ROZDZIAŁ   VII .

Pan Caitanya w pięciu postaciach

 

Adi 07.01    Najpierw pragnę ofiarować pełne szacunku pokłony Panu Caitanyi Mahaprabhu, który jest ostatecznym celem życia dla osoby pozbawionej wszelkich posiadłości tego materialnego świata i jest jedynym znaczeniem dla czyniącego postęp w życiu duchowym. Tak więc pragnę opisać Jego wspaniałomyślny dar służby oddania w miłości do Boga.

Adi 07.01  Znaczenie: Osoba w uwarunkowanym stanie egzystencji materialnej znajduje się w atmosferze bezradności, lecz pod wpływem złudzenia mayi, czyli zewnętrznej energii, uwarunkowana dusza sądzi, że jest całkowicie chroniona przez kraj, społeczeństwo, przyjaźń i miłość, nie wiedząc, że żadna z tych rzeczy nie ocali jej w chwili śmierci. Prawa natury materialnej są tak mocne, że żadna z naszych materialnych posiadłości nie może ocalić nas z okrutnych rąk śmierci. W Bhagavad-gicie (13.9) jest powiedziane, janma-mrtyu-jara-vyadhi-duhkha-dosanudarśanam: kto rzeczywiście czyni postęp, musi zawsze brać pod uwagę cztery zasady życia pełnego niedoli, mianowicie: narodziny, śmierć, starość i chorobę. Od wszystkich tych niedoli nie można uwolnić się, dopóki nie przyjmie się schronienia lotosowych stóp Pana. Dlatego Śri Caitanya Mahaprabhu jest jedynym schronieniem dla wszystkich uwarunkowanych dusz. Zatem osoba inteligentna nie pokłada wiary w żadne posiadłości materialne, ale przyjmuje całkowite schronienie lotosowych stóp Pana. Taka osoba jest zwana akincana, czyli tym, który nie posiada niczego w tym materialnym świecie. Najwyższa Osoba Boga jest również znany jako Akincana-gocara, gdyż osiągnąć Go może osoba, która nie pokłada wiary w żadne posiadłości materialne. Zatem dla w pełni podporządkowanej duszy, która nie ma żadnych materialnych posiadłości, na których mogłaby polegać, jedynym schronieniem jest Pan Śri Caitanya Mahaprabhu. Każdy polega na dharmie (religijności), arcie (rozwoju ekonomicznym), kamie (zadowalaniu zmysłów) i ostatecznie moksy (zbawieniu), lecz dzięki Swemu wspaniałomyślnemu charakterowi Śri Caitanya Mahaprabhu może obdarzyć czymś więcej niż zbawieniem. Dlatego w wersecie tym słowa hinarthadhika-sadhakam oznaczają, że chociaż według oceny materialnej zbawienie jest wyższej jakości od takich niższych interesów jak religijność, rozwój ekonomiczny i zadowalanie zmysłów, to ponad zbawieniem jest pozycja służby oddania i transcendentalnej miłości do Najwyższej Osoby Boga. Śri Caitanya Mahaprabhu obdarza tym wielkim błogosławieństwem. Śri Caitanya Mahaprabhu powiedział, prema pumartho mahan: "Ostatecznym błogosławieństwem dla wszystkich istot ludzkich jest miłość do Boga." Dlatego przed opisaniem wspaniałomyślności Pana Caitanyi Mahaprabhu w obdarzaniu miłością do Boga, Śrila Krsnadasa Kaviraja Gosvami najpierw ofiarowuje Mu pełne szacunku pokłony.

Adi 07.02    Pragnę wysławiać Najwyższego Pana Śri Caitanyę Mahaprabhu. Ten, kto przyjął schronienie Jego lotosowych stóp, jest osobą najbardziej chwalebną.

Adi 07.02  Znaczenie: Prabhu oznacza pan. Śri Caitanya Mahaprabhu jest najwyższym panem wszystkich panów; dlatego nazywany jest Mahaprabhu. Każdy, kto przyjmuje schronienie Śri Krsny Caitanyi Mahaprabhu, jest najbardziej chwalebny, ponieważ dzięki łasce Śri Caitanyi Mahaprabhu może otrzymać promocję na platformę miłosnej służby dla Pana, która jest transcendentalna do zbawienia.

Adi 07.03    Na początku przedyskutowałem prawdę o mistrzu duchowym. Teraz postaram się wyjaśnić Panca-tattvę.

Adi 07.03  Znaczenie: W Pierwszym Rozdziale Adi-lili Caitanya-caritamrty, w wersecie rozpoczynającym się słowami vande gurun iśa-bhaktan iśam iśavatarakan, autor Śrila Krsnadasa Kaviraja Gosvami opisał inicjującego mistrza duchowego i instruującego mistrza duchowego. W wersecie tym jest sześć transcendentalnych tematów, spośród których opisano już prawdę dotyczącą mistrza duchowego. Teraz autor opisze pięć pozostałych tattv (prawd), mianowicie iśa-tattvę (Najwyższego Pana), Jego tattvę ekspansji, Jego tattvę inkarnacji, Jego tattvę energii i Jego tattvę bhakty.

Adi 07.04    Tych pięć tattv inkarnuje z Panem Caitanyą Mahaprabhu, i tak z wielką przyjemnością Pan spełnia Swój ruch sarikirtanu.

Adi 07.04  Znaczenie: W Śrimad-Bhagavatam znajduje się następujące oznajmienie dotyczące Śri Caitanyi Mahaprabhu:

 

krsna-varnam tvisakrsnam sangopangastra-parsadam

yajnaih sankirtana-prayair yajanti hi sumedhasah

 

"W wieku Kali ludzie obdarzeni dostateczną inteligencją będą wielbili Pana otoczonego Swymi towarzyszami, spełniając sankirtana yajnę. (Bhag. 11.5.32) Śri Caitanyi Mahaprabhu zawsze towarzyszą: Jego pełna ekspansja Śri Nityananda Prabhu, Jego inkarnacja Śri Advaita Prabhu, Jego wewnętrzna moc Śri Gadadhara Prabhu i Jego marginalna moc Śrivasa Prabhu. Śri Caitanya jest w środku nich jako Najwyższa Osoba Boga. Należy wiedzieć, że te inne tattvy zawsze Mu towarzyszą. Dlatego nasze pokłony dla Śri Caitanyi Mahaprabhu są kompletne, kiedy mówimy, śri-krsna-caitanya prabhu nityananda śri-advaita gadadhara śrivasadi-gaura-bhakta-vrnda. Jako głosiciele tego ruchu świadomości Krsny, najpierw ofiarowujemy nasze pokłony Śri Caitanyi Mahaprabhu, intonując tę mantrę Panca-tattva; następnie mówimy: Hare Krsna, Hare Krsna, Krsna Krsna, Hare Hare / Hare Rama, Hare Rama, Rama Rama, Hare Hare. Intonując maha-mantrę Hare Krsna można popełnić dziesięć obraz, ale obrazy te nie są brane pod uwagę podczas intonowania mantry Panca-tattva, mianowicie śri-krsna-caitanya prabhu nityananda śri-advaita gadadhara śrivasadi-gaura-bhakta-vrnda. Śri Caitanya Mahaprabhu jest znany jako maha-vadanyavatara, najbardziej wspaniałomyślna inkarnacja, gdyż nie zważa na obrazy upadłych dusz. Więc aby osiągnąć pełną korzyść z intonowania maha-mantry (Hare Krsna, Hare Krsna, Krsna Krsna, Hare Hare / Hare Rama, Hare Rama, Rama Rama, Hare Hare), najpierw musimy przyjąć schronienie Śri Caitanyi Mahaprabhu, nauczyć się maha-mantry Panca-tattvy, a następnie intonować maha-mantrę Hare Krsna. To będzie bardzo skuteczne.

   Jest wielu pozbawionych skrupułów bhaktów, którzy, wykorzystując Śri Caitanyę Mahaprabhu, wymyślają swoją własną maha-mantrę. Czasami śpiewają, bhaja nitai gaura radhe śyama hare krsna hare rama albo śri-krsna-caitanya prabhu nityananda hare krsna hare rama śri radhe govinda. W rzeczywistości jednakże należy intonować imiona pełnej Panca-tattvy (śri-krsna-caitanya prabhu nityananda śri-advaita gadadhara śrivasadi-gaura-bhakta-vrnda), a następnie szesnaście słów: Hare Krsna, Hare Krsna, Krsna Krsna, Hare Hare / Hare Rama, Hare Rama, Rama Rama, Hare Hare. Lecz te pozbawione skrupułów, mniej inteligentne osoby wprowadzają chaos w cały proces. Oczywiście, ponieważ również są bhaktami, mogą wyrażać swoje uczucia w ten sposób, lecz metoda, jaką przepisali czyści bhaktowie Śri Caitanyi Mahaprabhu, jest taka, aby najpierw intonować pełną mantrę Panca-tattvy, a następnie maha-mantrę - Hare Krsna, Hare Krsna, Krsna Krsna, Hare Hare / Hare Rama, Hare Rama, Rama Rama, Hare Hare.

Adi 07.05    Duchowo nie ma żadnej różnicy pomiędzy tymi pięcioma tattvami, gdyż na platformie transcendentalnej wszystko jest absolutem. Jednakże w świecie duchowym również istnieje różnorodność, i aby skosztować tej duchowej różnorodności, należy czynić różnicę pomiędzy nimi.

Adi 07.05  Znaczenie: W swym komentarzu Anubhasya Śri Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura opisuje Panca-tattvę w ten sposób. Najwyższe źródło energii, Osoba Boga, manifestując się w pięciu rodzajach rozrywek, pojawia się jako Panca-tattva. W rzeczywistości nie ma między nimi żadnej różnicy, ponieważ są usytuowani na platformie absolutnej, lecz manifestują duchową różnorodność, jako wyzwanie dla impersonalistów, aby skosztowali różnych duchowych nastrojów (ras). W Vedach powiedziane jest, parasya śaktir vividhaiva śruyate: "Różnego rodzaju energie Najwyższej Osoby Boga są zwane rozmaicie." Z tego oznajmienia Ved możemy zrozumieć, że w świecie duchowym istnieje wieczna różnorodność nastrojów czy smaków. Śri Gauranga, Śri Nityananda, Śri Advaita, Śri Gadadhara i Śrivasa są wszyscy na tej samej platformie, lecz rozróżniając pomiędzy nimi duchowo należy zrozumieć, że

Śri Caitanya Mahaprabhu jest postacią bhakty,

Nityananda Prabhu pojawia się w formie mistrza duchowego bhakty,

Advaita Prabhu jest formą inkarnacji bhakty,

Gadadhara Prabhu jest energią bhakty, a

Śrivasa jest czystym bhaktą.

Zatem istnieją pomiędzy nimi różnice duchowe. Bhakta-rupa (Śri Caitanya Mahaprabhu), bhakta-svarupa (Śri Nityananda Prabhu) i bhakta-avatara (Śri Advaita Prabhu) opisani są jako Sam Najwyższa Osoba Boga, Jego bezpośrednia manifestacja i Jego pełna ekspansja, i wszyscy należą do kategorii Visnu. Chociaż energia duchowa i marginalna Najwyższej Osoby Boga nie są różne od Najwyższej Osoby Boga Visnu, są one osobami zdominowanymi, podczas gdy Pan Visnu jest dominującym. Wskutek tego, chociaż są na tej samej platformie, pojawiają się w odmienny sposób, aby umożliwić kosztowanie transcendentalnych smaków. W rzeczywistości nie jest rzeczą możliwą, aby jeden różnił się od drugiego, gdyż na żadnym etapie nie można oddzielić czciciela od czczonego. Na platformie absolutnej jednego nie można zrozumieć bez drugiego.

Adi 07.06    Pragnę ofiarować me pokłony Panu Śri Krsnie, który zamanifestował się w pięciu osobach jako bhakta, ekspansja bhakty, inkarnacja bhakty, czysty bhakta i energia oddania.

Adi 07.06  Znaczenie: Śri Nityananda Prabhu jest bezpośrednią ekspansją Śri Caitanyi Mahaprabhu jako Jego brat. Jest On uosobionym szczęściem duchowym sac-cid-ananda-vigraha. Jego ciało jest transcendentalne i pełne ekstazy w służbie oddania. Dlatego Śri Caitanya Mahaprabhu nazywany jest bhakta-rupa (formą bhakty), a Śri Nityananda Prabhu nazywany jest bhakta-svarupa (ekspansją bhakty). Śri Advaita Prabhu, inkarnacja bhakty, jest Visnu-tattvą i należy do tej samej kategorii. Są również różnego typu bhaktowie, czyli wielbiciele, na platformach neutralności, służenia, przyjaźni, rodzicielstwa czy miłości małżeńskiej. Bhaktowie tacy jak Śri Damodara, Śri Gadadhara i Śri Ramananda są różnymi energiami. Potwierdza to sutra wedyjska, parasya śaktir vividhaiva śruyate. Wszystkie te kategorie bhaktów razem stanowią Śri Caitanyę Mahaprabhu, który jest Samym Krsną.

Adi 07.07    Krsna, źródło wszelkiej przyjemności, jest Samym Najwyższą Osobą Boga, najwyższym kontrolerem. Nikt nie przewyższa Śri Krsny, ani nikt nie jest Mu równy, to jednak pojawia się On jako syn Maharajy Nandy.

Adi 07.07  Znaczenie: W wersecie tym Kaviraja Gosvami daje właściwy opis Pana Krsny, Najwyższej Osoby Boga, oznajmiając, że chociaż nikt nie jest Mu równy ani nikt Go nie przewyższa, i jest On źródłem wszelkiej duchowej przyjemności, niemniej jednak pojawia się jako syn Maharajy Nandy i Yaśodamayi.

Adi 07.08    Pan Śri Krsna, Najwyższa Osoba Boga, jest najwyższym podmiotem radości w tańcu rasa. Jest On przywódcą dziewcząt Vrajy, a wszyscy inni są po prostu Jego towarzyszami.

Adi 07.08  Znaczenie: Bardzo ważne jest słowo rasadi-vilasi ("czerpiący przyjemność z tańca rasa "). Z tańca rasa może czerpać przyjemność jedynie Śri Krsna, ponieważ jest On najwyższym przywódcą i liderem dziewcząt Vrndavany. Wszyscy inni bhaktowie są Jego towarzyszami. Chociaż nikt nie może równać się Śri Krsnie, Najwyższej Osobie Boga, jest wielu pozbawionych skrupułów łotrów, którzy imitują taniec rasa Śri Krsny. Są oni Mayavadi i należy się ich wystrzegać. Taniec rasa może spełniać jedynie Śri Krsna i nikt inny.

Adi 07.09    Ten sam Pan Krsna zstąpił osobiście jako Śri Caitanya Mahaprabhu wraz ze Swymi wiecznymi towarzyszami, którzy również są jednakowo chwalebni.
Adi 07.10    Śri Caitanya Mahaprabhu, który jest najwyższym kontrolerem, jedną Osobą Boga, ekstatycznie stał się wielbicielem, jednakże ciało Jego jest transcendentalne i nieskażone materialnie.

Adi 07.10  Znaczenie: Istnieją różne tattvy czy prawdy, łącznie z iśa-tattvą, jiva-tattvą i śakti-tattvą. Iśa-tattva odnosi się do Najwyższej Osoby Boga Visnu, który jest najwyższą siłą życia. W Katha Upanisad jest powiedziane, nityo nityanam cetanaś cetananam: Najwyższa Osoba Boga jest najwyższym wiecznym i najwyższą siłą życia. Żywe istoty są również wieczne i również są siłami życia, lecz są bardzo maleńkie jakościowo, podczas gdy Najwyższy Pan jest najwyższą siłą życia i jest najwyższym wiecznym. Najwyższy wieczny nigdy nie przyjmuje ciała tymczasowej materialnej natury, podczas gdy żywe istoty, które są integralnymi cząstkami najwyższego wiecznego, mają skłonność do przyjmowania takiego ciała. Tak więc według mantr wedyjskich Najwyższy Pan jest najwyższym mistrzem niezliczonych żywych istot. Jednakże filozofowie Mayavadi usiłują zrównać maleńkie żywe istoty z najwyższą żywą istotą. Ponieważ nie widzą między nimi żadnej różnicy, ich filozofia nazywana jest advaita-vada, czyli monizmem. W rzeczywistości jednakże różnica taka istnieje. Werset ten szczególnie ma wpoić filozofom Mayavadi, że Najwyższa Osoba Boga jest najwyższym kontrolerem. Najwyższym kontrolerem, Osobą Boga, jest Sam Krsna, ale dla transcendentalnej rozrywki przyjął postać bhakty, Pana Caitanyi Mahaprabhu.

    Jak oznajmia Bhagavad-gita, kiedy Najwyższa Osoba Boga Krsna zstępuje na tę planetę dokładnie tak jak istota ludzka, niektórzy dranie uważaj ą Go za jednego ze zwykłych ludzi. Osoby myślące w taki błędny sposób opisane są jako mudha, czyli głupcy. Zatem nie należy niemądrze uważać Caitanyi Mahaprabhu za zwykłą ludzką istotę. Przyjął On ekstazę bhakty, lecz jest Najwyższą Osobą Boga. Od czasów Caitanyi Mahaprabhu było wiele imitacji inkarnacji Krsny, którzy nie rozumieli, że Caitanya Mahaprabhu był Samym Krsną, a nie zwykłą ludzką istotą. Osoby mniej inteligentne stwarzają swych własnych Bogów, ogłaszając Bogiem istotę ludzką. Na tym polega ich błąd. Dlatego tutaj słowa tanra śuddha kalevara ostrzegają, że ciało Caitanyi Mahaprabhu nie jest materialne, lecz czysto duchowe. Więc chociaż Caitanya Mahaprabhu przyjął ciało bhakty, nie należy uważać Go za zwykłego bhaktę. Jednakże należy wiedzieć, że chociaż Caitanya Mahaprabhu jest Najwyższą Osobą Boga, to ponieważ przyjął ekstazę bhakty, należy właściwie zrozumieć Jego rozrywki i nie stawiać Go dokładnie na tej samej pozycji co Krsnę. To jedynie z tego względu Śri Krsna Caitanya Mahaprabhu zatykał uszy, gdy zwracano się do Niego jako do Krsny czy Visnu, gdyż nie chciał, by nazywano Go Najwyższą Osobą Boga. Istnieje klasa wielbicieli zwana Gauranga-nagari, która wystawia sztuki o rozrywkach Krsny używając vigraha, czyli formy, Caitanyi Mahaprabhu. Jest to błąd fachowo nazywany rasabhasą. Kiedy Caitanya Mahaprabhu próbuje czerpać radość jako bhakta, nie należy przeszkadzać Mu przez nazywanie Go Najwyższą Osobą Boga.

Adi 07.11    Transcendentalny smak miłości małżeńskiej do Krsny jest tak wspaniały, że Krsna Sam przyjmuje formę bhakty, by w pełni rozkoszować się tym smakiem.

Adi 07.11  Znaczenie: Chociaż Krsna jest źródłem wszelkiej przyjemności, ma szczególną intencję rozkoszowania się Samym Sobą przez przyjęcie formy bhakty. Wniosek jest taki, że chociaż Pan Caitanya obecny jest w formie bhakty, jest On Samym Krsną. Dlatego Vaisnavowie śpiewają, śri-krsna-caitanya radha-krsna nahe anya: Śri Krsna Caitanya Mahaprabhu jest kombinacją Radhy i Krsny. Caitanyakhyam prakatam adhuna tad-dvayam caikyam aptam. Śri Svarupa-damodara Gosvami powiedział, że Radha i Krsna stali się jednym w formie Śri Caitanyi Mahaprabhu.

Adi 07.12    Z tego względu Śri Caitanya Mahaprabhu, najwyższy nauczyciel, przyjmuje postać bhakty, a Pana Nityanandę uznaje za Swego starszego brata.
Adi 07.13    Śri Advaita Acarya jest inkarnacją Pana Caitanyi jako bhakta. Dlatego te trzy tattvy [Caitanya Mahaprabhu, Nityananda Prabhu i Advaita Gosani] są dominującymi, czyli mistrzami.

Adi 07.13  Znaczenie: Gosani oznacza gosvami. Gosvamim czy gosanim nazywana jest osoba, która posiada pełną kontrolę nad zmysłami i umysłem. A kto nie posiada takiej kontroli, nazywany jest godasą, czyli sługą zmysłów, i nie może zostać mistrzem duchowym. Mistrz duchowy, który rzeczywiście posiada kontrolę nad umysłem i zmysłami, jest nazywany gosvamim. Chociaż tytuł gosvami stał się dziedzicznym desygnatem dla ludzi pozbawionych skrupułów, w rzeczywistości tytuł gosani czy gosvami wziął początek od Śri Rupy Gosvamiego, który przedstawiał siebie jako zwykłego grhasthę i ministra w służbie rządowej, ale został gosvamim, kiedy rzeczywiście wzniósł się dzięki instrukcjom Pana Caitanyi Mahaprabhu. Zatem gosvami nie jest tytułem dziedzicznym, lecz odnosi się do kwalifikacji danej osoby. Jeśli ktoś jest bardzo zaawansowany duchowo, to bez względu na to, skąd pochodzi, może zostać nazwany gosvamim. Śri Caitanya Mahaprabhu, Śri Nityananda Prabhu i Śri Advaita Gosani Prabhu są naturalnie gosvamimi, ponieważ należą do kategorii Visnu-tattva. Jako tacy, wszyscy z Nich są prabhu ("dominującymi" czy "mistrzami"), i czasami nazywani są Caitanya Gosani, Nityananda Gosani i Advaita Gosani. Na nieszczęście Ich tak zwani potomkowie, którzy nie posiadają kwalifikacji gosvamich, przyjęli ten tytuł jako dziedziczny desygnat albo stopień zawodowy. Nie jest to zgodne z zaleceniem pism świętych.

Adi 07.14    Jeden z Nich jest Mahaprabhu, a dwaj pozostali są prabhu. Ci dwaj prabhu służą lotosowym stopom Mahaprabhu.

Adi 07.14  Znaczenie: Chociaż Śri Caitanya Mahaprabhu, Śri Nityananda Prabhu i Śri Advaita Prabhu, wszyscy należą do tej samej kategorii Visnu, niemniej jednak Śri Caitanya Mahaprabhu przyjmowany jest za najwyższego, a dwaj pozostali prabhu angażują się w transcendentalną służbę miłości dla Niego, aby uczyć zwykłe żywe istoty, że każdy z nas podlega Śri Caitanyi Mahaprabhu. W innym miejscu w Caitanya-caritamrcie (Adi 5.142) jest powiedziane, ekala iśvara krsna, ara saba bhrtya: jedynym najwyższym mistrzem jest Krsna, a wszyscy inni, zarówno Visnu-tattva, jak i jiva-tattva, angażują się w służbę dla Pana. Zarówno Visnu-tattva (jak Nityananda Prabhu i Advaita), jak i jiva-tattva (Śrivasadi-gaura-bhakta-vrnda) angażują się w służbę Pana, lecz należy robić rozróżnienie pomiędzy sługami Visnu-tattva i sługami jiva-tattva. Sługa jiva-tattva, mistrz duchowy, w rzeczywistości jest służącym Bogiem. Jak wyjaśniono w wersetach poprzednich, w świecie absolutnym nie ma takich różnic, jednakże należy przestrzegać ich, by rozróżniać pomiędzy Najwyższym i Jego podwładnymi.

Adi 07.15    Trzej dominujący [Caitanya Mahaprabhu, Nityananda Prabhu i Advaita Prabhu] wielbieni są przez wszystkie żywe istoty, a zasada czwarta (Śri Gadadhara Prabhu) przyjmowany jest za Ich czciciela.

Adi 07.15  Znaczenie: Opisując prawdę o Panca-tattvie w swej Anubhasyi, Śri Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura wyjaśnia, iż możemy zrozumieć, że Pan Caitanya Mahaprabhu jest najwyższym dominującym, a Nityananda Prabhu i Advaita Prabhu są Jego podwładnymi, lecz również dominującymi. Pan Śri Caitanya Mahaprabhu jest Najwyższym Panem, a Nityananda Prabhu i Advaita Prabhu są manifestacjami Najwyższego Pana. Wszyscy Oni są Visnu-tattvą, Najwyższym, i dlatego są wielbieni przez żywe istoty. Chociaż dwie inne tattvy w kategorii Panca-tattvy - mianowicie, śakti-tattva i jiva-tattva, reprezentowane przez Gadadharę i Śrivasę - są czcicielami Najwyższego Pana, są w tej samej kategorii, ponieważ wiecznie angażują się w transcendentalną służbę miłości dla Pana.

Adi 07.16    Są niezliczeni czyści bhaktowie Pana, na czele ze Śrivasa Thakurą, którzy znani są jako nieskazitelnie czyści bhaktowie.
Adi 07.17    Bhaktowie, którym przewodzi Gadadhara Pandita, powinni być uważani za inkarnacje mocy Pana. Są oni bhaktami należącymi do mocy wewnętrznej Pana, zaangażowanymi w służbę dla Pana.

Adi 07.17  Znaczenie: W związku z wersetem szesnastym i siedemnastym, Śri Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura wyjaśnia w swej Anubhasyi: "Są szczególne symptomy, dzięki którym można rozpoznać bhaktów wewnętrznych oraz bhaktów czystych czy nieskazitelnie czystych. Wszyscy nieskazitelnie czyści bhaktowie są śakti-tattvami, czyli mocami Pana. Niektórzy z nich usytuowani są w miłości małżeńskiej, a inni - w uczuciu rodzicielskim, braterstwie czy służeniu. Z pewnością wszyscy z nich są bhaktami, lecz poprzez studia porównawcze przekonujemy się, że bhaktowie czy moce zaangażowane w miłość małżeńską są lepiej usytuowani od innych. Tak więc bhaktowie mający związek z Najwyższą Osobą Boga w miłości małżeńskiej uważani są za najbardziej poufnych bhaktów Pana Caitanyi Mahaprabhu. Ci, którzy angażują się w służbę dla Pana Nityanandy Prabhu i Pana Advaity Prabhu, na ogół mają związki miłości rodzicielskiej, braterstwa, służenia i neutralności. Kiedy bhaktowie tacy rozwijają wielkie przywiązanie do Śri Caitanyi Mahaprabhu, również zajmują pozycję w intymnym kręgu bhaktów w miłości małżeńskiej." Śri Narottama dasa Thakura w ten sposób opisuje ten stopniowy rozwój służby oddania:

 

gauranga balite habe pulaka śarira

hari hari balite nayane ba 'be nira

ara kabe nitaicanda karana karibe

samsara-vasana mora kabe tuccha habe

visaya chadiya kabe śuddha habe mana

kabe hama heraba śri-vrndavana

rupa-raghunatha-pade ha-ibe akuti

kabe hama bujhaba śri-yugala-piriti

 

"Kiedy na skutek intonowania imienia Pana Caitanyi na moim ciele pojawi się wysypka, i kiedy intonowanie świętych imion Hare Krsna wywoła potok łez z mych oczu? Kiedy Pan Nityananda będzie miłosierny dla mnie i uwolni mnie od wszelkich pragnień przyjemności materialnych? Kiedy mój umysł będzie całkowicie oczyszczony z pragnień przyjemności materialnej? Jedynie wówczas będę mógł zrozumieć Vrndavanę. Jedynie wtedy, gdy przywiążę się do instrukcji pozostawionych przez sześciu Gosvamich na czele z Rupą Gosvamim i Raghunathą dasa Gosvamim, będę mógł zrozumieć miłość małżeńską Radhy i Krsny." Przez przywiązanie do służby oddania dla Pana Caitanyi Mahaprabhu natychmiast wznosimy się na ekstatyczną pozycję. Kiedy ktoś rozwija miłość do Nityanandy Prabhu, uwalnia się od wszelkich przywiązań do materialnego świata i wówczas może zrozumieć rozrywki Pana we Vrndavanie. W tym stanie, kiedy ktoś rozwija miłość do sześciu Gosvamich, może zrozumieć miłość małżeńską pomiędzy Radną i Krsną. Są to różne etapy promocji czystych bhaktów do miłości małżeńskiej w służbie dla Radhy i Krsny w intymnym związku ze Śri Caitanyą Mahaprabhu.

Adi 07.18-19    Wszyscy wewnętrzni bhaktowie czy moce są wiecznymi towarzyszami w rozrywkach Pana. Jedynie z nimi Pan pojawia się, by szerzyć ruch sankirtanu, jedynie z nimi rozkoszuje się smakiem miłości małżeńskiej, i jedynie z nimi rozdziela tę miłość do Boga wśród ogółu ludzi.

Adi 07.18-19  Znaczenie: Czyniąc rozróżnienie pomiędzy czystymi bhaktami a bhaktami wewnętrznymi, czyli poufnymi, w swojej książce Upadeśamrta, Rupa Gosvami nakreśla następujący stopniowy proces rozwoju. Spośród wielu tysięcy karmitów lepszy jest ten, który usytuowany jest w doskonałej wiedzy wedyjskiej. Spośród wielu takich uczonych i filozofów lepszy jest ten, który jest rzeczywiście wyzwolony z materialnej niewoli, a spośród wielu takich prawdziwie wyzwolonych osób za najlepszą uważana jest ta, która jest bhaktą Najwyższej Osoby Boga. Pomiędzy wieloma takimi transcendentalnymi miłośnikami Najwyższej Osoby Boga najlepsze są gopi, a pomiędzy gopi najlepszą jest Śrimati Radhika. Śrimati Radhika jest bardzo droga Panu Krsnie, i tak samo drogie Najwyższej Osobie Boga są Jej stawy, mianowicie Śyamakunda i Radhakunda.

    W swej Anubhasyi Śrila Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura komentuje, że pomiędzy pięcioma tattvami, dwie są energiami (śakti-tattva), a trzy pozostałe są źródłami energii (śaktiman tattva): Tak bhaktowie nieskazitelnie czyści, jak i bhaktowie wewnętrzni zaangażowani są w pomyślną kulturę świadomości Krsny nieskażoną filozoficzną spekulacją czy działaniem karmicznym. Wszyscy oni uważani są za czystych bhaktów, a pomiędzy nimi ci, którzy po prostu angażują się w miłość małżeńską, nazywani są madhurya-bhaktami albo bhaktami wewnętrznymi. Małżeńska miłość do Boga obejmuje potencjalną służbę miłości w miłości rodzicielskiej, braterstwie i związku służenia. Zatem wniosek z tego jest taki, że każdy poufny bhakta jest czystym bhaktą Pana.

    Śri Caitanya Mahaprabhu oddaje się Swym rozrywkom ze Swą bezpośrednią ekspansją Nityanandą Prabhu. Jego czyści bhaktowie i Jego trzy inkarnacje purusa, mianowicie Karanodakaśayi Visnu, Garbhodakaśayi Visnu i Ksirodakaśayi Visnu, zawsze towarzyszą Najwyższemu Panu w szerzeniu ruchu sankirtanu.

Adi 07.20-21    Cechy Krsny uważane są za magazyn transcendentalnej miłości. Chociaż ten magazyn miłości z pewnością obecny był z Krsną, kiedy pojawił się On tutaj, był on zapieczętowany. Lecz kiedy Śri Caitanya Mahaprabhu przybył wraz z innymi towarzyszami z Panca-tattvy, oderwali pieczęć i splądrowali ten magazyn, by skosztować transcendentalnej miłości do Krsny. Im bardziej jej kosztowali, tym bardziej rosło ich pragnienie.

Adi 07.20-21  Znaczenie: Śri Caitanya Mahaprabhu jest nazywany maha-vadanyavatarą, ponieważ chociaż jest Samym Śri Krsną, jest On jeszcze bardziej przychylny biednym upadłym duszom niż Pan Śri Krsna. Kiedy Pan Śri Krsna był osobiście obecny, żądał, by każdy Mu się podporządkował i obiecywał, że wówczas udzieli całkowitej ochrony. Lecz kiedy na Ziemię tę przybył Śri Caitanya Mahaprabhu ze Swymi towarzyszami, rozdzielał On po prostu transcendentalną miłość do Boga, nie czyniąc żadnych rozróżnień. Dlatego Śri Rupa Gosvami zrozumiał, że Pan Caitanya nie był nikim innym jak Samym Śri Kisną, gdyż nikt poza Najwyższą Osobą Boga nie może rozdzielać poufnej miłości do Najwyższej Osoby.

Adi 07.22    Śri Panca-tattva sama tańczyła raz po raz i w ten sposób sprawiła, że łatwiej było pić nektariańską miłość do Boga. Tańczyli, krzyczeli, śmiali się i intonowali jak szaleni, i w ten sposób rozdzielali miłość do Boga.

Adi 07.22  Znaczenie: Ludzie na ogół nie są w stanie zrozumieć rzeczywistego znaczenia intonowania i tańczenia. Opisując Gosvamich, Śri Śrinivasa Acarya oznajmił, krsnotkirtana-gana-nartana-parau: to intonowanie i taniec demonstrował nie tylko Sam Pan Caitanya Mahaprabhu ze Swymi towarzyszami, lecz w następnym pokoleniu podążyło za nimi sześciu Gosvamich. Obecny ruch świadomości Krsny przestrzega tej samej zasady i dlatego po prostu intonując i tańcząc spotykamy się z pozytywną reakcją na całym świecie. Należy jednakże zrozumieć, że to intonowanie i taniec nie należą do tego materialnego świata. Są to w rzeczywistości czynności transcendentalne, gdyż im bardziej angażujemy się w intonowanie i taniec, tym bardziej możemy rozkoszować się nektarem transcendentalnej miłości do Boga.

Adi 07.23    Rozdzielając miłość do Boga, Caitanya Mahaprabhu i Jego towarzysze nie zważali na to, kto był odpowiednim kandydatem, a kto nie, czy też jakie miejsce było właściwe dla takiej dystrybucji, a jakie nie. Nie stawiali żadnych warunków. Członkowie Panca-tattvy rozdzielali miłość do Boga wszędzie, gdzie tylko nadarzyła się sposobność.

Adi 07.23  Znaczenie: Istnieją pewni dranie, którzy śmią przemawiać przeciwko misji Pana Caitanyi poprzez krytykowanie ruchu świadomości Krsny za przyjmowanie Europejczyków i Amerykanów na braminów i ofiarowywanie im sannyasy. Ale tutaj znajduje się autorytatywna wypowiedź, że w rozdzielaniu miłości do Boga nie należy zważać na to, czy odbiorcami są Europejczycy, Amerykanie, Hindusi, muzułmanie itd. Ruch świadomości Krsny należy szerzyć, gdzie tylko to możliwe, i tych, którzy w ten sposób stają się Vaisnavami, należy przyjmować za będących większymi od braminów, Hindusów czy Indusów. Śri Caitanya Mahaprabhu pragnął, by Jego imię szerzono w każdej wiosce i mieście na powierzchni Ziemi. Zatem, kiedy kult Caitanyi Mahaprabhu szerzy się na całym świecie, to czyż nie należy przyjąć za Vaisnavów, braminów i sannyasinów tych, którzy zostają wyznawcami tego ruchu? Zazdrośni dranie czasami wysuwają takie głupie argumenty, lecz bhaktowie świadomi Krsny nie dbają o nie. My ściśle przestrzegamy zasad ustanowionych przez Panca-tattvę.

Adi 07.24    Chociaż członkowie Panca-tattvy plądrowali ten magazyn miłości do Boga i spożywali jego zawartość oraz rozdzielali ją, nie było niedostatku, gdyż ten wspaniały magazyn jest tak kompletny, że w miarę rozdzielania miłości jej zapasy zwiększają się setki razy.

Adi 07.24  Znaczenie: Pewna pseudo-inkarnacja Krsny powiedziała kiedyś swemu uczniowi, że udzieliwszy mu wiedzy opróżnił samego siebie i w ten sposób stał się duchowym bankrutem. Tacy blagierzy mówią w ten sposób, by oszukać publiczność, lecz prawdziwa świadomość duchowa jest tak doskonała, że im bardziej się ją rozdziela, tym bardziej się zwiększa. Bankructwo jest określeniem, które znajduje zastosowanie w świecie materialnym, lecz nigdy nie można opróżnić magazynu miłości do Boga w świecie duchowym. Krsna zaspokaja potrzeby milionów i trylionów żywych istot, i nawet gdyby wszystkie niezliczone żywe istoty zapragnęły stać się świadomymi Krsny, nie zabrakłoby miłości do Boga, ani też nie byłoby kłopotu z ich utrzymaniem. Nasz ruch świadomości Krsny rozpoczęliśmy w pojedynkę i nikt nie zapewniał nam środków do życia, lecz obecnie na całym świecie wydajemy setki i tysiące dolarów i ruch ten coraz bardziej się zwiększa. Tak więc nie ma kwestii niedostatku. Chociaż zawistne osoby mogą być zazdrosne, to jeśli będziemy przestrzegać naszych zasad i podążać śladami Panca-tattvy, ruch ten będzie rozwijał się nadal i nie powstrzymają go imitacje svamich, sannyasinów, religioznawcy, filozofowie czy naukowcy, gdyż jest on transcendentalny do wszystkich materialnych warunków. Dlatego osoby propagujące ruch świadomości Krsny nie powinny obawiać się takich łotrów i głupców.

Adi 07.25    Powódź miłości do Boga rozprzestrzeniła się we wszystkich kierunkach i tak zatopiła młodych, starych, kobiety i dzieci.

Adi 07.25  Znaczenie: Kiedy w ten sposób rozdzielana jest zawartość magazynu miłości do Boga, następuje potężny potop, który zalewa całą ziemię. Czasami po porze deszczowej występuje wielka powódź w Śridhama Mayapur. Jest to oznaką tego, że z miejsca narodzin Pana Caitanyi powódź miłości do Boga powinna rozprzestrzenić się na cały świat, gdyż to pomoże każdemu, nie wyłączając starców, młodzieży, kobiet i dzieci. Ruch świadomości Krsny Śri Caitanyi Mahaprabhu ma tak wielką moc, że może zatopić cały świat i zainteresować wszystkie klasy ludzi tematem miłości do Boga.

Adi 07.26    Ruch świadomości Krsny zaleje cały świat i zatopi każdego, tak dżentelmenów, złoczyńców, a nawet kulawych, inwalidów czy ślepców.

Adi 07.26  Znaczenie: Tutaj ponownie można podkreślić, że chociaż zazdrosne łotry protestują, aby nie dawać świętej nici czy sannyasy Europejczykom i Amerykanom, to nie istnieje nawet potrzeba zważania na to, czy ktoś jest dżentelmenem czy złoczyńcą, ponieważ jest to ruch duchowy, nie zważający na zewnętrzne ciało ze skóry i kości. Chociaż znajduje się on pod właściwym przewodnictwem Panca-tattvy, ściśle przestrzegając regulujących zasad, nie ma on nic wspólnego z zewnętrznymi przeszkodami.

Adi 07.27    Kiedy pięciu członków Panca-tattvy ujrzało, że cały świat zatonął w miłości do Boga, a nasienie przyjemności materialnej zostało całkowicie zniszczone w żywych istotach, przepełnili się oni niezwykłym szczęściem.

Adi 07.27  Znaczenie: W związku z tym Śrila Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura pisze w swej Anubhasyi, że ponieważ wszystkie żywe istoty należą do marginalnej mocy Pana, każda z nich ma naturalną skłonność, aby stać się świadomą Krsny, chociaż jednocześnie niewątpliwie znajduje się w niej nasienie materialnej przyjemności. Nasienie przyjemności materialnej, podlewane przez naturalny bieg materialnych wypadków, kiełkuje, by stać się drzewem materialnego uwikłania, które dostarcza żywej istocie wszelkiego rodzaju przyjemności materialnych. Cieszenie się takimi materialnymi udogodnieniami oznacza doświadczanie trzech materialnych niedoli. Kiedy jednakże, zgodnie z prawami natury, następuje powódź, nasiona w ziemi zostają zniszczone. Podobnie, kiedy powódź miłości do Boga zalewa cały świat, nasiona materialnej przyjemności tracą swą moc. Tak więc im bardziej szerzy się ruch świadomości Krsny, tym bardziej zmniejsza się pragnienie przyjemności materialnej. Nasienie materialnej przyjemności automatycznie traci moc wraz ze wzrostem ruchu świadomości Krsny. Zamiast być zazdrosnymi o to, że dzięki łasce Pana Caitanyi świadomość Krsny szerzy się na całym świecie, takie zawistne osoby powinny być szczęśliwe, jak oznajmiono to tutaj słowami parama ullasa. Lecz ponieważ są one kanistha-adhikari, czyli prakrta-bhaktami (bhaktami materialistycznymi, którzy nie są zaawansowani w wiedzy duchowej), zamiast być szczęśliwymi, są zazdrosne, i starają się znaleźć wady w świadomości Krsny. Jednakże Śrimat Prabodhananda Sarasvati pisze w swej Caitanya-candramrcie, że pod wpływem ruchu świadomości Krsny Pana Caitanyi materialiści czują odrazę do rozmów o swych żonach i dzieciach, rzekomo wykształceni uczeni porzucają swe nudne studia nad literaturą wedyjską, yogini porzucają swe niepraktyczne praktyki yogi mistycznej, asceci rezygnują ze swych srogich pokut i wyrzeczeń, a sannyasini porzucają studia nad filozofią Sankhya. W ten sposób wszyscy czują atrakcję do praktyk bhakti-yogi Pana Caitanyi i nie doznają smaku wyższego ponad smak świadomości Krsny.

Adi 07.28    Im większe deszcze miłości do Boga wywołuje pięciu członków Panca-tattvy, tym bardziej zwiększa się ten potop i zalewa cały świat.

Adi 07.28  Znaczenie: Ruch świadomości Krsny nie jest stereotypowy ani też w zastoju. Rozszerzy się on na całym świecie pomimo wszelkich sprzeciwów głupców i drani, którzy uważają, że europejscy i amerykańscy mleccha nie mogą być przyjmowani za braminów czy sannyasinów. Tutaj oznajmiono że proces ten rozprzestrzeni się i zatopi cały świat świadomością Krsny.

Adi 07.29-30    Impersonaliści, osoby pracujące dla przyjemności materialnej, fałszywi logicy, bluźniercy, niewielbiciele i najniżsi pomiędzy społecznością studencką są wielkimi ekspertami w unikaniu ruchu świadomości Krsny i dlatego potop świadomości Krsny nie może ich dosięgnąć.

