częściową reprezentacją Visnu. Raczej Krsna pojawił się w pełni, a częściowo manifestuje się na Vaikunthalokach. Innymi słowy, Pan Visnu jest częściową reprezentacją Krsny; Krsna zaś nie jest częściową reprezentacją Visnu. Temat ten jest wyraźnie wyjaśniony w Czwartym Rozdziale Adi-lila, Caitanya-caritamrta. Śrila Viśvanatha Cakravarti Thakura również zauważa, że nikt nie może opisać Krsny w pełni. Wszelkie opisy, jakie znajdujemy w Śrimad-Bhagavatam, są fragmentarycznymi objaśnieniami Krsny. Konkludując, słowo amśena oznacza zatem, że Pan Visnu jest częściową reprezentacją Krsny, a nie że Krsna jest częściową reprezentacją Visnu.

    Vaisnava-tosani Śrila Sanatany Gosvamiego wyjaśnia słowo dharma-śilasya. Dokładnym znaczeniem dharma-śila jest "nieskażony bhakta". Prawdziwa dharma polega na pełnym podporządkowaniu się Krsnie (sarva-dharman parityajya mam ekam śaranam vraja). Ten, kto w pełni podporządkował się Krsnie, jest naprawdę religijny. Jedną taką religijną osobą był Maharaja Pariksit. Każdy, kto przyjmuje zasadę podporządkowania się lotosowym stopom Pana, porzucając wszystkie inne systemy religii, jest w rzeczywistości dharma-śila, doskonale religijny.

    Słowo nivrtta-tarsaih odnosi się do tego, kto nie ma już więcej materialnych pragnień (sarvopadhi-vinirmuktam). Z powodu zanieczyszczenia w tym materialnym świecie można mieć wiele materialnych pragnień, ale kiedy jest się całkowicie wolnym od takich materialnych pragnień, jest się nazywanym nivrtta-trsna, co oznacza, że nie pragnie się już dłużej materialnych radości.. Svamin krtartho 'smi varam na yace (Hari-bhakti-sudhodaya). Osoby materialistyczne pragną jakiegoś materialnego zysku z pełnienia służby oddania, ale to nie jest celem służby. Doskonałość służby oddania leży w całkowitym podporządkowaniu się lotosowym stopom Krsny, bez żadnych materialnych pragnień. Ten, kto podporządkowuje się w ten sposób, jest już wyzwolony. Jivan-muktah sa ucyate. Ten, kto zawsze zajęty jest służbą dla Krsny, bez względu na to, w jakich warunkach żyje, uważany jest za wyzwolonego nawet w tym życiu. Taka osoba, która jest czystym bhaktą, nie musi zmieniać swego ciała; w istocie, nie posiada materialnego ciała, gdyż jej ciało już zostało uduchowione. Żelazny pręt trzymany bezustannie w ogniu, ostatecznie stanie się ogniem i będzie palił wszystko, czego dotknie. Podobnie, czysty bhakta jest w ogniu duchowej egzystencji i dlatego jego ciało jest cin-maya; to znaczy, nie jest materialne, lecz duchowe, ponieważ czysty bhakta nie ma żadnego pragnienia poza transcendentalnym pragnieniem służenia Panu. W tekście czwartym użyto słowa upagiyamanat: nivrtta-tarsair upagiyamanat. Któż oprócz bhakty będzie intonował chwały Pana? Zatem słowo nivrtta-tarsaih wskazuje na bhaktę i nikogo innego. Są to uwagi takich acaryów jak Viraraghava Acarya i Vijayadhvaja. Pragnienie czegokolwiek innego poza służbą oddania zmniejszy naszą wolność od materialnych pragnień, ale kiedy ktoś jest wolny od wszelkich takich pragnień, jest nazywany nivrtta-tarsaih.

   Vina paśu-ghnat. Słowo paśu oznacza "zwierzę". Zabójca zwierząt, paśu-ghna, nie może stać się świadomym Krsny. Dlatego w naszym ruchu świadomości Krsny zabijanie zwierząt jest całkowicie zakazane.

   Uttamaśloka-gunanuvadat. Słowo uttamaśloka oznacza "ten, kto słynie jako najlepszy z dobrych". Pan jest dobry we wszelkich okolicznościach. Jest to Jego naturalną reputacją. Jego dobroć jest nieograniczona i używa jej nieograniczenie. Czasami bhakta również opisywany jest jako uttamaśloka, co oznacza, że pragnie sławić Najwyższą Osobę Boga lub bhaktów Pana. Sławienie Pana i sławienie bhaktów Pana jest jednym i tym samym. A nawet sławienie bhakty jest ważniejsze niż bezpośrednie sławienie Pana. Fakt ten tłumaczy Narottama dasa Thakura: chadiya vaisnava-seva, nistara payeche keba. Nie można wyzwolić się z materialnego zanieczyszczenia bez szczerego służenia bhakcie Krsny.