Adi 07.29-30  Znaczenie: Tak jak filozofowie Mayavadi w przeszłości, tacy jak Prakaśananda Sarasvati z Benares, współcześni impersonaliści nie są zainteresowani ruchem świadomości Krsny Pana Caitanyi. Nie znają wartości tego materialnego świata; uważają go za fałszywy i nie są w stanie zrozumieć, jak ruch świadomości Krsny może go wykorzystać. Są tak pogrążeni w impersonalistycznej myśli, że przyjmują to za pewnik, iż wszelka duchowa różnorodność jest materialna. Ponieważ nie znają niczego poza swą błędną koncepcją brahmajyoti, nie są w stanie zrozumieć, że Krsna, Najwyższa Osoba Boga, jest duchowy i dlatego ponad koncepcją materialnego złudzenia. Kiedykolwiek Krsna inkarnuje osobiście albo jako bhakta, ci filozofowie Mayavadi uważają Go za zwykłą ludzką istotę. Zostało to potępione w Bhagavad-gicie:

 

avajananti mam mudha    manusim tanum aśritam

param bhavam ajananto    mama-bhuta-maheśvaram

 

"Głupcy wyśmiewają Mnie, kiedy zstępuję w ludzkiej postaci. Nie znają Mojej transcendentalnej natury i nie wiedzą, że jestem Najwyższym Panem wszystkiego, co istnieje." (Bg. 9.11)

    Są również inne pozbawione skrupułów osoby, które - wykorzystując pojawienie się Pana - pozują na inkarnacje, by oszukiwać niewinną publiczność. Inkarnacja Boga powinna zostać poddana sprawdzianowi stwierdzeń śastr i również spełniać niezwykłe czyny. Nie należy przyjmować łotra za inkarnację Boga, lecz należy sprawdzić, czy może on działać jako Najwyższa Osoba Boga. Na przykład, Krsna nauczał Arjunę w Bhagavad-gicie i Arjuna również przyjął Go za Najwyższą Osobę Boga, lecz dla naszego zrozumienia Arjuna poprosił Pana, by zamanifestował Swą formę kosmiczną, w ten sposób sprawdzając, czy rzeczywiście był On Najwyższym Panem. Podobnie, tzw. inkarnację Boga należy sprawdzić według standardowych kryteriów. Aby nie dać się zwieść pokazowi sił mistycznych, najlepiej jest przeegzaminować tzw. inkarnację Boga w świetle stwierdzeń śastr. Pisma święte opisują Caitanyę Mahaprabhu jako inkarnację Krsny; więc jeśli ktoś pragnie imitować Pana Caitanyę i twierdzić, że jest inkarnacją, musi uzasadnić to twierdzenie ukazując dowody z śastr o swym pojawieniu się.

Adi 07.31-32    Widząc, że Mayavadi i inni uciekaj, Pan Caitanya pomyślał: Chciałem, by ta powódź miłości do Boga zatopiła każdego, lecz niektórzy z nich uciekli. Dlatego obmyślę podstęp, aby ich również zatopić.

Adi 07.31-32  Znaczenie: Jest to istotny punkt. Pan Caitanya Mahaprabhu pragnął wymyślić sposób urzeczenia Mayavadi i innych, którzy nie wykazywali zainteresowania ruchem świadomości Krsny. Jest to oznaką acaryi. Od acaryi, który przychodzi, by służyć Panu, nie można oczekiwać, by dostosował się do stereotypu, gdyż zawsze musi on wynajdywać sposoby szerzenia świadomości Krsny. Czasami osoby zazdrosne krytykują ruch świadomości Krsny, ponieważ jednakowo angażuje on w rozdzielanie miłości do Boga tak chłopców, jak i dziewczęta. Nie wiedząc, że chłopcy i dziewczęta w krajach takich jak europejskie czy amerykańskie swobodnie obcują ze sobą, ci głupcy i łotry krytykują chłopców i dziewczęta w świadomości Krsny za to, że mieszają się ze sobą. Lecz dranie ci powinni zważyć na to, że nie można nagle zmienić zwyczajów społecznych. Jednakże, ponieważ tak chłopcy, jak i dziewczęta są szkoleni na nauczających, te dziewczęta nie są zwykłymi dziewczętami, lecz są tak dobre jak ich bracia, którzy głoszą świadomość Krsny. Zatem angażowanie zarówno chłopców, jak i dziewcząt w pełni transcendentalne czynności jest taktyką mającą na celu szerzenie ruchu świadomości Krsny. Ci zazdrośni głupcy, którzy krytykują to, że chłopcy mieszają się z dziewczętami, będą musieli zadowolić się swą własną głupotą, gdyż nie wiedzą, jak szerzyć świadomość Krsny poprzez zaadoptowanie sposobów i środków, które są korzystne dla tego celu. Ich stereotypowe metody nigdy nie pomogą szerzyć świadomości Krsny. Więc to, co robimy, jest doskonałe dzięki łasce Pana Caitanyi Mahaprabhu, gdyż to On właśnie zaproponował wynalezienie sposobu na pochwycenie tych wszystkich, którzy zgubili drogę do świadomości Krsny.

Adi 07.33    Tak więc po pełnym zastanowieniu się, Pan przyjął sannyasę.

Adi 07.33  Znaczenie: Pan Śri Caitanya Mahaprabhu nie musiał przyjmować sannyasy, gdyż jest Samym Bogiem i dlatego nie ma nic wspólnego z materialną, cielesną koncepcją życia. Śri Caitanya Mahaprabhu nie utożsamiał się z żadną z ośmiu varn i aśramów, mianowicie: bramin, ksatriya, vaiśya, śudra, brahmacari, grhastha, vanaprastha i sannyasa. Utożsamiał się z Najwyższym Duchem. Śri Caitanya Mahaprabhu, czy też jakikolwiek czysty bhakta, nigdy nie utożsamia się z tymi społecznymi i duchowymi podziałami życia, gdyż bhakta jest zawsze transcendentalny do różnych podziałów społecznych. Niemniej jednak Pan Caitanya postanowił przyjąć sannyasę z tego względu, że wówczas każdy - z korzyścią dla siebie - okazywałby Mu szacunek. Chociaż w rzeczywistości nie było potrzeby, aby przyjął sannyasę, zrobił to dla korzyści tych, którzy mogli uważać Go za zwykłą ludzką istotę. Głównym celem przyjęcia przez Niego sannyasy było wyzwolenie sannyasinów Mayavadi. Okaże się to rzeczą oczywistą w dalszej części tego rozdziału.

    Śrila Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura w ten sposób wyjaśnił termin "Mayavadi": "Najwyższa Osoba Boga jest transcendentalny do materialnej koncepcji życia. Mayavadi to ten, który uważa, że ciało Najwyższej Osoby Boga Krsny jest zrobione z mayi i który za mayę uważa również siedzibę Pana i proces zbliżania się do Niego, służbę oddania. Mayavadi uważa za mayę wszystkie parafernalia służby oddania." Maya odnosi się do egzystencji materialnej, której właściwe są reakcje czynności karmicznych. Mayavadi uważają, że służba oddania zalicza się do takich czynności karmicznych. Według nich bhagavatowie, czyli bhaktowie, osiągną prawdziwy punkt wyzwolenia wówczas, kiedy zostaną oczyszczeni przez filozoficzną spekulację. Osoby, które w ten sposób spekulują o służbie oddania, nazywane są kutarkika (fałszywymi logikami), a osoby uważające służbę oddania za czynność karmiczną nazywane są również karma-nistha. Osoby krytykujące służbę oddania nazywane są nindaka (bluźniercami). Podobnie, niewielbiciele uważający czynności oddania za materialne nazywani są również pasandi, a naukowcy o podobnym poglądzie zwą się adhama paduya. Kutarkika, nindaka, pasandi i adhama paduya unikali korzyści płynących z ruchu Śri Caitanyi Mahaprabhu polegającego na rozwoju miłości do Boga. Śri Caitanya Mahaprabhu czuł dla nich współczucie i z tego względu postanowił przyjąć porządek sannyasy, gdyż wtedy ofiarowywaliby Mu szacunek. W Indiach nadal szanowany jest porządek sannyasy. W istocie, nawet sama szata sannyasina nadal wzbudza szacunek w ludności Indii. Zatem Śri Caitanya Mahaprabhu przyjął sannyasę, by ułatwić nauczanie Swego kultu oddania, chociaż w przeciwnym razie nie miał potrzeby przyjmowania czwartego porządku życia duchowego.

Adi 07.34    Śri Caitanya Mahaprabhu pozostawał w życiu rodzinnym przez dwadzieścia cztery lata, a na początku dwudziestego piątego przyjął porządek sannyasy.

Adi 07.34  Znaczenie: Są cztery porządki życia duchowego, mianowicie

brahmacarya,

grhastha,

vanaprastha i

sannyasa,

i każdy z tych aśramów ma cztery działy.

Brahmacaryaśrama dzieli się na:

savitrya,

prajapatya,

brahma i

brhat, a

grhasthaśrama dzieli się na:

varta (zawodowcy),

sancaya (zbierający),

śalina (ci, którzy nie proszą nikogo o nic) i

śilonchana (zbierający zboże z pól ryżowych). Podobnie,

vanaprasthaśrama dzieli się na:

vaikhanasa,

balikhilya,

audumbara i

phenapa, a

sannyasa na:

kuticaka,

bahudaka,

hamsa i

niskriya.

Jak oznajmia Śrimad-Bhagavatam (1.13.26-27), są dwa rodzaje sannyasinów, nazywani dhira i narottama. Śri Caitanya Mahaprabhu przyjął sannyasę pod koniec stycznia w roku 1432 śakabda od Keśavy Bharati należącego do Śankara-sampradayi.

Adi 07.35    Po przyjęciu porządku sannyasy, Śri Caitanya Mahaprabhu przyciągnął uwagę wszystkich tych, którzy się Mu wymknęli, począwszy od logików.
Adi 07.36    I tak oto studenci, niewierni, karmici i krytycy wszyscy przyszli, by podporządkować się lotosowym stopom Pana.
Adi 07.37    Pan Caitanya wybaczył im wszystkim, i pogrążyli się oni w oceanie służby oddania, gdyż nikt nie może zbiec przed wyjątkową, miłosną siecią Śri Caitanyi Mahaprabhu.

Adi 07.37  Znaczenie: Śri Caitanya Mahaprabhu był idealnym acaryą. Acarya jest idealnym nauczycielem, który zna cel pism objawionych, zachowuje się odpowiednio do ich nakazów i uczy swych studentów, by również przyjęli te zasady. Jako idealny acarya, Śri Caitanya Mahaprabhu obmyślił sposoby pochwycenia wszelkiego rodzaju ateistów i materialistów. Każdy acarya ma szczególne środki propagowania swego ruchu duchowego w celu przywiedzenia ludzi do świadomości Krsny. Tak więc metoda jednego acaryi może różnić się od metody drugiego, ale ostateczny cel nigdy nie jest lekceważony. Śrila Rupa Gosvami poleca:

 

yena tena prakarena manah krsne niveśayet

sarve vidhi-nisedha syur etayor eva kinkarah

 

Acarya powinien obmyślić sposoby, dzięki którym ludzie mogą w jakiś sposób przyjść do świadomości Krsny. Najpierw powinni stać się świadomi Krsny, a później można stopniowo wprowadzić wszystkie przepisane zasady i reguły. W naszym ruchu świadomości Krsny stosujemy tę taktykę Pana Caitanyi Mahaprabhu. Na przykład, ponieważ chłopcy i dziewczęta w krajach zachodnich swobodnie mieszają się, to aby przywieść ich do świadomości Krsny, konieczne są pewne ustępstwa względem ich zwyczajów i nawyków. Acarya musi obmyślić sposoby przywiedzenia ich do służby oddania. Więc chociaż jestem sannyasinem, czasami biorę udział w swataniu chłopców i dziewcząt, chociaż w historii sannyasy żaden sannyasin osobiście nie brał udziału w aranżowaniu małżeństw swych uczniów.

Adi 07.38    Śri Caitanya Mahaprabhu pojawił się, aby wyzwolić wszystkie upadłe dusze. Dlatego obmyślił wiele metod wyzwolenia ich z sideł mayi.

Adi 07.38  Znaczenie: Powinnością acaryi jest okazywanie miłosierdzia upadłym duszom. W związku z tym pod uwagę powinny być brane deśa-kala-patra (miejsce, czas i obiekt). Ponieważ europejscy i amerykańscy chłopcy i dziewczęta w naszym ruchu świadomości Krsny nauczają razem, mniej inteligentni ludzie krytykują, że mieszają się bez ograniczeń. W Europie i Ameryce chłopcy i dziewczęta mieszają się w sposób nieograniczony i mają równe prawa; zatem całkowite odseparowanie mężczyzn od kobiet jest rzeczą niemożliwą. Jednakże dokładnie instruujemy tak mężczyzn, jak i kobiety, w jaki sposób nauczać i w istocie nauczają oni wspaniale. Oczywiście ściśle zabraniamy niedozwolonego seksu. Chłopcy i dziewczęta nie mający ślubu nie mają pozwolenia na spanie razem czy życie razem i w każdej świątyni znajdują się oddzielne udogodnienia dla chłopców i dziewcząt Grhasthowie mieszkają na zewnątrz świątyni, gdyż w świątyni nie pozwalamy nawet na to, by mąż i żona żyli razem. Rezultaty tego są wspaniałe. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety nauczają ze zdwojoną siłą przekazu Pana Caitanyi Mahaprabhu i Pana Krsny. Słowa saba nistarite kare caturi apara z tego wersetu oznaczają, że Śri Caitanya Mahaprabhu pragnął wyzwolić wszystkich. Dlatego zasadą jest, że nauczający musi ściśle przestrzegać zasad i przepisów ustanowionych w śastrach, jednakże jednocześnie musi obmyślić sposoby na to, by nauczanie w celu odzyskania upadłych dusz przebiegało z pełną siłą.

Adi 07.39    Wszyscy zostali nawróceni na bhaktów Pana Caitanyi, nawet mleccha i yavana. Wymknęli się Mu jedynie impersonalistyczni zwolennicy Śankaracaryi.

Adi 07.39  Znaczenie: Werset ten wyraźnie oznajmia, że chociaż Pan Caitanya Mahaprabhu przemienił w bhaktów mahometan i innych mleccha, to nie mógł nawrócić impersonalistycznych zwolenników Śankaracaryi. Po przyjęciu wyrzeczonego porządku życia, Caitanya Mahaprabhu nawrócił wielu karma-nistha oddanych karmicznym czynnościom, wielu wielkich logików, jak Sarvabhauma Bhattacarya, nindaka (bluźnierców), jak Prakaśananda Sarasvati, pasandi (niewielbicieli), jak Jagai i Madhai, i adhama paduya (zdegradowanych studentów), jak Mukunda i jego przyjaciele. Wszyscy oni stopniowo stali się bhaktami Pana, nawet Pathanowie czy muzułmanie, lecz bardzo trudno było nawrócić największych bluźnierców, impersonalistów, gdyż bardzo taktownie wymykali się podstępom Pana Caitanyi Mahaprabhu.

    Opisując Kaśira Mayavadi, Śrila Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura wyjaśnił, że osoby, które są oszołomione przez wiedzę empiryczną czy bezpośrednią percepcję zmysłową i które wskutek tego uważają, że za pomocą swych materialnych obliczeń mogą oszacować nawet ten ograniczony materialny świat, dochodzą do wniosku, że wszystko co można dostrzec poprzez bezpośrednią percepcję zmysłową, jest jedynie mayą, czyli złudzeniem. Utrzymują, że chociaż Absolutna Prawda jest poza zasięgiem percepcji zmysłowej, nie zawiera On żadnej duchowej różnorodności czy przyjemności. Według Kaśira Mayavadi świat duchowy jest po prostu próżnią. Nie wierzą w Osobę Absolutnej Prawdy ani różnorodność Jego czynów w świecie duchowym. Chociaż mają swe własne argumenty, które nie są bardzo mocne, nie mają żadnej koncepcji różnorodnych czynności Prawdy Absolutnej. Impersonaliści, którzy są zwolennikami Śankaracaryi, na ogół znani są jako Kaśira Mayavadi.

    W pobliżu Varanasi jest inna grupa impersonalistów, którzy znani są jako Saranatha Mayavadi. Za miastem Varanasi znajduje się miejsce znane jako Saranatha, gdzie jest ogromna stupa buddyjska. Żyje tam wielu zwolenników filozofii buddyjskiej i są oni znani jako Saranatha Mayavadi. Impersonaliści Saranathy różnią się od impersonalistów Varanasi, gdyż impersonaliści Varanasi propagują ideę, że bezosobowy Brahman jest prawdą, podczas gdy różnorodność materialna jest fałszywa, lecz impersonaliści Saranatha nie wierzą nawet w to, że Absolutna Prawda czy Brahman mogą zostać zrozumiani jako przeciwieństwo mayi czy złudzenia. Według ich poglądu jedyną manifestacją Absolutnej Prawdy jest materializm.

    W rzeczywistości zarówno Mayavadi Kaśira, jak i Saranatha oraz wszelcy inni filozofowie nie mający wiedzy o duszy, są zwolennikami całkowitego materializmu. Żaden z nich nie ma wyraźnej wiedzy o Absolucie czy świecie duchowym. Filozofowie tacy jak Mayavadi Saranatha, którzy nie wierzą w egzystencję duchową Absolutnej Prawdy, lecz uważają, że różnorodność materialna jest wszystkim, nie wierzą, iż istnieją dwa rodzaje natury, niższa (materialna) i wyższa (duchowa), jak opisuje to Bhagavad-gita. W rzeczywistości ani Mayavadi Varanasi, ani Saranatha nie przyjmują zasad Bhagavad-gity, z powodu ubogiego zasobu wiedzy.

    Ponieważ ci impersonaliści nie mający doskonałej wiedzy duchowej nie są w stanie zrozumieć zasad bhakti-yogi, muszą zostać zaliczeni do niewielbicieli, którzy są przeciwni ruchowi świadomości Krsny. Czasami cierpimy niewygody z powodu przeszkód stawianych przez tych impersonalistów, lecz nie dbamy o ich tak zwaną filozofię, gdyż propagujemy naszą własną filozofię, tak jak została zaprezentowana w Bhagavad-gicie Takiej Jaką Jest, i otrzymujemy pomyślne rezultaty. Teoretyzując, jak gdyby służba oddania była przedmiotem ich spekulacji umysłowej, oba rodzaje impersonalistów Mayavadi dochodzą do wniosku, że przedmiot bhakti-yogi jest tworem mayi i że Krsna, służba oddania i bhakta są również mayą. Zatem jak oznajmił Śri Caitanya Mahaprabhu, mayavadi krsne aparadhi: "Wszyscy Mayavadi są bluźniercami przeciwko Panu Krsnie." (Cc. Madhya 17.129) Zrozumienie ruchu świadomości Krsny jest dla nich rzeczą niemożliwą; dlatego nie doceniamy ich filozoficznych konkluzji. Bez względu na to, jakimi by byli ekspertami ci kłótliwi impersonaliści w prezentowaniu swej tak zwanej logiki, my pokonujemy ich pod każdym względem i kontynuujemy nasz ruch świadomości Krsny. Ich urojone spekulacje umysłowe nie mogą powstrzymać postępu ruchu świadomości Krsny, który jest całkowicie duchowy i nigdy nie podlega kontroli takich Mayavadi.

Adi 07.40    Kiedy Pan Caitanya Mahaprabhu przechodził przez Varanasi w drodze do Vrndavany, sannyasini będący filozofami Mayavadi bluźnili przeciwko Niemu na wiele sposobów.

Adi 07.40  Znaczenie: Nauczając żywiołowo świadomości Krsny, Śri Caitanya Mahaprabhu stawił czoła wielu filozofom Mayavadi. Podobnie, my również stawiamy czoła wrogim svamim, yoginom, impersonalistom, naukowcom, filozofom i innym spekulantom umysłowym, i dzięki łasce Pana Krsny bez trudu i z powodzeniem pokonujemy ich wszystkich.

Adi 07.41    "Chociaż jest sannyasinem, nie interesuje się studiami nad Vedantą, lecz zamiast tego zawsze śpiewa i tańczy w sankirtanie.

Adi 07.41  Znaczenie: Szczęśliwie czy nieszczęśliwie, my również spotykamy takich Mayavadi, którzy krytykują naszą metodę intonowania i oskarżają nas, że nie jesteśmy zainteresowani studiami. Nie wiedzą, że przetłumaczyliśmy na angielski całe tomy książek i że studenci w naszych świątyniach regularnie studiują je rano, po południu i wieczorem. Piszemy i drukujemy książki, a nasi studenci studiują je i rozprowadzają na całym świecie. Żadna szkoła Mayavadi nie może zaprezentować tak wielu książek jak my; niemniej jednak oskarżają nas, że nie mamy upodobania do studiów. Takie oskarżenia są całkowicie fałszywe. Lecz chociaż studiujemy, nie studiujemy nonsensów Mayavadi.

    Sannyasini Mayavadi nie intonują ani nie tańczą. Ich formalnym sprzeciwem jest to, że ta metoda tańczenia i intonowania jest nazywana tauryatrika, co oznacza, że sannyasin powinien całkowicie unikać takich czynności i poświęcić swój czas studiom nad Vedantą. W rzeczywistości ludzie tacy nie rozumieją, co to znaczy Vedanta. W Bhagavad-gicie jest powiedziane: vedaiś ca sarvair aham eva vedyo vedanta-krd veda-vid eva caham. "Ja jestem przedmiotem poznania wszystkich Ved; w istocie, to Ja jestem kompilatorem Vedanty i Ja jestem znawcą Ved." (Bg. 15.15) W rzeczywistości kompilatorem Vedanty jest Pan Krsna, i cokolwiek On mówi, jest filozofią Vedanty. Mayavadi są bardzo dumni ze swoich studiów, chociaż brakuje im wiedzy o Vedancie zaprezentowanej przez Najwyższą Osobę Boga w transcendentalnej formie Śrimad-Bhagavatam. Przewidując złe rezultaty prezentowania przez nich w wypaczony sposób filozofii Vedanty, Śrila Vyasadeva skompilował Śrimad-Bhagavatam jako komentarz do Vedanta-sutry. Śrimad-Bhagavatam jest bhasyam brahma-sutranam; innymi słowy, cała filozofia Vedanty w kodach Brahma-sutr została dokładnie opisana na stronach Śrimad-Bhagavatam. Prawdziwym głosicielem filozofii Vedanty jest osoba świadoma Krsny, która zawsze angażuje się w czytanie i poznawanie Bhagavad-gity i Śrimad-Bhagavatam oraz przekazywanie treści tych książek całemu światu. Mayavadi są bardzo dumni, że zmonopolizowali filozofię Vedanty, lecz bhaktowie mają swe własne komentarze do Vedanty, takie jak Śrimad-Bhagavatam i inne pisma acaryów. Komentarzem Gaudiya Vaisnavów jest Govinda-bhasya.

    Oskarżenie Mayavadi, że bhaktowie nie studiują Vedanty, jest fałszywe. Nie wiedzą, że intonowanie, tańczenie i nauczanie zasad Śrimad-Bhagavatam, nazywanych Bhagavata-dharmą, jest tym samym co studiowanie Vedanty. Ponieważ sądzą, że czytanie filozofii Vedanty jest jedynym zajęciem sannyasina i nie widzieli, aby Caitanya Mahaprabhu angażował się w takie bezpośrednie studia, krytykowali Pana. Śripada Śankaracarya położył szczególny nacisk na studiowanie filozofii Vedanty. Vedanta-vakyesu sada ramantah kaupinavantah khalu bhagyavantah. "Ściśle przyjmując wyrzeczony porządek życia i nie nosząc nic poza przepaską na biodrach, sannyasin powinien zawsze czerpać przyjemność z filozoficznych stwierdzeń Vedanta-sutry. Taką osobę w wyrzeczonym porządku życia należy uważać za bardzo szczęśliwą." Mayavadi Varanasi bluźnili przeciwko Panu Caitanyi, ponieważ Jego zachowanie nie odpowiadało tym zasadom. Jednakże Pan Caitanya okazał łaskę tym sannyasinom Mayavadi i wyzwolił ich dzięki dysputom na temat Vedanty z Prakaśanandą Sarasvati i Sarvabhaumą Bhattacaryą.

Adi 07.42    "Ten Caitanya Mahaprabhu jest niewykształconym sannyasinem i dlatego nie zna Swej prawdziwej powinności. Kieruje się jedynie sentymentami i włóczy się w towarzystwie innych sentymentalistów."

Adi 07.42  Znaczenie: Nie wiedząc, że ten ruch świadomości Krsny oparty jest na solidnej filozofii nauki transcendentalnej, głupi Mayavadi dochodzą do powierzchownych wniosków, że ci, którzy tańczą i intonują, nie mają filozoficznej wiedzy. W rzeczywistości jednakże osoby świadome Krsny mają pełną wiedzę o istocie filozofii Vedanty, gdyż studiują prawdziwy komentarz do filozofii Vedanty, Śrimad-Bhagavatam, i stosują się do prawdziwych słów Najwyższej Osoby Boga, jakie znajdujemy w Bhagavad-gicie Takiej Jaką Jest. Po zrozumieniu filozofii Bhagavata czy Bhagavata-dharmy, osiągają pełną świadomość duchową, czyli świadomość Krsny, i dlatego ich intonowanie i tańczenie nie jest materialne, lecz jest na platformie duchowej. Chociaż każdy podziwia to ekstatyczne intonowanie i tańczenie bhaktów, którzy wskutek tego stali się popularni jako "ludzie Hare Krsna", z powodu swego ubogiego zasobu wiedzy Mayavadi nie są w stanie docenić tych czynności.

Adi 07.43    Usłyszawszy te wszystkie zniewagi, Pan Caitanya Mahaprabhu jedynie uśmiechnął się do Siebie, odrzucił te wszystkie oskarżenia i nie podjął rozmów z Mayavadi.

Adi 07.43  Znaczenie: Jako bhaktowie świadomi Krsny, nie lubimy rozmawiać z filozofami Mayavadi jedynie po to, by tracić wartościowy czas, lecz kiedykolwiek nadarza się sposobność, bardzo żywiołowo i skutecznie wpajamy im naszą filozofię.

Adi 07.44    W ten sposób lekceważąc zniewagi Mayavadi Varanasi, Pan Caitanya Mahaprabhu udał się do Mathury, a po odwiedzeniu tego miasta powrócił, by stawić czoła sytuacji.

Adi 07.44  Znaczenie: Kiedy Caitanya Mahaprabhu po raz pierwszy odwiedził Varanasi, nie rozmawiał z filozofami Mayavadi, lecz powrócił tam z Mathury, by przekonać ich o prawdziwym celu Vedanty.

Adi 07.45    Tym razem Pan Caitanya zatrzymał się w domu Candraśekhary, chociaż był on uważany za śudrę czy kayasthę, gdyż Pan, jako Najwyższa Osoba Boga, jest całkowicie niezależny.

Adi 07.45  Znaczenie: Pan Caitanya zatrzymał się w domu Candraśekhary, urzędnika, chociaż sannyasin nie powinien mieszkać w domu śudry. Pięćset lat temu, szczególnie w Bengalu, panował system, że osoby narodzone w rodzinach braminów były przyjmowane za braminów, a wszyscy inni, którzy urodzili się w innych rodzinach - nawet w wyższych kastach, mianowicie kaście ksatriyów i vaiśyów - byli uważani za niebramińskich śudrów. Zatem, chociaż Śri Candraśekhara był urzędnikiem z rodziny kayastha w północnych Indiach, był uważany za śudrę. Podobnie vaiśyowie, szczególnie ci ze społeczności suvarna-vanik, byli uważani w Bengalu za śudrów, i za śudrów byli uważani nawet vaidyowie, którzy byli na ogół lekarzami. Pan Caitanya Mahaprabhu jednak nie przyjmował tej sztucznej zasady, którą zaprowadzili w społeczeństwie egoistyczni ludzie, i później kayastha, vaidyowie i vanik zaczęli przyjmować świętą nić, pomimo sprzeciwów tzw. braminów.

    Przed czasami Caitanyi Mahaprabhu Ballal Sen, ówczesny król Bengalu - z powodu osobistego urazu - potępił klasę suvarna-vanik. W Bengalu klasa suvarna-vanik jest zawsze bardzo bogata, gdyż jej członkowie są bankierami i handlarzami złota i srebra. Toteż Ballal Sen zwykł pożyczać pieniądze od bankiera suvarna-vanik. Z powodu bankructwa Ballala Sena, bankier suvarna-vanik później musiał zaprzestać pożyczania mu pieniędzy, toteż Ballal Sen rozgniewał się i potępił całe społeczeństwo suvarna-vanik jako należące do społeczności śudra. Ballal Sen starał się nakłonić braminów, aby nie przyjmowali suvarna-vanik za zwolenników instrukcji Ved pod kierunkiem braminów. Niektórzy bramini pochwalili działania Ballala Sena, lecz inni nie uczynili tego. W ten sposób bramini również podzielili się i ci, którzy popierali klasę suvarna-vanik, zostali wykluczeni ze społeczności bramińskiej. W obecnych czasach istnieją te same uprzedzenia.

    W Bengalu istnieje wiele rodzin Vaisnava, których członkowie, chociaż w istocie nie narodzili się jako bramini, działają jako acaryowie inicjując uczniów i ofiarowując święte nici, tak jak zalecają to tantry Vaisnava. Na przykład, w rodzinach Thakury Raghunandy, Acaryi Thakury Krsnadasy, Navani Hody i Rasikananda-devy (ucznia Śyamanandy Prabhu) spełniana jest ceremonia świętej nici, tak samo jak dla kasty Gosvamich, i system ten kontynuowano przez ostatnie trzysta czy czterysta lat. Przyjmując uczniów zrodzonych w rodzinach braminów, są oni bona fide mistrzami duchowymi, którzy mają udogodnienie wielbienia Śalagrama-śila wielbionego razem z Bóstwem. Do tej pory w naszym ruchu świadomości Krsny nie wprowadziliśmy jeszcze wielbienia Śalagrama-śila, lecz wkrótce zostanie ono wprowadzone we wszystkich naszych świątyniach jako istotna funkcja arcana-marga (wielbienia Bóstw).

Adi 07.46    Z reguły Pan Caitanya regularnie posilał się w domu Tapana Miśry. Nie mieszał się z innymi sannyasinami, ani też nie przyjmował ich zaproszeń.

Adi 07.46  Znaczenie: To przykładne zachowanie Pana Caitanyi definitywnie dowodzi, że sannyasin Vaisnava nie powinien przyjmować zaproszeń od sannyasinów Mayavadi czy też utrzymywać z nimi zażyłych stosunków.

Adi 07.47    Kiedy Sanatana Gosvami przybył z Bengalu, spotkał Pana Caitanyę w domu Tapana Miśry, gdzie Pan Caitanya pozostawał bezustannie przez dwa miesiące, by nauczać go służby oddania.

Adi 07.47  Znaczenie: Pan Caitanya nauczał Sanatanę Gosvamiego w linii sukcesji uczniów. Sanatana Gosvami był wielkim uczonym w sanskrycie i innych językach, lecz dopóki nie został poinstruowany przez Pana Caitanyę Mahaprabhu, nie napisał nic o zachowaniu Vaisnava. Jego słynna książka Hari-bhakti-vilasa, która udziela instrukcji kandydatom na Vaisnavów, została napisana całkowicie w zgodzie z instrukcjami Śri Caitanyi Mahaprabhu. W swej Hari-bhakti-vilasie Śri Sanatana Gosvami udziela definitywnej instrukcji, że dzięki właściwej inicjacji przez bona fide mistrza duchowego można zostać braminem. W związku z tym mówi:

 

yatha kancanatam yati kamsyam rasa-vidhanatah

tatha diksa-vidhanena dvijatvam jayate nrnam

 

"Tak jak metal dzwonowy przemienia się w złoto, kiedy zostaje zmieszany z rtęcią w procesie alchemicznym, tak osoba właściwie wyszkolona i inicjowana przez bona fide mistrza duchowego staje się braminem." Czasami przeciw temu protestują osoby narodzone w rodzinach braminów, lecz nie mają mocnych argumentów przeciw tej zasadzie. Dzięki łasce Krsny i Jego bhakty nasze życie może się zmienić. Śrimad-Bhagavatam potwierdza to słowami jahati bandham i śuddhanti. Jahati bandham oznacza, że żywa istota jest uwarunkowana przez określony rodzaj ciała. Ciało jest z pewnością przeszkodą, lecz osoba obcująca z czystym bhaktą i przestrzegająca jego instrukcji może unieważnić tę przeszkodę i zostać właściwym braminem poprzez inicjację pod jego ścisłym kierownictwem. Śrila Jiva Gosvami stwierdza, w jaki sposób niebramin może zostać przemieniony w bramina dzięki obcowaniu z czystym bhaktą. Prabha visnave namah: Pan Visnu jest tak potężny, że może zrobić cokolwiek Mu się podoba. Zatem dla Visnu nie jest rzeczą trudną zmienić ciało bhakty, który znajduje się pod przewodnictwem czystego bhakty Pana.

Adi 07.48    Opierając się na pismach takich jak Śrimad-Bhagavatam, które objawiają te poufne wskazówki, Śri Caitanya Mahaprabhu poinstruował Sanatanę Gosvamiego o wszystkich regularnych czynnościach bhakty.

Adi 07.48  Znaczenie: W systemie parampara instrukcje przyjmowane od bona fide mistrza duchowego muszą również być oparte na objawionych pismach wedyjskich. Ten, kto jest w linii sukcesji uczniów, nie może wymyślać swych własnych sposobów zachowania. Jest wielu tzw. zwolenników kultu Vaisnava w linii Śri Caitanyi Mahaprabhu, którzy nie przestrzegają skrupulatnie konkluzji śastr i dlatego uważani są za apa-sampradayę, co oznacza "poza "sampradayą". Niektóre z tych grup znane są jako aula, baula, karttabhaja, neda, daraveśa, sani sahajiya, sakhibheki, smarta, jata-gosani, ativadi, cudadhari i gauranga-nagari. Jeśli chcemy podążać za sukcesją uczniów Pana Caitanyi Mahaprabhu, nie powinniśmy obcować z tymi społecznościami apa-sampradaya .

    Osoba, która nie otrzymała nauk od bona fide mistrza duchowego, nie może zrozumieć literatury wedyjskiej. Dla podkreślenia tego, Pan Krsna instruując Arjunę wyraźnie powiedział, że ponieważ był on Jego bhaktą i zaufanym przyjacielem, mógł zrozumieć misterium Bhagavad-gity. Należy zatem wyciągnąć z tego wniosek, że jeśli ktoś pragnie zrozumieć misterium pism objawionych, musi zbliżyć się do bona fide mistrza duchowego, słuchać od niego z pokorą i pełnić dla niego służbę. Wówczas zostanie mu objawione znaczenie pism świętych. Vedy oznajmiają:

 

yasya deve para bhaktir yatha deve tatha gurau

tasyaite kathita hy artha prakaśante mahatmanah

 

"Prawdziwe znaczenie pism świętych zostaje objawione temu, kto posiada niezachwianą wiarę zarówno w Najwyższą Osobę Boga, jak i mistrza duchowego." Śrila Narottama dasa Thakura radzi, sadhu-śastra-guru-vakya, hrdaye kariya aikya. Znaczenie tej instrukcji jest takie, że aby zrozumieć prawdziwy cel życia duchowego, należy brać pod uwagę instrukcje sadhu, pism objawionych i mistrza duchowego. Ani sadhu (święta osoba czy Vaisnava), ani też bona fide mistrz duchowy nie mówią niczego, co nie zostało usankcjonowane przez pisma objawione. Tak więc stwierdzenia bona fide mistrza duchowego i świętych osób odpowiadają stwierdzeniom pism objawionych. Zatem należy działać zgodnie z tymi trzema ważnymi źródłami poznania.

Adi 07.49    Kiedy Pan Caitanya Mahaprabhu instruował Sanatanę Gosvamiego, zarówno Candraśekhara, jak i Tapana Miśra poczuli się bardzo nieszczęśliwymi. Dlatego przedłożyli błagalną prośbę lotosowym stopom Pana.
Adi 07.50    "Jak długo możemy tolerować zniewagi Twych krytyków przeciwko Twemu prowadzeniu się? Wolimy raczej porzucić nasze życie niż słuchać tych zniewag.

Adi 07.50  Znaczenie: Jedną z najważniejszych instrukcji Śri Caitanyi Mahaprabhu o prawidłowym zachowaniu Vaisnavy jest to, że Vaisnava powinien być tolerancyjny jak drzewo i pokorny jak trawa.

 

trnad api sunicena taror api sahisnuna

amanina manadena kirtaniyah sada harih

 

"Święte imię Pana należy intonować w pokornym stanie umysłu, uważając się za niższego od słomy na ulicy. Powinno się być bardziej tolerancyjnym niż drzewo, wolnym od wszelkiego poczucia fałszywego prestiżu i należy być zawsze gotowym, by ofiarowywać wszelki szacunek innym. W takim stanie umysłu można intonować święte imię Pana bez przerwy." Niemniej jednak, autor tych instrukcji, Pan Caitanya Mahaprabhu, nie tolerował niewłaściwego zachowania Jagai i Madhai. Kiedy zranili Pana Nityanandę Prabhu, rozgniewał się i zamierzał ich zabić, i zostali oni ocaleni tylko dzięki łasce Pana Nityanandy Prabhu. Należy być bardzo łagodnym i pokornym w swych osobistych stosunkach. Jeśli Vaisnava zostanie znieważony, powinien być tolerancyjny i nie wpadać w złość. Lecz jeśli znieważony zostanie nasz guru czy inny Vaisnava, należy być tak gniewnym jak ogień. Ukazał to Pan Caitanya Mahaprabhu. Nie należy tolerować zniewagi przeciwko Vaisnavie, lecz natychmiast należy podjąć jedno z trzech działań. Jeśli ktoś znieważy Vaisnavę, należy powstrzymać go argumentami i przemówić mu do rozsądku. Jeśli ktoś nie jest dostatecznie doświadczony, by to zrobić, powinien natychmiast porzucić swe życie, a jeśli nie może tego uczynić, musi odejść. Kiedy Caitanya Mahaprabhu przebywał w Benares, czyli Kaśi, sannyasini Mayavadi znieważali Go na różne sposoby, ponieważ chociaż był sannyasinem, intonował i tańczył. Tapana Miśra i Candraśekhara słyszeli te krytyki i - jako wielcy bhaktowie Pana Caitanyi - nie mogli tego znieść. Nie mogli jednakże temu zaradzić i dlatego zwrócili się do Pana Caitanyi Mahaprabhu. Ponieważ nie byli w stanie znieść tych zniewag, postanowili porzucić swe życie.

Adi 07.51    "Wszyscy sannyasini Mayavadi krytykują Twoją Świątobliwość. Nie możemy znieść takiego krytycyzmu, gdyż zniewaga ta łamie nasze serca."

Adi 07.51  Znaczenie: Jest to manifestacja prawdziwej miłości do Krsny i Pana Caitanyi Mahaprabhu. Są trzy rodzaje Vaisnavów: kanistha-adhikari, madhyama-adhikari i uttama-adhikari. Kanistha-adhikari, czyli bhakta na najniższym etapie życia Vaisnava, posiada mocną wiarę, lecz nie jest zaznajomiony z wnioskami śastr. Bhakta na drugim etapie, madhyama-adhikari, jest całkowicie świadomy konkluzji śastr i posiada mocną wiarę w swego guru i Pana. Dlatego naucza on niewinnych, unikając niewielbicieli. Jednakże maha-bhagavata, czyli uttama-adhikari, bhakta na najwyższym etapie życia oddania, nie uważa, aby ktokolwiek był przeciwny zasadom Vaisnava, gdyż uważa, że każdy jest Vaisnavą oprócz niego. Jest to istotą instrukcji Caitanyi Mahaprabhu, aby być bardziej tolerancyjnym od drzewa i uważać się za niższego od słomy na ulicy (trnad api sunicena taror api sahisnuna). Jednakże, jeśli bhakta jest na etapie uttama-bhagavata, aby zostać nauczającym musi zejść do drugiego statusu życia, madhyama-adhikari, gdyż nauczający nie powinien tolerować zniewagi przeciwko innemu Vaisnavie. Chociaż kanistha-adhikari również nie może tolerować takich zniewag, nie jest w stanie powstrzymać ich poprzez cytowanie dowodów z śastr. Zatem uważa się, że Tapana Miśra i Candraśekhara byli kanistha-adhikari, ponieważ nie byli w stanie pokonać argumentów sannyasinów w Benares. Zwrócili się do Pana Caitanyi Mahaprabhu, by podjął jakieś działanie, gdyż czuli, że nie są w stanie znieść takiego krytycyzmu, chociaż również nie byli w stanie go powstrzymać.

Adi 07.52    Kiedy Tapana Miśra i Candraśekhara w ten sposób rozmawiali ze Śri Caitanyą Mahaprabhu, On jedynie uśmiechnął się lekko i nie powiedział nic. Wówczas przybył tam bramin, aby spotkać się z Panem.

Adi 07.52  Znaczenie: Ponieważ bluźnierstwo dotyczyło Samego Śri Caitanyi Mahaprabhu, nie było Mu przykro z tego powodu i dlatego się uśmiechał. Jest to idealne zachowanie Vaisnavy. Nie należy złościć się słuchając krytyki samego siebie, lecz gdy krytykowani są inni Vaisnavowie, musimy być przygotowani działać tak, jak to zasugerowano poprzednio. Śri Caitanya Mahaprabhu miał wielkie współczucie dla Swych czystych bhaktów Tapana Miśry i Candraśekhary; dlatego dzięki Jego łasce natychmiast przybył do Niego ten bramin. Dzięki Swej wszechmocy Pan stworzył tę sytuację, by uszczęśliwić Swych bhaktów.

Adi 07.53    Bramin upadł do lotosowych stóp Caitanyi Mahaprabhu i poprosił Go, by w radosnym nastroju przyjął jego propozycję.

Adi 07.53  Znaczenie: Zalecenie wedyjskie oznajmia, tad viddhi pranipatena paripraśnena sevaya: należy z pokorą zbliżyć się do wyższego autorytetu (Bg. 4.34). Nie można wyzywać wyższego autorytetu, lecz z wielką pokorą można przedłożyć do zaakceptowania swą propozycję mistrzowi duchowemu czy autorytetom duchowym. Śri Caitanya Mahaprabhu jest idealnym nauczycielem uczącym Swym osobistym zachowaniem, i tacy są również wszyscy Jego uczniowie. Toteż bramin ten, oczyszczony dzięki obcowaniu z Caitanyą Mahaprabhu, zastosował się do tych zasad dotyczących przedkładania prośby wyższemu autorytetowi. Upadł do lotosowych stóp Śri Caitanyi Mahaprabhu i przemówił w ten sposób.

Adi 07.54    "Mój drogi Panie, zaprosiłem do mego domu wszystkich sannyasinów Benares. Moje pragniecie będzie spełnione, jeśli Ty również przyjmiesz moje zaproszenie.

Adi 07.54  Znaczenie: Bramin ten wiedział, że Caitanya Mahaprabhu był jedynym sannyasinem Vaisnava w Benares w tym czasie, a wszyscy pozostali byli Mayavadi. Obowiązkiem grhasthy jest zapraszanie czasem sannyasinów na posiłek do swego domu. Ten grhastha-bramin pragnął zaprosić do swego domu wszystkich sannyasinów, lecz wiedział również, że - ze względu na obecność sannyasinów Mayavadi - bardzo trudno byłoby nakłonić do przyjęcia takiego zaproszenia Pana Caitanyę Mahaprabhu. Dlatego upadł do Jego stóp i wielokrotnie błagał Pana, by miał dla niego współczucie i spełnił jego prośbę. W ten sposób pokornie wyjawił swe pragnienie.

Adi 07.55    "Mój drogi Panie, wiem, że nigdy nie obcujesz z innymi sannyasinami, lecz proszę, bądź łaskawy dla mnie i przyjmij moje zaproszenie."

Adi 07.55  Znaczenie: Acarya czy wielka osobistość szkoły Vaisnava jest bardzo ścisły w swych zasadach, lecz chociaż jest twardy jak piorun, czasami jest miękki jak róża. Tak więc w rzeczywistości jest on niezależny. Ściśle przestrzega zasad i przepisów, lecz czasami mięknie w swym postępowaniu. Wiadomo było, że Pan Caitanya nigdy nie obcuje z sannyasinami Mayavadi, jednakże zrobił ustępstwo na prośbę bramina, jak oznajmi to następny werset.

Adi 07.56    Pan Caitanya uśmiechnął się i przyjął zaproszenie bramina. Uczynił ten krok, by okazać łaskę sannyasinom Mayavadi.

Adi 07.56  Znaczenie: Głęboko zmartwieni krytycyzmem sannyasinów Benares w stosunku do Pana Caitanyi, Tapana Miśra i Candraśekhara odwołali się do lotosowych stóp Pana. Caitanya Mahaprabhu jedynie uśmiechnął się, jednakże pragnął spełnić pragnienia Swych bhaktów. Sposobność do tego nadarzyła się, kiedy przyszedł bramin i poprosił Go o przyjęcie jego zaproszenia, by zagościł w jego domu wśród innych sannyasinów. Ten zbieg okoliczności miał miejsce dzięki wszechmocy Pana.

Adi 07.57    Bramin ten wiedział, że Pan Caitanya Mahaprabhu nigdy nie udawał się do niczyjego domu, jednakże dzięki inspiracji od Pana gorąco prosił Go, by przyjął to zaproszenie.
Adi 07.58    Następnego dnia, kiedy Pan Śri Caitanya Mahaprabhu udał się do domu bramina, zobaczył, że siedzieli tam wszyscy sannyasini Benares.
Adi 07.59    Gdy tylko Śri Caitanya Mahaprabhu ujrzał sannyasinów, złożył pokłony, a następnie poszedł umyć stopy. Po umyciu stóp usiadł w miejscu, gdzie to uczynił.

Adi 07.59  Znaczenie: Ofiarowując pokłony sannyasinom Mayavadi, Śri Caitanya Mahaprabhu wyraźnie ukazał każdemu Swą pokorę. Vaisnava nie może okazywać lekceważenia nikomu, nie mówiąc już o sannyasinie. Śri Caitanya Mahaprabhu naucza, amanina manadena: należy zawsze okazywać szacunek innym, lecz nie należy żądać szacunku dla siebie. Sannyasin powinien zawsze chodzić boso, więc kiedy wchodzi do świątyni czy pojawia się wśród społeczeństwa bhaktów, musi najpierw umyć stopy i następnie usiąść we właściwym miejscu. W Indii nadal panuje zwyczaj, że buty kładzie się w określonym miejscu i następnie wchodzi się do świątyni boso, po umyciu stóp. Śri Caitanya Mahaprabhu jest idealnym acaryą i ci, którzy podążają w Jego ślady, powinni praktykować te metody życia w oddaniu, których On naucza.

Adi 07.60    Usiadłszy na ziemi, Caitanya Mahaprabhu przejawił Swą moc mistyczną poprzez zamanifestowanie światłości tak wielkiej jak blask milionów słońc.

Adi 07.60  Znaczenie: Śri Caitanya Mahaprabhu, jako Najwyższa Osoba Boga Krsna, jest pełen wszelkich mocy. Toteż zamanifestowanie blasku milionów słońc nie jest dla Niego niczym nadzwyczajnym. Pan Śri Krsna znany jest jako Yogeśvara, mistrz wszelkich mocy mistycznych. Śri Krsna Caitanya Mahaprabhu jest Samym Panem Krsną; dlatego może przejawić jakąkolwiek moc mistyczną.

Adi 07.61    Kiedy sannyasini ujrzeli światłość ciała Śri Caitanyi Mahaprabhu, ich umysły zostały urzeczone i na znak szacunku natychmiast wszyscy powstali ze swych miejsc.

Adi 07.61  Znaczenie: Czasami święte osoby, acaryowie i nauczyciele przejawiają niezwykłe bogactwa, aby przyciągnąć uwagę zwykłych ludzi. Jest to konieczne, by przyciągnąć uwagę głupców, lecz święta osoba nie powinna nadużywać takiej mocy dla osobistego zadowalania zmysłów, jak robią to fałszywi święci, którzy ogłaszają się Bogiem. Nawet magik może ukazać niezwykłe sztuczki, których nie są w stanie zrozumieć zwykli ludzie, lecz nie oznacza to, że magik jest Bogiem. Największym grzechem jest przyciąganie uwagi poprzez przejawianie sił mistycznych i wykorzystywanie tej sposobności do ogłoszenia się Bogiem. Prawdziwa święta osoba nigdy nie ogłasza się Bogiem, lecz zawsze stawia się na pozycji sługi Boga. Sługa Boga nie musi przejawiać sił mistycznych ani też nie lubi tego robić, lecz z ramienia Najwyższej Osoby Boga pokorny sługa Boga działa w taki wspaniały sposób, że żaden zwykły człowiek nie śmie spróbować działać tak jak on. Jednakże święta osoba nigdy nie przypisuje sobie zasługi za takie działanie, ponieważ wie bardzo dobrze, że kiedy dzięki łasce Najwyższego Pana dokonuje takich wspaniałych czynów, wszelka zasługa przypada Panu, a nie słudze.

Adi 07.62    Przywódcą wszystkich obecnych sannyasinów był Prakaśananda Sarasvati, który powstał i z wielkim szacunkiem zwrócił się do Pana Caitanyi Mahaprabhu w ten sposób.

Adi 07.62  Znaczenie: Tak jak Pan Śri Caitanya Mahaprabhu okazał Swój szacunek wszystkim sannyasinom Mayavadi podobnie okazał swój szacunek Panu przywódca sannyasinów Mayavadi, Prakaśananda.

Adi 07.63    "Proszę, przyjdź tutaj. Proszę, podejdź tutaj, Wasza Świątobliwość. Dlaczego siedzisz w tym nieczystym miejscu? Co jest przyczyną Twojej rozpaczy?"

Adi 07.63  Znaczenie: Tutaj widoczna jest różnica pomiędzy Panem Caitanyą Mahaprabhu a Prakaśanandą Sarasvati. W świecie materialnym każdy pragnie przedstawiać siebie jako bardzo ważnego i wielkiego, lecz Caitanya Mahaprabhu przedstawił się w bardzo pokorny sposób. Mayavadi siedzieli na wzniosłej pozycji, a Caitanya Mahaprabhu usiadł w miejscu, które nie było nawet czyste. Dlatego sannyasini Mayavadi sądzili, że z jakiegoś powodu musiał być zasmucony, i Prakaśananda Sarasvati zapytał o przyczynę Jego rozpaczy.

Adi 07.64    Pan odpowiedział: "Należę do niższego porządku sannyasinów. Dlatego nie zasługuję na to, by siedzieć z wami."

Adi 07.64  Znaczenie: Z powodu swej znajomości sanskrytu i przynależności do Śankara-sampradayi, sannyasini Mayavadi są zawsze bardzo dumni. Zawsze wydaje im się, że dopóki ktoś nie jest braminem i bardzo dobrym uczonym w sanskrycie, szczególnie w gramatyce, nie może przyjąć wyrzeczonego porządku życia ani zostać nauczającym. Sannyasini Mayavadi zawsze błędnie interpretują wszystkie śastry, stosując żonglerkę słowną i konstrukcje gramatyczne, jednakże Śripada Śankaracarya osobiście potępił takie żonglowanie słowami w wersecie, prapte sannihite khalu marane nahi nahi raksati dukrn-karane. Dukrn odnosi się do przyrostków i przedrostków w gramatyce sanskryckiej. Śankaracarya ostrzegł swych uczniów, że jeśli troszczą się jedynie o zasady gramatyczne, nie wielbiąc Govindy, to są głupcami, którzy nigdy nie dostąpią zbawienia. Jednakże pomimo instrukcji Śripady Śankaracaryi, głupi sannyasini Mayavadi zawsze żonglują słowami w oparciu o ścisłą gramatykę sanskrycką.

    Sannyasini Mayavadi są bardzo dumni, jeśli mają wzniosłe tytuły sannyasy, takie jak tirtha, aśrama i sarasvati. Nawet pomiędzy Mayavadi ci, którzy należą do innych sampradayi i mają inne tytuły, takie jak Vana, Aranya, Bharati itd., uważani są za sannyasinów niższego stopnia. Śri Caitanya Mahaprabhu przyjął sannyasę z Bharati-sampradayi i wskutek tego uważał Siebie za niższego sannyasina od Prakaśanandy Sarasvati. Aby odróżnić się od sannyasinów Vaisnava, sannyasini Mayavadi-sampradayi zawsze uważają, że są usytuowani w bardzo wzniosłym porządku duchowym. Lecz Pan Śri Caitanya Mahaprabhu, aby nauczyć ich, jak być pokornymi i łagodnymi, uznał Siebie za należącego do niższej sampradayi sannyasinów. W ten sposób chciał wyraźnie pokazać, że sannyasinem jest ten, kto jest zaawansowany w wiedzy duchowej. Należy uważać, że osoba zaawansowana w wiedzy duchowej zajmuje lepszą pozycję niż osoby, które nie wykazują takiej wiedzy.

    Sannyasini z Mayavadi-sampradayi na ogół są znani jako Vedantyści, jak gdyby posiadali monopol na Vedantę. W rzeczywistości jednakże Vedanta odnosi się do osoby, która doskonale zna Krsnę. Jak potwierdza Bhagavad-gita, vedaiś ca sarvair aham eva vedyo: "Krsna jest przedmiotem poznania wszystkich Ved." (Bg. 15.15) Tak zwani Vedantyści Mayavadi nie wiedzą, kim jest Krsna; dlatego ich tytuł Vedanti, czyli znawców filozofii Vedanty, jest jedynie pretensjonalnością. Sannyasini Mayavadi zawsze uważają siebie za prawdziwych sannyasinów, a sannyasinów z porządku Vaisnava uważają za brahmacarinów. Brahmacarin powinien angażować się w służbę sannyasina i przyjąć go za guru. Dlatego sannyasini Mayavadi nie tylko uważają się za guru, lecz za jagad-guru, czyli mistrzów duchowych całego świata, chociaż oczywiście nie widzą całego świata. Czasami ubierają się bogato i podróżują na grzbietach słoni w procesjach, i tak zawsze są bardzo dumni, uważając się za jagad-guru. Jednakże Śrila Rupa Gosvami wyjaśnił, że jagad-guru właściwie odnosi się do tego, który kontroluje swój język, umysł, słowa, brzuch, genitalia i gniew. Prthivim sa śisyat: taki jagad-guru jest całkowicie zdolny do przyjmowania uczniów na całym świecie. Z powodu fałszywego prestiżu, sannyasini Mayavadi nie posiadający tych kwalifikacji czasami niepokoją i znieważają sannyasina Vaisnava, który pokornie pełni służbę dla Pana.

Adi 07.65    Jednakże Prakaśananda Sarasvati osobiście chwycił Śri Caitanyę Mahaprabhu za rękę i z wielkim szacunkiem usadowił Go pośrodku zgromadzenia.

Adi 07.65  Znaczenie: Należy bardzo docenić pełne szacunku zachowanie Prakaśanandy Sarasvati wobec Śri Caitanyi Mahaprabhu. Takie zachowanie uważane jest za ajnata-sukrti, czyli pobożne czynności spełnione bezwiednie. Zatem Śri Caitanya Mahaprabhu bardzo taktownie dał Prakaśanandzie Sarasvati sposobność uczynienia postępu w ajnata-sukrti, tak by w przyszłości mógł rzeczywiście zostać sannyasinem Vaisnava.

Adi 07.66    Następnie Prakaśananda Sarasvati powiedział: "Wiem, że masz na imię Śri Krsna Caitanya. Jesteś uczniem Śri Keśavy Bharati, a zatem jesteś chwalebny.
Adi 07.67    "Należysz do naszej Śankara-sampradayi i mieszkasz w naszej wiosce, Varanasi. Dlaczego więc nie obcujesz z nami? Z jakiego powodu unikasz nawet spotkania z nami?

Adi 07.67  Znaczenie: Vaisnava sannyasin albo Vaisnava na drugim stopniu rozwoju wiedzy duchowej może zrozumieć cztery zasady - mianowicie, Najwyższą Osobę Boga, bhaktów, niewinnych i zazdrosnych - i do każdego ma różny stosunek. Próbuje zwiększyć swą miłość do Boga, zawiera przyjaźń z bhaktami i naucza świadomości Krsny pomiędzy niewinnymi, lecz unika zawistnych, którzy są zazdrośni o ruch świadomości Krsny. Pan Caitanya Mahaprabhu osobiście dał przykład takiego zachowania i dlatego Prakaśananda Sarasvati zapytał Go, dlaczego nie obcuje ani nawet nie rozmawia z nimi. Caitanya Mahaprabhu Swoim przykładem potwierdził, że nauczający w ruchu świadomości Krsny na ogół nie powinien trwonić swego czasu na rozmowy z sannyasinami Mayavadi, lecz kiedy są jakieś spory w oparciu o śastry, Vaisnava musi zabrać głos i pokonać ich w filozofii.

    Według sannyasinów Mayavadi sannyasinem wedyjskim jest tylko ten, kto przyjmuje sannyasę w sukcesji uczniów wywodzącej się od Śankaracaryi. Czasami spotykamy się z wyzwaniem, że sannyasini nauczający w ruchu świadomości Krsny nie są autentyczni, ponieważ nie należą do rodzin bramińskich, jako że Mayavadi nie przyznają sannyasy osobom nie narodzonym w rodzinach braminów. Na nieszczęście jednakże nie wiedzą, że obecnie każdy rodzi się jako śudra (kalau śudra sambhava). Należy wiedzieć, że w tym wieku nie ma żadnych braminów, gdyż osoby, które uważają się za braminów ze względu na swe narodziny, nie mają bramińskich kwalifikacji. Jednakże nawet jeśli ktoś nie narodził się w rodzinie bramina, lecz posiada bramińskie kwalifikacje, powinien zostać uznany za bramina, jak potwierdza to Śrila Narada Muni i wielki mędrzec Śridhara Svami. Stwierdza to również Śrimad-Bhagavatam. Zarówno Narada, jak i Śridhara Svami całkowicie zgadzają się co do tego, że nie można być braminem dzięki prawu przysługującemu z tytułu narodzin, lecz należy posiadać cechy bramina. Tak więc w naszym ruchu świadomości Krsny nigdy nie przyznajemy porządku sannyasy osobie, która według przypisanych zasad bramińskich nie jest kwalifikowana. Chociaż faktem jest, że jeśli ktoś nie jest braminem, nie może zostać sannyasinem, to nie jest ważną zasada, że niekwalifikowany człowiek narodzony w rodzinie bramińskiej jest braminem, podczas gdy za bramina nie jest uznawana osoba nie narodzona w rodzinie bramińskiej, lecz posiadająca takie kwalifikacje. Ruch świadomości Krsny ściśle przestrzega zaleceń Śrimad-Bhagavatam, unikając wprowadzających w błąd herezji i wymyślonych konkluzji.

Adi 07.68    "Jesteś sannyasinem. Dlaczego więc tańczysz i intonujesz, angażując się w Swój ruch sankirtanu w towarzystwie fanatyków?

Adi 07.68  Znaczenie: Jest to zarzut Prakaśanandy Sarasvati w stosunku do Śri Caitanyi Mahaprabhu. Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura pisze w swej Anubhasyi, że Śri Caitanya Mahaprabhu, który jest przedmiotem filozoficznych poszukiwań Vedanty, bardzo łaskawie zdecydował, kto jest właściwym kandydatem do studiowania filozofii Vedanty. Pierwszą cechę takiego kandydata Śri Caitanya Mahaprabhu podał w Swojej Śiksastace:

 

trnad api sunicena taror api sahisnuna

amanina manadena kirtaniyah sada harih

 

Zdanie to oznajmia, że filozofii Vedanty można słuchać czy mówić o niej poprzez sukcesję uczniów. Należy być bardzo pokornym i łagodnym, bardziej tolerancyjnym od drzewa i bardziej pokornym od trawy. Nie należy żądać szacunku dla siebie, lecz należy być gotowym ofiarowywać wszelki szacunek innym. Aby zrozumieć wiedzę wedyjską, należy posiadać te kwalifikacje.

Adi 07.69    "Jedynymi obowiązkami sannyasina jest medytacja i studiowanie Vedanty. Dlaczego porzuciłeś je, by tańczyć z fanatykami?

Adi 07.69  Znaczenie: Jak wyjaśniono to w związku z wersetem 41, sannyasini Mayavadi nie pochwalają tańczenia i intonowania. Prakaśananda Sarasvati, jak Sarvabhauma Bhattacarya, miał to niewłaściwe zrozumienie, że Śri Caitanya Mahaprabhu był zwiedzionym młodym sannyasinem i dlatego zapytał Go, dlaczego zamiast wypełniać obowiązek sannyasina obcował z fanatykami.

Adi 07.70    "Wyglądasz tak promiennie, jak gdybyś był Samym Narayanem. Czy łaskawie wyjaśnisz powód, dla którego przyjąłeś zachowanie ludzi niższej klasy?"

Adi 07.70  Znaczenie: Dzięki wyrzeczeniu, studiowaniu Vedanty, medytacji i przestrzeganiu ścisłych regulujących zasad codziennej rutyny sannyasini Mayavadi z pewnością są na pozycji do spełniania pobożnych czynów. Toteż dzięki swej pobożności Prakaśananda Sarasvati mógł zrozumieć, że Caitanya Mahaprabhu nie był zwykłą osobą, lecz Najwyższą Osobą Boga. Saksat narayana: uważał Go za Samego Narayana. Sannyasini Mayavadi nazywają siebie nawzajem Narayanem, ponieważ sądzą, że w swym następnym życiu wszyscy zostaną Narayanem albo połączą się z Narayanem. Prakaśananda Sarasvati docenił to, że Caitanya Mahaprabhu już bezpośrednio stał się Narayanem i nie musiał czekać na następne życie. Jedna różnica pomiędzy filozofią Vaisnava a Mayavadi jest taka, że filozofowie Mayavadi sądzą, iż po porzuceniu swych ciał staną się Narayanem poprzez wtopienie się w Jego ciało, podczas gdy filozofowie Vaisnava wiedzą, że po śmierci ciała otrzymają duchowe, transcendentalne ciało, w którym będą obcować z Narayanem.

Adi 07.71    Śri Caitanya Mahaprabhu odpowiedział Prakaśanandzie Sarasvati: "Mój drogi panie, łaskawie posłuchaj, jaki jest tego powód. Mój mistrz duchowy uważał Mnie za głupca i dlatego Mnie skarcił.

Adi 07.71  Znaczenie: Kiedy Prakaśananda Sarasvati zapytał Pana Caitanyę Mahaprabhu, dlaczego ani nie studiował Vedanty, ani nie praktykował medytacji, Pan Caitanya przedstawił Siebie jako głupca numer jeden, by dać do zrozumienia, że obecny wiek Kali-yuga jest wiekiem głupców i łotrów, w którym niemożliwe jest osiągnięcie doskonałości jedynie dzięki czytaniu filozofii Vedanty i medytacji. Śastry mocno polecają:

 

harer nama harer nama harer namaiva kevalam

kalau nasty eva nasty eva nasty eva gatir anyatha

 

"W tym wieku kłótni i hipokryzji, jedynym sposobem wyzwolenia jest intonowanie świętego imienia Pana. Nie ma innego sposobu. Nie ma innego sposobu. Nie ma innego sposobu." W wieku Kali ludzie na ogół są tak upadli, że nie mogą osiągnąć doskonałości jedynie dzięki studiowaniu Vedanta-sutry. Dlatego należy poważnie i bezustannie intonować święte imię Pana.

Adi 07.72    "'Jesteś głupcem', powiedział. 'Nie jesteś kwalifikowany, by studiować filozofię Vedanty i dlatego zawsze musisz intonować święte imię Krsny. Jest to istotą wszystkich mantr czy hymnów wedyjskich.

Adi 07.72  Znaczenie: Śri Bhaktisiddhanta Sarasvati Gosvami Maharaja komentuje w związku z tym: "Doskonały sukces w misji swego życia można osiągnąć wówczas, jeżeli działa się ściśle według słów usłyszanych z ust swego mistrza duchowego." To przyjęcie słów mistrza duchowego nazywane jest śrauta-vakya, co oznacza, że uczeń bez odchyleń musi wypełniać instrukcje mistrza duchowego. Śrila Viśvanatha Cakravarti Thakura zauważa w związku z tym, że słowa mistrza duchowego muszą być dla ucznia życiem i duszą. Śri Caitanya Mahaprabhu potwierdza to tutaj mówiąc, że skoro Jego mistrz duchowy polecił Mu jedynie intonować święte imię Krsny, zawsze zgodnie z jego wskazówką intonował maha-mantrę Hare Krsna ('krsna-mantra' japa sala --- ei mantra-sara).

    Krsna jest źródłem wszystkiego. Więc kiedy ktoś jest w pełni świadomy Krsny, należy rozumieć to tak, że jego związek z Krsną został całkowicie umocniony. Kiedy komuś brakuje świadomości Krsny, jest jedynie częściowo związany z Krsną i wskutek tego nie znajduje się na swej organicznej pozycji. Chociaż Śri Caitanya Mahaprabhu jest Najwyższą Osobą Boga Krsną, mistrzem duchowym całego wszechświata, niemniej jednak przyjął pozycję ucznia, by Swym przykładem nauczać, jak bhakta powinien ściśle przestrzegać poleceń mistrza duchowego w wypełnianiu obowiązku bezustannego intonowania maha-mantry Hare Krsna. Osoby bardzo przyciągane do studiów nad filozofią Vedanty muszą przyjąć nauki od Śri Caitanyi Mahaprabhu. W tym wieku nikt nie jest prawdziwie kompetentny do studiowania Vedanty i dlatego lepiej jest intonować święte imię Pana, które jest istotą wszelkiej wiedzy wedyjskiej. Sam Krsna potwierdza to w Bhagavad-gicie:

 

vedaiś ca sarvair aham eva vedyo

vedanta-krd veda-vid eva caham

 

"Ja jestem przedmiotem poznania wszystkich Ved; w istocie to Ja jestem kompilatorem Vedanty i Ja jestem znawcą Ved." (Bg. 15.15)

    Jedynie głupcy porzucają służbę dla mistrza duchowego i uważają się za zaawansowanych w wiedzy duchowej. Aby powstrzymać takich głupców, Caitanya Mahaprabhu osobiście zaprezentował doskonały przykład, jak być uczniem. Mistrz duchowy wie bardzo dobrze, jak zaangażować każdego ucznia w określony obowiązek, lecz jeśli uczeń - uważając, że jest bardziej zaawansowany od swojego mistrza duchowego - porzuca jego polecenia i działa niezależnie, hamuje swój własny postęp duchowy. Każdy uczeń powinien uważać, że jest całkowicie nieświadomy nauki o Krsnie i musi zawsze być gotów spełniać polecenia mistrza duchowego, by stać się kompetentnym w świadomości Krsny. Uczeń powinien zawsze pozostawać głupcem przed swoim mistrzem duchowym. Dlatego czasami pseudo-spirytualiści przyjmują mistrza duchowego, który nie jest nawet kwalifikowany do tego, by stać się uczniem, ponieważ chcą trzymać go pod swą kontrolą. Lecz jest to bezużyteczne dla realizacji duchowej.

    Kto niedoskonale zna świadomość Krsny, nie może znać filozofii Vedanty. Pokaz studiów Vedanty bez świadomości Krsny jest znamienny dla zewnętrznej energii, mayi, i dopóki ktoś urzeczony jest kuglarstwem tej zawsze zmiennej energii materialnej, zbacza ze ścieżki oddania dla Najwyższej Osoby Boga. Prawdziwy zwolennik filozofii Vedanty jest bhaktą Pana Visnu, który jest największym z wielkich i utrzymuje cały wszechświat. Dopóki nie wzniesiemy się ponad zakres czynności w służbie dla ograniczonego, nie będziemy w stanie osiągnąć nieograniczonego. Wiedza o nieograniczonym jest prawdziwą brahma jnaną, czyli wiedzą o Najwyższym. Osoby oddające się karmicznym czynnościom czy wiedzy spekulatywnej nie są w stanie zrozumieć wartości świętego imienia Pana, Krsny, który jest zawsze całkowicie czysty, wiecznie wyzwolony i pełen duchowego szczęścia. Ten, kto przyjął schronienie świętego imienia Pana, które jest tożsame z Panem, nie musi studiować filozofii Vedanty, gdyż już ukończył wszelkie takie studia.

    Jeśli ktoś nie jest w stanie intonować świętego imienia Krsny, lecz sądzi, że to święte imię jest różne od Krsny i wskutek tego przyjmuje schronienie w studiach Vedanty, aby Go zrozumieć, musi być uważany za głupca numer jeden, jak potwierdził to Caitanya Mahaprabhu Swym osobistym zachowaniem. A filozoficzni spekulanci, którzy pragną zrobić akademicką karierę na filozofii Vedanty, również znajdują się w energii materialnej. Jednakże osoba, która zawsze intonuje święte imię Pana, już znajduje się poza oceanem niewiedzy. Tak więc uważa się, że osoba narodzona w niskiej rodzinie, lecz która intonuje święte imię Pana, już ma poza sobą studia nad filozofią Vedanty. W związku z tym Śrimad-Bhagavatam oznajmia:

 

aho bata śvapaco'to gariyan

yaj jihvagre vartate nama tubhyam

tepus tapas te juhuvuh sasnur arya

brahmanucur nama grnanti ye te

 

"Jeśli osoba urodzona w rodzinie żywiącej się psim mięsem podejmuje intonowanie świętego imienia Krsny, to należy wiedzieć, że w swym poprzednim życiu musiała spełniać wszelkiego rodzaju wyrzeczenia i pokuty oraz wszelkiego rodzaju yajne wedyjskie." (Bhag. 3.33.7) Inny cytat oznajmia:

 

rg-vedo 'tha yajur-vedah sama-vedo 'py atharvanah

adhitas tena yenoktam harir ity aksara-dvayam

 

"Osoba, która intonuje dwie sylaby Ha-ri, już ma za sobą studia nad czterema Vedami - Sama, Rk, Yajuh, i Atharva."

    Są pewni sahajiya, którzy traktując wszystko bardzo lekko, wykorzystują te wersety i uważają się za wzniosłych Vaisnavów, lecz nie dbają nawet, by dotknąć Vedanta-suty czy filozofii Vedanty. Prawdziwy Vaisnava powinien jednakże studiować filozofię Vedanty, lecz jeśli po studiowaniu Vedanty nie podejmie intonowania świętego imienia Pana, nie jest lepszy od Mayavadi. Zatem nie należy być Mayavadi, lecz powinno się być świadomym przedmiotu filozofii Vedanty. W rzeczywistości Caitanya Mahaprabhu ukazał Swą wiedzę o Vedancie w Swych rozmowach z Prakaśanandą Sarasvati. Tak więc należy wiedzieć, że Vaisnava powinien być całkowicie obeznany z filozofią Vedanty, jednakże nie powinien myśleć, że studiowanie Vedanty jest wszystkim i dlatego może nie być przywiązany do intonowania świętego imienia. Bhakta musi wiedzieć, że ważne jest jednoczesne zrozumienie filozofii Vedanty i intonowanie świętych imion. Jeśli poprzez studiowanie Vedanty ktoś staje się impersonalistą, to nie zrozumiał jej. Potwierdza to Bhagavad-gita (15.15). Vedanta oznacza "cel wiedzy". Ostatecznym celem wiedzy jest wiedza o Krsnie, który jest tożsamy ze Swym świętym imieniem. Tani Vaisnavowie (sahajiya) nie dbają o studiowanie filozofii Vedanty, jak skomentowali ją czterej acaryowie. W Gaudiya-sampradayi jest komentarz Vedanty zwany Govinda-bhasya, lecz sahajiya uważają takie komentarze za niedotykalną filozoficzną spekulację, a acaryów uważają za bhaktów mieszanych. W ten sposób przygotowują swą drogę do piekła.

Adi 07.73    "'Jedynie dzięki intonowaniu świętego imienia Krsny można wyzwolić się z egzystencji materialnej. W istocie, po prostu dzięki intonowaniu mantry Hare Krsna będzie można oglądać lotosowe stopy Pana.

Adi 07.73  Znaczenie: Śri Bhaktisiddhanta Sarasvati Gosvami mówi w swej Anubhasyi, że widocznym efektem natychmiast po osiągnięciu transcendentalnej wiedzy jest to, że dana osoba natychmiast uwalnia się z sideł mayi i w pełni angażuje się w służbę dla Pana. Dopóki nie służy się Najwyższej Osobie Boga Mukundzie, nie można uwolnić się od czynności karmicznych pozostających pod wpływem energii zewnętrznej. Jednakże, jeżeli ktoś bez obraz intonuje święte imię Pana, może zrozumieć pozycję transcendentalną, która jest całkowicie poza materialną koncepcją życia. Pełniąc służbę dla Pana, bhakta łączy się z Najwyższą Osobą Boga w jednym z pięciu związków - mianowicie, śanta, dasya, sakhya, vatsalya i madhurya - i tak czerpie z tego związku transcendentalną przyjemność. Taki związek z pewnością jest ponad ciałem i umysłem. Kiedy ktoś realizuje, że święte imię Pana jest tożsame z Najwyższą Osobą, staje się całkowicie zdolny do intonowania świętego imienia Pana. Należy uważać, że kto w ten sposób intonuje i tańczy w ekstazie, musi mieć bezpośredni związek z Panem.

    Według zasad wedyjskich istnieją trzy etapy postępu duchowego, mianowicie sambandha-jnana, abhidheya i prayojana. Sambandha-jnana odnosi się do ustanowienia naszego oryginalnego związku z Najwyższą Osobą Boga, abhidheya oznacza działanie zgodne z tym organicznym związkiem, a prayojana jest ostatecznym celem życia, którym jest rozwinięcie miłości do Boga (prema pumartho mahan). Jeśli ktoś ściśle trzyma się regulujących zasad z polecenia mistrza duchowego, z łatwością osiąga ostateczny cel swego życia. Osoba oddana intonowaniu mantry Hare Krsna z łatwością otrzymuje sposobność bezpośredniego służenia Najwyższej Osobie Boga. Osoba taka nie musi rozumieć żonglerki gramatycznej, której na ogół oddają się sannyasini Mayavadi. Śri Śankaracarya również to podkreślał. Nahi nahi raksati dukrn-karane: "Jedynie żonglując gramatycznymi przyrostkami i przedrostkami nie można wybawić się z sideł śmierci." Gramatyczna żonglerka słowna nie może oszołomić bhakty, który intonuje mantrę Hare Krsna. Po prostu przywoływanie energii Najwyższego Pana słowem Hare, a Samego Pana słowem Krsna, szybko usytuowuje Pana w sercu bhakty. W ten sposób zwracając się do Radhy i Krsny, bezpośrednio angażujemy się w służbę Pana. Kiedy przywołujemy Pana i Jego energię mantrą Hare Krsna, obecna jest istota wszelkich pism objawionych i wszelkiej wiedzy, gdyż ta transcendentalna wibracja może całkowicie uwolnić uwarunkowaną duszę i bezpośrednio zaangażować ją w służbę dla Pana.

    Śri Caitanya Mahaprabhu przedstawił Siebie jako wielkiego głupca, jednakże stwierdził, że wszystkie słowa zasłyszane od Jego mistrza duchowego ściśle zgadzają się z zasadami ustanowionymi przez Vyasadevę w Śrimad-Bhagavatam.

 

anarthopaśamam saksad    bhakti-yogam adhoksaje

lokasyajanato vidvamś    cakre satvata-samhitam

 

"Materialne cierpienia żywej istoty, które nie są jej wcale potrzebne, mogą wkrótce zostać uśmierzone poprzez łączący proces służby oddania. Ale ogół ludzi nie wie o tym i dlatego uczony Vyasadeva skompilował literaturę wedyjską traktującą o Najwyższej Prawdzie." (Bhag. 1.7.6) Poprzez praktykowanie bhakti yogi można pokonać wszelkie błędne koncepcje i uwolnić się od uwikłania w materialnym świecie. Dlatego Vyasadeva - postępując zgodnie z instrukcją Śri Narady - łaskawie zaprezentował Śrimad-Bhagavatam, aby wyzwolić uwarunkowane dusze z sideł mayi. Dlatego mistrz duchowy Pana Caitanyi poinstruował Go, że należy regularnie i dokładnie czytać Śrimad-Bhagavatam, by stopniowo przywiązać się do intonowania maha-mantry Hare Krsna.

    Święte imię Pana jest tożsame z Panem. Fakt ten może zrozumieć osoba, która całkowicie wyzwoliła się z sideł mayi. Ta wiedza, osiągana dzięki łasce mistrza duchowego, umieszcza nas na najwyższej platformie transcendentalnej. Śri Caitanya Mahaprabhu przedstawił Siebie jako głupca, ponieważ przed przyjęciem schronienia mistrza duchowego nie mógł zrozumieć, że jedynie dzięki intonowaniu można wyzwolić się z wszelkich warunków materialnych. Lecz skoro tylko został wiernym sługą Swego mistrza duchowego i był posłuszny jego instrukcjom, bez trudu ujrzał ścieżkę wyzwolenia. Należy zrozumieć, że Śri Caitanya Mahaprabhu intonował mantrę Hare Krsna bez żadnych obraz. A oto dziesięć obraz przeciwko świętemu imieniu:

(1) bluźnienie przeciwko bhakcie Pana,

(2) sądzenie, że Pan i półbogowie są na równym poziomie albo myślenie, że jest wielu Bogów,

(3) lekceważenie poleceń mistrza duchowego,

(4) umniejszanie autorytetu pism świętych (Ved),

(5) interpretowanie świętego imienia Boga,

(6) popełnianie grzechów na mocy intonowania,

(7) instruowanie niewierzących o chwałach świętego imienia Pana,

(8) porównywanie intonowania świętego imienia do materialnej pobożności,

(9) bycie nieuważnym podczas intonowania świętego imienia i

(10) przywiązanie do rzeczy materialnych pomimo intonowania świętego imienia.

Adi 07.74    "'W tym wieku Kali nie ma żadnej innej zasady religijnej poza intonowaniem świętego imienia, które jest esencją wszystkich hymnów wedyjskich. Stwierdzają to wszystkie pisma objawione.'

Adi 07.74  Znaczenie: Zasady systemu parampara były ściśle szanowane w wiekach Satya-yuga, Treta-yuga i Dvapara-yuga, lecz w wieku obecnym, Kali-yudze, ludzie lekceważą znaczenie tego systemu śrauta-parampara, czyli otrzymywania wiedzy poprzez sukcesję uczniów. W tym wieku ludzie gotowi są sprzeczać się, że mogą zrozumieć rzeczy wykraczające poza zakres ich ograniczonej wiedzy i percepcji poprzez tak zwane naukowe obserwacje i eksperymenty, nie wiedząc, że rzeczywista prawda zstępuje do ludzi od autorytetów. Takie sporne nastawienie jest przeciwne zasadom wedyjskim, i osobie, która je przyjmuje, bardzo trudno jest zrozumieć, że święte imię Krsny jest tak dobre jak Sam Krsna. Ponieważ Krsna i Jego święte imię są tożsami, święte imię jest wiecznie czyste i ponad materialnym zanieczyszczeniem. Jest ono Najwyższą Osobą Boga w postaci transcendentalnej wibracji. Święte imię jest całkowicie różne od dźwięku materialnego, jak potwierdził to Narottama dasa Thakura. Golokera prema-dhana, hari-nama-sankirtana: transcendentalna wibracja hari-nama-sankirtana została sprowadzona ze świata duchowego. Tak więc chociaż materialiści, którzy poświęcili się eksperymentalnej wiedzy i tak zwanej "metodzie naukowej," nie są w stanie pokładać wiary w intonowanie maha-mantry Hare Krsna, to faktem jest, że jedynie dzięki intonowaniu bez obraz mantry Hare Krsna można uwolnić się od wszelkich subtelnych i wulgarnych warunków materialnych. Świat duchowy nazywany jest Vaikunthą, co oznacza "bez niepokoju". W świecie materialnym wszystko jest pełne niepokoju (kuntha), podczas gdy w świecie duchowym (Vaikuntha) wszystko jest wolne od niepokoju. Więc ci, których dręczy niepokój, nie są w stanie zrozumieć mantry Hare Krsna, która jest wolna od wszelkiego niepokoju. W obecnym wieku wibrowanie maha-mantry Hare Krsna jest jedynym procesem, który jest na pozycji transcendentalnej, ponad zanieczyszczeniem materialnym. Ponieważ święte imię może wyzwolić uwarunkowaną duszę, powiedziane jest tutaj, że jest ono sarva-mantra-sara, esencją wszystkich hymnów wedyjskich.

    Nazwa, która reprezentuje jakiś przedmiot tego materialnego świata, może podlegać argumentacji i wiedzy eksperymentalnej, lecz w świecie absolutnym imię i jego właściciel, sława i sławny, są tożsame, i podobnie, cechy, rozrywki i wszystko inne odnoszące się do Absolutu również jest absolutne. Chociaż Mayavadi wyznają monizm, czynią różnicę pomiędzy świętym imieniem Najwyższego Pana a Samym Panem. Za tę obrazę namaparadha stopniowo ześlizgują się ze swej wzniosłej pozycji brahma-jnana, jak potwierdza to Śrimad-Bhagavatam (Bhag. 10.2.32):

 

aruhya krcchrena param padam tatah

patanty adho 'nadrta-yusmad-anghrayah

 

Chociaż dzięki srogim wyrzeczeniom wznoszą się na egzaltowaną pozycję brahma-jnana, niemniej jednak upadają z powodu niedoskonałej wiedzy o Absolutnej Prawdzie. Chociaż twierdzą, że rozumieją mantrę wedyjską, sarvam khalv idam brahma ("wszystko jest brahmanem "), to nie są w stanie zrozumieć, że brahmanem jest również święte imię. Od tej błędnej koncepcji mogą jednakże uwolnić się, jeśli będą regularnie intonować maha-mantrę. Jeśli ktoś nie przyjmie właściwego schronienia świętego imienia, nie może wyzwolić się ze stanu, w którym popełnia się obrazy intonując święte imię.

Adi 07.75    "Po opisaniu mocy maha-mantry Hare Krsna, Mój mistrz duchowy nauczył Mnie innego wersetu, radząc Mi, bym zawsze wypowiadał to imię.
Adi 07.76    "'W tym wieku Kali nie ma innego sposobu, nie ma innego sposobu, nie ma innego sposobu uczynienia postępu duchowego poza świętym imieniem, świętym imieniem, świętym imieniem Pana.'

Adi 07.76  Znaczenie: Dla postępu w życiu duchowym, śastry polecają medytację w Satya-yudze, ofiarę dla zadowolenia Pana Visnu w Treta-yudze, a w Dvapara-yudze okazałe wielbienie Pana w świątyni. Lecz postęp duchowy w wieku Kali można uczynić jedynie poprzez intonowanie świętego imienia Pana. Potwierdzają to różne pisma święte. Śrimad-Bhagavatam wielokrotnie wspomina o tym fakcie. W Canto Dwunastym powiedziane jest, kirtanad eva krsnasya mukta-sangah param vrajet: Wiek Kali cechuje wiele wad, gdyż ludzie podlegają wielu niedolom, jednakże w wieku tym istnieje jedno wielkie błogosławieństwo - po prostu dzięki intonowaniu mantry Hare Krsna można uwolnić się z wszelkiego materialnego zanieczyszczenia i w ten sposób wznieść się do świata duchowego. Narada-pancaratra również chwali maha-mantrę Hare Krsna w ten sposób:

 

trayo vedah sad-angani    chandamsi vividhah surah

sarvam astaksarantahstham    yac canyad api van-mayam

sarva-vedanta-sararthah    samsararnava-taranah

 

"Esencja wszelkiej wiedzy wedyjskiej - obejmująca trzy rodzaje czynności wedyjskich [karma-kandę, jnana-kandę i upasana-kandę], chandah, czyli hymny wedyjskie, i procesy zadowalania półbogów - zawiera się w ośmiu sylabach Hare Krsna, Hare Krsna. Taka jest rzeczywistość całej Vedanty. Intonowanie świętego imienia jest jedynym sposobem pokonania oceanu niewiedzy." Podobnie, Kalisantarana Upanisad oznajmia: "Hare Krsna, Hare Krsna, Krsna Krsna, Hare Hare / Hare Rama, Hare Rama, Rama Rama, Hare Hare – tych szesnaście imion zbudowanych z trzydziestu dwóch sylab jest jedynym środkiem przeciwdziałania złym efektom Kali-yugi. Z wszystkich Ved wynika, że nie ma innego sposobu pokonania oceanu niewiedzy poza intonowaniem świętego imienia." Podobnie, pisząc komentarz do Mundaka Upanisadu, Śri Madhvacarya powiedział:

 

dvapariyair janair visnuh    pancaratraiś ca kevalam

kalau tu nama-matrena    pujyate bhagavan harih

 

"W Dvapara-yudze można było zadowolić Krsnę czy Visnu jedynie poprzez bogate wielbienie Go zgodnie z systemem Pancaratriki, lecz w wieku Kali można zadowolić i wielbić Najwyższą Osobę Boga Hari po prostu poprzez intonowanie świętego imienia." W swej Bhakti-sandarbhie (werset 284) Śrila Jiva Gosvami mocno podkreśla intonowanie świętego imienia Pana w ten sposób:

 

nanu bhagavan-namatmaka eva mantrah; tatra viśesena namah-śabdady-

alankrtah śri-bhagavata śrimad-rsibhiś cahita-śakti-viśesah, śri-bhagavata

samam atma-sambandha-viśesa-pratipadakaś ca tatra kevalani śri-bhagavan-

namany api nirapeksany eva parama-purusartha-phala-paryanta-dana-

samarthani tato mantresu namato'py adhika-samarthye labdhe katham

diksady-apeksa ? ucyate--yady api svarupato nasti, tathapi prayah svabhavato

dehadi-sambandhena kadarya-śilanam viksipta-cittanam jananam tat-

sankocikaranaya śrimad-rsi-prabhrtibhir atrarcana-marge kvacit kvacit kacit

kacin maryada sthapitasti

 

Śrila Jiva Gosvami oznajmia, że istotą wszelkich mantr wedyjskich jest intonowanie świętego imienia Pana. Każda mantra rozpoczyna się od przedrostka nama om i ostatecznie zwraca się do Najwyższej Osoby Boga przez użycie Jego imienia. Dzięki najwyższej woli Pana każda mantra intonowana przez wielkich mędrców takich jak Narada Muni i inni rsi posiada szczególną moc. Intonowanie świętego imienia Pana natychmiast odnawia transcendentalny związek żywej istoty z Najwyższym Panem.