    Bhavausadhat oznacza "z uniwersalnego lekarstwa". Intonowanie świętego imienia i sławienie Najwyższego Pana jest uniwersalnym lekarstwem na wszelkie niedole materialistycznego życia. Osoby, które pragną uwolnić się z tego materialnego świata, są zwane mumuksu. Takie osoby mogą zrozumieć niedole materialistycznego życia i przez sławienie czynności Parna mogą wyzwolić się z wszystkich takich niedoli. Transcendentalne wibracje dźwiękowe związane z imieniem Pana, Jego sławą, formą, cechami i parafernaliami, nie są różne od Pana. Dlatego sama wysławiająca Pana wibracja dźwiękowa i imię Pana sprawiają przyjemność uszom, a przez zrozumienie absolutnej natury imienia Pana, Jego formy i cech, bhakta staje się radosny. Jednakże nawet osoby nie będące bhaktami rozkoszują się przyjemnymi opowiadaniami o transcendentalnych czynach Pana. Nawet zwykłe osoby, nie bardzo zaawansowane w świadomości Krsny; znajdują przyjemność w opisywaniu narracji przedstawionych w Śrimad-Bhagavatam. Kiedy materialistyczna osoba zostanie w ten sposób oczyszczona, angażuje się w słuchanie i intonowanie chwał Pana. Ponieważ wysławianie rozrywek Pana jest bardzo przyjemne dla ucha i serca bhakty, jest ono jednocześnie jego przedmiotem i podmiotem.

    W tym świecie są trzy rodzaje ludzi: osoby wyzwolone, osoby próbujące osiągnąć wyzwolenie i ci, którzy są uwikłani w przyjemności zmysłowe. Spośród tych trzech grup, ci, którzy już są wyzwoleni, intonują i słuchają świętego imienia Pana, wiedząc doskonale, że sławienie Pana jest jedynym sposobem na pozostanie w pozycji transcendentalnej. Osoby próbujące osiągnąć wyzwolenie, czyli osoby drugiej klasy, mogą uważać intonowanie i słuchanie świętego imienia Pana za proces wyzwolenia i również będą czerpały transcendentalną przyjemność z takiego intonowania. Jeśli chodzi o karmitów i osoby zaangażowane w zadowalanie zmysłów, oni również mogą czerpać przyjemność ze słuchania rozrywek Pana, takich jak walka na polu bitwy Kuruksetra i Jego taniec we Vrndavanie z gopi.

    Słowo uttamaśloka-gunanuvada odnosi się do transcendentalnych cech Najwyższego Pana, takich jak Jego uczucie do matki Yaśody i Jego przyjaciół, chłopców pasterzy i Jego miłosna postawa do gopi. Bhaktowie Pana, tacy jak Maharaja Yudhisthira, również opisani są jako uttamaśloka-gunanuvada. Słowo anuvada odnosi się do opisywania cech Najwyższego Pana albo Jego bhaktów. Kiedy opisywane są te cechy, inni bhaktowie zainteresowani są słuchaniem o nich. Im więcej ktoś jest zainteresowany słuchaniem o tych transcendentalnych cechach, tym większą transcendentalną radość z tego czerpie. Zatem każdy, łącznie z mumuksu, vimuktami i karmitami, powinien intonować i słuchać o chwałach Pana i w ten sposób wszyscy odniosą korzyść.