    Aby intonować święte imię Pana, nie trzeba być uzależnionym od innych parafernaliów, gdyż można otrzymać wszelkie upragnione rezultaty z połączenia się z Najwyższą Osobą Boga. Można by zatem zapytać, dlaczego istnieje potrzeba inicjacji czy dalszych czynności duchowych w służbie oddania dla tego, kto angażuje się w intonowanie świętego imienia Pana. Odpowiedź jest taka, że chociaż jest prawdą, że osoba w pełni angażująca się w intonowanie świętego imienia nie musi polegać na procesie inicjacji, na ogół bhakta ma wiele ohydnych zwyczajów materialnych z powodu materialnego zanieczyszczenia ze swego poprzedniego życia. Aby szybko uwolnić się od wszelkich tych zanieczyszczeń, rzeczą konieczną jest, aby zaangażować się w wielbienie Pana w świątyni. Wielbienie Bóstwa w świątyni jest zasadnicze w celu zredukowania naszej niespokojnej natury, której przyczyną są zanieczyszczenia uwarunkowanego życia. Toteż Narada, w swojej Pancaratriki-vidhi, i inni wielcy mędrcy czasami podkreślali, że skoro uwarunkowana dusza posiada cielesną koncepcję życia, której celem jest przyjemność zmysłowa, w celu ograniczenia tej przyjemności zmysłowej istotne są zasady i przepisy wielbienia Bóstwa w świątyni. Śrila Rupa Gosvami opisał, że święte imię Pana mogą intonować dusze wyzwolone, lecz prawie wszystkie dusze, które musimy inicjować, są uwarunkowane. Polecane jest, aby intonować święte imię Pana bez obraz i zgodnie z regulującymi zasadami, jednakże z powodu swych złych przeszłych nawyków uwarunkowane dusze gwałcą te zasady i przepisy. Tak więc jednocześnie istotne są również regulujące zasady wielbienia Bóstwa.

Adi 07.77    "Odkąd otrzymałem to polecenie od Mego mistrza duchowego, zawsze intonuję święte imię, lecz sądzę, że z powodu tego bezustannego intonowania świętego imienia jestem oszołomiony.
Adi 07.78    "Intonując święte imię Pana w czystej ekstazie, zatracam się i tak oto śmieję się, płaczę, tańczę i śpiewam jak szaleniec.

Adi 07.78  Znaczenie: 

Adi 07.79    "Opanowawszy się zacząłem myśleć, że intonowanie świętego imienia Krsny zakryło Mą wszelką wiedzę duchową.

Adi 07.79  Znaczenie: Śri Caitanya Mahaprabhu daje do zrozumienia w tym wersecie, że aby intonować święte imię Krsny, nie trzeba spekulować o filozoficznych aspektach nauki o Bogu, gdyż automatycznie przepełniamy się ekstazą i bez zastanowienia intonujemy, tańczymy, śmiejemy się, płaczemy i śpiewamy jak szaleni.

Adi 07.80    "Zauważyłem, że oszalałem z powodu intonowania świętego imienia i wyznałem to u lotosowych stóp Mojego mistrza duchowego.

Adi 07.80  Znaczenie: Jako idealny nauczyciel, Śri Caitanya Mahaprabhu pokazuje nam, jak uczeń powinien zachowywać się w stosunku do swego mistrza duchowego. Kiedykolwiek ma jakąś wątpliwość co do czegoś, powinien ją przedstawić swojemu mistrzowi duchowemu do wyjaśnienia. Śri Caitanya Mahaprabhu powiedział, że intonując i tańcząc rozwinął rodzaj szaleńczej ekstazy, co możliwe jest jedynie dla wyzwolonej duszy. Jednakże nawet na Swej wyzwolonej pozycji mówił wszystko Swemu mistrzowi duchowemu, kiedykolwiek miał jakieś wątpliwości. Tak więc w każdych okolicznościach, nawet po osiągnięciu wyzwolenia, nie powinniśmy uważać siebie za niezależnych od mistrza duchowego, lecz powinniśmy zwracać się do niego, skoro tylko zaistnieje jakaś wątpliwość co do naszego postępu w życiu duchowym.

Adi 07.81    "'Mój drogi panie, jaką to mantrę Mi dałeś? Intonując tę maha-mantrę po prostu oszalałem!

Adi 07.81  Znaczenie: Śri Caitanya Mahaprabhu modli się w Swojej Śiksastace:

 

yugayitam nimesena    caksusa pravrsayitam

śunyayitam jagat sarvam    govinda virahena me

 

"O Govindo! Kiedy przeżywam rozłąkę z Tobą, jeden moment zdaje się trwać dwanaście lat, albo i więcej. Łzy płyną z Moich oczu niczym potoki deszczu i cały świat zdaje się być pustym bez Ciebie." Aspiracją bhakty jest, aby podczas intonowania maha-mantry Hare Krsna jego oczy napełniały się łzami, jego głos załamywał się, a jego serce drżało. Są to dobre znaki podczas intonowania świętego imienia Pana. Pod wpływem takiej ekstazy powinno nam się wydawać, że cały świat jest pusty bez obecności Govindy. Jest to oznaką rozłąki z Govindą. W życiu materialnym wszyscy jesteśmy odseparowani od Govindy i jesteśmy pochłonięci materialnym zadowalaniem zmysłów. Więc kiedy ktoś opamiętuje się na platformie duchowej, ma tak wielkie pragnienie spotkania Govindy, że bez Govindy cały świat wydaje się mu być pustym miejscem.

Adi 07.82    "'Intonowanie świętego imienia w ekstazie sprawia, że tańczę, śmieję się i płaczę.' Kiedy Mój mistrz duchowy usłyszał to wszystko, uśmiechnął się i zaczął mówić.

Adi 07.82  Znaczenie: Kiedy uczeń czyni doskonały postęp w życiu duchowym, to zadowala mistrza duchowego, który wówczas uśmiecha się w ekstazie, myśląc: "Jaki sukces odniósł mój uczeń!" Jest tak zadowolony, że uśmiecha się, radując się postępem ucznia, tak jak uśmiechający się rodzic cieszy się z czynności dziecka, które usiłuje wstać czy doskonale raczkować.

Adi 07.83    "'Jest to naturą maha-mantry Hare Krsna, że ktokolwiek ją intonuje, natychmiast rozwija miłosną ekstazę do Krsny.

Adi 07.83  Znaczenie: W Bhagavad-gicie jest powiedziane:

 

aham sarvasya prabhavo    mattah sarvam pravartate

iti matva bhajante mam    budha bhava-samanvitah

 

"Ja jestem źródłem wszystkich światów duchowych i materialnych. Wszystko ze Mnie emanuje. Mędrcy - wiedząc o tym doskonale - angażują się w służbę oddania dla Mnie i czczą Mnie z całych serc swoich." (Bg. 10.8) W wersecie tym wyjaśniono, że osoba intonująca mantrę Hare Krsna rozwija bhavę, ekstazę, która jest początkiem objawienia. Jest to wstępny etap w rozwoju oryginalnej miłości do Boga. Uczeń neofita zaczyna od intonowania i słuchania, od obcowania z bhaktami i praktykowania regulujących zasad, i w ten sposób pokonuje wszelkie niepożądane złe nawyki. W ten sposób rozwija przywiązanie do Krsny i nie może zapomnieć Krsny nawet na chwilę. Bhava jest prawie że etapem sukcesu w życiu duchowym. Szczery student otrzymuje święte imię od mistrza duchowego drogą słuchową, a po otrzymaniu inicjacji przestrzega regulujących zasad danych przez mistrza duchowego. Kiedy w ten sposób właściwie służy świętemu imieniu, automatycznie szerzy się jego duchowa natura; innymi słowy, bhakta osiąga kwalifikacje w intonowaniu świętego imienia bez obraz. Kiedy ktoś jest całkowicie kompetentny, by w ten sposób intonować święte imię, jest zdolny przyjmować uczniów na całym świecie i w rzeczywistości staje się jagad-guru. Wówczas pod jego wpływem cały świat zaczyna intonować święte imiona maha-mantry Hare Krsna. W ten sposób wszyscy uczniowie takiego mistrza duchowego zwiększają swe przywiązanie do Krsny i dlatego czasami płacze on, czasami śmieje się, czasami tańczy, a czasami intonuje. Te symptomy bardzo wyraźnie manifestują się w ciele czystego bhakty. Czasami, gdy nasi studenci w ruchu świadomości Krsny intonują i tańczą, nawet ludzie w Indiach dziwią się, że cudzoziemcy nauczyli się intonować i tańczyć w ten ekstatyczny sposób. Jak jednakże wyjaśnił Caitanya Mahaprabhu, w rzeczywistości nie dzieje się tak dzięki praktyce, gdyż symptomy te bez żadnego dodatkowego wysiłku manifestują się w każdym, kto szczerze intonuje maha-mantrę Hare Krsna.

    Wielu głupców, nie znając transcendentalnej natury maha-mantry Hare Krsna, czasami przeszkadza naszemu głośnemu intonowaniu jej, jednakże jeśli ktoś jest rzeczywiście zaawansowany w praktyce intonowania maha-mantry Hare Krsna, nakłania również innych do intonowania. Krsnadasa Kaviraja Gosvami wyjaśnia, krsna-śakti vina nahe tara pravartana: dopóki nie otrzyma się pełnomocnictwa od Najwyższej Osoby Boga, nie można nauczać chwał maha-mantry Hare Krsna. Kiedy bhaktowie propagują maha-mantrę Hare Krsna, ogół populacji całego świata otrzymuje sposobność zrozumienia chwał świętego imienia. Intonując i tańcząc czy słuchając świętego imienia Pana, automatycznie pamięta się Najwyższą Osobę Boga, a ponieważ nie ma różnicy między świętym imieniem a Krsną, intonujący natychmiast łączy się z Krsną. W ten sposób połączony, bhakta rozwija swą oryginalną postawę służby dla Pana. W tej postawie bezustannego służenia Krsnie, która nazywana jest bhavą, zawsze myśli się o Krsnie na wiele różnych sposobów. Kto osiągnął ten stan bhava, nie znajduje się dłużej w sidłach złudnej energii. Kiedy do tego stanu bhava dodane zostaną inne składniki duchowe, takie jak drżenie, pocenie się, łzy itd., bhakta stopniowo osiąga miłość do Krsny.

    Święte imię Krsny nazywane jest maha-mantrą. Inne mantry wspomniane w Narada-pancaratrze są znane po prostu jako mantry, lecz intonowanie świętego imienia Pana nazywane jest maha-mantrą.

Adi 07.84    "'Religijność, rozwój ekonomiczny, zadowalanie zmysłów i wyzwolenie znane są jako cztery cele życia, lecz przed miłością do Boga, piątym i najwyższym celem, wydają się one być tak nieznaczne jak słoma na ulicy.

Adi 07.84  Znaczenie: Intonując święte imię Pana, nie należy pragnąć materialnego postępu reprezentowanego przez rozwój ekonomiczny, religijność, zadowalanie zmysłów i ostatecznie wyzwolenie ze świata materialnego. Jak oznajmił Caitanya Mahaprabhu, najwyższą doskonałością życia jest rozwinięcie miłości do Krsny (prema pumartho mahan śri-caitanya-mahaprabhor matam idam). Kiedy miłość do Boga porównamy z religijnością, rozwojem ekonomicznym, zadowalaniem zmysłów i wyzwoleniem, możemy zrozumieć, że te osiągnięcia mogą być rzeczami pożądanymi dla bubhuksu, czyli pragnących cieszyć się tym materialnym światem, i mumuksu, czyli osób pragnących wyzwolenia z niego, lecz mają one bardzo niewielkie znaczenie w oczach czystego bhakty, który rozwinął bhavę, wstępny etap miłości do Boga.

    Dharma (religijność), artha (rozwój ekonomiczny), kama (zadowalanie zmysłów) i moksa (wyzwolenie) są czterema zasadami religii, które odnoszą się do materialnego świata. Dlatego na początku Śrimad-Bhagavatam powiedziane jest, dharmah projjhita-kaitavo' tra: oszukańcze systemy religijne odpowiadające tym czterem zasadom materialnym są całkowicie usunięte ze Śrimad-Bhagavatam, gdyż Śrimad-Bhagavatam naucza jedynie, jak rozwinąć uśpioną miłość do Boga. Bhagavad-gita jest wstępnym studium Śrimad-Bhagavatam i dlatego kończy się ona słowami, sarva-dharman parityajya mam ekam śaranam vraja: "Porzuć wszelkiego rodzaju religie i po prostu podporządkuj się Mnie." (Bg. 18.66) Aby przyjąć ten sposób, należy odrzucić wszelkie idee religijności, rozwoju ekonomicznego, zadowalania zmysłów i wyzwolenia i w pełni zaangażować się w służbę dla Pana, która jest transcendentalna do tych czterech zasad. Miłość do Boga jest oryginalną funkcją duszy i jest tak wieczna jak dusza i Najwyższa Osoba Boga. Ta wieczność zwana jest sanatana. Kiedy ktoś ożywia swą miłosną służbę dla Najwyższej Osoby Boga, należy wiedzieć, że udało mu się osiągnąć upragniony cel życia. W tym czasie wszystko dokonywane jest automatycznie dzięki łasce świętego imienia i bhakta automatycznie czyni postęp duchowy.

Adi 07.85    "'Dla bhakty, który rzeczywiście rozwinął bhavę, przyjemność czerpana z dharmy, arthy, kamy i moksy wydaje się być kroplą w obecności morza.
Adi 07.86    "'Konkluzją wszystkich pism objawionych jest to, że należy rozbudzić swą uśpioną miłość do Boga. Jesteś bardzo szczęśliwy, że już to uczyniłeś.
Adi 07.87    "'Jest to cechą charakterystyczną miłości do Boga, że z natury wywołuje ona transcendentalne symptomy w ciele i sprawia, że coraz żarliwiej pragniemy osiągnąć schronienie lotosowych stóp Pana.
Adi 07.88    "'Kiedy ktoś rzeczywiście rozwija miłość do Boga, w naturalny sposób czasami płacze, czasami śmieje się, czasami intonuje, a czasami biega tu i tam jak szaleniec.

Adi 07.88  Znaczenie: W związku z tym Bhaktisiddhanta Sarasvati Gosvami mówi, że symptomy ekstazy w ciele przejawiają czasami osoby, które w ogóle nie mają miłości do Boga. W sposób sztuczny czasami śmieją się, płaczą i tańczą jak szaleńcy, lecz to nie pomoże im uczynić postępu w świadomości Krsny. Należy raczej porzucić taką sztuczną agitację cielesną, kiedy ktoś w naturalny sposób rozwija konieczne symptomy cielesne. Rzeczywiste pełne szczęścia życie, zamanifestowane w szczerym śmiechu duchowym, płaczu i tańcu, jest symptomem prawdziwego postępu w świadomości Krsny, który może osiągnąć osoba zawsze dobrowolnie angażująca się w transcendentalną służbę miłości dla Pana. Jeśli osoba jeszcze nie rozwinięta sztucznie imituje takie symptomy, stwarza chaos w życiu duchowym społeczeństwa ludzkiego.

Adi 07.89-90    "'Pocenie się, drżenie, jeżenie się włosów na ciele, łzy, jąkanie się, blednięcie, szaleństwo, melancholia, cierpliwość, duma, radość i pokora - to różne naturalne symptomy ekstatycznej miłości do Boga, które sprawiają, że bhakta tańczy i unosi się w oceanie transcendentalnego szczęścia podczas intonowania mantry Hare Krsna.

Adi 07.89-90  Znaczenie: Śrila Jiva Gosvami wyjaśnia ten stan miłości do Boga w swej Priti-sandarbhie (werset 66):

bhagavat-priti-rupa vrttir mayadimayi na bhavati; kintu svarupa-śaktyananda-rupa, yadananda-paradhinah śri-bhagavan apiti.

W wersecie 69 przedstawia dalsze wyjaśnienie:

tad evam priter laksanam citta-dravas tasya ca romaharsadikam. kathancij jate'pi citta-drave romaharsadike va na ced aśaya-śuddhis tadapi na bhakteh samyag-avirbhava iti jnapitam. aśaya-śuddhir nama canyatatparya-parityagah priti-tatparyam ca. ataevanimitta svabhaviki ceti tad viśesanam.

Transcendentalna miłość do Boga nie znajduje się pod kontrolą energii materialnej, gdyż jest to transcendentalne szczęście i moc przyjemności Najwyższej Osoby Boga. Skoro Najwyższy Pan jest również pod wpływem transcendentalnego szczęścia, to kiedy wchodzimy w kontakt z takim szczęściem w miłości do Boga, nasze serce topi się, a symptomami tego jest jeżenie się włosów na ciele itd. Czasami ktoś topi się w ten sposób i manifestuje te transcendentalne symptomy, jednakże jednocześnie jego osobiste zachowanie nie jest właściwe. To oznacza, że nie osiągnął jeszcze kompletnej doskonałości w życiu w oddaniu. Innymi słowy, bhakta, który tańczy w ekstazie i płacze, lecz potem przyciągany jest do spraw materialnych, nie osiągnął jeszcze doskonałości służby oddania, która nazywana jest aśaya-śuddhi, czyli doskonałością egzystencji. Kto osiąga doskonałość egzystencji, czuje całkowitą odrazę do materialnej przyjemności i jest pogrążony w transcendentalnej miłości do Boga. Dlatego należy dojść do wniosku, że ekstatyczne symptomy aśaya-śuddhi widoczne są wówczas, kiedy służba bhakty nie ma materialnej przyczyny i jest czysto duchowej natury. Takie są cechy transcendentalnej miłości do Boga, jak oznajmia Śrimad-Bhagavatam:

 

sa vai pumsam paro dharmo    yato bhaktir adhoksaje

ahaituky apratihata    yayatma suprasidati

 

"Najlepsza jest ta religia, która sprawia, że jej wyznawcy przepełniają się ekstatyczną miłością do Boga, która jest niemotywowana i nieprzerwana, gdyż jedynie ona może całkowicie zadowolić duszę." (Bhag. 1.2.6)

Adi 07.91    "'To bardzo dobrze, moje drogie dziecko, że osiągnąłeś najwyższy cel życia rozwijając miłość do Boga. W ten sposób bardzo mnie zadowoliłeś i jestem Ci bardzo zobowiązany.

Adi 07.91  Znaczenie: Według pism objawionych jeśli mistrz duchowy może przemienić nawet jedną duszę w doskonale czystego bhaktę, to misja jego życia została spełniona. Śrila Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura zawsze zwykł mówić: "Gdybym mógł przemienić chociaż jedną osobę w czystego bhaktę, nawet kosztem wszelkich własności, świątyń i math, moja misja byłaby spełniona." Jednakże bardzo trudno jest zrozumieć naukę o Krsnie, nie mówiąc już o rozwinięciu miłości do Boga. Więc jeśli dzięki łasce Pana Caitanyi i mistrza duchowego uczeń osiąga standard czystej służby oddania, mistrz duchowy jest bardzo szczęśliwy. W rzeczywistości mistrz duchowy nie jest szczęśliwy, jeśli uczeń przynosi mu pieniądze, ale jeśli widzi, że przestrzega on regulujących zasad i czyni postęp w życiu duchowym, jest bardzo zadowolony i zobowiązany takiemu zaawansowanemu uczniowi.

Adi 07.92    "'Moje drogie dziecko, tańcz, intonuj i spełniaj sankirtan w towarzystwie bhaktów. Poza tym nauczaj wartości intonowania Krsna-nama, gdyż dzięki temu procesowi będziesz mógł wyzwolić wszystkie upadłe dusze.'

Adi 07.92  Znaczenie: Inną ambicją mistrza duchowego jest ujrzenie, że jego uczniowie nie tylko intonują, tańczą i przestrzegają regulujących zasad, lecz również nauczają innych ruchu sankirtanu, aby ich wyzwolić. Ruch świadomości Krsny oparty jest na zasadzie, że samemu należy stać się jak najbardziej doskonałym w służbie oddania i również nauczać tego kultu dla korzyści innych. Są dwie klasy czystych bhaktów - mianowicie gosthy-anandi i bhajananandi. Bhajananandi odnosi się do tego, kto jest zadowolony kultywując służbę oddania dla siebie, a gosthy-anandi to ten, którego nie satysfakcjonuje jedynie to, że sam staje się doskonałym, lecz pragnie również, by inni skorzystali ze świętego imienia Pana i uczynili postęp w życiu duchowym. Wybitnym tego przykładem jest Prahlada Maharaja. Kiedy Pan Nrsimhadeva ofiarował mu błogosławieństwo, Prahlada Maharaja powiedział:

 

naivodvije para duratyaya-vaitaranyas

tvad-virya-gayana-mahamrta-magna-cittah

śoce tato vimukha-cetasa indriyartha-

maya-sukhaya bharam udvahato vimudhan

 

"Mój drogi Panie, sam nie mam żadnego problemu i nie pragnę od Ciebie żadnego błogosławieństwa, gdyż całkowicie zadowala mnie intonowanie Twego świętego imienia. Jest to dla mnie wystarczające, gdyż kiedy intonuję, pogrążam się w oceanie transcendentalnego szczęścia. Rozpaczam jedynie, gdy widzę, że inni pozbawieni są Twej miłości. Gniją oni w materialnych czynnościach dla przemijającej materialnej przyjemności i trwonią swe życie trudząc się dzień i noc jedynie dla zadowalania zmysłów, nie mając przywiązania do miłości do Boga. Jedynie rozpaczam nad nimi i wymyślam różne plany wyzwolenia ich z sideł mayi." (Bhag. 7.9.43)

    Śrila Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura wyjaśnia w swej Anubhasyi: "Osoba, która przyciągnęła uwagę mistrza duchowego swą szczerą służbą, lubi tańczyć i intonować z podobnie rozwiniętymi, świadomymi Krsny bhaktami. Mistrz duchowy autoryzuje takiego bhaktę, by wyzwalał upadłe dusze we wszystkich częściach świata. Osoby niezaawansowane wolą intonować mantrę Hare Krsna w odosobnionym miejscu." W języku Śrila Bhaktisiddhanty Sarasvati Thakury czynności takie stanowią rodzaj procesu oszukańczego w tym sensie, że imitują czynności takich wzniosłych osobistości jak Haridasa Thakura. Nie należy próbować imitować takich wzniosłych bhaktów. Każdy powinien raczej starać się nauczać kultu Śri Caitanyi Mahaprabhu we wszystkich częściach świata i w ten sposób odnieść sukces w życiu duchowym. Ktoś, kto nie jest wielkim ekspertem w nauczaniu, może intonować w odosobnionym miejscu, unikając złego towarzystwa, lecz dla osoby rzeczywiście zaawansowanej, nauczanie i spotykanie ludzi nie zaangażowanych w służbę oddania nie jest niekorzystne. Bhakta daje niewielbicielom swe towarzystwo, lecz ich złe zachowanie nie wpływa na niego. W ten sposób, dzięki czynnościom czystego bhakty, nawet osoby pozbawione miłości do Boga otrzymują szansę, by pewnego dnia stać się bhaktami Pana. W związku z tym Śrila Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura radzi, aby dyskutować ten werset ze Śrimad-Bhagavatam, naitat samacarej jatu manasapi hy aniśvarah, (10.33.31), oraz następujący werset z Bhakti-rasamrta-sindhu:

 

anasaktasya visayan yatharham upayunjatah

nirbandhah krsna-sambandhe yuktam vairagyam ucyate

(B.r.s. 1.2.255)

 

Nie należy imitować czynności wielkich osobistości. Nie należy być przywiązanym do przyjemności materialnej i należy przyjmować wszystko, co ma związek ze służbą dla Krsny.

Adi 07.93    "Mówiąc to, Mój mistrz duchowy nauczył Mnie jednego wersetu ze Śrimad-Bhagavatam. Jest on esencją wszystkich instrukcji Bhagavatam; dlatego nauczał Mnie go raz po raz.

Adi 07.93  Znaczenie: Ten werset ze Śrimad-Bhagavatam (11.2.40) wypowiedział Śri Narada Muni do Vasudevy; nauczając go o Bhagavata-dharmie. Vasudeva osiągnął już rezultat Bhagavata-dharmy, ponieważ Krsna pojawił się w jego domu jako jego syn, jednakże dla pouczenia innych pragnął słuchać od Śri Narady Muniego i otrzymać oświecenie w procesie Bhagavata-dharmy. Taka jest pokora wielkiego bhakty.

Adi 07.94    "'Kiedy ktoś jest rzeczywiście zaawansowany i znajduje przyjemność w intonowaniu świętego imienia Pana, który jest mu bardzo drogi, jest poruszony i głośno intonuje święte imię. Również śmieje się, płacze, jest poruszony i intonuje jak szaleniec, nie dbając o osoby postronne.'
Adi 07.95-96    "Mocno wierzę w słowa Mego mistrza duchowego i dlatego zawsze intonuję święte imię Pana, Sam i w towarzystwie bhaktów. Święte imię Pana Krsny czasami sprawia, że intonuję i tańczę, i dlatego intonuję i tańczę. Nie myślcie proszę, że robię to umyślnie. Robię to automatycznie.

Adi 07.95-96  Znaczenie: Osoba, która nie może dochować wiary słowom swojego mistrza duchowego, lecz działa niezależnie, nigdy nie otrzymuje autoryzacji do intonowania świętego imienia Pana. Vedy mówią:

 

yasya deve para bhaktir yatha deve tatha gurau

tasyaite kathita hy arthah prakaśante mahatmanah

 

"Wszelkie znaczenie wiedzy wedyjskiej zostaje automatycznie objawione tym wielkim duszom, które mają niezachwianą wiarę w Pana i mistrza duchowego." Ten nakaz wedyjski jest bardzo ważny i Śri Caitanya Mahaprabhu poparł go Swym osobistym zachowaniem. Wierząc w słowa Swego mistrza duchowego, zaprowadził ruch sankirtanu, tak jak obecny ruch świadomości Krsny został rozpoczęty z wiarą w słowa naszego mistrza duchowego. Chciał on nauczać, my zawierzyliśmy jego słowom i usiłowaliśmy w jakiś sposób je wypełnić, i teraz ruch ten osiąga sukces na całym świecie. Zatem sekretem sukcesu jest wiara w słowa mistrza duchowego i Najwyższej Osoby Boga. Śri Caitanya Mahaprabhu był zawsze posłuszny poleceniom Swego mistrza duchowego i nigdy nie zaprzestał propagowania ruchu sankirtanu. Odchodząc z tego świata Śri Bhaktisiddhanta Sarasvati Gosvami polecił wszystkim swym uczniom, by współdziałali w nauczaniu misji Caitanyi Mahaprabhu na całym świecie. Później jednakże niektórzy głupi egoistyczni uczniowie nie byli posłuszni jego poleceniom. Każdy z nich chciał został liderem misji i walczyli w sądach, lekceważąc polecenie mistrza duchowego, i w ten sposób cała misja została zniweczona. Nie jesteśmy z tego dumni; jednakże należy wyjaśnić prawdę. Zawierzyliśmy słowom naszego mistrza duchowego i w pokorny sposób - bezradny sposób - podjęliśmy działania, lecz dzięki duchowej mocy polecenia najwyższego autorytetu ruch ten odnosi sukces.

    Należy zrozumieć, że kiedy Śri Caitanya Mahaprabhu intonował i tańczył, robił to pod wpływem mocy przyjemności świata duchowego. Śri Caitanya Mahaprabhu nigdy nie uważał świętego imienia Pana za wibrację materialną, ani też żaden czysty bhakta nie myli intonowania mantry Hare Krsna z materialną wibracją muzyczną. Pan Caitanya nigdy nie usiłował być mistrzem świętego imienia; raczej uczył nas, jak być sługą świętego imienia. Jeśli ktoś intonuje święte imię Pana na pokaz, nie znając sekretu sukcesu, może zwiększyć wydzielanie żółci, lecz nigdy nie osiągnie doskonałości w intonowaniu świętego imienia. Śri Caitanya Mahaprabhu zaprezentował Siebie w ten sposób: "Jestem wielkim głupcem i nie wiem, co jest właściwe a co niewłaściwe. Nigdy nie korzystałem z wyjaśnienia Śankara-sampradayi czy sannyasinów Mayavadi, aby zrozumieć prawdziwe znaczenie Vedanta-sutry. Bardzo obawiam się nielogicznych argumentów filozofów Mayavadi. Dlatego sądzę, że nie mam autorytetu, jeśli chodzi o ich wyjaśnienia Vedanta-sutry. Mocno wierzę, że po prostu intonowanie świętego imienia Pana może usunąć wszelkie błędne koncepcje świata materialnego. Wierzę, że po prostu przez intonowanie świętego imienia Pana można osiągnąć schronienie lotosowych stóp Pana. W tym wieku kłótni i niezgody, intonowanie świętego imienia jest jedynym sposobem wyzwolenia z materialnych sideł.

    "Intonując święte imię, prawie oszalałem," kontynuował Pan Caitanya. "Jednakże zapytawszy Mego mistrza duchowego doszedłem do wniosku, że zamiast dążyć do osiągnięcia czterech zasad: religijności (dharmy), rozwoju ekonomicznego (arthy), zadowalania zmysłów (kamy) i wyzwolenia (moksy), lepiej w jakiś sposób rozwinąć transcendentalną miłość do Boga. Jest to największy sukces w życiu. Kto osiągnął miłość do Boga, z natury intonuje i tańczy, nie dbając o ludzi." Ten etap życia znany jest jako bhagavata-jivana, czyli życie bhakty.

    Śri Caitanya Mahaprabhu kontynuował: "Nigdy nie intonowałem i nie tańczyłem dla sztucznego pokazu. Tańczę i śpiewam, ponieważ mocno wierzę w słowa Mego mistrza duchowego. Chociaż filozofom Mayavadi nie podoba się to intonowanie i taniec, niemniej jednak robię to ze względu na moc jego słów. Należy zatem wyciągnąć z tego wniosek, że niewielka Mi przypada zasługa za to intonowanie i tańczenie, gdyż odbywają się one automatycznie dzięki łasce Najwyższej Osoby Boga."

Adi 07.97    "W porównaniu z oceanem transcendentalnego szczęścia, które smakuje się dzięki intonowaniu mantry Hare Krsna, przyjemność czerpana z realizacji bezosobowego Brahmana [brahmananda] jest niczym płytka woda w kanale.

Adi 07.97  Znaczenie: Bhakti-rasamrta-sindhu oznajmia:

 

brahmanando bhaved esa    cet pararddha-gunikrtah

naiti bhakti-sukhambodheh    paramanu-tulam api

 

"Gdyby brahmanandę, transcendentalne szczęście czerpane ze zrozumienia bezosobowego Brahmana, pomnożyć milion razy, taka ilość brahmanandy nie równałaby się nawet atomowej cząstce przyjemności, którą rozkoszować się można w czystej służbie oddania." (B.r.s. 1.1.38)

Adi 07.98    "'Mój drogi Panie, o mistrzu wszechświata, kiedy bezpośrednio Cię ujrzałem, moje transcendentalne szczęście przyjęło kształt wielkiego oceanu. Będąc w tym oceanie zrealizowałem, że wszelkie inne tzw. szczęście jest niczym woda zawarta w dołku odciśniętym przez kopytko cielęcia."'

Adi 07.98  Znaczenie: Transcendentalne szczęście czerpane z czystej służby oddania jest niczym ocean, podczas gdy szczęście materialne, a nawet szczęście czerpane z realizacji bezosobowego Brahmana są niczym woda w dołku odciśniętym przez kopytko cielęcia. Jest to werset z Hari-bhakti-sudhodaya (14.36).

Adi 07.99    Po wysłuchaniu Pana Śri Caitanyi Mahaprabhu, wszyscy sannyasini Mayavadi byli wzruszeni. Ich umysły uległy zmianie i przemówili w ten sposób, używając przyjemnych słów.

Adi 07.99  Znaczenie: Sannyasini Mayavadi spotkali Caitanyę Mahaprabhu w Varanasi, aby skrytykować Go za udział w ruchu sankirtanu, którego nie pochwalali. Taka z natury demoniczna opozycja do ruchu sankirtanu istnieje wiecznie. Istniała w czasach Śri Caitanyi Mahaprabhu i istniała na długo przedtem, nawet w czasach Prahlady Maharajy. Pomimo, że nie podobało się to jego ojcu, Prahlada zwykł intonować w sankirtanie i to było powodem nieporozumienia pomiędzy ojcem i synem. W Bhagavad-gicie Pan mówi:

 

na mam duskrtino mudhah    prapadyante naradhamah

mayayapahrta-jnana    asuram bhavam aśritah

 

"Ci, którzy są największymi głupcami, najniższymi spośród rodzaju ludzkiego, ci, których wiedza została skradziona przez iluzję i niegodziwcy o ateistycznej naturze demonów nigdy Mi się nie podporządkowują." (Bg. 7.15) Sannyasini Mayavadi są asuram bhavam aśritah, to znaczy tymi, którzy wstąpili na ścieżkę asurów (demonów) nie wierzących w istnienie formy Pana. Mayavadi mówią, że ostateczne źródło wszystkiego jest bezosobowe i w ten sposób zaprzeczają istnieniu Boga. Twierdzenie, że nie ma Boga, jest bezpośrednim zaprzeczeniem istnienia Boga, a stwierdzenie, że Bóg istnieje, lecz nie ma głowy, rąk i nóg i nie może mówić, słyszeć czy jeść, jest negatywnym sposobem zaprzeczenia Jego egzystencji. Osoba, która nie widzi, jest nazywana ślepcem, osoba nie mogąca chodzić jest nazywana kulawą, osoba bez rąk może być nazwana bezradną, osoba nie mogąca mówić może zostać nazwana niemową, a osoba nie mogąca słyszeć może zostać nazwana głuchą. Twierdzenie Mayavadi, że Bóg nie ma nóg, oczu, uszu i rąk jest pośrednim znieważeniem Go poprzez zdefiniowanie Go jako ślepego, głuchego, niemowę, kulawego, bezradnego itd. Więc chociaż podają się za wielkich Vedantystów, w rzeczywistości są mayayapahrta-jnana; innymi słowy, zdają się być bardzo wykształceni, lecz stracili istotę swej wiedzy.

    Impersonalistyczni Mayavadi zawsze usiłują znieważać Vaisnavów, ponieważ Vaisnavowie przyjmują Najwyższą Osobę za najwyższą przyczynę i pragną Mu służyć, rozmawiać z Nim i oglądać Go, i Pan również pragnie oglądać Swych bhaktów, rozmawiać z nimi, jeść i tańczyć. Osobowa wymiana miłości nie przemawia do sannyasinów Mayavadi. Zatem pierwotnym celem spotkania sannyasinów Mayavadi z Benares z Caitanyą Mahaprabhu było pokonanie Jego osobowej koncepcji Boga. Jednakże Śri Caitanya Mahaprabhu, jako nauczający, przemienił umysły sannyasinów Mayavadi. Stopnieli oni pod wpływem słodkich słów Śri Caitanyi Mahaprabhu, zmienili swe nastawienie na przyjazne i przemówili do Niego słodkimi słowami. Również wszyscy nauczający będą musieli spotkać się z oponentami, lecz nie powinni zwiększać ich wrogości. Już są oni wrogo nastawieni, więc jeśli będziemy z nimi rozmawiać szorstko i niegrzecznie, ich wrogość jedynie wzrośnie. Zatem w miarę możliwości powinniśmy brać przykład z Pana Caitanyi Mahaprabhu i starać się przekonać opozycję, cytując śastry i prezentując konkluzję acaryów. W ten właśnie sposób powinniśmy spróbować pokonać wszystkich wrogów Pana.

Adi 07.100    "Drogi Śri Caitanyo Mahaprabhu, wszystko, co powiedziałeś, jest prawdą. Miłość Boga osiąga jedynie osoba, do której uśmiechnął się los.

Adi 07.100  Znaczenie: Jak oznajmia to Caitanya Mahaprabhu Śrila Rupie Gosvamiemu, świadomość Krsny może rozpocząć jedynie osoba, której sprzyja wielkie szczęście:

 

brahmanda bhramite kona bhagyavan jiva

guru-krsna-prasade paya bhakti-lata-bja

(Cc. Madhya 19.151 )

 

Są miliony żywych istot, które zostały uwarunkowane prawami materialnej natury i w różnych formach cielesnych wędrują przez systemy planetarne tego wszechświata. Spośród nich jedynie osoba, której sprzyja szczęście, dzięki łasce Krsny spotyka bona fide mistrza duchowego i pojmuje znaczenie służby oddania. Pełniąc służbę oddania pod kierunkiem bona fide mistrza duchowego, czyli acaryi, rozwija miłość do Boga. Osoba, która rozbudziła miłość do Boga (Krsna-prema) i dzięki temu stała się bhaktą niepojętej Najwyższej Osoby Boga, uważana jest za niezwykle szczęśliwą. Sannyasini Mayavadi uznali ten fakt przed Śri Caitanyą Mahaprabhu. Niełatwo jest stać się świadomym Krsny, lecz dzięki łasce Śri Caitanyi Mahaprabhu jest to możliwe, jak zostanie to dowiedzione w toku tego opowiadania.

Adi 07.101    "Drogi panie, nie mamy nic przeciwko temu, że jesteś wielkim bhaktą Pana Krsny. Każdy jest z tego zadowolony. Ale dlaczego unikasz dyskusji na temat Vedanta-sutry? Co w tym jest niewłaściwego?"

Adi 07.101  Znaczenie: W związku z tym Śrila Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura komentuje: "Sannyasini Mayavadi sądzą, że prawdziwe znaczenie Vedanta-sutry zawarte jest w komentarzu Śri Śankaracaryi znanym jako Śariraka-bhasya. Innymi słowy, sannyasini Mayavadi przyjmują znaczenie podane w wyjaśnieniach Vedanta-sutry autorstwa Śankaracaryi, które są oparte na monizmie. Wskutek tego wyjaśniają Vedanta-sutrę, Upanisady i wszelką taką literaturę wedyjską na swój własny, impersonalistyczny sposób." Wielki sannyasin Mayavadi Sadananda Yogindra napisał księgę znaną jako Vedanta-sara, w której pisze:

 

vedanto nama upanisat-pramanam

tad-upakarini śariraka-sutradini ca

 

Według Sadananda Yogindry jedynymi źródłami dowodu wedyjskiego są Vedanta-sutra i Upanisady, tak jak zaprezentowane zostały one przez Śri Śankaracaryę w jego komentarzu Śariraka-bhasya. W rzeczywistości jednakże Vedanta odnosi się do istoty wiedzy wedyjskiej i nie jest prawdą, że nie ma nic ponad Śariraka-bhasyą Śankaracaryi. Są inne komentarze Vedanty napisane przez Vaisnava acaryów, z których żaden nie jest zwolennikiem Śri Śankaracaryi ani nie przyjmuje zmyślonych komentarzy jego szkoły. Ich komentarze oparte są na filozofii dualizmu. Filozofowie moniści, tacy jak Śankaracarya i jego zwolennicy, pragną ustanowić, że Bóg i żywa istota są jednym i zamiast wielbić Najwyższą Osobę Boga, samych siebie uważają za Boga. Chcą, by inni czcili ich jako Boga. Osoby takie nie przyjmują filozofii Vaisnava acaryów, które znane są jako

śuddhadvaita (oczyszczony monizm),

śuddha-dvaita (oczyszczony dualizm),

viśista-dvaita (szczególny monizm),

dvaitadvaita (monizm i dualizm) i

acintya-bhedabheda (niepojęta jedność i odmienność).

Mayavadi nie dyskutują o tych filozofiach, gdyż są mocno przekonani do swej własnej filozofii kevaladvaita, wyłącznego monizmu. Przyjmując ten system filozofii za czyste zrozumienie Vedanta-sutry, wierzą, że ciało Krsny jest zrobione z elementów materialnych, a czynności miłosnej służby dla Krsny są sentymentalizmem. Są oni znani jako Mayavadi, ponieważ według ich opinii Krsna ma ciało zrobione z mayi i mayą jest również służba oddania dla Pana pełniona przez bhaktów. Taką służbę oddania uważają za aspekt działania karmicznego (karma-kanda). Zgodnie z ich poglądem na bhakti składa się spekulacja umysłowa i czasami medytacja. Taka jest różnica pomiędzy filozofiami Mayavadi i Vaisnava.

Adi 07.102    Po wysłuchaniu tej przemowy sannyasinów Mayavadi, Pan Caitanya Mahaprabhu uśmiechnął się nieznacznie i powiedział: "Moi drodzy panowie, jeśli nie macie nic przeciwko temu, powiem wam coś o filozofii Vedanty."

Adi 07.102  Znaczenie: Doceniając Pana Caitanyę Mahaprabhu, sannyasini Mayavadi zapytali, dlaczego nie dyskutował o filozofii Vedanty. W rzeczywistości jednakże cały system czynności Vaisnava opiera się na filozofii Vedanty. Vaisnavowie nie lekceważą Vedanty, lecz nie interesuje ich rozumienie Vedanty w oparciu o komentarz Śariraka-bhasya. Aby to wyjaśnić, Pan Śri Caitanya Mahaprabhu - za pozwoleniem sannyasinów Mayavadi - chciał wypowiedzieć się na temat filozofii Vedanty. Vaisnavowie są największymi filozofami w świecie, a największym spośród nich był Śrila Jiva Gosvami Prabhu, którego filozofię ponownie zaprezentował niecałe czterysta lat później Śrila Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura Maharaja. Należy zatem wiedzieć, że filozofowie Vaisnava nie są sentymentalistami czy tanimi bhaktami jak sahajiya. Wszyscy Vaisnava acaryowie byli wielkimi uczonymi, którzy w pełni zrozumieli filozofię Vedanty, gdyż jeśli ktoś nie zna filozofii Vedanty, nie może być acaryą. Aby zostać przyjętym za acaryę wśród transcendentalistów Indii, którzy przestrzegają zasad wedyjskich, trzeba być wielkim uczonym w filozofii Vedanty, czy to poprzez studiowanie jej czy słuchanie.

    Bhakti rozwija się dzięki postępowaniu zgodnemu z filozofią Vedanty. Oznajmia to Śrimad-Bhagavatam (1.2.12):

 

tac chraddadhana munayo    jnana-vairagya-yuktaya

paśyanty atmani catmanam    bhaktya śruta-grhitaya

 

W wersecie tym bardzo ważne są słowa bhaktya śruta-grhitaya, gdyż oznaczają one, że bhakti musi być oparta na filozofii Upanisadów i vedanta-sutry. Śrila Rupa Gosvami powiedział:

 

śruti-smrti-puranadi-    pancaratra-vidhim vina

aikantiki harer bhaktir    utpatayaiva kalpate

 

"Służba oddania pełniona bez odwoływania się do Ved, Puran, Pancaratr itd., musi być uważana za sentymentalizm i jedynie wywołuje zakłócenie w społeczeństwie." Vaisnavowie są różnego stopnia (kanistha-adhikari, madhyama-adhikari, uttama-adhikari), lecz aby być nauczającym madhyama-adhikari, trzeba być wykształconym w Vedanta-sutrze i innej literaturze wedyjskiej, gdyż kiedy bhakti-yoga rozwija się w oparciu o filozofię Vedanty, jest ona rzeczywista i stała. W związku z tym możemy przytoczyć tłumaczenie i znaczenie wersetu wspomnianego powyżej (Śrimad-Bhagavatam, 1.2.12):

 

TŁUMACZENIE

 

Głęboko dociekliwy student albo mędrzec, bogaty w wiedzę i wolny od przywiązań, realizuje tę Absolutną Prawdę przez pełnienie służby oddania w oparciu o to, co usłyszał z Vedanta-śruti.

 

ZNACZENIE: Absolutna Prawda jest realizowana w pełni przez proces służby oddania dla Pana Vasudevy, czyli Osoby Boga, który jest całkowicie dojrzałą Absolutną Prawdą. Brahman jest transcendentalnym blaskiem emanującym z Jego ciała, a Paramatma jest Jego częściową reprezentacją. Tak więc, realizacja Absolutnej Prawdy jako Brahmana czy Paramatmy jest zaledwie częściową realizacją. Istnieją cztery różne typy istot ludzkich - karmici, jnani, yogini i bhaktowie. Karmici są materialistyczni, podczas gdy pozostałe trzy typy są transcendentalne. Pierwszej klasy transcendentalistami są bhaktowie, którzy zrealizowali Najwyższą Osobę. Drugiej klasy transcendentalistami są ci, którzy częściowo zrealizowali pełną część absolutnej osoby. Zaś trzeciej klasy transcendentaliści to ci, którzy zaledwie zrealizowali Brahmana, duchowe ognisko absolutnej osoby. Jak oznajmiono w Bhagavad-gicie i innej literaturze wedyjskiej, Najwyższa Osoba jest realizowany poprzez służbę oddania, która jest wzmacniana przez pełną wiedzę i brak przywiązania do związków z materią. Wcześniej przedyskutowaliśmy już, że służbie oddania towarzyszy wiedza i brak przywiązania do materialnej egzystencji. Ponieważ realizacja Prawdy Absolutnej jako Brahmana i Paramatmy są realizacjami niedoskonałymi, siłą rzeczy środki realizacji Brahmana i Paramatmy, tzn. ścieżki jnany i yogi, są również niedoskonałymi środkami realizacji Absolutnej Prawdy. Służba oddania, która jest oparta na bazie pełnej wiedzy powiązanej z brakiem przywiązania do materialnych związków, i która jest skoncentrowana na percepcji słuchowej Vedanta-śruti, jest jedyną doskonałą metodą, dzięki której poważnie dociekliwy student może zrealizować Prawdę Absolutną. Służba oddania nie jest zatem przeznaczona dla mniej inteligentnej klasy transcendentalistów. Istnieją trzy klasy bhaktów, tj. bhaktowie pierwszej, drugiej i trzeciej klasy. Bhaktowie trzeciej klasy, czyli neofici, są nazywani bhaktami materialistycznymi. Nie mają oni żadnej wiedzy i są przywiązani do materialnych związków, ale po prostu pociągają ich początkowe procesy czczenia Bóstwa w świątyni. Materialistyczni bhaktowie są bardziej przywiązani do korzyści materialnej niż transcendentalnej. Dlatego też należy zrobić definitywny postęp, i z pozycji materialnej służby oddania wznieść się do pozycji bhakty drugiej klasy. W tej pozycji, bhakta może widzieć cztery zasady w dziedzinie służby oddania, mianowicie: Osobę Boga, Jego bhaktów, ignorantów i zazdrosnych. Należy wznieść się przynajmniej do pozycji bhakty drugiej klasy, i w ten sposób stać się zdolnym do poznania Prawdy Absolutnej.

    Tak więc bhakta trzeciej klasy musi otrzymać instrukcje o służbie oddania z autorytatywnych źródeł Bhagavatam. Pierwszym Bhagavatam jest bona fide bhakta, zaś drugim Bhagavatam jest przekaz Boga. Bhakta trzeciej klasy musi udać się do takiego bhakty, aby przyswoić sobie instrukcje o służbie oddania. Takiej osoby bhakty nie należy jednak mylić z profesjonalistami, którzy zarabiają na utrzymanie robiąc interes na Bhagavatam. Taki bhakta musi być reprezentantem Śukadevy Gosvamiego, jak Suta Gosvami, i musi głosić kult służby oddania dla powszechnej korzyści wszystkich ludzi. Bhakta neofita ma bardzo małe upodobanie do słuchania od autorytetów. Woli robić pokaz słuchania od profesjonalisty, dla zadowolenia własnych zmysłów. Jednak ten rodzaj słuchania i intonowania niszczy całą rzecz. Należy być zatem bardzo ostrożnym wobec takiego fałszywego procesu. Święte przekazy Boga, jak te zawarte w Bhagavad-gicie czy Śrimad-Bhagavatam, są niewątpliwie tematami transcendentalnymi, ale pomimo to takich transcendentalnych spraw nie powinno otrzymywać się od profesjonalisty, który niszczy je tak samo, jak żmija niszczy mleko, po prostu dotykając je językiem.

    Szczery bhakta musi zatem - dla swojego postępu - być gotów słuchać literatury wedyjskiej, takiej jak Upanisady, Vedanta i literatura pozostawiona przez poprzednie autorytety albo Gosvamich. Bez słuchania i wypełniania instrukcji, pokaz służby oddania staje się bezwartościowy i dlatego jest on pewnego rodzaju zakłóceniem na ścieżce służby oddania. Zatem, dopóki służba oddania nie jest ustanowiona na zasadach autorytetu śruti, smrti, purana albo pancaratra, taka służba oddania na pokaz powinna być od razu odrzucona. Nieautoryzowanego bhakty nigdy nie należy uważać za czystego bhaktę. Przez przyswojenie sobie takich przekazów z literatury wedyjskiej można nieustannie widzieć wszechprzenikający zlokalizowany aspekt Osoby Boga wewnątrz swojej własnej jaźni. To nazywa się samadhi.

Adi 07.103    Wysłuchawszy tego, sannyasini Mayavadi nieco spokornieli i zwrócili się do Caitanyi Mahaprabhu jako do Samego Narayana, gdyż wszyscy byli zgodni co do tego, że Nim był.

Adi 07.103  Znaczenie: Sannyasini Mayavadi nazywają siebie nawzajem Narayanem. Kiedykolwiek spotykają innego sannyasina, ofiarowują mu szacunek wołając, namo narayana ("ofiarowuję ci moje pełne szacunku pokłony, Narayanie"), mimo iż doskonale wiedzą, jakiego rodzaju jest Narayanem. Narayana jest czteroręki, lecz mimo iż oni są dumni z idei, że są Narayanem, nie są w stanie przejawić więcej niż dwie ręce. Ponieważ filozofia ich oznajmia, że Narayana i zwykły człowiek są na tym samym poziomie, czasami używają określenia daridra-narayana ("ubogi Narayana"), wymyślonego przez tzw. svamiego, który nie miał pojęcia o filozofii Vedanty. Więc chociaż wszyscy ci sannyasini Mayavadi nazywający siebie Narayanem w rzeczywistości nie zdawali sobie sprawy z pozycji Narayana, dzięki ich wyrzeczeniu Pan Caitanya Mahaprabhu umożliwił im zrozumienie, iż Sam jest Narayanem. Pan Caitanya jest z pewnością Najwyższą Osobą Boga Narayanem pojawiającym się w postaci bhakty Narayana, toteż sannyasini Mayavadi, rozumiejąc, że był On bezpośrednio Samym Narayanem, podczas gdy oni sami byli fałszywymi, nadętymi Narayanami, przemówili do Niego w ten sposób.

Adi 07.104    Powiedzieli: "Drogi Caitanyo Mahaprabhu; prawdę mówiąc, Twoje słowa sprawiają nam wielką przyjemność i również Twe cechy cielesne są tak przyjemne, że Twój widok dostarcza nam niezwykłej satysfakcji.

Adi 07.104  Znaczenie: Śastry mówią:

 

atah śri-krsna-namadi na bhaved grahyam indriyaih

sevonmukhe hi jihvadau svayam eva sphuraty adah

 

"Nie można zrozumieć Najwyższej Osoby Boga czy Jego imienia, formy, cech czy parafernaliów, lecz Pan objawia się temu, kto pełni 'służbę oddania dla Niego." (Bhakti-rasamrta-sindhu 1.2.234) Tutaj widzimy rezultat służby sannyasinów Mayavadi dla Narayana. Ponieważ ofiarowali niewielki szacunek Śri Caitanyi Mahaprabhu i ponieważ byli pobożni, i w rzeczywistości przestrzegali surowych zasad i przepisów sannyasy, mieli pewne zrozumienie filozofii Vedanty. Dzięki łasce Pana Caitanyi Mahaprabhu byli w stanie docenić fakt, że był On Samym Najwyższą Osobą Boga obdarzonym wszystkimi sześcioma bogactwami. Jednym z tych bogactw jest Jego piękno. Sannyasini Mayavadi rozpoznali w Nim Samego Narayana dzięki Jego niezwykle pięknym cechom cielesnym. Nie był On groteskowym Narayanem jak daridra-narayanowie będący wymysłem tzw. sannyasinów.

Adi 07.105    "Drogi panie, Swoim wpływem sprawiłeś, że nasze umysły doznały wielkiej satysfakcji i wierzymy, że Twe słowa nigdy nie będą nierozsądne. Możesz zatem mówić na temat Vedanta-satry."

Adi 07.105  Znaczenie: W wersecie tym bardzo ważne są słowa tomara prabhave ("Twój wpływ"). Jeśli ktoś nie jest zaawansowany duchowo, nie może mieć wpływu na słuchaczy. Bhaktivinoda Thakura śpiewał, śuddha bhakata carana renu, bhajana-anukula: "Bez obcowania z czystym bhaktą i bez jego wpływu nie można zrozumieć służby oddania." Tych sannyasinów Mayavadi spotkało to szczęście, że zetknęli się z Najwyższą Osobą Boga w postaci bhakty i z pewnością byli pod wielkim wpływem Pana. Wiedzieli, że doskonale zaawansowany spirytualista nigdy nie mówi nic niewłaściwego, wszystkie jego słowa są rozsądne i zgodne z wersją wedyjską. Wysoce zrealizowana osoba nigdy nie mówi o rzeczach, które nie mają znaczenia. Filozofowie Mayavadi twierdzą, że są Najwyższą Osobą Boga i to nie ma znaczenia, lecz Śri Caitanya Mahaprabhu nigdy nie powiedział czegoś tak niedorzecznego. Sannyasini Mayavadi byli przekonani co do Jego osoby i dlatego pragnęli wysłuchać od Niego wyjaśnienia filozofii Vedanty.

Adi 07.106    Pan powiedział: "Filozofia Vedanty składa się ze słów wypowiedzianych przez Najwyższą Osobę Boga Narayana w formie Vyasadevy.

Adi 07.106  Znaczenie: Vedanta-sutra, która składa się z kodów objawiających metodę zrozumienia wiedzy wedyjskiej, jest ścisłą formą całej wiedzy wedyjskiej. Rozpoczyna się słowami athato brahma-jijnasa ("teraz nadszedł czas, by dociekać Absolutnej Prawdy"). Ludzka forma życia przeznaczona jest szczególnie do tego celu i dlatego Vedanta-sutra zwięźle wyjaśnia misję ludzką. Potwierdzone zostało to słowami Vayu i Skanda Purany, które definiują sutrę w ten sposób:

 

alpaksaram asandigdham saravat viśvatomukham

astobhamanavadyam ca sutram sutra-vido viduh

 

"Sutra jest kodem wyrażającym istotę wszelkiej wiedzy jak najmniejszą ilością słów. Musi mieć powszechne zastosowanie i jej język musi być bezbłędny." Każdy, kto jest zaznajomiony z takimi sutrami, musi być świadomy Vedanta-sutry, która jest znana wśród uczonych pod różnymi nazwami:

(1) Brahma-sutra,

(2) Śariraka,

(3) Vyasa-sutra,

(4) Badarayana-sutra,

(5) Uttara-mimamsa i

(6) Vedanta-darśana.

    Vedanta-sutra zawiera cztery rozdziały (adhyaya), a każdy rozdział dzieli się na cztery części (pada). Zatem o Vedanta-sutrze można mówić jako o sodaśa-pada, czyli szesnastu grupach kodów. Temat każdej z tych grup jest w pełni opisany odpowiednio do pięciu różnych tematów (adhikaran), które fachowo nazywane są

pratijna,

hetu,

udaharana,

upanaya i

nigamana.

Każdy temat musi być koniecznie wyjaśniony w odniesieniu do pratijna, uroczystej deklaracji celu traktatu. Tym uroczystym oznajmieniem na początku Vedanta-sutry jest athato brahma-jijnasa, wskazujące na to, że książka ta została napisana z uroczystą deklaracją dociekania Absolutnej Prawdy.

Podobnie, muszą zostać wyrażone powody (hetu),

muszą zostać podane przykłady dotyczące różnych faktów (udaharana),

temat musi zostać stopniowo przybliżony w celu zrozumienia (upanaya), i

ostatecznie musi zostać poparty autorytatywnymi cytatami z śastr wedyjskich (nigamana).

    Według wielkiego kompilatora słownika Hemacandry, znanego również jako Kosakara, Vedanta odwołuje się do znaczenia Upanisadów i Brahmana części Ved. W swym słowniku profesor Apte opisuje Brahmana część Ved jako część przedstawiającą zasady stosowania hymnów w różnych ofiarach i daje szczegółowe wyjaśnienie ich źródła, czasami z obszernymi ilustracjami w postaci legend i historii. Różni się ona od części Ved zawierającej mantry. Hemacandra powiedział, że uzupełnienie Ved nazywane jest Vedanta-sutrą. Veda oznacza wiedza, a anta oznacza koniec. Innymi słowy, właściwe zrozumienie ostatecznego celu Ved jest nazywane wiedzą Vedanty. Taka wiedza, jak podana została w kodach Vedanta-sutry, musi być poparta Upanisadami.

    Według uczonych są trzy różne źródła wiedzy, nazywane prasthana-traya. Według tych uczonych Vedanta jest jednym z takich źródeł, gdyż prezentuje wiedzę wedyjską w oparciu o logikę i trafne argumenty. W Bhagavad-gicie (13.5) Pan powiedział, brahma-sutra-padaiś caiva hetumadbhir viniścitaih: "Zrozumienie ostatecznego celu życia zostało stwierdzone w Brahma-sutrze w oparciu o słuszną logikę i argumenty dotyczące przyczyny i skutku."

Zatem Vedanta-sutra znana jest jako nyaya-prasthana,

Upanisady znane są jako śruti-prasthana, a

Gita, Mahabharata i Purany znane są jako smrti-prasthana.

Wszelka naukowa wiedza o transcendencji musi zostać poparta przez śruti, smrti i trafne zasady logiczne.

    Powiedziane jest, że zarówno wiedza wedyjska, jak i uzupełnienie Ved nazywane Satvata-pancaratra wyemanowały z oddechu Narayana, Najwyższej Osoby Boga. Kody Vedanta-sutry skompilował Śrila Vyasadeva, potężna inkarnacja Śri Narayana, chociaż czasami mówi się, że zostały one skompilowane przez wielkiego mędrca o imieniu Apantaratama. Jednakże zarówno Pancaratra, jak i Vedanta-sutra wyrażają te same opinie. Dlatego Śri Caitanya Mahaprabhu stwierdza, że nie ma różnicy zdań pomiędzy nimi dwoma i oznajmia, że ponieważ Vedanta-sutra została skompilowana przez Śrila Vyasadevę, można przyjmować to w ten sposób, że wyemanowała z oddechu Śri Narayana. Śrila Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura komentuje, że gdy Vyasadeva spisywał Vedanta-sutrę, w podobną pracę zaangażowanych było również siedmiu współczesnych mu świętych. Świętymi tymi byli:

Atreya Rsi,

Aśmarathya,

Audulomi,

Karsnajini,

Kaśakrtsna,

Jaimini i

Badari.

Ponadto powiedziane jest, że przed Vyasadevą kody Vedanta-sutry dyskutowali również Paraśari i Karmandi-bhiksu.

    Vedanta-sutra obejmuje cztery rozdziały. Pierwsze dwa rozdziały omawiają związek żywej istoty z Najwyższą Osobą Boga. Nazywa się to sambandha-jnana, czyli wiedzą o związku. Rozdział trzeci opisuje, jak działać w swym związku z Najwyższą Osobą Boga. To nazywane jest abhidheya-jnana. Związek żywej istoty z Najwyższym Panem opisuje Śri Caitanya Mahaprabhu. Jivera svarupa haya krsnera 'nitya-dasa' : żywa istota jest wiecznym sługą Najwyższego Boga. (Cc. Madhya 20.108) Aby więc działać w tym związku, należy spełniać sadhana-bhakti, czyli przypisane obowiązki w służbie dla Najwyższej Osoby Boga. To nazywane jest abhidheya-jnana. Rozdział Czwarty opisuje rezultaty takiej służby oddania (prayojana-jnana). Ostatecznym celem życia jest powrót do domu, z powrotem do Boga. Na ten ostateczny cel wskazują w Vedanta-sutrze słowa anavrttih śabdat.

    Vedanta-sutrę skompilowała potężna inkarnacja Narayana, Śrila Vyasadeva, i aby chronić ją od nieautoryzowanych komentarzy, osobiście - na polecenie swojego mistrza duchowego, Narady Muniego - skompilował Śrimad-Bhagavatam jako oryginalny komentarz do Vedanta-sutry. Poza Śrimad-Bhagavatam istnieją komentarze do Vedanta-sutry ułożone przez wszystkich większych Vaisnava acaryów i we wszystkich z nich wyraźnie została opisana służba oddania dla Pana. Jedynie zwolennicy komentarzy Śankaracaryi opisali Vedanta-sutrę w sposób bezosobowy, bez odniesienia do Visnu-bhakti, czyli służby oddania dla Pana, Visnu. Na ogól ludzie bardzo doceniają tę Śariraka-bhasyę, czyli bezosobowy opis Vedanta-sutry, lecz wszystkie komentarze pozbawione służby oddania dla Pana Visnu należy uważać za różne w swym celu od oryginalnej Vedanta-sutry. Innymi słowy, Pan Caitanya definitywnie stwierdził, że prawdziwym wyjaśnieniem do Vedanta-sutry są komentarze, czyli bhasye, napisane przez Vaisnava acaryów w oparciu o służbę oddania dla Pana Visnu, a nie Śariraka-bhasya Śankaracaryi.

Adi 07.107    "W słowach Najwyższej Osoby Boga nie istnieją takie materialne defekty jak: błędy, złudzenia, oszustwo czy niesprawność zmysłowa.

Adi 07.107  Znaczenie: Błędem jest przyjmowanie pewnej rzeczy za inną, niż jest w rzeczywistości, czy przyjmowanie fałszywej wiedzy. Na przykład, można ujrzeć w ciemności sznur i sądzić, że to wąż, czy też zobaczyć błyszczącą muszlę ostrygi i myśleć, że to złoto. To są błędy. Podobnie, złudzeniem jest nieporozumienie powstałe na skutek nieuwagi podczas słuchania, a oszukiwaniem jest przekaz takiej ułomnej wiedzy innym. Naukowcy i filozofowie materialistyczni na ogół używają takich słów jak "może" i "być może", ponieważ nie posiadają prawdziwej wiedzy o kompletnych faktach. Zatem ich nauczanie jest przykładem oszukiwania. Ostatnim defektem materialisty są niedoskonałe zmysły. Chociaż na przykład nasze oczy mają moc widzenia, nie mogą ujrzeć rzeczy znajdujących się w oddali, ani też nie mogą ujrzeć powieki, która jest obiektem znajdującym się najbliżej oka. Naszym niewytrenowanym oczom słońce wydaje się być płaskim krążkiem, a oczom osoby cierpiącej na żółtaczkę wszystko wydaje się być żółte. Toteż nie możemy polegać na wiedzy zdobytej przez takie niedoskonałe oczy. Równie niedoskonałe są uszy. Bez pomocy telefonu nie możemy usłyszeć dźwięków wydawanych w znacznej odległości. Podobnie, jeśli w ten sposób zanalizujemy nasze zmysły, przekonamy się, że wszystkie są niedoskonałe. Zatem zdobywanie wiedzy takimi zmysłami jest rzeczą bezużyteczną. Procesem wedyjskim jest słuchanie od autorytetu. W Bhagavad-gicie Pan mówi, evam parampara-praptam imam rajarsayo viduh: "Ta najwyższa nauka była przekazywana poprzez łańcuch sukcesji uczniów i święci królowie poznawali ją w ten sposób." (Bg. 4.2) Musimy słuchać nie z telefonu, ale od osoby autoryzowanej, gdyż ona posiada prawdziwą wiedzę.

Adi 07.108    "Prawdę Absolutną opisują Upanisady i Brahma-sutra, ale należy zrozumieć ich wersety takimi, jakimi są. Takie rozumienie jest najbardziej chwalebne.

Adi 07.108  Znaczenie: Od czasów Śankaracaryi modą stało się wyjaśnianie wszystkiego, co ma związek z śastrami, w sposób pośredni. Uczeni są dumni z wyjaśniania wszystkiego na swój własny sposób i oznajmiają, że pisma wedyjskie można rozumieć tak, jak nam się podoba. Ta metoda "jak nam się podoba" jest głupotą i stworzyła ona chaos w kulturze wedyjskiej. Wiedzy naukowej nie można przyjmować w swój własny, kapryśny sposób. W matematyce, na przykład, dwa plus dwa równa się cztery i nie można zrobić tak, by równało się trzy czy pięć. Chociaż nie można zmienić prawdziwej wiedzy, modnym stało się rozumienie wiedzy wedyjskiej tak, jak komu się podoba. Z tego właśnie powodu zaprezentowaliśmy Bhagavad-gitę Taką Jaką Jest. My nie wymyślamy żadnych znaczeń. Czasami komentatorzy mówią, że słowo kuruksetra w pierwszym wersecie Bhagavad-gity odnosi się do własnego ciała, lecz my nie przyjmujemy tego. Wiemy, że Kuruksetra jest miejscem nadal istniejącym i według wersji wedyjskiej jest ono dharmaksetrą, czyli miejscem pielgrzymek. Ludzie nadal udają się tam, by spełniać ofiary wedyjskie. Jednakże głupi komentatorzy mówią, że Kuruksetra oznacza ciało, a Panca Pandava odnosi się do pięciu zmysłów. W ten sposób zniekształcają znaczenie i zwodzą ludzi. Tutaj Śri Caitanya Mahaprabhu stwierdza, że cała literatura wedyjska, łącznie z Upanisadami, Brahma-sutrą i innymi, czy to śruti, smrti czy nyaya, musi być rozumiana zgodnie z jej oryginalnymi stwierdzeniami. Opisywanie bezpośredniego znaczenia literatury wedyjskiej jest rzeczą chwalebną, lecz opisywanie go na swój własny sposób, przy pomocy niedoskonałych zmysłów i niedoskonałej wiedzy, jest fatalnym błędem. Śri Caitanya Mahaprabhu całkowicie potępił próbę opisywania Ved w ten właśnie sposób.

    Jeśli chodzi o Upanisady, to następujących jedenaście uważa się za najwyższe:

(1) Iśa,

(2) Kena,

(3) Katha,

(4) Praśna,

(5) Mundaka,

(6) Mandukya,

(7) Taittiriya,

(8) Aitareya,

(9) Chandogya,

(10) Brhad-aranyaka i

(11) Śvetaśvatara.

Jednakże w Muktikopanisad, w wersetach 30-39, znajduje się opis 108 Upanisadów. Oto one:

(1) Iśopanisad,

(2) Kenopanisad,

(3) Kathopanisad,

(4) Praśnopanisad,

(5) Mundakopanisad,

(6) Mandukyopanisad,

(7) Taittiriyopanisad,

(8) Aitareyopanisad,

(9) Chandogyopanisad,

(10) Brhad-aranyakopanisad,

(11) Brahmopanisad,

(12) Kaivalyopanisad,

(13) Jabalopanisad,

(14) Śvetaśvataropanisad,

(15) Hamsopanisad,

(16) Aruneyopanisad,

(17) Garbhopanisad,

(18) Narayanopanisad,

(19) Paramahamsopanisad,

(20) Amrta-bindupanisad,

(21) Nada-bindupanisad,

(22) Śira-upanisad,

(23) Atharva-śikhopanisad,

(24) Maitrayany-upanisad,

(25) Kausitaky-upanisad,

(26) Brhaj-jabalopanisad

(27) Nrsimha-tapaniyopanisad,

(28) Kalagni-rudropanisad,

(29) Maitreyy-upanisad,

(30) Subalopanisad,

(31) Ksurikopanisad,

(32) Mantrikopanisad,

(33) Sarvasaropanisad,

(34) Niralambopanisad,

(35) Śuka-rahasyopanisad,

(36) Vajra-sucikopanisad,

(37) Tejo-bindupanisad,

(38) Nada-bindupanisad,

(39) Dhyana-bindupanisad,

(40) Brahma-vidyopanisad,

(41) Yoga-tattvopanisad,

(42) Atma-badhopanisad,

(43) Narada-parivrajakopanisad,

(44) Triśikhy-upanisad,

(45) Sitopanisad,

(46) Yoga-cudamany-upanisad,

(47) Nirvanopanisad,

(48) Mandala-brahmanopanisad,

(49) Daksina-murty-upanisad,

(50) Śarabhopanisad,

(51) Skandopanisad,

(52) Mahanarayanopanisad,

(53) Advaya-tarakopanisad,

(54) Rama-rahasyopanisad,

(55) Rama-tapany-upanisad,

(56) Vasudevopanisad,

(57) Mudgalopanisad,

(58) Śandilyopanisad,

(59) Paingalopanisad,

(60) Bhiksupanisad,

(61) Mahadupanisad,

(62) Śarirakopanisad,

(63) Yoga-śikhopanisad,

(64) Turiyatitopanisad,

(65) Sannyasopanisad,

(66) Paramahamsa-parivrajakopanisad,

(67) Malikopanisad,

(68) Avyaktopanisad,

(69) Ekaksaropanisad,

(70) Purnopanisad,

(71) Suryopanisad,

(72) Aksy-upanisad,

(73) Adhyatmopanisad,

(74) Kundikopanisad,

(75) Savitry-upanisad,

(76) Atmopanisad,

(77) Paśupatopanisad,

(78) Param Brahmopanisad,

(79) Avadhutopanisad,

(80) Tripuratapanopanisad,

(81) Devy-upanisad,

(82) Tripuropanisad,

(83) Katharudropanisad,

(84) Bhavanopanisad,

(85) Hrdayopanisad,

(86) Yoga-kundaliny-upanisad,

(87) Bhasmopanisad

(88) Rudraksopanisad,

(89) Ganopanisad,

(90) Darśanopanisad,

(91) Tarasaropanisad,

(92) Mahavakyopanisad,

(93) Panca-brahmopanisad,

(94) Pranagni-hotropanisad,

(95) Gopala-tapanopanisad,

(96) Krsnopanisad,

(97) Yajna-valkyopanisad,

(98) Varahopanisad,

(99) Śatyayany-upanisad,

(100) Hayagrivopanisad,

(101) Dattatreyopanisad,

(102) Garudopanisad,

(103) Kaly-upanisad,

(104) Jabaly-upanisad,

(105) Saubhagyopanisad,

(106) Sarasvati-rahasyopanisad,

(107) Bahvrcopanisad i

(108) Muktikopanisad.

 

Tak więc jest sto osiem ogólnie przyjmowanych Upanisadów, z których, jak to powiedzieliśmy już poprzednio, jedenaście ma największe znaczenie.

Adi 07.109    "Śripada Śankaracarya wyjaśnił całą literaturę wedyjską w sposób pośredni. Kto słucha takich wyjaśnień, jest zrujnowany.
Adi 07.110    "Nie jest to wina Śankaracaryi, gdyż prawdziwy cel Ved zakrył z polecenia Najwyższej Osoby Boga.

Adi 07.110  Znaczenie: Literatura wedyjska powinna być uważana za źródło prawdziwej wiedzy, lecz jeśli nie przyjmiemy jej takiej, jaką jest, będziemy zwiedzeni. Na przykład, Bhagavad-gita jest ważną literaturą wedyjską, której nauczano przez wiele lat, lecz ponieważ komentowali ją pozbawieni skrupułów dranie, ludzie nie czerpali z niej żadnej korzyści i nikt nie doszedł do konkluzji świadomości Krsny. A ponieważ teraz przedstawiamy prawdziwy cel Bhagavad-gity, to w ciągu czterech czy pięciu krótkich lat tysiące ludzi na całym świecie stają się świadomi Krsny. Taka jest różnica pomiędzy bezpośrednim, a pośrednim wyjaśnianiem literatury wedyjskiej. Dlatego Śri Caitanya Mahaprabhu powiedział, mukhya-vrttye sei artha parama mahattva: nauczanie literatury wedyjskiej zgodnie z jej bezpośrednim znaczeniem, bez fałszywego komentarza, jest rzeczą chwalebną. Na nieszczęście Śri Śankaracarya, z polecenia Najwyższej Osoby Boga, poszedł na kompromis pomiędzy ateizmem i teizmem, aby podejść ateistów i naprowadzić ich na teizm. W tym celu porzucił bezpośrednią metodę wiedzy wedyjskiej i usiłował zaprezentować znaczenie, które nie jest bezpośrednie. W tym właśnie celu napisał swój komentarz do Vedanta-sutry, zwany Śariraka-bhasya. Nie należy więc przydawać dużej wagi Śariraka-bhasyi. Aby zrozumieć filozofię Vedanty, należy studiować Śrimad-Bhagavatam, które rozpoczyna się słowami, om namo bhagavate vasudevaya, janmady asya yato 'nvayad itarataś carthesv abhijnah sva-rat: "Ofiarowuję pokłony Panu Śri Krsnie, synowi Vasudevy, który jest Najwyższą Wszechprzenikającą Osobą Boga. Medytuję o Nim, transcendentnej rzeczywistości, który jest pierwotną przyczyną wszystkich przyczyn, z którego powstają wszystkie zamanifestowane wszechświaty, w którym spoczywają one i przez którego są niszczone. Medytuję o tym wiecznie promiennym Panu, który jest bezpośrednio i pośrednio świadomy wszelkich manifestacji, jednakże jest całkowicie niezależny." (Bhag. 1.1.1) Śrimad-Bhagavatam jest prawdziwym komentarzem do Vedanta-sutry. Na nieszczęście, jeśli kogoś pociąga komentarz Śri Śankaracaryi, Śariraka-bhasya, jego życie duchowe jest skazane na zgubę.

    Można by argumentować, że skoro Śankaracarya był inkarnacją Pana Śivy, to jak to możliwe, że w ten sposób oszukał ludzi? Odpowiedź jest taka, że zrobił to z polecenia swego mistrza, Najwyższej Osoby Boga. Potwierdzone jest to w Padma Puranie, gdzie Pan Śiva osobiście mówi:

 

mayavadam asac-chastram    pracchannam bauddham ucyate

mayaiva kalpitam devi    kalau brahmana-rupina

 

brahmanaś caparam rupam    nirgunam vaksyate maya

sarvasvam jagato'py asya    mohanartham kalau yuge

 

vedante tu maha-śastre    mayavadam avaidikam

mayaiva vaksyate devi    jagatam naśa-karanat

 

"Pan Śiva poinformował swą żonę Parvati: "Filozofia Mayavada jest niepobożna (asac-chastra). Jest ona zakamuflowanym buddyzmem. Moja droga Parvati tej zmyślonej filozofii Mayavada nauczam pojawiając się w Kali-yudze w formie bramina. Aby oszukać ateistów, opisuję Najwyższą Osobę Boga jako pozbawionego formy i bez cech. Podobnie, wyjaśniając Vedantę opisuję tę samą filozofię Mayavadi w tym celu, by zwieść całą ludzkość w kierunku ateizmu poprzez zaprzeczenie osobowej formie Pana." W Śiva Puranie Najwyższa Osoba Boga powiedział Panu Śivie:

 

dvaparadau yuge bhutva    kalaya manusadisu

svagamaih kalpitais tvam ca    janan mad-vimukhan kuru

 

"W Kali-yudze zwiedź ogół ludzi, oszałamiając ich głoszeniem wymyślonego znaczenia Ved." Są to opisy Puran.

    Śrila Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura komentuje, że mukhya-vrtti ("znaczenie bezpośrednie") jest abhidha-vrtti, czyli znaczeniem, które można zrozumieć natychmiast ze stwierdzeń słowników, podczas gdy gauna-vrtti ("znaczenie pośrednie") jest znaczeniem wyobrażonym bez konsultacji ze słownikiem. Na przykład jeden polityk powiedział, że Kuruksetra odnosi się do ciała, lecz w słowniku nie ma takiej definicji. Zatem jego wyobrażone znaczenie jest gauna-vrtti, podczas gdy bezpośrednie znaczenie, jakie możemy znaleźć w słowniku, jest mukhya-vrtti czy abhidha-vrtti. Taka jest różnica pomiędzy nimi dwoma. Śri Caitanya Mahaprabhu polecał, aby poznawać literaturę wedyjską odpowiednio do abhidha-vrtti, i odrzuca On gauna-vrtti. Czasami jednakże z konieczności literatura wedyjska opisywana jest zgodnie z laksana-vrtti czy gauna-vrtti, lecz takich wyjaśnień nie należy przyjmować za wieczne prawdy.

    Celem dyskusji w Upanisadach i Vedanta-sutrze jest filozoficzne ustanowienie osobowego aspektu Prawdy Absolutnej. Impersonaliści jednakże, aby ustanowić swą własną filozofię, przyjmują te dyskusje zgodnie z laksana-vrtti, czyli znaczeniem pośrednim. Tak więc zamiast być tattva-vada, czyli poszukiwać Prawdy Absolutnej, stają się Mayavada, czyli złudzonymi przez energię materialną. Kiedy Śri Visnusvami, jeden z czterech acaryów kultu Vaisnava, zaprezentował swą tezę na temat śuddhadvaita-vada, Mayavadi natychmiast zrobili użytek z tej filozofii i usiłowali ustanowić swą advaita-vada czy kevaladvaita-vada. Aby pokonać tę kevaladvaita-vada, Śri Ramanujacarya zaprezentował swą filozofię jako viśistadvaita-vada, a Śri Madhvacarya zaprezentował swą filozofię tattva-vada, z których obie są wielką zawadą dla Mayavada ponieważ w szczegółach pokonują ich filozofię. Studenci filozofii wedyjskiej dobrze wiedzą, jak mocno viśistadvaita-vada Śri Ramanujacaryi i tattva-vada Śri Madhvacaryi kwestionują bezosobową filozofię Mayavada. Jednakże Śri Caitanya Mahaprabhu przyjął bezpośrednie znaczenie filozofii Vedanta i w ten sposób natychmiast pokonał filozofię Mayavada. W związku z tym wyraził Swą opinię, że ktokolwiek przestrzega zasad Śariraka-bhasyi, jest potępiony. Potwierdza to Padma Purana, gdzie Pan Śiva mówi Parvati:

 

śrnu devi pravaksyami    tamasani yathakramam

yesam śravana-matrena    patityam jnaninam api

 

apartham śruti-vakyanam    darśayal loka-garhitam

karma-svarupa-tyajyatvam    atra ca pratipadyate

 

sarva-karma-paribhramśan    naiskarmyam tatra cocyate

paratma-jivayor aikyam    mayatra pratipadyate

 

"Moja droga żono, posłuchaj mego wyjaśnienia, w jaki sposób szerzyłem ignorancję poprzez filozofię Mayavada. Nawet zaawansowany uczony upadnie, słuchając jej. W filozofii tej, która z pewnością jest bardzo niepomyślna dla ogółu ludzi, błędnie przedstawiłem prawdziwe znaczenie Ved i poleciłem, aby porzucić wszelkie czynności po to, by osiągnąć wolność od karmy. W tej filozofii Mayavada opisałem, że jivatma i Paramatma są jednym i tym samym." To, w jaki sposób filozofię Mayavada potępił Śri Caitanya Mahaprabhu i Jego zwolennicy, opisuje Śri-Caitanya-caritamrta, Antya-lila, Drugi Rozdział, wersety 94-99, gdzie Svarupa-damodara Gosvami mówi, że ktokolwiek pragnie zrozumieć filozofię Mayavada, musi być obłąkany. Szczególnie odnosi się to do Vaisnavy, który czyta Śariraka-bhasyę i uważa siebie za jednego z Bogiem. Filozofowie Mayavadi zaprezentowali swe argumenty w tak bardzo atrakcyjnym, kwiecistym języku, że słuchanie filozofii Mayavada może czasami zmienić umysł nawet maha-bhagavaty, bardzo zaawansowanego bhakty. Prawdziwy Vaisnava nie może jednakże tolerować żadnej filozofii, która twierdzi, że Bóg i żywa istota są jednym i tym samym.

Adi 07.111    "Zgodnie z bezpośrednim zrozumieniem Absolutna Prawda jest Najwyższą Osobą Boga, który posiada wszelkie bogactwa duchowe. Nikt nie może być Mu równy czy też Go przewyższać.

Adi 07.111  Znaczenie: To oznajmienie Śri Caitanyi Mahaprabhu zostało potwierdzone w Śrimad-Bhagavatam:

 

vadanti tat tattva-vidas    tattvam yaj jnanam advayam

brahmeti paramatmeti   bhagavan iti śabdyate

 

"Uczeni transcendentaliści, którzy znają Prawdę Absolutną, zwą tą niedualną substancję Brahmanem, Paramatmą albo Bhagavanem." (Bhag. 1.2.11) Absolutna Prawda ostatecznie rozumiana jest jako Bhagavan, częściowo rozumiana jest jako Paramatma i w bliżej nieokreślony sposób jako bezosobowy Brahman. Bhagavan, czyli Najwyższa Osoba Boga, przewyższa wszystkich Swymi bogactwami; nikt nie może się Mu równać czy też Go przewyższać. Potwierdza to Bhagavad-gita, gdzie Pan mówi mattah parataram nanyat kincid asti dhananjaya: "O zdobywco bogactw [Arjuno], nie ma prawdy wyższej ode Mnie." (Bg. 7.7) Jest wiele innych wersetów dowodzących, że Absolutna Prawda w ostatecznym sensie rozumiana jest jako Najwyższa Osoba Boga, Krsna.

Adi 07.112    "Wszystko, co dotyczy Najwyższej Osoby Boga, jest duchowe, łącznie z Jego ciałem, bogactwem i parafernaliami. Jednakże filozofia Mayavada, zakrywając Jego bogactwo duchowe, głosi teorię impersonalizmu.

Adi 07.112  Znaczenie: W Brahma-samhicie jest powiedziane, iśvarah paramah krsnah sac-cid-ananda-vigrahah: "Najwyższa Osoba Boga, Krsna, ma ciało duchowe, które jest pełne wiedzy, wieczności i szczęścia." Natomiast w świecie materialnym ciało każdego jest przeciwieństwem Jego ciała - mianowicie jest tymczasowe, pełne ignorancji i pełne niedoli. Więc kiedy Najwyższa Osoba Boga czasami opisywany jest jako nirakara, oznacza to, że nie posiada On ciała materialnego takiego jak nasze.

    Filozofowie Mayavadi nie wiedzą, jak to jest, że Najwyższa Osoba Boga jest pozbawiony formy. Najwyższy Pan nie ma formy podobnej naszym, ale posiada formę duchową. Nie wiedząc o tym filozofowie Mayavadi po prostu głoszą jednostronny pogląd, że Najwyższy Bóg, czyli Brahman, jest pozbawiony formy (nirakara). W związku z tym Śrila Bhaktivinoda Thakura przytacza wiele cytatów z literatury wedyjskiej. Jeśli ktoś przyjmuje prawdziwe czy bezpośrednie znaczenie tych stwierdzeń wedyjskich, może zrozumieć, że Najwyższa Osoba Boga posiada ciało duchowe (sac-cid-ananda-vigrahah ).

    W Brhad-aranyaka Upanisad jest powiedziane: purnam adah purnam idam purnat purnam udacyate. Oznacza to, że ciało Najwyższej Osoby Boga jest duchowe, ponieważ chociaż ekspanduje On na różne sposoby, pozostaje taki sam. W Bhagavad-gicie Pan mówi, aham sarvasya prabhavo mattah sarvam pravartate: "Ja jestem źródłem wszystkiego. Wszystko emanuje ze Mnie." (Bg. 10.8) Filozofowie Mayavadi w sposób materialistyczny myślą, że jeśli Najwyższa Prawda rozprzestrzenia się we wszystkim, to musi stracić Swą oryginalną formę. Tak więc sądzą, że poza potężnym, rozprzestrzenionym ciałem Pana nie istnieje żadna inna forma. Lecz mantra z Brhad-aranyaka Upanisad stwierdza, purnam idam purnat purnam udacyate: "Chociaż rozszerza się On na wiele sposobów, zachowuje Swą oryginalną osobowość. Jego oryginalne ciało duchowe pozostaje takim, jakim jest." Podobnie, w Śvetaśvatara Upanisad powiedziane jest, vicitra-śaktih purusah puranah: "Najwyższa Osoba Boga, oryginalna osoba [purusa], posiada wielorakie energie." Sa vrksa-kalakrtibhih paro 'nyo yasmat prapancah parivartate 'yam dharmavaham papanudam bhageśam: "Jest On źródłem materialnego stworzenia i to jedynie dzięki Niemu wszystko się zmienia. Jest On obrońcą religii i niszczycielem wszelkich grzechów. Jest On mistrzem wszelkich bogactw." (6.6) Vedaham etam purusam mahantam aditya-varnam tamasah parastat: "Teraz rozumiem, że Najwyższa Osoba Boga jest największym z wielkich. Jest On promienny jak słonce i jest poza tym materialnym światem." (3.8) Patim patinam paramam parastat: "Jest On mistrzem wszystkich mistrzów i przewyższa wszelkie osoby nadrzędne." (6.7) Mahan prabhur vai purusah: "Jest On najwyższym mistrzem i najwyższą osobą." (3.12) Parasya śaktir vividhaiva śruyate: "Jego bogactwa możemy rozumieć na różne sposoby." (6.8) Są to stwierdzenia ze Śvetaśvatara Upanisadu. Podobnie, Rg-veda oznajmia, tad visnoh paramam padam sada paśyanti surayah: "Visnu jest Najwyższym i ci, którzy są naprawdę uczeni, myślą jedynie o Jego lotosowych stopach." W Praśna Upanisadzie powiedziane jest, sa iksancakre: "Spojrzał On na materialne stworzenie." (6.3) Aitareya Upanisad mówi, sa aiksata - "Rzucił On spojrzenie na stworzenie materialne" - i sa imal lokan asrjata - "On stworzył cały ten materialny świat." (1.1.1-2)

    Tak więc z Upanisadów czy Ved można przytoczyć wiele wersetów dowodzących, że Najwyższy Bóg nie jest bezosobowy. W Katha Upanisad (2.2.13) również powiedziane jest, nityo nityanam cetanaś cetananam eko bahunam yo vidadhati kaman: "On jest najwyższą, wiecznie świadomą osobą, która utrzymuje wszelkie inne żywe istoty." Z tych wszystkich informacji wedyjskich możemy zrozumieć, że Absolutna Prawda jest osobą, chociaż nikt nie może się Mu równać czy Go przewyższyć. Chociaż jest wielu głupich filozofów Mayavada którzy myślą, że nawet przewyższają Krsnę, to Krsna jest asamaurdhva; nikt nie jest Mu równy ani też nikt Go nie przewyższa.