    Chociaż wibracja dźwiękowa o transcendentalnych cechach Pana jest jednakowo korzystna dla wszystkich, to szczególną przyjemność sprawia ona muktom, osobom wyzwolonym. Jak opisane zostało w Śrimad-Bhagavatam, Ósmym Canto, dwudziestym wersecie Trzeciego Rozdziału (8.03.20), ponieważ czyści bhaktowie, którzy nie mają żadnych materialnych pragnień, całkowicie podporządkowują się lotosowym stopom Pana, zawsze pogrążają się w oceanie transcendentalnego szczęścia poprzez intonowanie i słuchanie świętego imienia Pana. Według tego wersetu, bhaktowie tacy jak Narada i inni mieszkańcy Śvetadvipy zawsze zaangażowani są w intonowanie świętego imienia Pana, ponieważ dzięki takiemu intonowaniu są zawsze szczęśliwi zewnętrznie i wewnętrznie. Mumuksu, czyli osoby pragnące wyzwolenia, nie polegają na przyjemności zmysłów; zamiast tego w pełni koncentrują się na osiągnięciu wyzwolenia poprzez intonowanie świętego imienia Pana. Karmici lubią stwarzać coś przyjemnego dla swych uszu i serc, i chociaż czasami lubią intonować czy słuchać chwał Pana, nie robią tego otwarcie. Jednakże bhaktowie zawsze spontanicznie słuchają o dokonaniach Pana, intonują o nich i pamiętają je i dzięki temu procesowi są całkowicie usatysfakcjonowani, chociaż może się wydawać, że, są to tematy o zadowalaniu zmysłów. Maharaja Pariksit osiągnął wyzwolenie po prostu słuchając transcendentalnych opowieści o czynnościach Pana. Dlatego był śrotramano-'bhirama – sławił proces słuchania. Proces ten powinny przyjąć wszystkie żywe istoty.

    Aby odróżnić osoby, które pozbawione są tych transcendentalnych przyjemności, Maharaja Pariksit użył słów virajyeta puman. Słowo puman odnosi się do jakiejkolwiek osoby, czy to mężczyzny, kobiety czy kogoś pośredniego. Z powodu cielesnej koncepcji życia ulegamy rozpaczy, lecz ten, kto jest wolny od takich cielesnych koncepcji, może czerpać przyjemność z transcendentalnego słuchania i intonowania. Dlatego osoba całkowicie zaabsorbowana cielesną koncepcją życia z pewnością popełnia samobójstwo, jako że nie robi żadnego duchowego postępu. Osoba taka nazywana jest paśu-ghna. Szczególnie wykluczonymi z życia duchowego są myśliwi, którzy nie są zainteresowani słuchaniem i intonowaniem świętego imienia Pana. Tacy myśliwi są zawsze nieszczęśliwi, zarówno w tym życiu, jak i w następnym. Dlatego jest powiedziane, że myśliwy nie powinien ani umierać, ani żyć, ponieważ dla takich osób kłopotliwe jest tak życie; jak i śmierć. Myśliwi są całkowicie różni od zwykłych karmitów i wskutek tego zostali wykluczeni z procesu słuchania i intonowania. Vina paśu-ghnat. Nie mogą zasmakować transcendentalnej przyjemności pochodzącej z intonowania i słuchania świętego imienia Pana.

    Słowo maha-ratha odnosi się do wielkiego bohatera, który w pojedynkę może walczyć z jedenastoma tysiącami innych bohaterów, a słowo atiratha, występujące w tekście piątym, odnosi się do osoby, która może walczyć z nieograniczoną liczbą osób. Mahabharata wspomina o tym jak następuje:

 

ekadaśa-sahasrani    yodhayed yas tu dhanvinam

astra-śastra-pravinaś ca    maha-ratha iti smrtah

amitan yodhayed yas tu    samprokto 'tirathas tu sah

 

Jest to opis podany przez Śrila Sanatanę Gosvamiego w Brhad-vaisnava-tosani.

    Maya-manusyasya (10.1.17). Z powodu przykrycia yogamayą (naham prakaśah sarvasya yogamaya-samavrtah), czasami Krsna nazywany jest maya-manusya, co oznacza, że chociaż jest Najwyższą Osobą Boga, pojawia się jak zwykła istota. Nieporozumienie powstaje z tego względu, że yogamaya zakrywa wizję ogółu ludzi. W rzeczywistości pozycja Pana różni się od pozycji zwykłej osoby, gdyż chociaż zdaje się On działać jak zwykły człowiek, zawsze jest transcendentalny. Słowo maya oznacza również "miłosierdzie", a czasami również oznacza "wiedza". Pan zawsze jest pełen wszelkiej transcendentalnej wiedzy i dlatego, chociaż działa jak istota ludzka, jest On Najwyższą Osobą Boga, który posiada pełnię wiedzy. W Swej oryginalnej tożsamości, Pan jest kontrolerem mayi (mayadhyaksena prakrtih suyate sa-caracaram). Zatem Pan może być nazywany maya-manusya, czyli Najwyższą Osobą Boga grającym rolę zwykłej ludzkiej istoty, chociaż jest On kontrolerem energii zarówno materialnej, jak i duchowej. Pan jest Najwyższą Osobą, Purusottamą, ale ponieważ jesteśmy okryci złudzeniem przez yogamayę, wydaje się nam być zwykłą osobą. Ostatecznie jednakże yogamaya sprawia, że nawet niewielbiciel rozumie, iż Pan jest Najwyższą Osobą, Purusottamą. W Bhagavad-gicie znajdujemy dwa stwierdzenia wypowiedziane przez Najwyższą Osobę Boga. Pan mówi do bhaktów:

 

tesam satata-yuktanam    bhajatam priti-purvakam

dadami buddhi-yogam tam    yena mam upayanti te

 

"Tym, którzy zawsze są Mi oddani i z miłością Mi służą, Ja daję inteligencję, która do Mnie ich prowadzi." (Bg. 10.10) Tak więc chętnego bhaktę Pan obdarza inteligencją, dzięki której może on zrozumieć Go i powrócić do domu, z powrotem do Boga. Do innych, do niewielbicieli, Pan mówi, mrtyuh sarva-haraś caham: "Ja jestem wszystkopochłaniającą, nieuniknioną śmiercią." Bhakta taki jak Prahlada czerpie przyjemność z czynów Pana Nrsimhadevy, podczas gdy niewielbiciele, jak ojciec Prahlady, Hiranyakaśipu, umierają przed Panem Nrsimhadevą. Zatem Pan działa na dwa sposoby, niektórych posyłając na ścieżkę powtarzających się narodzin i śmierci, a niektórych posyłając do domu, z powrotem do Boga.

    Słowo kala, oznaczające "czarny", wskazuje na kolor Najwyższej Osoby Boga, Krsny. Pan Krsna i Pan Ramacandra, którzy są czarnawego koloru, obdarzają Swych bhaktów wyzwoleniem i transcendentalnym szczęściem. Niektóre z osób posiadających materialne ciało są w stanie uzależnić śmierć od swojej własnej woli. Dla osób takich śmierć jest prawie niemożliwa, ponieważ nikt nie chce umierać. Ale chociaż Bhismadeva posiadał tę moc, to z powodu najwyższej woli Pana bez trudu umarł w Jego obecności. Było również wiele demonów, które nie miały nadziei na zbawienie, jednakże dzięki najwyższej woli Pana Kamsa osiągnął zbawienie. Nie mówiąc już o Kamsie, nawet Putana została zbawiona i osiągnęła poziom matki Pana. Dlatego Maharaja Pariksit bardzo pragnął słuchać o Panu, który ma niepojęte cechy, dzięki którym każdego może obdarzyć wyzwoleniem. Pariksit Maharaja, będąc na progu śmierci, z pewnością był zainteresowany swym wyzwoleniem. Kiedy tak wielka i wzniosła osobistość, jak Pan, zachowuje się jak zwykła ludzka istota, chociaż posiada niepojęte cechy, zachowanie takie jest nazywane mayą. Dlatego Pan opisany jest jako maya-manusya. Taka jest opinia Śrila Jivy Gosvamiego. Mu odnosi się do mukti, czyli wyzwolenia, a ku odnosi się do tego, co jest złe albo bardzo nieprzyjemne. Tak więc muku odnosi się do Najwyższej Osoby Boga, który wybawia nas ze złych warunków egzystencji materialnej. Pan nazywany jest mukundą, ponieważ nie tylko wybawia bhaktę z egzystencji materialnej, ale oferuje mu transcendentalne szczęście w miłości i służbie.

    Jeśli chodzi o imię Keśava to ka oznacza Brahma, a iśa oznacza Pan Śiva. Swymi transcendentalnymi cechami Osoba Boga urzeka zarówno Pana Brahmę, jak i Pana Mahadevę, czyli Śivę. Dlatego nazywany jest On Keśavą. Opinię tę wypowiada Sanatana Gosvami w swym komentarzu Vaisnava-tosani.

    Powiedziane jest, że wszyscy półbogowie w towarzystwie Trinayana, Pana Śivy; udali się nad brzeg oceanu mleka i poprzez mantrę znaną jako Purusa-sukta ofiarowali swe modlitwy. Z oznajmienia tego wynika, że półbogowie nie mogą bezpośrednio zbliżyć się do Pana Visnu, który spoczywa na oceanie mleka, czy też wejść do Jego siedziby. Wyraźnie oznajmiono to także w Mahabharacie, Moksa-dharma i w następnym rozdziale Śrimad-Bhagavatam. Krsna, Najwyższa Osoba Boga, ma Swą siedzibę na Goloce (goloka-namni nijadhamni tale ca tasya). Od Pana Krsny pochodzi catur-vyuha, poczwórna ekspansja Sankarsany, Aniruddhy, Pradyumny i Vasudevy. Są niezliczone brahmandy i wszystkie one emanują z porów Karanodakaśayi Visnu, a w każdej brahmandzie znajduje się Garbhodakaśayi Visnu, który jest częściową ekspansją Aniruddhy. Ten Aniruddha jest częściową ekspansją Pradyumny, który z kolei jest częściowo reprezentowany jako Ksirodakaśayi Visnu, Dusza Najwyższa wszystkich żywych istot. Te ekspansje Visnu różnią się od Krsny, który rezyduje na Goloka Vrndavanie. Kiedy powiedziane jest, że półbogowie ofiarowali modlitwy Panu poprzez intonowanie Purusa-sukty, to oznacza to, że zadowolili Pana wypowiedzeniem modlitw bhakti.