    Jak oznajmia Śvetaśvatara Upanisad (3.19), apani-pado javano grahita. Werset ten opisuje Prawdę Absolutną jako nie mającą nóg czy rąk. Chociaż opis jest bezosobowy, nie oznacza to, że Absolutna Osoba Boga nie ma formy. Ma On formę duchową, która jest odmienna od form materii. W wersecie tym Caitanya Mahaprabhu wyjaśnia tę różnicę.

Adi 07.113    "Najwyższa Osoba Boga jest pełen mocy duchowych. Toteż Jego ciało, imię, sława i otoczenie są duchowe. Z powodu ignorancji filozof Mayavadi mówi, że są to jedynie przemiany materialnej cechy dobroci.

Adi 07.113  Znaczenie: W Siódmym Rozdziale Bhagavad-gity Najwyższa Osoba Boga podzielił Swe energie na dwie odmienne grupy - mianowicie prakrta i aprakrta, czyli para-prakrti i apara-prakrti. To samo rozróżnienie znajduje się w Visnu Puranie. Filozofowie Mayavadi nie są w stanie zrozumieć tych dwóch prakrti, czyli natur - materialnej i duchowej - lecz pojmuje je osoba naprawdę inteligentna. Zważając na to, jak wiele jest różnorodności i czynności w naturze materialnej, można by zapytać, dlaczego filozofowie Mayavadi zaprzeczają duchowej różnorodności świata duchowego? Bhagavatam mówi:

 

ye 'nye 'ravindaksa vimukta-maninas

tvayy asta-bhavad aviśuddha-buddhayah

(Bhag. 10.2.32)

 

Inteligencja tych, którzy uważają się za osoby wyzwolone, lecz nie posiadają informacji o świecie duchowym, nie jest jeszcze czysta. W wersecie tym termin aviśuddha-buddhayah odnosi się do nieczystej inteligencji. Z powodu nieczystej inteligencji czy ubogiego zasobu wiedzy, filozofowie Mayavadi nie są w stanie zrozumieć różnicy pomiędzy różnorodnością materialną i duchową; zatem nie są w stanie nawet myśleć o duchowej różnorodności, ponieważ biorą za pewnik, że wszelka różnorodność jest materialna.

    Dlatego w wersecie tym Śri Caitanya Mahaprabhu wyjaśnia, że Krsna, Najwyższa Osoba Boga czy Prawda Absolutna, posiada ciało duchowe, które jest odmienne od ciał materialnych i wskutek tego również duchowe jest Jego imię, siedziba, otoczenie i cechy. Materialna cecha dobroci nie ma nic wspólnego z różnorodnością duchową. Jednakże filozofowie Mayavadi nie są w stanie wyraźnie zrozumieć różnorodności duchowej; dlatego wyobrażają sobie, że przeciwieństwo świata materialnego jest światem duchowym. Materialne cechy dobroci, pasji i ignorancji nie mogą działać w świecie duchowym, który wskutek tego jest nirguna, jak wyraźnie oznajmia Bhagavad-gita (traigunya-visaya veda nistraigunyo bhavarjuna). Świat materialny jest manifestacją trzech cech materialnej natury, lecz należy uwolnić się od tych cech, by wznieść się do świata duchowego, gdzie ich wpływ jest całkowicie nieobecny. W następnym wersecie Pan Śri Caitanya Mahaprabhu oddzieli Pana Śivę od filozofii Mayavada.

Adi 07.114    "Śankaracarya, który jest inkarnacją Pana Śivy, jest bez winy, ponieważ jest sługą spełniającym polecenia Pana. Lecz osoby wyznające jego filozofię Mayavadi są skazane na zgubę. Stracą wszelki postęp w wiedzy duchowej.

Adi 07.114  Znaczenie: Filozofowie Mayavadi są bardzo dumni z ukazywania swej wiedzy Vedanty poprzez żonglerkę gramatyczną, lecz Pan Śri Krsna w Bhagavad-gicie zaświadcza, że są oni mayayapahrta-jnanah, pozbawieni prawdziwej wiedzy z powodu mayi. Maya posiada dwie moce, dzięki którym spełnia swe dwie funkcje - praksepatmika-śakti, moc rzucania żywej istoty w ocean egzystencji materialnej, i avaranatmika-śakti, moc zakrywania wiedzy żywej istoty. Funkcja avaranatmika-śakti została wyjaśniona w Bhagavad-gicie słowami mayayapahrta-jnana.

    To, dlaczego daivi-maya, czyli złudna energia Krsny zabiera wiedzę filozofów Mayavadi, zostało również wyjaśnione w Bhagavad-gicie, gdzie użyto słów asuram bhavam aśritah, odnoszących się do osoby nie uznającej egzystencji Pana. Mayavadi nie uznający egzystencji Pana mogą zostać podzieleni na dwie grupy, których przykład stanowią impersonaliści Śankarici z Varanasi i buddyści z Saranatha. Obie te grupy są Mayavadi i Krsna zabiera ich wiedzę z powodu ich ateistycznych filozofii. Żadna z tych grup nie chce uznać egzystencji Boga osobowego. Filozofowie buddyjscy wyraźnie zaprzeczają istnieniu zarówno duszy, jak i Boga. Lecz chociaż Śankarici nie zaprzeczają otwarcie istnieniu Boga, mówią oni, że Absolut jest nirakara, czyli pozbawiony formy. Toteż obie te grupy są aviśuddha-buddhayah, niedoskonałe i nieczyste w swej wiedzy i inteligencji.

    Najwybitniejszy uczony Mayavadi, Sadananda Yogindra, napisał książkę zwaną Vedanta-sara, w której wyjaśnia filozofię Śankaracaryi i wszyscy zwolennicy filozofii Śankaracaryi przydają wielkie znaczenie jego stwierdzeniom. W swej Vedanta-sara Sadananda Yogindra definiuje Brahmana jako sac-cid-ananda połączonego z wiedzą i pozbawionego dualizmu, a ignorancję (jada) definiuje jako wiedzę odmienną od wiedzy sat i asat. Jest to prawie niepojęte, lecz jest to produktem trzech cech materialnych. Tak więc wszystko, co nie jest czystą wiedzą, uważa za materialne. Centrum ignorancji uważane jest czasami za wszechprzenikające, a czasami za jednostkowe. Tak więc według jego opinii produktami ignorancji są zarówno wszechprzenikający Visnu, jak i indywidualne żywe istoty.

    Mówiąc prostymi słowami, zdanie Sadananda Yogindry jest takie, że skoro wszystko jest nirakara (pozbawione formy), to zarówno koncepcja Visnu, jak i koncepcja indywidualnej duszy jest produktem ignorancji. Wyjaśnia również, że koncepcja viśuddha-sattva Vaisnavów nie jest niczym innym jak pradhaną, główną zasadą stworzenia. Utrzymuje on, że kiedy wszechprzenikająca wiedza zostaje zanieczyszczona przez viśuddha-sattvę, która składa się z przemiany cechy dobroci, wówczas powstaje koncepcja Najwyższej Osoby Boga, który jest wszechpotężnym, wszechwiedzącym najwyższym władcą, Duszą Najwyższą, przyczyną wszystkich przyczyn, najwyższym iśvarą itd. Według Sadanandy Yogindry, ponieważ iśvara, Najwyższy Pan, jest źródłem wszelkiej ignorancji, może On zostać nazwany sarva-jna, czyli wszechwiedzącym, lecz osoba zaprzeczająca egzystencji wszechpotężnej Najwyższej Osoby Boga jest czymś więcej niż iśvara, czyli Pan. Jego wniosek zatem jest taki, że Najwyższa Osoba Boga (iśvara) jest przemianą materialnej ignorancji, a żywa istota (jiva) jest okryta ignorancją. W ten sposób opisuje zarówno zbiorową, jak i indywidualną egzystencję w ciemności. Według filozofów Mayavadi, Vaisnava koncepcja Pana jako Najwyższej Osoby Boga i jivy, czyli duszy indywidualnej jako Jego wiecznego sługi, jest przejawem ignorancji. Jeśli jednakże przyjmiemy sąd Pana Krsny z Bhagavad-gity, to Mayavadi powinni zostać uznani za mayayapahrta-jnana, czyli pozbawionych wszelkiej wiedzy, gdyż nie uznają istnienia Najwyższej Osoby Boga albo twierdzą, że Jego istnienie jest produktem koncepcji materialnej (mayi). Są to cechy asurów, czyli demonów.

    W Swych rozmowach z Sarvabhauma Bhattacaryą Pan Śri Caitanya Mahaprabhu powiedział:

 

jivera nistara lagi' sutra kaila vyasa

mayavadi-bhasya śunile haya sarva-naśa

(Cc. Madhya 6.169)

 

Vyasadeva skompilował Vedanta-sutrę, aby wyzwolić uwarunkowane dusze z tego materialnego świata, lecz Śankaracarya - prezentując Vedanta-sutrę na swój własny sposób - najwyraźniej wyrządził wielką szkodę ludzkiemu społeczeństwu, gdyż każdy kto przyjmuje jego filozofię Mayavada, jest skazany na stracenie. Vedanta-sutra wyraźnie mówi o służbie oddania, lecz filozofowie Mayavadi nie uznają duchowego ciała Najwyższej Absolutnej Osoby i nie przyjmują tego, że żywa istota ma indywidualną egzystencję oddzielną od egzystencji Najwyższego Pana. W ten sposób stworzyli ateistyczny chaos na całym świecie, gdyż konkluzja taka jest przeciwna samej naturze transcendentalnego procesu czystej służby oddania. Wynikiem nierealnej ambicji filozofów Mayavadi, by stać się jednym z Najwyższym poprzez zaprzeczenie istnieniu Osoby Boga, jest najbardziej zgubna błędna prezentacja wiedzy duchowej, a kto wyznaje tę filozofię, skazany jest na wieczne pozostanie w tym materialnym świecie. Dlatego są oni nazywani aviśuddha-buddhayah, posiadającymi nieczystą wiedzę. Ponieważ wiedza ich nie jest czysta, wszelkie ich wyrzeczenia i pokuty kończą się frustracją. Więc chociaż początkowo mogą być szanowani jako wielcy uczeni, ostatecznie schodzą do fizycznej działalności politycznej, pracy społecznej itd. Zamiast stać się jednym z Najwyższym Panem, ponownie łączą się z taką materialną działalnością. Wyjaśnione to zostało w Śrimad-Bhagavatam:

 

aruhya krcchrena param padam tatah

patanty adho 'nadrta-yusmad-anghrayah

(Bhag. 10.2.32)

 

W rzeczywistości filozofowie Mayavadi ściśle przestrzegają wyrzeczeń i pokut życia duchowego i dzięki temu wznoszą się na platformę bezosobowego Brahmana, ale z powodu lekceważenia lotosowych stóp Pana ponownie upadają w egzystencję materialną.

Adi 07.115    "Kto uważa, że transcendentalne ciało Pana Visnu zrobione jest z materialnej natury, jest największym bluźniercą u lotosowych stóp Pana. Nie ma większej zniewagi przeciwko Najwyższej Osobie Boga.

Adi 07.115  Znaczenie: Śri Bhaktisiddhanta Sarasvati Gosvami wyjaśnia, że zróżnicowaną osobową cechą Absolutnej Prawdy jest Visnu-tattva, a energia materialna, która stwarza tę manifestację kosmiczną, jest energią Pana Visnu. Siła twórcza jest jedynie energią Pana, lecz głupcy wyciągają z tego wniosek, że Pan nie ma oddzielnej egzystencji, ponieważ rozprzestrzenił się w formie bezosobowej. Jednakże bezosobowy Brahman nie może posiadać energii, ani też literatura wedyjska nie oznajmia, że maya (złudna energia) jest okryta inną mayą. Jednakże są setki i tysiące odnośników do Visnu-mayi (parasya śaktih), czyli energii Pana Visnu. W Bhagavad-gicie (7.14) Krsna mówi mama maya ("Moja energia"). Maya kontrolowana jest przez Najwyższą Osobę Boga; On Sam nie jest okryty mayą. Zatem Pan Visnu nie może być produktem energii materialnej. Na początku Vedanta-sutry powiedziane jest, janmady asya yatah, co wskazuje, że energia materialna jest także emanacją z Najwyższego Brahmana. Jak zatem mógłby On być okryty energią materialną? Gdyby to było możliwe, energia materialna byłaby potężniejsza od Najwyższego Brahmana. Filozofowie Mayavadi nie mogą jednakże zrozumieć tych prostych argumentów i dlatego termin mayayapahrta-jnana którym określa ich Bhagavad-gita, jest bardzo właściwy. Każdego, kto sądzi, że Pan Visnu jest produktem energii materialnej, tak jak wyjaśnił to Sadananda Yogindra, należy uważać za szalonego, gdyż wiedza jego została skradziona przez energię iluzoryczną.

    Pana Visnu nie można zaliczyć do kategorii półbogów. Osoby oszołomione filozofią Mayavada i nadal pogrążone w ciemności ignorancji uważają Pana Visnu za półboga, występując tym samym przeciwko mantrze Rg-vedy, om tad visnoh paramam padam ("Visnu jest zawsze na wyższej pozycji"). Mantrę tę potwierdza również Bhagavad-gita. Mattah parataram nanyat: nie ma prawdy przewyższającej Pana Krsnę czy Visnu. Zatem jedynie osoby, które utraciły swą wiedzę, uważają Pana Visnu za półboga i dlatego sugerują, że możemy wielbić albo Pana Visnu, albo boginię Kali czy Durgę czy kogokolwiek chcemy i osiągniemy ten sam rezultat. Jest to pozbawiona wiedzy konkluzja nie przyjęta w Bhagavad-gicie, która wyraźnie mówi, yanti deva-vrata devan...yanti mad-yajino 'pi mam: "Wielbiciele półbogów osiągną promocję na odpowiednie planety półbogów, lecz bhaktowie Najwyższego Pana powrócą do domu, z powrotem do Boga. (Bg. 9.25) Pan Krsna wyraźnie wyjaśnia w Bhagavad-gicie, że bardzo trudno pokonać Jego energię materialną (daivi hy esa gunamayi mama maya duratyaya). Wpływ mayi jest tak mocny, że nawet wielcy uczeni i spirytualiści również są przykryci przez mayę i uważają się za tak dobrych jak Najwyższa Osoba Boga. W rzeczywistości jednakże, aby uwolnić się od wpływu mayi, należy podporządkować się Najwyższej Osobie Boga, jak Krsna również oznajmia w Bhagavad-gicie (mam eva ye prapadyante mayam etam taranti te). Wniosek zatem jest taki, że Pan Visnu nie należy do tego materialnego stworzenia, lecz do świata duchowego. Jeśli ktoś błędnie sądzi, że Pan Visnu ma materialne ciało albo zrównuje Go z półbogami, to jest to największa zniewaga przeciwko Panu Visnu. Osoby znieważające lotosowe stopy Pana Visnu nie mogą uczynić postępu w wiedzy duchowej. Są one zwane mayayapahrta-jnana, czyli osobami, których wiedza została skradziona przez wpływ iluzji.

    Osoba sądząca, że istnieje różnica pomiędzy ciałem Pana Visnu a Jego duszą, zamieszkuje najciemniejsze rejony ignorancji. Nie ma różnicy pomiędzy ciałem Pana Visnu a Jego duszą, gdyż są one advaya-jnana, jedną wiedzą. W tym świecie istnieje różnica pomiędzy ciałem materialnym a duszą, lecz w świecie duchowym wszystko jest duchowe i nie istnieją takie różnice. Największą obrazą filozofów Mayavadi jest uważanie Pana Visnu i żywych istot za tożsame. W związku z tym Padma Purana oznajmia:

 

arcye visnau śiladhir gurusu

nara-matir vaisnave jati-buddhih

 

"Kto sądzi, że arca-murti, czyli wielbione Bóstwo Pana Visnu jest kamieniem, że mistrz duchowy jest zwykłą ludzką istotą, a Vaisnava należy do określonej kasty czy rasy, posiada piekielną inteligencję." Osoba przyjmująca taki wniosek jest skazana na zgubę.

Adi 07.116    "Pan jest niczym wielki płonący ogień, a żywe istoty są jak małe iskry tego ognia.

Adi 07.116  Znaczenie: Chociaż zarówno iskry, jak i wielki ogień są ogniem i mają moc palenia, to moc palenia ognia i iskry nie jest taka sama. Dlaczego mielibyśmy w sztuczny sposób starać się stać niczym wielki ogień, chociaż poprzez konstytucję jesteśmy niczym małe iskry? Jest to spowodowane ignorancją. Dlatego należy zrozumieć, że ani Najwyższa Osoba Boga, ani też małe podobne iskrom żywe istoty nie mają nic wspólnego z materią, lecz kiedy iskra duchowa styka się ze światem materialnym, jej ognista cecha zostaje stłumiona. Taka jest pozycja uwarunkowanych dusz. Ponieważ są one w kontakcie ze światem materialnym, ich duchowa cecha prawie zamarła, lecz ponieważ te iskry duchowe są integralnymi cząstkami Krsny, jak Pan oznajmia w Bhagavad-gicie (mamaivamśah), mogą odzyskać swą oryginalną pozycję poprzez uwolnienie się od kontaktu z materią. Jest to czysto filozoficzne rozumienie. Bhagavad-gita oznajmia, że iskry duchowe są sanatana (wieczne); zatem energia materialna, maya, nie może wpłynąć na ich konstytucjonalną pozycję.

    Ktoś może argumentować: "Dlaczego istnieje potrzeba stwarzania duchowych iskier?" Można odpowiedzieć na to w ten sposób. Ponieważ Absolutna Osoba Boga jest wszechpotężny, ma On zarówno moce nieograniczone, jak i ograniczone. Takie jest znaczenie wszechpotężnego. Aby być wszechpotężnym, musi mieć nie tylko moce nieograniczone, lecz również ograniczone. Aby więc ukazać Swą wszechmoc, przejawia obie te moce. Chociaż żywe istoty są cząstką Pana, są one obdarzone mocą ograniczoną. Dzięki Swym nieograniczonym mocom Pan przejawia świat duchowy, podczas gdy świat materialny przejawia dzięki swym mocom ograniczonym. W Bhagavad-gicie Pan mówi:

 

apareyam itas tv anyam    prakrtim viddhi me param

jiva-bhutam maha-baho    yayedam dharyate jagat

 

"Oprócz tej niższej natury, o potężny Arjuno, istnieje Moja wyższa energia, którą są wszystkie żywe istoty wykorzystujące zasoby tej niższej, materialnej natury."(Bg. 7.5) Jiva-bhuta, żywe istoty, kontrolują ten świat materialny za pomocą swych ograniczonych mocy. Na ogół ludzi oszałamia działalność naukowców i technologów. Z powodu mayi sądzą, że nie potrzebują Boga i mogą dokonać wszystkiego, lecz w rzeczywistości nie są w stanie. Ponieważ ta manifestacja kosmiczna jest ograniczona, ich egzystencja jest również ograniczona. Wszystko w tym materialnym świecie jest ograniczone i z tego powodu istnieje stworzenie, utrzymywanie i rozwiązanie. Jednakże w świecie nieograniczonej energii, w świecie duchowym, nie ma ani stworzenia, ani zniszczenia.

    Gdyby Osoba Boga nie posiadał tak ograniczonych, jak i nieograniczonych energii, nie mógłby być nazywany wszechpotężnym. Mahato mahiyan anuto 'niyan: jest On większy od największego i mniejszy od najmniejszego. Jest mniejszy od najmniejszych w postaci żywych istot i większy od największego w Swej formie Krsny. Gdyby nie było nikogo, kogo można by kontrolować, to wówczas koncepcja najwyższego kontrolera (iśvara) nie miałaby znaczenia, tak jak król nie ma znaczenia bez swych poddanych. Gdyby wszyscy poddani zostali królem, nie byłoby różnicy pomiędzy królem a zwykłym obywatelem. Aby więc Pan mógł być najwyższym kontrolerem, musi być stworzenie, które mógłby kontrolować. Podstawowa zasada egzystencji żywych istot jest nazywana cid-vilasa, czyli duchową przyjemnością. Wszechpotężny Pan przejawia Swą moc przyjemności w postaci żywych istot. W Vedanta-sutrze Pan opisany jest jako anandamayo 'bhyasat. Z natury jest On źródłem wszelkiej przyjemności, a ponieważ pragnie doświadczać przyjemności, muszą istnieć energie dostarczające Mu przyjemności czy bodźców do przyjemności. Jest to doskonałe filozoficzne zrozumienie Prawdy Absolutnej.

Adi 07.117    "Żywe istoty są energiami, a nie źródłem energii. Źródłem energii jest Krsna. Zostało to żywo opisane w Bhagavad-gicie, Visnu Puranie i innej literaturze wedyjskiej.

Adi 07.117  Znaczenie: Jak to już wyjaśniono, są trzy prasthany na ścieżce postępu w wiedzy duchowej - mianowicie,

nyaya-prasthana (filozofia Vedanty),

śruti-prasthana (Upanisady i mantry wedyjskie) i

smrti-prasthana (Bhagavad-gita, Mahabharata, Purany itd.).

Na nieszczęście filozofowie Mayavadi nie przyjmują smrti-prasthany. Smrti odnosi się do konkluzji wyciągniętych z dowodów wedyjskich. Czasami filozofowie Mayavadi nie przyjmują autorytetu Bhagavad-gity i Puran i to nazywane jest ardha-kukkuti-nyaya. Jeśli ktoś wierzy w literaturę wedyjską, musi przyjąć całą literaturę wedyjską uznaną przez wielkich acaryów, lecz ci filozofowie Mayavadi przyjmują jedynie nyaya-prasthana i śruti-prasthana, odrzucając smrti-prasthana. Jednakże tutaj Śri Caitanya Mahaprabhu przytacza dowody z Gity, Visnu Purany itd., które są smrti-prasthana. Nikt nie może uniknąć Osoby Boga w oznajmieniach Bhagavad-gity i innej literatury wedyjskiej takiej jak Mahabharata i Purany. Dlatego Pan Caitanya przytoczył ustęp z Bhagavad-gity (Bg. 7.5).

Adi 07.118    "'Oprócz tej niższej natury, o potężny Arjuno, istnieje Moja wyższa energia, którą są wszystkie żywe istoty wykorzystujące zasoby tej niższej, materialnej natury.'

Adi 07.118  Znaczenie: W Bhagavad-gicie zostało wyjaśnione, że pięć elementów: ziemia, woda, ogień, powietrze i eter składają się na fizyczną energię Absolutnej Prawdy i że są również trzy subtelne energie, mianowicie umysł, inteligencja i fałszywe ego, czyli utożsamianie się z postrzegalnym światem. Tak więc cała manifestacja kosmiczna dzieli się na osiem energii i wszystkie one są niższe. Jak wyjaśnia Bhagavad-gita (mama maya duratyaya ), niższa energia znana jako maya jest tak mocna, że chociaż żywa istota nie należy do tej energii, ze względu na wyższą moc niższej energii żywa istota (jiva-bhuta) zapomina o swej prawdziwej pozycji i utożsamia się z tą energią. Krsna mówi wyraźnie, że poza tą energią materialną istnieje energia wyższa, która jest znana jako jiva-bhuta, czyli żywe istoty. Kiedy ta wyższa energia jest w kontakcie z energią materialną, wtedy kieruje wszelkimi czynnościami całego materialnego i postrzegalnego świata.

    Najwyższą przyczyną jest Krsna (janmady asya yatah), który jest źródłem wszystkich energii działających rozmaicie. Najwyższa Osoba Boga ma zarówno energię niższą, jak i wyższą, a różnica pomiędzy nimi jest taka, że energia wyższa jest rzeczywista, podczas gdy energia niższa jest odbiciem wyższej. Odbicie słońca w lustrze czy na wodzie wydaje się być słońcem, lecz nim nie jest. Podobnie, świat materialny jest jedynie odbiciem świata duchowego. Chociaż zdaje się być rzeczywisty, nie jest nim; jest to jedynie odbicie tymczasowe, podczas gdy świat duchowy jest prawdziwą rzeczywistością. Świat materialny, ze swymi wulgarnymi i subtelnymi formami, jest jedynie odbiciem świata duchowego.

    Żywa istota nie jest produktem energii materialnej; jest ona energią duchową, lecz w kontakcie z materią zapomina o swej tożsamości. Wskutek tego żywa istota utożsamia się z materią i entuzjastycznie angażuje się w czynności materialne pod maską technologa, naukowca, filozofa itd. Nie wie ona, że nie jest wcale produktem materialnym, lecz jest duchowa. W ten sposób utraciwszy swą prawdziwą tożsamość, ciężko zmaga się w świecie materialnym, a ruch Hare Krsna, czyli ruch świadomości Krsny, stara się przywrócić jej oryginalną świadomość. Wznosząc wielkie drapacze chmur dowodzi ona swej inteligencji, lecz ten rodzaj inteligencji wcale nie jest zaawansowany. Należy wiedzieć, że jej jedyną prawdziwą powinnością jest uwolnienie się od kontaktu z materią, gdyż absorbując umysł czynnościami materialnymi raz po raz przyjmuje materialne ciało i chociaż fałszywie twierdzi, że jest inteligentna, wcale nie jest inteligentna w świadomości materialnej. Kiedy mówimy o ruchu świadomości Krsny, którego zadaniem jest czynienie ludzi inteligentnymi, żywa istota rozumie to niewłaściwie. Jest tak zaabsorbowana materialną koncepcją życia, że nie myśli, aby mogły istnieć jakieś czynności, które by rzeczywiście były oparte na inteligencji poza konstrukcją drapaczy chmur, wielkich dróg i produkcją samochodów. Jest to dowodem mayayapahrta-jnana, czyli utraty wszelkiej inteligencji z powodu wpływu mayi. Kiedy żywa istota uwalnia się od takich błędnych koncepcji, jest zwana wyzwoloną. Kiedy ktoś jest naprawdę wyzwolony, nie utożsamia się dłużej ze światem materialnym. Symptom mukti (wyzwolenia) jest taki, że zamiast fałszywie angażować się w czynności materialne, żywa istota angażuje się w czynności duchowe.

    Transcendentalna miłosna służba oddania jest duchową działalnością duszy. Filozofowie Mayavadi mylą taką działalność duchową z działalnością materialną, lecz Bhagavad-gita stwierdza:

 

mam ca yo 'vyabhicarena bhakti-yogena sevate

sa gunan samatityaitan brahma-bhuyaya kalpate

(Bg. 14.26)

 

Kto angażuje się w duchowe czynności nieskażonej służby oddania (avyabhicarini-bhakti), wznosi się na platformę transcendentalną i powinien być uważany za brahma-bhuta, co oznacza, że nie jest już dłużej w świecie materialnym, lecz w świecie duchowym. Służba oddania jest oświeceniem czy rozbudzeniem. Kiedy żywa istota doskonale spełnia swe czynności duchowe pod kierunkiem mistrza duchowego, staje się doskonałą w wiedzy i rozumie, że nie jest Bogiem, lecz sługą Boga. Jak wyjaśnił Caitanya Mahaprabhu, jivera 'svarupa' haya --- krsnera 'nitya-dasa': prawdziwa tożsamość żywej istoty jest taka, że jest ona wiecznym sługą Najwyższego (Cc. Madhya 20.108). Dopóki nie dojdziemy do tej konkluzji, musimy pozostawać w ignorancji. Potwierdził to również Pan w Bhagavad-gicie (Bg. 7.19). Bahunam janmanam ante jnanavan mam prapadyate: "Kto, po wielu narodzinach i śmierciach, posiadł prawdziwą wiedzę, podporządkowuje się Mnie." Takiego zaawansowanego mahatmę, czyli wielką duszę, spotyka się bardzo rzadko. Tak więc chociaż filozofowie Mayavadi zdają się być bardzo zaawansowani w wiedzy, nie są jeszcze doskonali. Aby osiągnąć doskonałość, muszą dobrowolnie podporządkować się Krsnie.

Adi 07.119    "'Moc Pana Visnu obejmuje trzy kategorie - mianowicie moc duchową, żywe istoty i ignorancję. Moc duchowa jest pełna wiedzy. Żywe istoty, chociaż należące do mocy duchowej, podlegają oszołomieniu; a trzecia energia, która jest pełna ignorancji, zawsze widoczna jest w czynnościach karmicznych.'

Adi 07.119  Znaczenie: W poprzednim wersecie zacytowanym z Bhagavad-gity zostało ustalone, że żywe istoty zaliczają się do mocy Pana. Pan posiada moce i istnieją moce różnych rodzajów (parasya śaktir vividhaiva śruyate). Teraz zostało to potwierdzone tym cytatem z Visnu Purany. Istnieją różnego rodzaju moce i zostały one podzielone na trzy kategorie - mianowicie duchowe, marginalne i zewnętrzne.

    Moc duchowa manifestuje się w świecie duchowym, duchowe są: forma Krsny, Jego cechy, czynności i otoczenie. Potwierdza to również Bhagavad-gita:

 

ajo 'pi sann avyayatma    bhutanam iśvaro 'pi san

prakrtim svam adhisthaya    sambhavamy atma-mayaya

 

"Mimo iż jestem nienarodzony i Moje transcendentalne ciało nigdy nie ulega zniszczeniu, i chociaż jestem Panem wszystkich żywych istot, to jednak w każdym milenium pojawiam się w Mojej oryginalnej, transcendentalnej formie." (Bg. 4.6) Atma-maya odnosi się do mocy duchowej. Kiedy Krsna przychodzi do tego czy jakiegokolwiek innego wszechświata, robi to za pomocą Swej mocy duchowej. My rodzimy się zmuszeni do tego mocą materialną, lecz jak oznajmiono tutaj z powołaniem się na Visnu-puranę, ksetrajna, czyli żywa istota, należy do mocy duchowej; więc kiedy uwolnimy się z sideł mocy materialnej, również będziemy mogli wejść do świata duchowego.

    Moc materialna jest energią ciemności, czyli całkowitą nieznajomością czynności duchowych. W mocy materialnej żywa istota angażuje się w czynności karmiczne, myśląc, że może osiągnąć szczęście poprzez ekspansję w kategorii energii materialnej. Ten fakt wyraźnie manifestuje się w tym wieku Kali, ponieważ społeczeństwo ludzkie - nie rozumiejąc duchowej natury - gorliwie rozwija się w działalności materialnej. Ludzie obecnych czasów są prawie nieświadomi swej duchowej tożsamości. Sądzą, że są produktami elementów tego materialnego świata i że wszystko skończy się wraz z unicestwieniem ciała. Dlatego dochodzą do wniosku, że dopóki posiada się materialne ciało składające się z materialnych zmysłów, należy cieszyć się tymi zmysłami do granic możliwości. Ponieważ są ateistami, nie dbają o to, czy istnieje następne życie. Czynności takie zostały opisane w tym wersecie jako avidya-karma-samjnanya.

    Energia materialna jest oddzielona od energii duchowej Najwyższej Osoby Boga. Więc chociaż oryginalnie została stworzona przez Najwyższego Pana, On w rzeczywistości nie jest w niej obecny. Pan również stwierdza w Bhagavad-gicie, mat-sthani sarva-bhutani: "Wszystko spoczywa na Mnie." (Bg. 9.4) Oznacza to, że wszystko spoczywa na Jego własnej energii. Na przykład, planety spoczywają w przestrzeni zewnętrznej, która jest oddzieloną energią Krsny. Pan wyjaśnia w Bhagavad-gicie:

 

bhumir apo 'nalo vayuh    kham mano buddhir eva ca

ahankara itiyam me    bhinna prakrtir astadha

 

"Ziemia, woda, ogień, powietrze, eter, umysł, inteligencja i fałszywe ego - wszystkie (w liczbie ośmiu) są Moimi oddzielonymi energiami materialnymi." (Bg. 7.4) Oddzielone energie działają tak, jak gdyby były niezależne, lecz tutaj jest powiedziane, że chociaż energie takie są z pewnością rzeczywiste, nie są one niezależne, lecz jedynie oddzielone.

    Oddzieloną energię można zrozumieć na praktycznym przykładzie. Ja piszę książkę mówiąc do dyktafonu i kiedy się to odtwarza, wydaje się, jak gdybym mówił osobiście, chociaż w rzeczywistości tak nie jest. Mówiłem osobiście, lecz potem taśma dyktafonowa, która jest oddzielona ode mnie, działa dokładnie jak ja. Podobnie, energia materialna początkowo emanuje z Najwyższej Osoby Boga, ale działa w oddzieleniu, chociaż energii tej dostarcza Pan. Wyjaśnione to zostało również w Bhagavad-gicie. Mayadhyaksena prakrtih suyate sa-caracaram: "Ta materialna natura działa pod Moim nadzorem, o synu Kunti, i produkuje wszelkie ruchome i nieruchome istoty." (Bg. 9.10) Pod kierunkiem czy nadzorem Najwyższej Osoby Boga, energia materialna działa, jak gdyby była niezależna, chociaż w rzeczywistości taką nie jest

    W tym wersecie z Visnu Purany całkowita energia Najwyższej Osoby Boga została sklasyfikowana w trzech działach - mianowicie duchowa, czyli wewnętrzna moc Pana, moc marginalna, czyli ksetrajna (żywa istota); i moc materialna, która jest oddzielona od Najwyższej Osoby Boga i wydaje się działać niezależnie. Kiedy poprzez medytację i samorealizację Śrila Vyasadeva ujrzał Najwyższą Osobę Boga, ujrzał również oddzieloną energię Pana stojącą za Nim (apaśyat purusam purnam mayam ca tad-apaśrayam). Vyasadeva również zdał sobie sprawę z tego, że to właśnie ta oddzielona energia Pana, energia materialna, okrywa wiedzę żywych istot (yaya sammohito jiva atmanam tri-gunatmakam). Oddzielona, materialna energia oszałamia żywe istoty (jivy) i tak bardzo ciężko pracują pod jej wpływem, nie wiedząc, że nie wypełniają swojej misji życia. Na nieszczęście większość z nich sądzi, że są ciałem i wskutek tego powinny nieodpowiedzialnie cieszyć się materialnymi zmysłami, gdyż z chwilą nadejścia śmierci wszystko będzie skończone. Ta ateistyczna filozofia rozwijała się również w Indiach, gdzie czasami propagował ją Carvaka Muni, który powiedział:

 

rnam krtva ghrtam pibet    yavaj jivet sukham jivet

bhasmi-bhutasya dehasya kutah    punar agamano bhavet

 

Jego teoria była taka, że dopóki żyjemy, powinniśmy jeść tak dużo ghee, jak to tylko możliwe. W Indiach ghee (oczyszczone masło) jest podstawowym składnikiem w przygotowywaniu wielu rodzajów potraw. Ponieważ każdy pragnie czerpać przyjemność z dobrego jedzenia, Carvaka Muni poradził, aby jeść tak dużo ghee, jak to możliwe. Ktoś może powiedzieć: "Nie mam pieniędzy. Jak mogę kupić ghee?" Carvaka Muni jednakże mówi: "Jeśli nie masz pieniędzy, to żebrz, pożyczaj czy kradnij, lecz w jakiś sposób zdobądź ghee i ciesz się życiem." Temu, kto dalej sprzeciwia się mówiąc, że będzie odpowiadał za takie nieautoryzowane czynności jak żebranie, pożyczanie czy kradzież, Carvaka Muni odpowiada: "Nie będziesz musiał za to odpowiadać. Skoro tylko po śmierci twoje ciało zostanie spalone na popiół, będzie to koniec wszystkiego." To jest nazywane ignorancją. Z Bhagavad-gity dowiadujemy się, że po unicestwieniu ciała jego właściciel nie umiera (na hanyate hanyamane śarire). Zniszczenie jednego ciała pociąga za sobą zmianę na następne (tatha dehantara-praptih). A zatem spełnianie nieodpowiedzialnych czynów w tym materialnym świecie jest bardzo niebezpieczne. Nie mając wiedzy o duszy i jej transmigracji, ludzie kuszeni są przez energię materialną, by angażować się w wiele takich czynności, tak jak gdyby szczęście można było osiągnąć dzięki wiedzy materialnej, bez związku z egzystencją duchową. Dlatego cały świat materialny i jego działalność nazwane zostały avidya-karma-samjnanya.

    Aby rozproszyć ignorancję ludzkich istot działających pod wpływem energii materialnej, która jest oddzielona od Najwyższej Osoby Boga, Pan zstępuje, by rozbudzić ich oryginalną naturę działania duchowego (yada yada hi dharmasya glanir bhavati bharata). Skoro tylko żywe istoty odstępują od swej oryginalnej natury, Pan zstępuje, by je nauczać, sarva-dharman parityajya mam ekam śaranam vraja: "Moje drogie żywe istoty, porzućcie wszelkie działanie materialne i po prostu podporządkujcie się Mnie, a Ja będę was chronił." (Bg. 18.66)

    Carvaka Muni oznajmił, że należy żebrać, pożyczać czy kraść pieniądze, by kupić ghee i cieszyć się życiem (rnam krtva ghrtam pibet). Tak więc nawet największy ateista Indii poleca, by jeść ghee, a nie mięso. Nikt nie mógł wyobrazić sobie ludzkich istot jedzących mięso niczym tygrysy i psy, lecz ludzie tak bardzo się zdegradowali, że są niczym zwierzęta i nie mogą dłużej twierdzić, że posiadają cywilizację ludzką.

Adi 07.120    "Filozofia Mayavada jest tak zdegradowana, że przyjmuje nieznaczne żywe istoty za Pana, Najwyższą Prawdę, w ten sposób okrywając monizmem chwałę i supremację Absolutnej Prawdy.

Adi 07.120  Znaczenie: Śrila Bhaktivinoda Thakura komentuje w związku z tym, że we wszystkich pismach wedyjskich jiva-tattva, prawda żywych istot, wspominana jest jako jedna z energii Pana. Jeśli ktoś nie przyjmuje żywej istoty za maleńką, nieskończenie małą iskrę Najwyższego, lecz zrównuje jiva-tattvę z Najwyższym Brahmanem czy Najwyższą Osobą Boga, należy wiedzieć, że cała jego filozofia oparta jest na nieporozumieniu. Na nieszczęście Śripada Śankaracarya celowo twierdził, że jiva-tattva, czyli żywe istoty, są równe Najwyższemu Bogu. Zatem cała jego filozofia oparta jest na nieporozumieniu i zwodzi ludzi, by stawali się ateistami, których misja życia nie zostaje spełniona. Misją życia ludzkiego, jak opisuje to Bhagavad-gita, jest podporządkowanie się Najwyższemu Panu i stanie się Jego bhaktą, lecz filozofia Mayavada zwodzi ludzi, by zaprzeczyli istnieniu Najwyższej Osoby Boga i sami pozowali na Najwyższego Pana. W ten sposób zwiodła ona setki i tysiące niewinnych ludzi.

    W Vedanta-sutrze Vyasadeva opisał, że Najwyższa Osoba Boga jest pełen mocy i wszystko, materialne i duchowe, jest jedynie emanacją Jego energii. Pan, Najwyższy Brahman, jest początkiem, czyli źródłem wszystkiego (janmady asya yatah), a wszystkie inne manifestacje są emanacjami różnych energii Pana. Potwierdza to również Visnu Purana:

 

ekadeśa-sthitasyagner    jyotsna vistarini yatha

parasya brahmanah śaktis    tathedam akhilam jagat

 

"Cokolwiek widzimy w tym świecie, jest to jedynie ekspansją różnych energii Najwyższej Osoby Boga, który jest dokładnie jak ogień, szerzący blask na dużą odległość, chociaż pozostający w jednym miejscu." Jest to bardzo żywy przykład. Podobnie, powiedziane jest, że tak jak wszystko w świecie materialnym istnieje w blasku słonecznym, który jest energią słońca, tak wszystko istnieje w oparciu o duchowe i materialne energie Najwyższej Osoby Boga. Tak więc chociaż Krsna usytuowany jest w Swojej własnej siedzibie (goloka eva nivasaty akhilatma-bhuto), gdzie oddaje się Swym transcendentalnym rozrywkom z chłopcami pasterzami i gopi, niemniej jednak obecny jest wszędzie, nawet w atomach tego wszechświata (andantarastha-paramanu-cayantarastham). Taki jest werdykt literatury wedyjskiej.

    Na nieszczęście filozofia Mayavada, zwodząc ludzi swym twierdzeniem, że żywa istota jest Panem, wywołała chaos na całym świecie i prawie każdego sprowadziła na ścieżkę bezbożności. W ten sposób zakrywając chwały Najwyższego Pana, filozofowie Mayavadi wyrządzili największą szkodę ludzkiemu społeczeństwu. To w celu przeciwdziałania tym najbardziej ohydnym czynom filozofów Mayavadi Pan Caitanya wprowadził maha-mantrę Hare Krsna.

 

harer nama harer nama harer namaiva kevalam

kalau nasty eva nasty eva nasty eva gatir anyatha

 

"W tym wieku kłótni i obłudy jedynym środkiem wyzwolenia jest intonowanie świętych imion Pana. Nie ma innego sposobu. Nie ma innego sposobu. Nie ma innego sposobu." Ludzie po prostu powinni intonować maha-mantrę Hare Krsna, gdyż wówczas stopniowo zrozumieją, że nie są Najwyższą Osobą Boga, tak jak nauczali ich tego filozofowie Mayavadi, lecz są wiecznymi sługami Pana. Kto tylko angażuje się w transcendentalną służbę dla Pana, staje się wolny.