    Słowo vrsakapi odnosi się do tego, który zadowala Swego bhaktę pod każdym względem i uwalnia go od wszystkich materialnych niepokojów. Vrsa odnosi się do takich religijnych aktów jak ofiary. Lecz Pan, nawet nie spełniając ofiar, może cieszyć się największymi wygodami planet niebiańskich. Oznajmienie, że Purusottama, Jagannatha, pojawi się w domu Vasudevy, odróżnia Najwyższą Osobę Boga od zwykłych osób. Oznajmienie, że pojawił się osobiście, oznacza, że nie posłał żadnej ze Swych pełnych ekspansji. Słowo priyartham oznacza; że Pan pojawił się, żeby zadowolić Rukmini i Radharani. Priya oznacza "najukochańszy".

    W komentarzu Śri Viraraghava Acaryi, po tekście dwudziestym trzecim, przyjęty jest dodatkowy werset, który brzmi, jak następuje:

 

rsayo 'pi tad-adeśat    kalpyantam paśu-rupinah

payo-dana-mukhenapi    visnum tarpayitum surah

 

   "O półbogowie, nawet wielcy mędrcy, posłuszni poleceniu Visnu, pojawili się w postaci krów i cieląt, by zadowolić Najwyższą Osobę Boga poprzez dostarczanie mleka."

    Ramanujacarya czasami przyjmuje Baladevę za śaktyaveśa-avatarę, lecz Śrila Jiva Gosvami wyjaśnił, że Baladeva jest ekspansją Krsny i że częścią Baladevy jest Sankarsana. Chociaż Baladeva jest tożsamy z Sankarsaną, jest On źródłem Sankarsany. Zatem słowo svarat zostało użyte w tym celu, by wskazać, że Baladeva zawsze istnieje w Swej własnej niezależności. Słowo svarat również wskazuje na to, że Baladeva jest poza materialną koncepcją egzystencji. Maya nie może Go urzec, lecz ponieważ jest w pełni niezależny, dzięki Swej mocy duchowej może pojawić się, gdzie tylko zechce. Maya jest całkowicie pod kontrolą Visnu. Ponieważ moc materialna i yogamaya mieszają się podczas pojawienia się Pana, opisane są jako ekanamśa. Czasami słowo ekanamśa interpretowane jest jako "bez zróżnicowania". Sankarsana i Śesa-naga są identyczni. Jak oznajmia Yamunadevi, "O Ramo, o panie świata o wielkiej mocy, który rozprzestrzeniłeś się po całym wszechświecie przez jedną pełną ekspansję, zrozumienie Ciebie w pełni nie jest rzeczą możliwą." Zatem ekamśa odnosi się do Śesa-nagi. Innymi słowy, Baladeva po prostu poprzez Swą częściową ekspansję utrzymuje cały wszechświat.

    Słowo karyarthe odnosi się do tej, która przyciągnęła płód Devaki i oszołomiła matkę Yaśodę. Rozrywki te są bardzo poufne. Najwyższa Osoba Boga polecił yogamayi, aby oszołomiła towarzyszy Jego rozrywek oraz demony takie jak Kamsa: Jak oznajmiono poprzednio, yogamayam samadiśat. Aby służyć Panu, yogamaya pojawiła się razem z mahamayą. Mahamaya odnosi się do yaya sammohitam jagat, "tej, która oszałamia cały materialny świat" Z oznajmienia tego należy wywnioskować, że yogamaya, w swej częściowej ekspansji; staje się mahamayą i oszałamia uwarunkowane dusze. Innymi słowy, całe stworzenie ma dwa działy – transcendentalny, czyli duchowy i materialny. Yogamaya zarządza światem duchowym, a poprzez swą częściową ekspansję jako mahamaya zarządza światem materialnym. Jak oznajmia Narada-pancaratra, mahamaya jest częściową ekspansją yogamayi. Narada-pancaratra wyraźnie mówi, że Najwyższa Osoba Boga ma jedną moc, która jest czasami opisywana jako Durga. Brahma-samhita mówi, chayeva yasya bhuvanani bibharti durga. Durga nie jest różna od yogamayi. Kiedy ktoś doskonale rozumie Durgę, zostaje wyzwolony, gdyż Durga oryginalnie jest mocą duchową, hladini-śakti, dzięki której bez trudu można zrozumieć Najwyższą Osobę Boga. Radha krsna-pranaya-vikrtir hladini-śaktir asmad. Jednakże mahamaya-śakti jest okryciem yogamayi i dlatego jest nazywana mocą okrywającą. Cały świat oszołomiony jest poprzez tę okrywającą moc (yaya sammohitam jagat). W konkluzji, zarówno oszałamianie uwarunkowanych dusz, jak i wyzwalanie bhaktów należy do funkcji yogamayi. Przez yogamayę zostało także dokonane przeniesienie płodu Devaki i utrzymywanie matki Yaśody w głębokim śnie. Mahamaya nie może działać na takich bhaktów, gdyż są oni zawsze wyzwoleni. Chociaż mahamaya nie może kontrolować wyzwolonych dusz czy Najwyższej Osoby Boga, oszołomiła Kamsę. Zaprezentowanie się yogamayi przed Kamsą było działaniem mahamayi, nie yogamayi. Yogamaya nie może nawet zobaczyć, czy dotknąć takich zanieczyszczonych osób jak Kamsa. W Candi, w Jedenastym Rozdziale Markandeya Purany, Mahamaya mówi, "W dwudziestej ósmej yudze, w okresie Vaivasvaty Manu, narodzę się jako córka Yaśody i będę znana jako Vindhyacala-vasini."

    Różnica pomiędzy obiema mayami – yogamayą i mahamayą – opisana została w ten sposób. Taniec rasa-lila Krsny z gopi oraz oszołomienie gopi wobec ich mężów, teściów i innych krewnych zostały zaaranżowane przez yogamayę, na co mahamaya nie miała żadnego wpływu. Bhagavatam daje wystarczający dowód tego, wyraźnie mówiąc, yogamayam upaśritah. Z drugiej strony, istniały asury na czele z Śalvą i ksatriyowie tacy jak Duryodhana, którzy byli pozbawieni służby oddania, pomimo iż widzieli nosiciela Krsny Garudę i formę kosmiczną, i którzy nie byli w stanie zrozumieć, że Krsna jest Najwyższą Osobą Boga. Było to również oszołomienie, ale spowodowane mahamayą. Należy zatem wyciągnąć wniosek, że maya, która odciąga kogoś od Najwyższej Osoby Boga, jest nazywana jadamayą, a maya, która działa na platformie transcendentalnej, jest nazywana yogamayą. Kiedy Nanda Maharaja został uprowadzony przez Varunę, ujrzał bogactwo Krsny, lecz mimo to myślał o Krsnie jako o swoim synu. Takie uczucia miłości rodzicielskiej w świecie duchowym są działaniem yogamayi, nie jadamayi, czyli mahamayi. Taka jest opinia Śrila Viśvanathy Cakravartiego Thakury.

    Śurasenamś ca. Śurasena był synem Kartaviryarjuny i kraje, nad którymi władał, również nazywane były Śurasena. Mówi o tym Sanatana Gosvami w swoim komentarzu Vaisnava-tosani. W odniesieniu do Mathury, znajdujemy następujący cytat:

 

mathyate tu jagat sarvam    brahma-jnanena yena va

tat-sara-bhutam yad yasyam    mathura sa nigadyate

 

Kiedy samozrealizowana dusza działa w swej transcendentalnej pozycji, jej sytuacja nazywana, jest Mathura. Innymi słowy, kiedy ktoś działa w procesie bhakti-yogi, może mieszkać gdziekolwiek, lecz w rzeczywistości mieszka w Mathurze, Vrndavanie. Oddanie dla Krsny, syna Maharajy Nandy, jest esencją wszelkiej wiedzy i Mathurą nazywane jest każde miejsce, w którym manifestuje się taka wiedza. Mathurą nazywana jest też sytuacja osoby, która ustanawia bhakti-yogę, wyłączając wszelkie inne metody. Yatra nityam sannihito harih: Mathurę nazywane jest miejsce, w którym wiecznie mieszka Hari, Najwyższa Osoba Boga. Słowo nitya wskazuje na wieczność. Najwyższy Pan jest wieczny i Jego siedziba jest również wieczna. Goloka eva nivasaty akhilatma-bhutah. Chociaż Pan zawsze przebywa w Swej siedzibie, Goloka Vrndavanie, wszędzie obecny jest w pełni. Oznacza to, że kiedy Najwyższy Pan przychodzi do tego świata, Jego oryginalna siedziba nie jest pusta, gdyż może pozostać w niej i jednocześnie zstąpić do Mathury, Vrndavany, Ayodhyi i innych miejsc. Nie musi tam zstępować, jako że już jest tam obecny; po prostu manifestuje się.