 

mam ca yo 'vyabhicarena    bhakti-yogena sevate

sa gunan samatityaitan    brahma-bhuyaya kalpate

 

"Kto całkowicie angażuje się w służbę oddania, kto nie upada w żadnych okolicznościach, ten od razu przekracza guny natury i wznosi się na płaszczyznę Brahmana." (Bg. 14.26) Zatem ruch Hare Krsna, czyli ruch świadomości Krsny jest jedynym światłem dla głupich żywych istot, które albo sądzą, że nie ma Boga, albo jeśli On istnieje, nie ma formy i że one same również są Bogiem. Takie błędne koncepcje są bardzo niebezpieczne i jedynym sposobem przeciwdziałania im jest szerzenie ruchu Hare Krsna.

Adi 07.121    "W swej Vedanta-sutrze Śrila Vyasadeva opisał, że wszystko jest jedynie przemianą energii Pana. Śankaracarya jednakże zwiódł świat komentując, że Vyasadeva był w błędzie. Tak więc na całym świecie wzbudził ogromną opozycję do teizmu.

Adi 07.121  Znaczenie: Śrila Bhaktivinoda Thakura wyjaśnia: "W Vedanta-sutrze Śrila Vyasadeva wyraźnie oznajmia, że przyczyną wszelkich manifestacji kosmicznych jest transformacja różnych energii Pana. Jednakże Śankaracarya, nie przyjmując energii Pana, sądzi, że to Pan jest tym, który ulega przemianie. Wyjął wiele wyraźnych stwierdzeń z literatury wedyjskiej i przekręcił je, usiłując dowieść, że gdyby Pan, czyli Absolutna Prawda, uległ przemianie, Jego jedność zostałaby zakłócona. Toteż oskarżył Śrila Vyasadevę, że popełnił błąd. Rozwijając swą filozofię monizmu, ustanowił vivarta-vada, czyli teorię złudzenia Mayavada."

    W Drugim Rozdziale Brahma-sutry pierwszy cytat brzmi następująco: tad ananyatvam arambhana-śabdadibhyah. Komentując tę sutrę w swej Śariraka-bhasyi, Śankaracarya wprowadził stwierdzenie z Chandogya Upanisadu, vacarambhanam vikaro namadheyam, usiłując dowieść, że przyjęcie transformacji energii Najwyższego Pana jest błędem. Fałszywie usiłował wyzwać tę transformację energii, jak to zostanie wyjaśnione później. Ponieważ jego koncepcja Boga jest bezosobowa, nie wierzy on, że cała manifestacja kosmiczna jest przemianą energii Pana, gdyż skoro tylko przyjmuje się różne energie Absolutnej Prawdy, należy równocześnie przyjąć, że Absolutna Prawda jest osobowa, a nie bezosobowa. Osoba może stworzyć wiele rzeczy poprzez przemianę swej energii. Na przykład, człowiek interesu przemienia swą energię poprzez zakładanie wielu wielkich fabryk czy organizacji handlowych, lecz chociaż jego energia uległa takiej przemianie, on pozostaje osobą. Filozofowie Mayavadi nie rozumieją tego prostego faktu. Ich maleńkie mózgi ubogie w zasób wiedzy nie mogą użyczyć im dostatecznego oświecenia, by zrealizowali, że kiedy przemieniona zostaje energia danego człowieka, człowiek ten nie przemienia się, lecz pozostaje tą samą osobą.

    Nie wierząc w fakt, że energia Prawdy Absolutnej została przemieniona, Śankaracarya przedłożył swą teorię złudzenia. Teoria ta głosi, że chociaż Prawda Absolutna nigdy nie ulega przemianie, my sądzimy, że tak się dzieje, co właśnie jest złudzeniem. Śankaracarya nie wierzy w przemianę energii Absolutnej Prawdy, gdyż twierdzi, że wszystko jest jednym i że żywa istota jest wskutek tego również jednym z Najwyższym. Na tym polega teoria Mayavada.

    Śrila Vyasadeva wyjaśnił, że Prawda Absolutna jest osobą, która ma różne moce. Ten świat materialny (sa asrjata) stworzył On jedynie dzięki Swemu pragnieniu, aby zaistniało stworzenie, i poprzez Swoje spojrzenie (sa aiksata). Po stworzeniu pozostaje On tą samą osobą; nie przekształca się we wszystko. Należy przyjąć, że Pan ma niepojęte moce i że to z Jego polecenia i woli powstaje różnorodna manifestacja. Vedanta-sutra mówi, sa-tattvato 'nyatha-buddhir vikara ity udahrtah. Mantra ta oznajmia, że z jednego faktu powstaje drugi. Na przykład, ojciec jest jednym faktem, a syn zrodzony z ojca jest drugim faktem. Więc obaj są prawdą, chociaż jeden został zrodzony z drugiego. To zrodzenie drugiej, niezależnej prawdy z prawdy pierwszej jest zwane vikara, czyli przemianą, w wyniku której powstaje produkt uboczny. Najwyższy Brahman jest Prawdą Absolutną, i prawdami są również inne energie, takie jak żywe istoty i manifestacja kosmiczna, które wyemanowały z Niego i istnieją oddzielnie. Jest to przykład przemiany, która nazywana jest vikara albo parinama. A oto inny przykład vikary: mleko jest prawdą, ale to samo mleko może zostać przemienione w jogurt. Tak więc jogurt jest transformacją mleka, chociaż składniki jogurtu i mleka są takie same.

    W Chandogya Upanisad znajduje się następująca mantra: aitad atmyam idam sarvam. Mantra ta bez wątpienia dowodzi, że cały świat jest Brahmanem. Prawda Absolutna ma niepojęte energie, jak stwierdzono w Śvetaśvatara Upanisad (parasya śaktir vividhaiva śruyate), a cała manifestacja kosmiczna jest dowodem na te różne energie Najwyższego Pana. Najwyższy Pan jest faktem, a zatem wszystko, co zostaje stworzone przez Najwyższego Pana, jest również rzeczywiste. Wszystko jest prawdą i jest kompletne (purnam) lecz oryginalne purnam, kompletna Absolutna Prawda, zawsze pozostaje taka sama. Purnat purnam udacyate purnasya purnam adaya. Prawda Absolutna jest tak doskonała, że chociaż emanują z Niego niezliczone energie i zamanifestowane stworzenie, które wydaje się być różnym od Niego, On niemniej jednak zachowuje Swą osobowość. Nigdy, w żadnych okolicznościach nie ulega degradacji.

    Należy wyciągnąć z tego wniosek, że cała manifestacja kosmiczna jest przemianą energii Najwyższego Pana, a nie przemianą Najwyższego Pana czy Samego Absolutnej Prawdy, który zawsze pozostaje tym samym. Świat materialny i żywe istoty są przemianami energii Pana, Absolutnej Prawdy czy Brahmana, który jest oryginalnym źródłem. Innymi słowy, Prawda Absolutna, Brahman, jest składnikiem oryginalnym, a inne manifestacje są przemianami tego składnika. Potwierdza to również Taittiriya Upanisad. Yato va imani bhutani jayante: "Zaistnienie całej manifestacji kosmicznej możliwe jest dzięki Absolutnej Prawdzie, Najwyższej Osobie Boga." Werset ten oznajmia, że oryginalną przyczyną jest Brahman, Prawda Absolutna, a żywe istoty (jivy) i manifestacja kosmiczna są skutkami tej przyczyny. Jako że faktem jest przyczyna, również rzeczywiste są skutki. Nie są one złudzeniem. Śankaracarya w niekonsekwentny sposób usiłował dowieść, że przyjęcie materialnego świata i jiv za produkty uboczne Najwyższego Pana jest złudzeniem, ponieważ w koncepcji tej istnienie materialnego świata i jiv jest odmienne i oddzielne od istnienia Absolutnej Prawdy. Żonglując zrozumieniem, filozofowie Mayavadi rozpropagowali slogan brahma satyam jagan-mithya, który oznajmia, że Absolutna Prawda jest faktem, lecz manifestacja kosmiczna i żywe istoty są po prostu złudzeniem, albo że wszystkie są w rzeczywistości Absolutną Prawdą i że materialny świat i żywe istoty nie mają oddzielnej egzystencji.

    Wniosek z tego jest taki, że Śankaracarya, aby zaprezentować Najwyższego Pana, żywe istoty i naturę materialną jako niepodzielne i będące w ignorancji, usiłuje zakryć chwały Najwyższej Osoby Boga. Utrzymuje, że materialna manifestacja kosmiczna jest mithya, czyli fałszywa, lecz jest to wielkim błędem. Jeśli Najwyższa Osoba Boga jest faktem, to jak Jego stworzenie może być fałszywe? Nawet w zwykłych stosunkach nie można myśleć o materialnej manifestacji kosmicznej jako fałszywej. Dlatego filozofowie Vaisnava mówią, że stworzenie kosmiczne nie jest fałszywe, lecz tymczasowe. Jest ono oddzielone od Najwyższej Osoby Boga, lecz ponieważ zostało wspaniale stworzone przez energię Pana, mówienie, że jest ono fałszywe, jest zniewagą.

    Niewielbiciele w istocie doceniają wspaniałe stworzenie materialnej natury, lecz nie są w stanie docenić inteligencji i energii Najwyższej Osoby Boga, który stoi poza tym materialnym stworzeniem. Śripada Ramanujacarya jednakże powołuje się na wedyjską sutrę, atma va idam agra asit, która wykazuje, że najwyższa atma, Absolutna Prawda, istniał przed stworzeniem. Można by argumentować, "Jeśli Najwyższa Osoba Boga jest całkowicie duchowy, to jak to możliwe, że jest początkiem stworzenia i zawiera w Sobie energie zarówno materialne, jak i duchowe?" W odpowiedzi na takie wyzwanie Śripada Ramanujacarya cytuje mantrę z Taittiriya Upanisadu, która oznajmia:

 

yato va imani bhutani jayante

yena jatani jivanti

yat prayanty abhisamviśanti.

 

Mantra ta stwierdza, że cała manifestacja kosmiczna emanuje z Absolutnej Prawdy, opiera się na Absolutnej Prawdzie, a po unicestwieniu ponownie wchodzi w ciało Absolutnej Prawdy, Najwyższej Osoby Boga. Żywa istota jest oryginalnie duchowa i kiedy wchodzi do świata duchowego albo ciała Najwyższego Pana, nadal zachowuje swą tożsamość jako indywidualna dusza. W związku z tym Śripada Ramanujacarya daje przykład, że kiedy zielony ptak siada na zielonym drzewie, to nie staje się jednym z tym drzewem; zachowuje swą tożsamość ptaka, chociaż zdaje się łączyć z zielenią drzewa. A oto inny przykład: zwierzę wchodzące do lasu zachowuje swą indywidualność, chociaż pozornie łączy się z lasem. Podobnie, w egzystencji materialnej zarówno energia materialna, jak i żywe istoty marginalnej mocy zachowują swą indywidualność. Więc chociaż energie Najwyższej Osoby Boga oddziaływają na siebie wewnątrz manifestacji kosmicznej, każda z nich zachowuje swą oddzielną indywidualną egzystencję. Zatem połączenie się z energią materialną czy duchową nie pociąga za sobą straty indywidualności. Według teorii viśistadvaita Ramanujapady: chociaż wszystkie energie Pana są jednym, każda z nich zachowuje swą indywidualność (vaiśistya).

    Śripada Śankaracarya usiłował wprowadzić w błąd czytelników Vedanta-sutry poprzez błędne interpretowanie słów anandamayo bhyasat i nawet usiłował uskarżać się na Vyasadevę. Nie ma potrzeby wnikania tutaj we wszystkie kody Vedanta-sutry, gdyż Vedanta-sutrę zaprezentujemy w oddzielnym tomie.

Adi 07.122    "Według Śankaracaryi: przyjmując teorię przemiany energii Pana stwarza się iluzję poprzez pośrednie przyjęcie, że Absolutna Prawda uległa przemianie.

Adi 07.122  Znaczenie: Śrila Bhaktivinoda Thakura komentuje, że jeśli ktoś nie rozumie wyraźnie znaczenia parinama-vada, czyli przemiany energii, z pewnością błędnie zrozumie prawdę o tej materialnej manifestacji kosmicznej i żywych istotach. W Chandogya Upanisadzie powiedziane jest, san-mulah saumyemah prajah sadayatanah sat-pratisthah (Cha. U. 6.8.4). Materialny świat i żywe istoty są istnieniami oddzielnymi i są one wiecznie prawdziwe, nie fałszywe. Śankaracarya jednakże, bezpodstawnie obawiając się, że poprzez parinama-vada (przemianę energii) przemieniony zostałby (vikari) Brahman, wyobraził sobie, że tak świat materialny, jak i żywe istoty są fałszywe i nie mają żadnej indywidualności. Poprzez żonglerkę słowną usiłował dowieść, że indywidualne tożsamości żywych istot i świata materialnego są złudne i zacytował przykłady mylnego przyjmowania sznura za węża czy muszli ostrygi za złoto. I tak w najohydniejszy sposób oszukał ogół ludzi.

    Przykład błędnego przyjmowania sznura za węża wspomniany jest w Mandukya Upanisadzie, lecz jego celem było wyjaśnienie błędu polegającego na utożsamianiu ciała z duszą. Ponieważ dusza jest w rzeczywistości cząsteczką duchową, jak potwierdza Bhagavad-gita (mamaivamśo jiva-loke), to jedynie z powodu złudzenia (vivarta-vada) istota ludzka, niczym zwierzę, utożsamia się z ciałem. Jest to właściwy przykład vivarta, czyli złudzenia. Złudzenie takie opisuje werset atattvato'nyatha-buddhir vivarta ity udahrtah. Nieznajomość faktów i wskutek tego przyjmowanie jednej rzeczy za inną (jak np. przyjmowanie ciała za jaźń) nazywane jest vivarta-vada. Przez to vivarta-vada zwiedziona jest każda uwarunkowana żywa istota, która uważa, że ciało jest duszą. Ta filozofia vivarta-vada może zaatakować wówczas, gdy zapominamy o niepojętej mocy wszechpotężnej Osoby Boga.

    To, w jaki sposób Najwyższa Osoba Boga pozostaje taki, jaki jest, nigdy nie zmieniając się, wyjaśniono w Iśopanisadzie: purnasya purnam adaya purnam evavaśisyate. Bóg jest kompletny. Nawet jeśli odejmiemy od Niego kompletną manifestację, On nadal pozostaje kompletnym. Stworzenie materialne manifestowane jest przez energię Pana, lecz On nadal pozostaje tą samą osobą. Jego forma, otoczenie, cechy itd. nigdy nie ulegają degradacji. W swej Paramatma-sandarbhie Śrila Jiva Gosvami w ten sposób komentuje vivarta-vadę: "Pod wpływem vivarta-vady ktoś wyobraża sobie oddzielne istnienia, mianowicie manifestację kosmiczną i żywe istoty, za jedne z Brahmanem. Przyczyną tego jest całkowita nieznajomość prawdziwego faktu. Absolutna Prawda, czyli Parabrahman, jest zawsze jednym i zawsze tym samym. Jest całkowicie wolny od wszelkich innych koncepcji egzystencji. Jest całkowicie wolny od fałszywego ego, gdyż jest pełną tożsamością duchową. Jest rzeczą zupełnie niemożliwą, aby podlegał ignorancji i wpływom błędnej koncepcji (vivarta-vada). Prawda Absolutna jest ponad naszą koncepcją. Należy przyznać, że posiada On nieskażone cechy, których nie dzieli z każdą żywą istotą. Nigdy, nawet w najmniejszym stopniu, nie jest skażony błędami zwykłych żywych istot. Każdy więc musi zrozumieć, że Prawda Absolutna posiada niepojęte moce."

Adi 07.123    "Przemiana energii jest dowiedzionym faktem. Złudzeniem jest fałszywa cielesna koncepcja jaźni.

Adi 07.123  Znaczenie: Jiva, czyli żywa istota, jest iskrą duchową, która jest cząstką Najwyższej Osoby Boga. Na nieszczęście utożsamia ona ciało z jaźnią i to nieporozumienie jest zwane vivarta, czyli przyjęciem fałszu za prawdę. Ciało nie jest jaźnią, lecz tak sądzą zwierzęta i głupcy. Vivarta (złudzenie) nie oznacza jednakże zmiany w tożsamości duszy. Złudzeniem jest błędna koncepcja, że ciało jest jaźnią. Podobnie, Najwyższa Osoba Boga nie ulega zmianie, kiedy Jego energia zewnętrzna, składająca się z ośmiu wulgarnych i subtelnych elementów materialnych wymienionych w Bhagavad-gicie (bhumir apo 'nalo vayuh itd.), działa i reaguje w różnych fazach.

Adi 07.124    "Najwyższa Osoba Boga jest bogaty pod każdym względem. Toteż dzięki Swym niepojętym energiom przemienił materialną manifestację kosmiczną.
Adi 07.125    "Używając przykładu kamienia filozoficznego, który dzięki swej energii przemienia żelazo w złoto, jednakże pozostaje takim samym, możemy zrozumieć, że chociaż Najwyższa Osoba Boga przemienia Swe niezliczone energie, Sam pozostaje niezmiennym.
Adi 07.126    "Chociaż kamień filozoficzny produkuje wiele rodzajów wartościowych klejnotów, niemniej jednak pozostaje takim samym. Nie zmienia swej oryginalnej formy.
Adi 07.127    "Jeśli tak niepojęta moc znajduje się w rzeczach materialnych, dlaczego nie mielibyśmy wierzyć w niepojętą moc Najwyższej Osoby Boga?

Adi 07.127  Znaczenie: Argument Śri Caitanyi Mahaprabhu opisany w tym wersecie może z łatwością zrozumieć nawet zwykły człowiek, jeśli po prostu pomyśli o działalności słońca, które od czasów niepamiętnych wysyła nieograniczone ilości światła i ciepła, a mimo to nawet w najmniejszym stopniu nie zmniejszyło swej mocy. Współczesna nauka wierzy, że to dzięki blaskowi słonecznemu utrzymywana jest cała manifestacja kosmiczna i rzeczywiście można zauważyć, jak działanie i oddziaływanie blasku słonecznego utrzymuje porządek we wszechświecie. Wzrost warzyw, a nawet ruch obrotowy planet ma miejsce dzięki blaskowi i ciepłu słonecznemu. Dlatego czasami współcześni naukowcy uważają słońce za pierwotną przyczynę stworzenia, nie wiedząc, że słońce jest jedynie medium, gdyż ono również zostało stworzone przez najwyższą energię Najwyższej Osoby Boga. Oprócz słońca i kamienia filozoficznego jest wiele innych materialnych przedmiotów, które przemieniają swą energię na różne sposoby, a mimo to pozostają takimi samymi. Zatem oryginalna przyczyna, Najwyższa Osoba Boga, nie musi zmieniać się dlatego, że zmianie czy transformacji ulegają Jego różne energie.

    Fałszywość wyjaśnienia Śripada Śankaracaryi dotyczącego vivarta-vady i parinama-vady wykryli Vaisnava acaryowie, szczególnie Jiva Gosvami, którego zdaniem Śankara w rzeczywistości nie zrozumiał Vedanta-sutry. Wyjaśniając jedną sutrę, anandamayo 'bhyasat, Śankara zinterpretował przedrostek mayat za pomocą takiej żonglerki słownej, że samo to wyjaśnienie dowodzi, iż miał bardzo niewielką wiedzę na temat Vedanta-sutry, lecz używając kodów filozofii Vedanty jedynie pragnął poprzeć swój impersonalizm. W rzeczywistości jednakże nie udało mu się to, ponieważ nie potrafił zaprezentować mocnych argumentów. W związku z tym Śrila Jiva Gosvami cytuje kod brahma-puccham pratistha, który podaje dowód wedyjski, że Brahman jest źródłem wszystkiego. Wyjaśniając ten werset Śripada Śankaracarya zinterpretował różne słowa sanskryckie w taki sposób, że dawał do zrozumienia - według Jivy Gosvamiego - iż Vyasadeva miał bardzo niewielką wiedzę o wyższej logice. Takie pozbawione skrupułów odstępstwo od prawdziwego znaczenia Vedanta-sutry stworzyło klasę ludzi, którzy poprzez żonglowanie słowami starają się wyciągnąć różnego rodzaju pośrednie znaczenia z literatury wedyjskiej, szczególnie z Bhagavad-gity. Jeden z nich nawet wyjaśniał, że słowo kuruksetra odnosi się do ciała. Takie interpretacje implikują jednakże, że ani Pan Krsna, ani Vyasadeva nie mieli właściwego wyczucia, jak używać słów czy etymologicznych znaczeń. Prowadzą one do założenia, że ponieważ Pan Krsna Sam nie mógł wyczuć znaczenia tego, co mówił, ani Vyasadeva nie znał znaczenia tego, o czym pisał, Pan Krsna pozostawił Swą książkę do wyjaśnienia Mayavadi. Takie interpretacje jednakże dowodzą, że ich autorzy mają niewiele filozoficznego rozsądku.

    Zamiast trwonić swój czas na błędne wyciąganie takich pośrednich znaczeń z Vedanta-sutry czy innej literatury wedyjskiej, należy przyjąć słowa tych książek takimi, jakie są. Dlatego prezentując Bhagavad-gitę Taką Jaką Jest nie zmieniliśmy znaczenia oryginalnych słów. Podobnie, jeśli studiuje się Vedanta-sutrę taką jaka jest, bez kapryśnych zmian, wówczas bez trudu można ją zrozumieć. Dlatego Śrila Vyasadeva wyjaśnia Vedanta-sutrę w Śrimad-Bhagavatam, poczynając od pierwszej sutry, janmady asya yatah:

 

janmady asya yato 'nvayad itarataś carthesv abhijnah sva-rat

 

"Medytuję o Nim [Panu Śri Krsnie], transcendentnej rzeczywistości, który jest pierwotną przyczyną wszystkich przyczyn, z którego powstają wszystkie zamanifestowane wszechświaty, w którym spoczywają i przez którego są niszczone. Medytuję o tym wiecznie promiennym Panu, który jest bezpośrednio i pośrednio świadomy wszelkich manifestacji, jednakże jest w pełni niezależny." Najwyższa Osoba Boga bardzo dobrze wie, jak robić wszystko doskonale. Jest On abhijnah, zawsze w pełni świadomy. Dlatego Pan mówi w Bhagavad-gicie (Bg. 7.26), że zna On wszystko, przeszłość, teraźniejszość i przyszłość, lecz nikt poza bhaktą nie zna Jego takim jaki jest. Zatem Absolutną Prawdę, Osobę Boga, przynajmniej częściowo rozumieją bhaktowie Pana, lecz filozofowie Mayavada którzy niepotrzebnie spekulują w celu zrozumienia Absolutnej Prawdy, jedynie trwonią swój czas.

Adi 07.128    "Wedyjska wibracja dźwiękowa omkara, zasadnicze słowo w literaturze wedyjskiej, jest podstawą wszystkich wibracji wedyjskich. Dlatego należy przyjąć omkarę jako dźwiękową reprezentację Najwyższej Osoby Boga i źródło manifestacji kosmicznej.

Adi 07.128  Znaczenie: W Bhagavad-gicie (8.13) w ten sposób opisane są chwały omkary:

 

om ity ekaksaram brahma    vyaharan mam anusmaran

yah prayati tyajan deham    sa yati paramam gatim

 

Werset ten stwierdza, że omkara, czyli pranava, jest bezpośrednią reprezentacją Najwyższej Osoby Boga. Więc jeśli w czasie śmierci ktoś po prostu pamięta omkarę, pamięta Najwyższą Osobę Boga i dlatego zostaje przeniesiony do świata duchowego. Omkara jest podstawową zasadą wszystkich mantr wedyjskich, gdyż jest ona reprezentacją Pana Krsny, zrozumienie którego jest ostatecznym celem Ved, jak oznajmia Bhagavad-gita (vedaiś ca sarvair aham eva vedyah). Filozofowie Mayavadi nie są w stanie zrozumieć tych prostych faktów wyjaśnionych w Bhagavad-gicie. Jednakże są bardzo dumni z tego, że są Vedantystami. Dlatego czasami odnosimy się do filozofów Vedanty jako nie mających zębów (danta oznacza "zęby", a ve oznacza "bez"). Stwierdzenia filozofii Śankary, które są zębami filozofa Mayavadi, są zawsze łamane mocnymi argumentami filozofów Vaisnava, takich jak wielcy acaryowie, szczególnie Ramanujacarya. Śripada Ramanujacarya i Madhvacarya łamią zęby filozofom Mayavadi, których wskutek tego możemy nazywać Vedantystami w sensie "bezzębnych".

    Transcendentalna wibracja omkara została wyjaśniona w Bhagavad-gicie, trzynastym wersecie Ósmego Rozdziału:

 

om ity ekaksaram brahma    vyaharan mam anusmaran

yah prayati tyajan deham    sa yati paramam gatim

 

"Jeśli ktoś umocni się w tej praktyce yogi i wibruje świętą sylabę om, najwyższy układ liter, a opuszczając swoje ciało myśli o Najwyższej Osobie Boga, wtedy z pewnością osiągnie planety duchowe." Jeśli ktoś w istocie rozumie, że omkara jest reprezentacją dźwiękową Najwyższej Osoby Boga, to bez względu na to, czy intonuje omkarę czy mantrę Hare Krsna, osiągnie ten sam rezultat.

    Transcendentalna wibracja omkara została wyjaśniona dalej w Bhagavad-gicie, w wersecie siedemnastym Rozdziału Dziewiątego:

 

pitaham asya jagato    mata dhata pitamahah

vedyam pavitram omkara    rk sama yajur eva ca

 

"Ja jestem ojcem tego wszechświata, matką, ostoją, żywicielem, przodkiem. Ja jestem przedmiotem wiedzy, tym, który oczyszcza i sylabą om. Ja także jestem Rg, Sama i Yajur-vedą. "

    Transcendentalny dźwięk om został również wyjaśniony w dwudziestym trzecim wersecie Siedemnastego Rozdziału Bhagavad-gity:

 

om-tat-sad iti nirdeśo    brahmanas tri-vidhah smrtah

brahmanas tena vedaś ca    yajnaś ca vihitah pura

 

"Od początku stworzenia trzy słowa - om tat sat - były używane na wskazanie Najwyższej Absolutnej Prawdy. Bramini wymawiali te trzy reprezentacyjne symbole podczas intonowania hymnów wedyjskich i spełniania ofiar dla zadowolenia Najwyższego."

    Cała literatura wedyjska szczególnie wspomina o chwałach omkary. W swym traktacie Bhagavat-sandarbhie Śrila Jiva Gosvami mówi, że w literaturze wedyjskiej omkara uważana jest za wibrację dźwiękową świętego imienia Najwyższej Osoby Boga. Jedynie ta wibracja transcendentalnego dźwięku może wyzwolić uwarunkowaną duszę z sideł mayi. Czasami omkara jest również nazywana wyzwolicielem (tara). Śrimad-Bhagavatam rozpoczyna się od wibracji omkara: om namo bhagavate vasudevaya. Dlatego wielki komentator Śridhara Svami opisał omkarę jako tarankura, nasienie wyzwolenia z tego materialnego świata. Ponieważ Najwyższy Bóg jest absolutny, Jego święte imię i Jego wibracja dźwiękowa omkara są tak dobre jak On Sam. Caitanya Mahaprabhu mówi, że święte imię, czyli omkara, transcendentalna reprezentacja Najwyższej Osoby Boga, posiada wszelkie moce Osoby Boga.

 

namnam akari bahudha nija-sarva-śaktis

tatrarpita niyamitah smarane na kalah

 

W świętej wibracji imienia Pana zawarte są wszelkie moce. Nie ma wątpliwości co do tego, że święte imię Pana, czyli omkara jest Samym Najwyższą Osobą Boga. Innymi słowy, kto intonuje omkarę i święte imię Pana, Hare Krsna, bezpośrednio spotyka Najwyższego Pana w Jego dźwiękowej formie. W Narada-pancaratrze jest wyraźnie powiedziane, że Najwyższa Osoba Boga Narayana osobiście pojawia się przed intonującym astaksarę, czyli ośmiosylabową mantrę, om namo narayanaya. Podobne stwierdzenie w Mandukya Upanisadzie oznajmia, że cokolwiek widzimy w świecie duchowym, wszystko jest ekspansją duchowej mocy omkara.

    Opierając się na wszystkich Upanisadach Śrila Jiva Gosvami mówi, że omkara jest Najwyższą Absolutną Prawdą i za taką przyjmowana jest przez wszystkich acaryów i autorytety. Omkara jest bez początku, jest niezmienna, najwyższa, nie ulega degradacji ani zewnętrznym zanieczyszczeniom. Omkara jest początkiem, środkiem i końcem wszystkiego i każda żywa istota, która w ten sposób rozumie omkarę, osiąga doskonałość duchowej tożsamości w omkarze. Omkara, będąc usytuowaną w każdym sercu, jest iśvarą, Najwyższą Osobą Boga, jak potwierdza to Bhagavad-gita (iśvarah sarva-bhutanam hrd-deśe 'rjuna tisthati). Omkara jest tak dobra jak Visnu, ponieważ jest tak wszechprzenikająca jak Visnu. Kto wie, że omkara jest tożsama z Panem Visnu, nie musi dłużej nad niczym rozpaczać ani za niczym tęsknić. Kto intonuje omkarę, nie jest już dłużej śudrą, lecz wznosi się na pozycję bramina. Po prostu intonując omkarę można zrozumieć, że całe stworzenie jest jedną całością, czyli ekspansji energii Najwyższego Pana. Idam hi viśvam bhagavan ivetaro, yato jagat-sthana-nirodha-sambhavah: "Najwyższy Pan, Osoba Boga, Sam we własnej osobie jest tym kosmosem, a mimo to jest On z dala od niego. Tylko z Niego wyemanowała ta kosmiczna manifestacja, w Nim spoczywa i w Niego wejdzie po unicestwieniu." (Bhag. 1.5.20) Chociaż osoba, która tego nie rozumie, dochodzi do przeciwnego wniosku, Śrimad-Bhagavatam oznajmia, że cała manifestacja kosmiczna jest jedynie ekspansją energii Najwyższego Pana. Zrealizować to można po prostu dzięki intonowaniu świętego imienia Pana, omkara.

    Nie należy jednakże niemądrze wnioskować z tego, że ponieważ Najwyższa Osoba Boga jest wszechpotężny, my wytworzyliśmy kombinację liter - a, u i m - mających Go reprezentować. W rzeczywistości transcendentalny dźwięk omkara, chociaż jest kombinacją trzech liter a, u i m, ma transcendentalną moc i ten, kto intonuje omkarę, wkrótce osiągnie realizację, że omkara nie jest różna od Pana Visnu. Krsna oznajmia, pranavah sarva-vedesu: "Ja jestem sylabą om w mantrach wedyjskich."(Bg. 7.8) Należy więc wnioskować z tego, że pomiędzy wieloma inkarnacjami Najwyższej Osoby Boga, omkara jest inkarnacją dźwiękową. Tezę tę przyjmują wszystkie Vedy. Należy zawsze pamiętać, że święte imię Pana i Pan są zawsze tożsami (abhinnatvan nama-naminoh). Ponieważ omkara jest podstawową zasadą wszelkiej wiedzy wedyjskiej, wymawiana jest przed intonowaniem wszystkich hymnów wedyjskich. Bez omkary żadna mantra wedyjska nie jest uwieńczona sukcesem. Dlatego Gosvami oznajmiają, że pranava (omkara) jest kompletną reprezentacją Najwyższej Osoby Boga i zanalizowali omkarę w ten sposób, odpowiednio do wchodzących w jej skład liter alfabetu:

 

a-karenocyate krsnah    sarva-lokaika-nayakah

u-karenocyate radha    ma-karo jiva-vacakah

 

Omkara jest kombinacją trzech liter: a, u i m. A-karenocyate krsnah: litera a (a-kara) odnosi się do Krsny, który jest sarva-lokaika-nayakah, mistrzem wszystkich żywych istot i planet, materialnych i duchowych. Nayaka oznacza "przywódca". Jest On najwyższym przywódcą (nityo nityanam cetanaś cetananam). litera u (u-kara) odnosi się do Śrimati Radharani, mocy przyjemności Krsny, a m (makara) wskazuje na żywe istoty (jivy). Tak więc om jest kompletnym związkiem Krsny, Jego mocy i Jego wiecznych sług. Innymi słowy, omkara reprezentuje Krsnę, Jego imię, sławę, rozrywki, otoczenie, ekspansje, bhaktów, moce i wszystko inne, co Go dotyczy. Sarva-viśva-dhama: omkara jest miejscem spoczynku wszystkiego, tak jak miejscem spoczynku wszystkiego jest Krsna (brahmano hi pratisthaham ).

    Filozofowie Mayavadi uważają wiele mantr wedyjskich za maha-vakya, czyli zasadnicze mantry wedyjskie, takie jak tattvamasi (Chandogya Upanisad, 6.8.7), idam sarvam yad ayam atma i brahmedam sarvam (Brhad-aranyaka Upanisad, 2.5.1), atmaivedam sarvam (Chandogya Upanisad, 7.25.2) i neha nanasti kincana (Katha Upanisad, 2.1.11). Jest to wielkim błędem. Jedynie omkara jest maha-vakya. A wszystkie inne mantry, które Mayavadi przyjmują za maha-vakya, są jedynie mantrami podrzędnymi. Nie można przyjąć ich za maha-vakya, czyli maha-mantrę. Mantra tattvamasi daje jedynie częściowe zrozumienie Ved, w przeciwieństwie do omkary, która reprezentuje pełne zrozumienie Ved. Zatem omkara (pranava) jest transcendentalnym dźwiękiem, który obejmuje całą wiedzę wedyjską.

    Poza omkarą, żadne ze słów wypowiadanych przez zwolenników Śankaracaryi nie może być uważane za maha-vakya. Są one jedynie rzuconymi mimochodem uwagami. Śankaracarya jednakże nigdy nie podkreślał intonowania maha-vakya omkary; za maha-vakya przyjął jedynie tattvamasi. Wyobrażając sobie, że żywa istota jest Bogiem, błędnie zinterpretował wszystkie mantry Vedanta-sutry, mając na celu dowiedzenie, że żywe istoty i Najwyższa Prawda Absolutna nie mają oddzielnej egzystencji. Jest to podobne do próby polityka usiłującego dowieść łagodności na podstawie Bhagavad-gity. Krsna stosuje przemoc wobec demonów i próba dowiedzenia, że Krsna nie jest gwałtowny, jest ostatecznie zaprzeczeniem Krsny. Tak jak absurdem są takie wyjaśnienia Bhagavad-gity, takimiż są też wyjaśnienia Śankaracaryi do Vedanta-sutry i nie przyjmie ich żaden zdrowy umysłowo i rozsądny człowiek. W obecnych czasach jednakże Vedanta-sutra jest nie tylko błędnie reprezentowana przez tak zwanych Vedantystów, lecz również przez inne pozbawione skrupułów osoby, które są tak zdegradowane, że nawet polecają sannyasinom, aby jedli mięso, ryby i jaja. W ten sposób tzw. zwolennicy Śankary, impersonalistyczni Mayavadi, degradują się coraz bardziej. Jak tacy zdegradowani ludzie mogą wyjaśniać Vedanta-sutrę, która jest esencją całej literatury wedyjskiej?

    Pan Śri Caitanya Mahaprabhu oznajmił, mayavadi-bhasya śunile haya sarva-naśa: kto słucha komentarzy do Vedanta-sutry pochodzących ze szkoły Mayavada, jest całkowicie zgubiony. Jak wyjaśnia Bhagavad-gita, vedaiś ca sarvair aham eva vedyah: celem całej literatury wedyjskiej jest zrozumienie Krsny (Bg. 15.15). Jednakże filozofia Mayavada odciąga każdego od Krsny. Istnieje zatem wielka potrzeba, aby ruch świadomości Krsny na całym świecie ocalił świat od degradacji. Każdy inteligentny i rozsądny człowiek musi porzucić filozoficzne wyjaśnienia Mayavadi i przyjąć wyjaśnienie Vaisnava acaryów. Należy czytać Bhagavad-gitę Taką Jaką Jest, aby zrozumieć prawdziwy cel Ved.

Adi 07.129    "Celem Najwyższej Osoby Boga było zaprezentowanie pranavy (omkary) jako rezerwuaru wszelkiej wiedzy wedyjskiej. Słowa tat tvam asi są jedynie częściowym wyjaśnieniem wiedzy wedyjskiej.

Adi 07.129  Znaczenie: Tat tvam asi oznacza "posiadasz tę samą tożsamość duchową".

Adi 07.130    "Maha-vakyą [maha-mantrą] w Vedach jest pranava [omkara]. Zwolennicy Śankaracaryi skrywają to, nieautorytatywnie kładąc nacisk na mantrę tat tvam asi.

Adi 07.130  Znaczenie: Filozofowie Mayavadi kładą nacisk na stwierdzenia tat tvam asi, so 'ham itd., lecz nie podkreślają prawdziwej maha-mantry pranavy (omkary). Ponieważ błędnie reprezentują wiedzę wedyjską, są największymi bluźniercami u lotosowych stóp Pana. Caitanya Mahaprabhu mówi wyraźnie, mayavadi krsne aparadhi: filozofowie Mayavadi są największymi bluźniercami Pana Krsny. Pan Krsna oznajmia:

 

tan aham dvisatah kruran    samsaresu naradhaman

ksipamy ajasram aśubhan    asurisv eva yonisu

 

"Takie zazdrosne i szkodliwe, najniższe spośród rodzaju ludzkiego osoby, ciskane są przeze Mnie w ocean egzystencji materialnej, pomiędzy różne demoniczne gatunki życia." (Bg. 16.19) Ponieważ filozofowie Mayavadi są zazdrośni o Krsnę, po śmierci oczekuje ich życie w gatunkach demonicznych. Kiedy Krsna mówi w Bhagavad-gicie (9.34), man-mana bhava mad-bhakto mad yaji mam namaskuru ("Zawsze myśl o Mnie, ofiarowuj Mi pokłony i wielbij Mnie"), jeden demoniczny uczony mówi, że to nie Krsnie powinniśmy się podporządkować. Uczony ten cierpi już w tym życiu i będzie musiał cierpieć ponownie w następnym, jeśli w tym życiu nie odbierze przeznaczonej mu dozy cierpienia. Należy być bardzo ostrożnym, by nie być zazdrosnym o Najwyższą Osobę Boga. Dlatego w następnym wersecie Śri Caitanya Mahaprabhu wyraźnie przedstawia cel Ved.

Adi 07.131    "Cała literatura wedyjska i wszystkie sutry wedyjskie mają na celu zrozumienie Pana Krsny, lecz zwolennicy Śankaracaryi zakryli prawdziwe znaczenie Ved pośrednimi wyjaśnieniami.

Adi 07.131  Znaczenie: Powiedziane jest:

 

vede ramayane caiva purane bharate tatha

adav ante ca madhye ca harih sarvatra giyate

 

Cała literatura wedyjska, łącznie z Ramayaną, Puranami i Mahabharatą, od samego początku (adau) aż do końca (ante ca), jak również w środku (madhye ca), objaśnia jedynie Hari, Najwyższą Osobę Boga.

Adi 07.132    "Bezsporna literatura wedyjska jest najwyższym dowodem ze wszystkich, lecz jeśli literatura ta jest interpretowana, jej oczywista natura ulega zatraceniu.

Adi 07.132  Znaczenie: Na poparcie naszych stwierdzeń cytujemy dowody wedyjskie, lecz jeśli będziemy interpretować je zgodnie z naszym własnym sądem, to autorytet literatury wedyjskiej okaże się niedoskonały czy bezużyteczny. Innymi słowy, poprzez interpretowanie wersji wedyjskiej zmniejszamy wartość dowodu wedyjskiego. Kiedy ktoś cytuje z literatury wedyjskiej, to rozumie się, że jego cytaty są autorytatywne. Jak można sprowadzać autorytet pod swą kontrolę? Jest to przypadek principiis obsta.

Adi 07.133    "Aby dowieść swej filozofii, szkoła Mayavada porzuca prawdziwe, łatwe do zrozumienia znaczenie literatury wedyjskiej i wprowadza znaczenie pośrednie, oparte na wyobraźni."

Adi 07.133  Znaczenie: Na nieszczęście interpretacja Śankaritów rozprzestrzeniła się prawie na całym świecie. Dlatego istnieje wielka potrzeba, aby przedstawić oryginalne, łatwo zrozumiałe, naturalne znaczenie literatury wedyjskiej. Dlatego zaczęliśmy prezentować Bhagavad-gitę Taką Jaką Jest i proponujemy, aby całą literaturę wedyjską prezentować zgodnie z bezpośrednim znaczeniem jej słów.

Adi 07.134    Kiedy Śri Caitanya Mahaprabhu w ten sposób ukazał defekty wyjaśnień Śankaracaryi w każdej sutrze, wszyscy zgromadzeni sannyasini Mayavadi przepełnili się zdumieniem.
Adi 07.135    Wszyscy sannyasini Mayavadi powiedzieli: "Wasza Świątobliwość, chcemy Cię łaskawie powiadomić, iż nie mamy nic przeciwko temu, iż zbiłeś dowody tych znaczeń, gdyż zaprezentowałeś jasne zrozumienie sutr.
Adi 07.136    "Wiemy, że źródłem całej tej żonglerki słownej jest wyobraźnia Śankaracaryi, a my należąc do jego sekty przyjmujemy ją, chociaż nas nie zadowala.
Adi 07.137    Sannyasini Mayavadi kontynuowali: "Teraz pragniemy przekonać się, jak Ty opisujesz sutry zgodnie z ich bezpośrednim znaczeniem." Usłyszawszy to, Pan Caitanya Mahaprabhu zaczął wyjaśniać Vedanta-sutrę w sposób bezpośredni.
Adi 07.138    "Brahman, który jest większy od największego, jest Najwyższą Osobą Boga. Jest On pełen sześciu bogactw i dlatego jest On źródłem ostatecznej prawdy i absolutnej wiedzy.

Adi 07.138  Znaczenie: Śrimad-Bhagavatam mówi, że Prawda Absolutna poznawana jest w trzech fazach realizacji: bezosobowego Brahmana, zlokalizowanej Paramatmy i ostatecznie Najwyższej Osoby Boga. Bezosobowy Brahman i zlokalizowana Paramatma są ekspansjami mocy Najwyższej Osoby Boga, który jest kompletny w sześciu bogactwach, mianowicie zamożności, sławie, sile, pięknie, wiedzy i wyrzeczeniu. Ponieważ Osoba Boga posiada tych sześć bogactw, jest On ostateczną prawdą w absolutnej wiedzy.