    Śrila Śukadeva Gosvami zwrócił się do Maharajy Pariksita jako tata, czyli "ukochanego syna". Zrobił to z powodu ojcowskiej miłości w sercu. Ponieważ Krsna miał wkrótce pojawić się jako syn Vasudevy i Devaki, z powodu rodzicielskiego uczucia Śukadeva Gosvami zwrócił się do Maharajy Pariksita, używając słowa tata, "mój drogi synu".

    W słowniku Viśva-kośa zostało wyjaśnione słowo garbha: garbho bhrune arbhake kuksav ity adi. Gdy Kamsa zamierzał zabić Devaki, Vasudeva pragnął odwieść go, od tego metodami dyplomatycznymi sama i bheda. Sama oznacza "uspokajanie". Vasudeva pragnął uspokoić Kamsę poprzez nawiązanie do krewnych, zysku, dobrobytu, tożsamości i sławy. Nawiązanie do tych pięciu rzeczy składa się na sama, a nawiązanie Vasudevy do strachu w dwóch sytuacjach – w tym życiu i w następnym – jest nazywane bheda. Zatem, aby uspokoić Kamsę, Vasudeva użył zarówno sama, jak i bheda. Chwalenie kwalifikacji Kamsy było gloryfikacją, a chwalenie go jako potomka bhoja-vamśa odnosiło się do sambandha, pokrewieństwa. Mówiąc, "twoja siostra", odwołał się do tożsamości. Mówienie o zabiciu kobiety przywodzi kwestię sławy i dobrobytu, a wzbudzenie strachu przed grzesznym czynem, jakim jest zabicie własnej siostry podczas jej ceremonii ślubnej jest aspektem bheda. Dynastia Bhoja odnosi się do tych, którzy byli po prostu zainteresowani zadowalaniem zmysłów i dlatego nie byli bardzo arystokratyczni. Innym znaczeniem bhoja jest "walka". Były to oznaki zniesławienia Kamsy. Gdy Vasudeva zwrócił się do Kamsy jako dina-vatsala, było to nadmierną pochwałą. Był nazywany dina-vatsala, ponieważ od swoich ubogich obywateli pobierał podatki w postaci cieląt. Vasudeva wiedział bardzo dobrze, że nie może użyć siły, by uwolnić Devaki od grożącego jej niebezpieczeństwa. Devaki była w rzeczywistości córką wuja Kamsy i dlatego opisana została tutaj jako suhrt, co oznacza "krewna". Powiedziane jest, że Kamsa zrezygnował z zabicia swojej bliskiej krewnej Devaki, gdyż jeśli by to uczynił, wyniknęłaby wielka bitwa pomiędzy innymi członkami rodziny. Kamsa powstrzymał się od wywołania wielce niebezpiecznej walki rodzinnej, gdyż taka walka spowodowałaby śmierć wielu osób.

    Poprzednio asura o imieniu Kalanemi miał sześciu synów: Hamsę, Savikramę, Krathę, Damanę, Ripurmardanę i Krodhahantę. Byli oni znani jako sad-garbha, czyli sześciu garbhów, i byli jednakowo potężni i doświadczeni w sprawach militarnych. Ci sad-garbhowie porzucili towarzystwo Hiranyakaśipu, ich dziadka, i poddali się srogim wyrzeczeniom, by zadowolić Pana Brahmę. Udało im się to i Pan Brahma zgodził się obdarzyć ich takim błogosławieństwem, jakiego pragnęli. Kiedy zapytał ich, czego pragną, odpowiedzieli: "Drogi Panie Brahmo, jeśli chcesz obdarzyć nas błogosławieństwem, pobłogosław nas, byśmy nie zostali zabici przez żadnego półboga, maha-rogę, Yaksę, Gandharva-pati, Siddhę, Caranę czy istotę ludzką ani też przez wielkich mędrców, którzy są doskonali w swych pokutach i wyrzeczeniach." Brahma zrozumiał ich cel i spełnił ich pragnienie. Lecz kiedy o tych wydarzeniach dowiedział się Hiranyakaśipu, bardzo rozgniewał się na swych wnuków. Powiedział: "Porzuciliście moje towarzystwo i poszliście wielbić Pana Brahmę i dlatego nie mam już dla was żadnej miłości. Próbowaliście wymknąć się z rąk półbogów, lecz ja przeklinam was w ten sposób: wasz ojciec narodzi się jako Kamsa i zabije was wszystkich, ponieważ narodzicie się jako synowie Devaki." Z powodu tej klątwy, wnukowie Hiranyakaśipu musieli narodzić się z łona Devaki i zginąć z ręki Kamsy, mimo iż poprzednio był on ich ojcem. Opis ten znajduje się w Hari-vamśa, Visnu-parva, w Drugim Rozdziale. Według komentarzy Vaisnava-tosani, syn Devaki znany jako Kirtiman był trzecią inkarnacją. W swej pierwszej inkarnacji był znany jako Smara i był synem Mariciego, a później stał się synem Kalanemi. Wspominają o tym historie.

    Madhvacarya-sampradaya, reprezentowana przez Vijayadhvaja Tirthę, przyjmuje dodatkowy werset w tym rozdziale Śrimad-Bhagavatam. A oto ten werset: .

 

atha kamsam upagamya    narado brahma-nandanah

ekantam upasangamya    vakyam etad uvaca ha

 

atha - w ten sposób; kamsam - Kamsie; upagamya - po udaniu się; naradah - wielki mędrzec Narada; brahma-nandanah - który jest synem Brahmy; ekantam upasangamya - po udaniu się w odosobnione miejsce; vakyam - następująca instrukcja; etat - to; uvaca - powiedział; ha - w przeszłości.

 

Tłumaczenie:

"Następnie Narada, mentalny syn Pana Brahmy, udał się do Kamsy i, w odosobnionym miejscu, przekazał mu następujące wieści."

 

    Wielki mędrzec Narada zstąpił z planet niebiańskich do lasu Mathury i posłał do Kamsy swego wysłannika. Kiedy wysłannik ten zbliżył się do Kamsy i poinformował go o przybyciu Narady, Kamsa, przywódca asurów, był bardzo szczęśliwy i natychmiast wyszedł z pałacu, by przywitać Naradę, który był jasny jak słońce, potężny jak ogień i wolny od jakiegokolwiek cienia grzesznych czynności. Kamsa przyjął Naradę jako swego gościa, ofiarował mu pełne szacunku pokłony i błyszczące jak słońce złote miejsce do siedzenia. Narada był przyjacielem króla niebios i wskutek tego powiedział Kamsie, synowi Ugraseny; "Mój drogi bohaterze, zadowoliłeś mnie właściwym przyjęciem i dlatego powiem ci coś tajemniczego i poufnego. Kiedy szedłem, i tutaj z Nanda-kanana przez las Caitraratha, ujrzałem wielkie zgromadzenie półbogów, którzy podążyli za mną do Sumeru Parvata. Podróżowaliśmy przez wiele świętych miejsc i ostatecznie ujrzeliśmy świętą rzekę Ganges. Kiedy Pan Brahma naradzał się z innymi półbogami na szczycie góry Sumeru, ja również byłem tam obecny, z mym strunowym instrumentem, viną. Powiem ci w tajemnicy, że celem tego spotkania było zaplanowanie zabicia asurów, na czele z tobą. Faktem jest, że zabije cię ósmy syn twojej młodszej siostry zwanej Devaki." (odnośnik: Hari-vamśa, Visnu-parva 1.2-16)

    Nikt nie może winić Naradaji za to, że zachęcił Kamsę, by zabił synów Devaki. Święty Narada zawsze dobrze życzy ludzkiemu społeczeństwu i pragnął, aby Najwyższa Osoba Boga, Krsna, jak najprędzej zstąpił do tego świata, co zadowoliłoby społeczeństwo półbogów, którzy ujrzeliby, jak Krsna zabija Kamsę i jego przyjaciół. Kamsa również byłby wybawiony od swych niecnych czynności i to również zadowoliłoby półbogów i ich zwolenników. W związku z tym Śrila Viśvanatha Cakravarti Thakura zauważa, że Narada Muni czasami robił rzeczy, które były korzystne zarówno dla półbogów, jak i demonów. W związku z tym Śri Viraraghava Acarya załączył w swym komentarzu następującą połowę wersetu: asurah sarva evaita lokopadrava-karinah. Asury są zawsze niepokojącym elementem dla społeczeństwa ludzkiego.

 

W ten sposób Bhaktivedanta kończy objaśnienia do 1-go Rozdziału 10-go Canto Śrimad-Bhagavatam, zatytułowanego

"Przyjście Pana Krsny: Wprowadzenie. "