Adi 07.139    "W Swej oryginalnej formie Najwyższa Osoba Boga jest pełen transcendentalnych bogactw, które są wolne od zanieczyszczenia tego materialnego świata. Należy wiedzieć, że w całej literaturze wedyjskiej Najwyższa Osoba Boga jest ostatecznym celem.
Adi 07.140    "Kiedy mówimy o Najwyższym jako bezosobowym, zaprzeczamy Jego duchowym mocom. Mówiąc logicznie, jeśli przyjmujecie połowę prawdy, nie możecie zrozumieć całości.

Adi 07.140  Znaczenie: Upanisady mówią:

 

om purnam adah purnam idam    purnat purnam udacyate

purnasya purnam adaya    purnam evavaśisyate

 

Werset ten, który występuje w Iśopanisadzie, Brhad-aranyaka Upanisadzie i wielu innych Upanisadach, wskazuje na to, że Najwyższa Osoba Boga jest pełen w sześciu bogactwach. Jego pozycja jest wyjątkowa, gdyż posiada On wszelkie bogactwa, wszelką siłę, wpływ, piękno, wiedzę i wyrzeczenie. Brahman oznacza największy, lecz Najwyższa Osoba Boga jest większy od największego, tak jak glob słoneczny jest większy od blasku słonecznego, który przenika cały wszechświat. Chociaż blask słoneczny rozprzestrzeniający się w całym wszechświecie zdaje się być bardzo wielki dla osoby nie posiadającej zbyt wiele wiedzy, to samo słońce jest większe od blasku słonecznego, a większy od słońca jest Bóg słońca. Podobnie, bezosobowy Brahman nie jest największy, chociaż wydaje się takim być. Bezosobowy Brahman jest jedynie blaskiem cielesnym Najwyższej Osoby Boga, lecz transcendentalna forma Pana jest większa zarówno od bezosobowego Brahmana, jak i zlokalizowanej Paramatmy. Więc kiedykolwiek w literaturze wedyjskiej występuje słowo Brahman, przyjmuje się, że odnosi się ono do Najwyższej Osoby Boga.

    W Bhagavad-gicie Pan również nazywany jest Parabrahmanem. Mayavadi i inni czasami mają błędne zrozumienie Brahmana, ponieważ Brahmanem jest również każda żywa istota. Dlatego Krsna nazywany jest Parabrahmanem (Najwyższym Brahmanem). Gdy kiedykolwiek w literaturze wedyjskiej używane są słowa Brahman czy Parabrahman, to jest rzeczą zrozumiałą, że odnoszą się one do Najwyższej Osoby Boga, Krsny. Takie jest ich prawdziwe znaczenie. Ponieważ cała literatura wedyjska omawia Brahmana, więc Krsna jest ostatecznym celem zrozumienia wedyjskiego. Bezosobowe brahmajyoti zasadza się na osobowej formie Pana. Więc chociaż bezosobowy blask, brahmajyoti, jest pierwszą realizacją, to - jak wzmiankuje o tym Iśopanisad - należy przeniknąć w niego, aby odnaleźć Najwyższą Osobę, a wówczas nasza wiedza będzie doskonała. Potwierdza to również Bhagavad-gita (7.19). Bahunam janmanam ante jnanavan mam prapadyate: poszukiwania Absolutnej Prawdy poprzez wiedzę spekulatywną są kompletne wówczas, kiedy ktoś osiąga zrozumienie Krsny i podporządkowuje się Jemu. To właśnie jest prawdziwą istotą doskonałej wiedzy.

    Częściowa realizacja Absolutnej Prawdy w postaci bezosobowego Brahmana jest zaprzeczeniem kompletnych bogactw Pana. Jest to niebezpieczne rozumienie Absolutnej Prawdy. Dopóki nie przyjmiemy wszystkich aspektów Absolutnej Prawdy - mianowicie bezosobowego Brahmana, zlokalizowanej Paramatmy i ostatecznie Najwyższej Osoby Boga - nasza wiedza będzie niedoskonała. W swej Vedartha-sangraha Śripada Ramanujacarya mówi:

 

jnanena dharmena svarupam api nirupitam,

na tu jnana-matram brahmeti katham idam

avagamyate iti cet?

 

W ten sposób daje on do zrozumienia, że prawdziwą absolutną tożsamość należy rozumieć w kategoriach zarówno Jego wiedzy, jak i cech. Samo zrozumienie, że Absolutna Prawda jest pełna wiedzy, nie jest wystarczające. W literaturze wedyjskiej spotykamy stwierdzenie: yah sarva-jnah sarva-vit, które oznacza, że Absolutna Prawda zna wszystko doskonale. Lecz z opisu wedyjskiego: parasya śaktir vividhaiva śruyate, również dowiadujemy się, że nie tylko wie On o wszystkim, lecz również działa odpowiednio używając Swych różnych energii. Tak więc samo zrozumienie, że Brahman, Najwyższy, jest świadomy, nie jest wystarczające. Należy wiedzieć, jak świadomie działa On poprzez różne energie. Filozofia Mayavada jedynie informuje nas o świadomości Absolutnej Prawdy, lecz nie daje nam informacji o tym, jak działa On za pomocą tej świadomości. Na tym polega ułomność tej filozofii.

Adi 07.141    "Do Najwyższej Osoby Boga można zbliżyć się jedynie dzięki służbie oddania, rozpoczynającej się od słuchania. Jest to jedyny sposób zbliżenia się do Mego.

Adi 07.141  Znaczenie: Filozofów Mayavadi zadowala samo zrozumienie, że Brahman jest ogólną sumą wiedzy, lecz filozofowie Vaisnava nie tylko posiadają szczegółową wiedzę o Najwyższej Osobie Boga, lecz również wiedzą, jak bezpośrednio się do Niego zbliżyć. Metoda tego została opisana przez Śri Caitanyę Mahaprabhu jako dziewięć rodzajów służby oddania rozpoczynających się od słuchania.

 

śravanam kirtanam visnoh smaranam pada-sevanam

arcanam vandanam dasyam sakhyam atma-nivedanam

(Bhag. 7.5.23)

 

Do Najwyższej Osoby Boga można zbliżyć się bezpośrednio, po prostu wypełniając dziewięć rodzajów służby oddania, spośród których najważniejszym jest słuchanie o Panu (śravanadi). Ten proces słuchania bardzo podkreślał i pomyślnie wypowiadał się o nim Śri Caitanya Mahaprabhu. Zgodnie z Jego metodą, jeśli ludzie po prostu otrzymają szansę słuchania o Krsnie, z pewnością stopniowo rozwiną swą uśpioną świadomość miłości do Boga. Śravanadi-śuddha-citte karaye udaya (Cc. Madhya 22.107). Każdy ma w sobie uśpioną miłość do Boga i miłość ta z pewnością rozwija się, jeśli otrzyma się szansę słuchania o Panu. Nasz ruch świadomości Krsny działa na tej zasadzie. Po prostu dajemy ludziom szansę słuchania o Najwyższej Osobie Boga i dajemy im prasada do jedzenia, a prawdziwy rezultat tego jest taki, że na całym świecie ludzie reagują na ten proces i stają się czystymi bhaktami Pana Krsny. Otwieramy setki ośrodków na całym świecie, aby dać ogółowi ludzi szansę słuchania o Krsnie i jedzenia Krsna prasada. Te dwa procesy może przyjąć każdy, nawet dziecko. Nie ma znaczenia, czy ktoś jest ubogi czy bogaty, wykształcony czy głupi, czarny czy biały, czy jest starcem czy nadal dzieckiem - każdy, kto po prostu słucha o Najwyższej Osobie Boga i przyjmuje prasada, z pewnością wznosi się na transcendentalną pozycję służby oddania.

Adi 07.142    "Praktykując tę uregulowaną służbę pod kierunkiem mistrza duchowego, z pewnością można rozbudzić swą uśpioną miłość do Boga. Proces ten nazywany jest abhidheya.

Adi 07.142  Znaczenie: Poprzez praktykę służby oddania, rozpoczynającej się od słuchania i intonowania, zostaje oczyszczone nieczyste serce uwarunkowanej duszy i w ten sposób może ona zrozumieć swój wieczny związek z Najwyższą Osobą Boga. Ten wieczny związek opisał Śri Caitanya Mahaprabhu. Jivera 'svarupa' haya krsnera nitya-dasa: żywa istota jest wiecznym sługą Najwyższej Osoby Boga. Kiedy ktoś jest przekonany o tym związku, który nazywany jest sambandha, wówczas postępuje odpowiednio. To nazywane jest abhidheya. Następnym etapem jest prayojana-siddhi, czyli spełnienie ostatecznego celu życia. Jeśli ktoś może zrozumieć swój związek z Najwyższą Osobą Boga i działać odpowiednio, automatycznie spełniona zostaje misja jego życia. Filozofowie Mayavadi nie osiągają nawet pierwszego etapu w samorealizacji, ponieważ nie mają koncepcji Boga osobowego. On jest mistrzem wszystkich i On jest jedyną osobą, która może przyjmować służbę wszystkich żywych istot, lecz ponieważ tej wiedzy brakuje w filozofii Mayavada, Mayavadi nie są nawet świadomi swego związku z Bogiem. Błędnie sądzą, że każdy jest Bogiem, lub że każdy jest równy Bogu. Skoro nie mają nawet wyraźnego zrozumienia prawdziwej pozycji żywej istoty, to jak mogą czynić dalszy postęp? Chociaż są dumni, że są wyzwoleni, to z powodu zlekceważenia lotosowych stóp Pana wkrótce ponownie upadają do działalności materialnej. To nazywane jest patanty adhah.

 

aruhya krcchrena param padam tatah

patanty adho 'nadrta-yusmad-anghrayah

(Bhag. 10.2.32)

 

Jest to stwierdzenie Prahlady Maharajy mówiące o tym, że osoby uważające się za wyzwolone, lecz nie pełniące służby oddania, nie znające swego związku z Panem, z pewnością są zwiedzione. Należy znać swój związek z Panem i działać odpowiednio. Wówczas będzie możliwe spełnienie misji własnego życia.

Adi 07.143    "Jeśli ktoś rozwija swą miłość do Boga i przywiązuje się do lotosowych stóp Krsny, stopniowo traci przywiązanie do wszystkiego innego.

Adi 07.143  Znaczenie: Jest to sprawdzian postępu w służbie oddania. Bhaktir parasyanubhavo viraktir anyatra syat: w bhakti jedynym przywiązaniem bhakty jest Krsna. Bhakta nie pragnie dłużej utrzymywać przywiązań do wielu innych rzeczy. Chociaż filozofowie Mayavadi mają być rzekomo tak bardzo zaawansowani na ścieżce wyzwolenia, widzimy, że po pewnym czasie schodzą do działalności politycznej i filantropijnej. Wielu wielkich sannyasinów, którzy byli rzekomo wyzwoleni i bardzo zaawansowani, zstąpiło ponownie do czynności materialistycznych, chociaż porzucili ten świat jako mithya (fałszywy). Kiedy jednakże bhakta rozwija się w służbie oddania, nie jest dłużej przywiązany do takiej działalności filantropijnej. Jest jedynie zainspirowany, by służyć Panu i takiej służbie poświęca całe swoje życie. Taka jest różnica pomiędzy filozofami Vaisnava a Mayavada. Toteż służba oddania jest praktyczna, podczas gdy filozofia Mayavada jest jedynie spekulacją umysłową.

Adi 07.144    "Miłość do Boga jest tak wzniosła, że uważana jest za piąty cel ludzkiego życia. Poprzez rozbudzenie swej miłości do Boga można osiągnąć platformę miłości małżeńskiej i rozkoszować się nią nawet w obecnym życiu.

Adi 07.144  Znaczenie: Za najwyższy cel doskonałości filozofowie Mayavadi uważają wyzwolenie (mukti), które jest czwartą platformą doskonałości. Na ogół ludzie świadomi są czterech zasadniczych celów życia - religijności (dharma), rozwoju ekonomicznego (artha), zadowalania zmysłów (kama) i ostatecznie wyzwolenia (moksa) - lecz służba oddania usytuowana jest na platformie ponad wyzwoleniem. Innymi słowy, kiedy ktoś jest rzeczywiście wyzwolony (mukta), może zrozumieć znaczenie miłości do Boga (krsna prema). Nauczając Rupę Gosvamiego Śri Caitanya oznajmił, kotimukta-madhye 'durlabha' eka krsna-bhakta: "Spośród milionów wyzwolonych osób, jeden może staje się bhaktą Pana Krsny."

    Najbardziej zaawansowany filozof Mayavadi może wznieść się do platformy wyzwolenia, lecz Krsna-bhakti, służba oddania dla Krsny, jest transcendentalna do takiego wyzwolenia. Śrila Vyasadeva wyjaśnia ten fakt w Śrimad-Bhagavatam (Bhag. 1.1.2):

 

dharmah projjhita-kaitavo 'tra paramo nirmatsaranam satam

vedyam vastavam atra vastu śivadam tapa-trayonmulanam

 

"Całkowicie odrzucając wszystkie materialnie motywowane akty religijne, ta Bhagavata Purana propaguje najwyższą prawdę, którą zrozumieć mogą jedynie osoby o czystych sercach. Tą najwyższą prawdą jest rzeczywistość odróżniona, dla dobra ogółu, od złudzenia. Prawda ta kładzie kres trojakim niedolom materialnej egzystencji." Śrimad-Bhagavatam, wyjaśnienie Vedanta-sutry, przeznaczone jest dla paramo nirmatsaranam, osób całkowicie wolnych od zazdrości. Filozofowie Mayavadi są zazdrośni o istnienie Osoby Boga. Więc Vedanta-sutra w rzeczywistości nie jest przeznaczona dla nich. Niepotrzebnie wtykają swe nosy w Vedanta-sutrę, lecz nie mają zdolności zrozumienia jej, ponieważ autor Vedanta-sutry pisze w swym komentarzu, Śrimad-Bhagavatam, że jest ona przeznaczona dla osób czystego serca (paramo nirmatsaranam). Jeśli ktoś jest zazdrosny o Krsnę, jak może zrozumieć Vedanta-sutrę czy Śrimad-Bhagavatam? Głównym zajęciem Mayavadi jest znieważanie Najwyższej Osoby Boga Krsny. Na przykład, chociaż w Bhagavad-gicie Krsna żąda, byśmy się Mu podporządkowali, największy uczony i tzw. filozof Indii zaprotestował i powiedział, że to "nie Krsnie" powinniśmy się podporządkować. Zatem jest on zazdrosny. Ponieważ Mayavadi różnego kalibru są zazdrośni o Krsnę, nie mają szans na zrozumienie znaczenia Vedanta-sutry. Nawet gdyby byli na platformie wyzwolenia, tak jak fałszywie twierdzą, tutaj Krsnadasa Kaviraja Gosvami powtarza oznajmienie Śri Caitanyi Mahaprabhu, że miłość do Krsny jest ponad etapem wyzwolenia.

Adi 07.145    "Najwyższy Pan, który jest większy od największego, jest uległy nawet bardzo nieznacznemu bhakcie, ze względu na jego służbę oddania. To dzięki pięknej i wzniosłej naturze służby oddania nieskończony Pan staje się uległy nieskończenie małej żywej istocie, która pełni tę służbę. Wymieniając czynności oddania z Panem, bhakta w rzeczywistości rozkoszuje się transcendentalnym smakiem służby oddania.

Adi 07.145  Znaczenie: Stanie się jednym z Najwyższą Osobą Boga nie jest rzeczą bardzo ważną dla bhakty. Muktih svayam mukulitanjali sevate 'sman (Krsna-karnamrta 107). Mówiąc na podstawie swego rzeczywistego doświadczenia, Śrila Bilvamangala Thakura twierdzi, że jeśli ktoś rozwija miłość do Boga, mukti (wyzwolenie) staje się dla niego rzeczą podrzędną i nieważną. Mukti stoi przed bhaktą i gotowa jest mu służyć na różne sposoby. Standard mukti filozofów Mayavadi ma niewielkie znaczenie dla bhakty, gdyż dzięki służbie oddania ulega mu nawet Najwyższa Osoba Boga. Przykładem tego jest sytuacja, kiedy Najwyższy Pan Krsna został woźnicą Arjuny i Arjuna poprosił Go, by ustawił jego powóz pomiędzy dwoma armiami (senayor ubhayor madhye ratham sthapaya me 'cyuta), Krsna spełnił jego polecenie. Związek pomiędzy Najwyższym Panem i bhaktą jest taki, że chociaż Pan jest większy od największego, gotów jest spełnić służbę dla nieznacznego bhakty, dzięki jego szczerej i czystej służbie oddania.

Adi 07.146    "Związek z Najwyższą Osobą Boga, czynności odpowiadające temu związkowi i ostateczny cel życia [rozwinięcie miłości do Boga] - te trzy tematy objaśnione są w każdym kodzie Vedanta-sutry, gdyż one stanowią szczytowy punkt całej filozofii Vedanty."

Adi 07.146  Znaczenie: W Śrimad-Bhagavatam (5.5.5) powiedziane jest:

 

parabhavas tavad abodha-jato

yavan na jijnasata atma-tattvam

 

Dopóki ludzka istota nie zna celu życia - którego zrozumienie jest możliwe, gdy jest się ciekawym Brahmana - dopóty ponosi porażkę we wszelkich swoich działaniach. Vedanta-sutrę rozpoczyna takie właśnie dociekanie: athato brahma-jijnasa. Istota ludzka powinna dociekać tego, kim jest, czym jest wszechświat, czym jest Bóg i czym jest związek pomiędzy nią i Bogiem, a materialnym światem. Pytań takich nie mogą zadawać koty i psy, lecz muszą one powstać w sercu prawdziwej ludzkiej istoty. Wiedza o tych czterech punktach - mianowicie sobie samym, wszechświecie, Bogu i ich wiecznym związku - jest zwana sambandha-jnana, czyli wiedzą o swym związku. Kiedy zostanie ustanowiony nasz związek z Najwyższym Panem, następnym etapem jest działania w tym związku. To nazywa się abhidheya, czyli działaniem w związku z Panem. Kiedy po wypełnieniu takich przypisanych obowiązków ktoś osiąga najwyższy cel życia, miłość do Boga, osiąga prayojana-siddhi, czyli spełnienie swej ludzkiej misji. Tematy te zostały bardzo starannie wytłumaczone w Brahma-sutrze, czyli Vedanta-sutrze. Więc kto nie rozumie Vedanta-sutry zgodnie z tymi zasadami, jedynie trwoni swój czas. Taka jest wersja Śrimad-Bhagavatam ( 1.2.8):

 

dharmah svanusthitah pumsam    visvaksena-kathasu yah

notpadayed yadi ratim    śrama eva hi kevalam

 

Ktoś może być wielkim uczonym i wspaniale spełniać swój przypisany obowiązek, ale jeśli ostatecznie nie zacznie dociekać o Najwyższej Osobie Boga i jest obojętny wobec śravanam kirtanam (słuchania i intonowania), wszystko, czego dokonał, było jedynie stratą czasu. Filozofowie Mayavadi, którzy nie rozumieją związku pomiędzy nimi samymi, manifestacją kosmiczną i Najwyższą Osobą Boga, jedynie trwonią swój czas, a ich spekulacje filozoficzne nie mają żadnej wartości.

Adi 07.147    Po wysłuchaniu wyjaśnienia Caitanyi Mahaprabhu opartego na sambandzie, abhidheyi i prayojanie, wszyscy sannyasini Mayavadi przemówili bardzo pokornie.

Adi 07.147  Znaczenie: Każdy, kto prawdziwie pragnie zrozumieć filozofię Vedanty, musi oczywiście przyjąć wyjaśnienie Pana Caitanyi Mahaprabhu i Vaisnava acaryów, którzy również komentowali Vedanta-sutrę zgodnie z zasadami bhakti-yogi. Po wysłuchaniu wyjaśnienia Śri Caitanyi Mahaprabhu do Vedanta-sutry, wszyscy sannyasini, na czele z Prakaśanandą Sarasvati, bardzo spokornieli i stali się posłuszni Panu, przemawiając do Niego w ten sposób.

Adi 07.148    "Drogi panie, jesteś uosobieniem wiedzy wedyjskiej i jesteś bezpośrednio Samym Narayanem. Łaskawie wybacz nam obrazy, które poprzednio popełniliśmy krytykując Cię."

Adi 07.148  Znaczenie: Kompletna ścieżka bhakti-yogi zasadza się na procesie stawania się pokornym i uległym. Dzięki łasce Pana Caitanyi Mahaprabhu, po wysłuchaniu Jego wyjaśnienia do Vedanta-sutry wszyscy sannyasini Mayavadi byli bardzo pokorni i łagodni i poprosili o wybaczenie obraz, które popełnili krytykując Pana za to, że jedynie tańczy i intonuje, nie zajmując się studiami nad Vedanta-sutrą. My propagujemy ruch świadomości Krsny po prostu podążając śladami Pana Caitanyi Mahaprabhu. Możemy nie być doskonale zaznajomieni z kodami Vedanta-sutry i możemy nie rozumieć ich znaczenia, ale bierzemy przykład z acaryów i ponieważ ściśle i posłusznie podążamy śladami Pana Caitanyi Mahaprabhu, oznacza to, że wiemy wszystko, co się tyczy Vedanta-sutry.

Adi 07.149    Od momentu, kiedy sannyasini Mayavadi usłyszeli wyjaśnienie Vedanta-satry od Pana, ich umysły uległy zmianie i zgodnie z instrukcją Caitanyi Mahaprabhu również zawsze intonowali, "Krsna! Krsna!".

Adi 07.149  Znaczenie: W związku z tym możemy wspomnieć, że czasami klasa bhaktów sahajiya wydaje sąd, że Prakaśananda Sarasvati i Prabodhananda Sarasvati są tą samą osobą. Prabodhananda Sarasvati był wielkim Vaisnavą bhaktą Pana Caitanyi Mahaprabhu, lecz Prakaśananda Sarasvati, lider sannyasinów Mayavadi w Benares, był inną osobą. Prabodhananda Sarasvati należał do Ramanuja-sampradayi, podczas gdy Prakaśananda Sarasvati należał do Śankaracarya-sampradayi. Prabodhananda Sarasvati napisał kilka książek, między innymi: Caitanya-candramrta, Radha-rasa-sudha-nidhi, Sangita-madhava, Vrndavana-śataka i Navadvipa-śataka. Caitanya Mahaprabhu spotkał Prabodhanandę Sarasvati, kiedy podróżował po Południowych Indiach. Prabodhananda Sarasvati miał dwóch braci, Vyenkata Bhattę i Tirumalaya Bhattę, którzy byli Vaisnavami z Ramanuja-sampradayi. Gopala Bhatta Gosvami był bratankiem Prabodhanandy Sarasvati. Z zapisków historycznych dowiadujemy się, że Śri Caitanya Mahaprabhu podróżował po Południowych Indiach w roku śakabda 1433, w okresie Caturmasyi, i to właśnie w tym czasie spotkał Prabodhanandę, który należał do Ramanuja-sampradayi. Jak więc zatem mógł On spotkać tę samą osobę jako członka Śankara-sampradayi w roku śakabda 1435, dwa lata później? Wniosek zatem jest taki, że przypuszczenie sahajiya-sampradayi, iż Prabodhananda Sarasvati i Prakaśananda Sarasvati byli tym samym człowiekiem, jest błędem.

Adi 07.150    Tak więc Pan Caitanya wybaczył wszelkie obrazy sannyasinom Mayavadi i łaskawie pobłogosławił ich Krsna-nama.

Adi 07.150  Znaczenie: Śri Caitanya Mahaprabhu jest miłosierną inkarnacją Najwyższej Osoby Boga. Śrila Rupa Gosvami nazywa Go maha-vadanyavatara, czyli najbardziej wspaniałomyślną inkarnacją. Śrila Rupa Gosvami mówi również, karunayavatirnah kalau: to tylko dzięki Swej łasce zstąpił On w tym wieku Kali. Tutaj widzimy tego przykład. Śri Caitanya Mahaprabhu nie chciał spotkać sannyasinów Mayavadi, ponieważ uważał ich za bluźnierców lotosowych stóp Krsny, ale tutaj wybacza im (tan-sabara ksami' aparadha). Jest to przykład w nauczaniu. Apani acari' bhakti-śikhaimu sabare. Śri Caitanya Mahaprabhu naucza nas, że osoby, których spotykają nauczający, prawie wszystkie są bluźniercami przeciwnymi świadomości Krsny, ale obowiązkiem nauczającego jest przekonanie ich do ruchu świadomości Krsny, a następnie nakłonienie do intonowania maha-mantry Hare Krsna. My propagujemy ruch sankirtanu pomimo wielu przeciwników i ludzie przyjmują ten proces intonowania nawet w odległych częściach świata, takich jak Afryka. Nakłaniając bluźnierców do intonowania mantry Hare Krsna, Pan Caitanya Mahaprabhu dał przykład sukcesu ruchu świadomości Krsny. Powinniśmy z wielkim szacunkiem podążać śladami Pana Caitanyi i nie ma wątpliwości co do tego, że nasze próby powiodą się.

Adi 07.151    Następnie wszyscy sannyasini usadowili Pana pośród siebie i wszyscy razem spożyli posiłek.

Adi 07.151  Znaczenie: Poprzednio Śri Caitanya Mahaprabhu nigdy nie mieszał się ani nie rozmawiał z sannyasinami Mayavadi, lecz teraz spożywa z nimi obiad. Należy wyciągnąć z tego wniosek, że kiedy Pan Caitanya nakłonił ich do intonowania Hare Krsna i wybaczył im ich obrazy, zostali oni oczyszczeni i dlatego spożywanie z nimi obiadu, czyli Bhagavat-prasada, nie było czymś niewłaściwym, chociaż Śri Caitanya Mahaprabhu wiedział, że pokarm ten nie został ofiarowany Bóstwu. Sannyasini Mayavadi nie wielbią Bóstwa, a jeśli to robią, na ogól wielbią Bóstwo Pana Śivy czy pancopasana (Pana Visnu, Pana Śivę, Durgadevi, Ganeśę, i Suryę). Tutaj nie znajdujemy wzmianki o półbogach czy Visnu, jednakże Caitanya Mahaprabhu przyjął pokarm pośród sannyasinów na tej podstawie, że intonowali oni maha-mantrę Hare Krsna i że wybaczył im ich zniewagi.

Adi 07.152    Po spożyciu obiadu pośród sannyasinów Mayavadi, Śri Caitanya Mahaprabhu, który znany jest jako Gaurasundara, powrócił do Swej siedziby. W ten sposób Pan spełnia Swe wspaniałe rozrywki.
Adi 07.153    Wysłuchawszy argumentów Śri Caitanyi Mahaprabhu i widząc Jego zwycięstwo, Candraśekhara, Tapana Miśra i Sanatana byli niezmiernie zadowoleni.

Adi 07.153  Znaczenie: Tutaj widzimy przykład tego, jak powinien nauczać sannyasin. Kiedy Śri Caitanya Mahaprabhu udał się do Varanasi, poszedł tam sam, a nie z wielką grupą. Kiedy jednakże pozostawał w jednym miejscu, zawarł przyjaźń z Candraśekharą i Tapana Miśrą i przyszedł Go odwiedzić również Sanatana Gosvami. Więc chociaż nie miał tam wielu przyjaciół, to dzięki Swemu mocnemu nauczaniu i zwycięstwu nad miejscowymi sannyasinami podczas rozmów na temat filozofii Vedanty, zyskał wielką sławę w tej części kraju, jak wyjaśnia to werset następny.

Adi 07.154    Po tym wydarzeniu wielu sannyasinów Mayavadi z Varanasi przybyło zobaczyć Pana, a całe miasto sławiło Go.
Adi 07.155    Śri Caitanya Mahaprabhu odwiedził miasto Varanasi i wszyscy ludzie tego miasta byli bardzo wdzięczni.
Adi 07.156    Tłum u bramy Jego rezydencji był niezmiernie wielki, liczący setki i tysiące osób.
Adi 07.157    Kiedy Pan poszedł odwiedzić świątynię Viśveśvary, zgromadziły się tam setki i tysiące ludzi, pragnąc Go zobaczyć.

Adi 07.157  Znaczenie: Istotną rzeczą w tym wersecie jest to, iż Śri Caitanya Mahaprabhu regularnie odwiedzał w Varanasi świątynię Viśveśvary (Pana Śivy). Vaisnavowie na ogół nie odwiedzają świątyń półbogów, lecz tutaj widzimy, że Śri Caitanya Mahaprabhu regularnie uczęszczał do świątyni Viśveśvary, który był Bóstwem przewodnim Varanasi. W Varanasi na ogół mieszkają sannyasini Mayavadi i czciciele Pana Śivy, lecz jak to możliwe, że świątynię Viśveśvary odwiedzał również Caitanya Mahaprabhu, który grał rolę sannyasina Vaisnava? Odpowiedź na to jest taka, że Vaisnava nie jest zuchwały wobec półbogów. Vaisnava darzy każdego odpowiednim szacunkiem, chociaż nigdy nie uważa, aby półbóg był tak dobry jak Najwyższa Osoba Boga.

    W Brahma-samhicie znajduje się mantra ofiarowująca szacunek Panu Śivie, Panu Brahmie, bogu słońca i Panu Ganeśy, jak również Panu Visnu, którzy wielbieni są przez impersonalistów jako pancopasana. Impersonaliści również instalują w swych świątyniach Bóstwa Pana Visnu, Pana Śivy, boga słońca, bogini Durgi i czasami również Pana Brahmy, i system ten kontynuowany jest w obecnej Indii pod maską hinduizmu. Vaisnavowie również mogą wielbić tych wszystkich półbogów, lecz jedynie w oparciu o zasady Brahma-samhity, którą polecił Śri Caitanya Mahaprabhu. W związku z tym możemy zwrócić uwagę na mantry przeznaczone do wielbienia Pana Śivy, Pana Brahmy, bogini Durgi, boga słońca i Ganeśy, jak opisane zostały w Brahma-samhicie:

 

srsti-sthiti-pralaya-sadhana-śaktir eka

chayeva yasya bhuvanani bibharti durga

icchanurupam api yasya ca cestate sa

govindam adi-purasam tam aham bhajami

 

"Zewnętrzną moc, mayę, która ma naturę cienia mocy cit [duchowej], wielbią wszyscy ludzie jako Durgę, czynnik stwórczy, ochraniający i niszczący tego materialnego świata. Wielbię pierwotnego Pana Govindę, zgodnie z wolą którego postępuje Durga." (Bs. 5.44)

 

ksiram yatha dadhi vikara-viśesa-yogat

sanjayate na hi tatah prthag asti hetoh

yah śambhutam api tatha samupaiti karyad

govindam adi-purusam tam aham bhajami

 

"Pod wpływem działania kwasu mleko zostaje przemienione w ser, jednakże rezultat "ser" nie jest ani taki sam, ani różny od swej przyczyny, to znaczy mleka. Wielbię pierwotnego Pana Govindę, którego podobną przemianą jest stan Śambu w celu spełnienia zadania destrukcji." (Bs. 5.45)

 

bhasvan yathaśma-śakalesu nijesu tejah

sviyam kiyat prakatayaty api tad-vadatra

brahma ya esa jagadanda-vidhana-karta

govindam adi-purusam tam aham bhajami

 

"Wielbię pierwotnego Pana Govindę, od którego otrzymuje moc Jego oddzielona podległa Mu część Brahma, w celu kierowania materialnym światem, tak jak słońce manifestuje część swego własnego światła we wszystkich błyszczących klejnotach, które noszą takie nazwy jak surya-kanta." (Bs. 5.49)

 

yat-pada-pallava-yugam vinidhaya kumbha-

dvandve pranama-samaye sa ganadhirajah

vighnan vihantum alam asya jagat-trayasya

govindam adi-purusam tam aham bhajami

 

"Wielbię pierwotnego Pana Govindę. Ganeśa zawsze trzyma Jego lotosowe stopy na parze wzgórków sterczących z jego słoniowej głowy, pragnąc otrzymać moc do spełniania swego zadania polegającego na niszczeniu wszelkich przeszkód na ścieżce postępu w trzech światach." (Bs. 5.50)

 

yac caksur esa savita sakala-grahanam

raja samasta-sura-murtir aśesa-tejah

yasyajnaya bhramati sambhrta-kala-cakro

govindam adi-purusam tam aham bhajami

 

"Słońce, pełne nieskończonego blasku, które jest królem wszystkich planet i ucieleśnieniem dobrej duszy, jest niczym oko tego świata. Wielbię pierwotnego Pana Govindę, na polecenie którego słońce odbywa swą wędrówkę, dosiadając koła czasu." (Bs. 5.52)

    Wszyscy półbogowie są sługami Krsny; nie są równi Krsnie. Więc nawet jeśli ktoś udaje się do świątyni pancopasana, jak to wspomniano powyżej, nie należy przyjmować bóstw tak, jak przyjmują je impersonaliści. Wszystkie należy traktować jako półbogów osobowych, lecz wszystkie służą poleceniu Najwyższej Osoby Boga. Na przykład Śankaracarya przyjmowany jest za inkarnację Pana Śivy, jak opisuje to Padma Purana. Szerzył on filozofię Mayavada z polecenia Najwyższego Pana. Dyskutowaliśmy już ten temat w tekście 114 tego rozdziału:

 

tanra dosa nahi, tenho ajnakari dasa

ara yei śune tara haya sarva-naśa

 

"Śankaracarya nie jest winien, gdyż z polecenia Najwyższej Osoby Boga okrył prawdziwe znaczenie Ved." Chociaż Pan Śiva, w postaci bramina (Śankaracaryi), głosił fałszywą filozofię Mayavada, niemniej jednak Śri Caitanya Mahaprabhu powiedział, że ponieważ robił to z polecenia Najwyższej Osoby Boga, wina nie leży po jego stronie (tanra dosa nahi).

    Musimy ofiarować właściwy szacunek wszystkim półbogom. Jeśli można ofiarować szacunek nawet mrówce, to dlaczego nie półbogom? Trzeba wiedzieć jednakże, że żaden półbóg nie dorównuje Najwyższemu Panu ani też Go nie przewyższa. Ekala iśvara krsna, ara saba bhrtya. "Jedynie Krsna jest Najwyższą Osobą Boga, a wszyscy inni, łącznie z półbogami takimi jak Pan Śiva, Pan Brahma, bogini Durga i Ganeśa, są Jego sługami." Każdy służy celowi Najwyższego Boga, cóż więc dopiero mówić o takich małych i nieznacznych żywych istotach jak my? Z pewnością jesteśmy wiecznymi sługami Pana. Filozofia Mayavada utrzymuje, że półbogowie, żywe istoty i Najwyższa Osoba Boga są wszyscy równi. Jest to zatem najgłupsza z błędnych interpretacji wiedzy wedyjskiej.

Adi 07.158    Kiedykolwiek Pan Caitanya udawał się nad brzeg Gangesu, aby się wykąpać, gromadziły się tam również tłumy liczące setki i tysiące ludzi.
Adi 07.159    Kiedykolwiek tłumy były zbyt wielkie, Śri Caitanya Mahaprabhu wstawał, podnosił ręce i intonował, "Hari! Hari!", na co wszyscy ludzie ponownie odpowiadali, napełniając tą wibracją ziemię i niebo.
Adi 07.160    W ten sposób wyzwoliwszy ogół ludzi, Pan zapragnął opuścić Varanasi. Poinstruowawszy Śri Sanatanę Gosvamiego, posłał go do Vrndavany.

Adi 07.160  Znaczenie: Rzeczywistym celem pobytu Pana Caitanyi w Varanasi po przybyciu z Vrndavany było spotkanie Sanatany Gosvamiego i udzielenie mu nauk. Sanatana Gosvami spotkał Śri Caitanyę Mahaprabhu po powrocie Pana do Varanasi, gdzie przez dwa miesiące Pan nauczył go zawiłości filozofii Vaisnava i postępowania Vaisnavy. Po całkowitym poinstruowaniu go, posłał go do Vrndavany, aby spełnił Jego polecenia. Kiedy Sanatana Gosvami przybył do Vrndavany, nie było tam żadnych świątyń. Miasto było puste, niczym otwarte pole. Sanatana Gosvami usiadł na brzegu Yamuny, a po pewnym czasie stopniowo zaczął wznosić pierwszą świątynię; później skonstruowano inne świątynie, i teraz miasto to jest pełne świątyń, których liczba wynosi około pięciu tysięcy.

Adi 07.161    Ponieważ w mieście Varanasi zawsze było pełno hałaśliwych tłumów, po wysłaniu Sanatany do Vrndavany, Śri Caitanya Mahaprabhu powrócił do Jagannatha Puri.
Adi 07.162    Tutaj podałem krótki opis tych rozrywek Pana Caitanyi, lecz później opiszę je szerzej.
Adi 07.163    Śri Krsna Caitanya Mahaprabhu oraz Jego towarzysze z Panca-tattvy rozdzielali święte imię Pana w celu wzbudzenia w całym wszechświecie miłości do Boga, I tak cały wszechświat przepełniony był wdzięcznością.

Adi 07.163  Znaczenie: Powiedziane jest tutaj, że cały wszechświat był wdzięczny Panu Caitanyi za to, że wraz ze Swymi towarzyszami propagował ruch sankirtanu. Pan Caitanya Mahaprabhu już uświęcił cały wszechświat Swoją obecnością w nim 500 lat temu i dlatego każdy, kto szczerze usiłuje służyć Śri Caitanyi Mahaprabhu poprzez podążanie Jego śladami i wypełnianie instrukcji acaryów, będzie mógł z powodzeniem głosić święte imiona maha-mantry Hare Krsna w całym wszechświecie. Niektórzy głupi krytycy mówią, że nie możemy przyznawać sannyasy Europejczykom i Amerykanom, lecz tutaj widzimy, że Śri Caitanya Mahaprabhu pragnął nauczać ruchu sankirtanu w całym wszechświecie. Do nauczania niezbędni są sannyasini. Krytycy ci sądzą, że sannyasę w celach nauczania można przyznawać jedynie ludziom Indii, czyli Hindusom, lecz ich wiedza jest praktycznie zerem. Bez sannyasinów nauczanie zatrzyma się. Więc zgodnie z instrukcją Pana Caitanyi i błogosławieństwem Jego towarzyszy nie powinniśmy robić rozróżnienia w tej kwestii, lecz we wszystkich częściach świata należy szkolić ludzi i przyznawać im sannyasę, tak by kult ruchu sankirtanu Śri Caitanyi Mahaprabhu szerzył się nieograniczenie. Nie obchodzi nas krytyka głupców. Będziemy kontynuowali naszą pracę i po prostu polegali na błogosławieństwie Pana Caitanyi Mahaprabhu i Jego towarzyszy, Panca-tattvy.

Adi 07.164    Pan Caitanya wysłał do Vrndavany dwóch generałów, Rupę Gosvamiego i Sanatanę Gosvamiego, aby nauczali kultu bhakti.

Adi 07.164  Znaczenie: Kiedy Rupa Gosvami i Sanatana Gosvami udali się do Vrndavany, nie było tam nawet jednej świątyni, lecz dzięki swemu nauczaniu stopniowo mogli skonstruować różne świątynie.

Sanatana Gosvami wzniósł świątynię Madana-mohana, a

Rupa Gosvami świątynię Govindaji. Podobnie, ich bratanek

Jiva Gosvami wzniósł świątynię Radha-Damodara,

Śri Gopala Bhatta Gosvami skonstruował świątynię Radha-Ramana,

Śri Lokanatha Gosvami wzniósł świątynię Gokulananda, a

Śyamananda Gosvami wzniósł świątynię Śyamasundary.

W ten sposób stopniowo wzniesiono wiele świątyń. W celach nauczania konieczna jest również budowa świątyń. Gosvami nie tylko pisali książki, lecz również budowali świątynie, jako że obie te rzeczy konieczne są do nauczania. Śri Caitanya Mahaprabhu pragnął, aby kult Jego ruchu sankirtanu rozszerzył się na całym świecie. Teraz, kiedy to zadanie nauczania kultu Pana Caitanyi podjęło Międzynarodowe Towarzystwo Świadomości Krsny, jego członkowie nie tylko powinni wznosić świątynie w każdej wiosce i w każdym mieście na powierzchni Ziemi, lecz również rozprowadzać książki, które już zostały napisane, a ponadto powinni zwiększać liczbę książek. Rozprowadzanie książek i wznoszenie świątyń muszą przebiegać równolegle.

Adi 07.165    Tak jak Rupa Gosvami i Sanatana Gosvami zostali posłani do Mathury, tak Nityananda Prabhu posłany został do Bengalu, aby szerzyć kult Caitanyi Mahaprabhu.

Adi 07.165  Znaczenie: Imię Pana Nityanandy jest bardzo znane w Bengalu. Oczywiście, każdy kto zna Pana Nityanandę, również zna Śri Caitanyę Mahaprabhu, lecz są pewni zwiedzeni bhaktowie, którzy bardziej podkreślają znaczenie Pana Nityanandy niż Śri Caitanyi Mahaprabhu. To nie jest rzeczą dobrą. Również Śri Caitanya Mahaprabhu nie powinien być podkreślany bardziej niż Pan Nityananda. Autor Caitanya-caritamrty, Krsnadasa Kaviraja Gosvami, opuścił swój dom z tego względu, że jego brat podkreślał bardziej znaczenie Śri Caitanyi Mahaprabhu od Nityanandy Prabhu. W rzeczywistości należy ofiarowywać szacunek Panca-tattvie bez robienia takiego głupiego rozróżnienia, nie uważając za wyższego Nityanandy Prabhu, Caitanyi Prabhu czy Advaity Prabhu. Należy ofiarować im szacunek jednakowo: śri-krsna-caitanya prabhu nityananda śri-advaita gadadhara śrivasadi-gaura-bhakta-vrnda. Wszyscy bhaktowie Pana Caitanyi i Nityanandy są osobami godnymi czci.

Adi 07.166    Śri Caitanya Mahaprabhu osobiście udał się do Południowych Indii i w każdej wiosce i mieście szerzył święte imię Pana Krsny.
Adi 07.167    Tak więc Pan udał się na południowy kraniec Półwyspu Indyjskiego znany jako Setubandha [Przylądek Komorin]. Wszędzie rozdzielał kult bhakti i miłość do Krsny i w ten sposób wyzwolił każdego.
Adi 07.168    W ten sposób wyjaśniam prawdę o Panca-tattvie. Kto słucha tego wyjaśnienia, zwiększa swą wiedzę o Śri Caitanyi Mahaprabhu.

Adi 07.168  Znaczenie: Panca-tattva jest bardzo ważnym czynnikiem w zrozumieniu Śri Caitanyi Mahaprabhu. Są sahajiya, którzy - nie znając wagi Panca-tattvy - wymyślają swe własne slogany takie jak bhaja nitai gaura, radhe śyama, japa hare krsna hare rama albo śri krsna caitanya prabhu nityananda hare krsna hare rama śri radhe govinda. Takie pieśni mogą być dobrą poezją, lecz nie pomagają nam one czynić postępu w służbie oddania. W takim intonowaniu jest również wiele sprzeczności, o których tutaj nie będziemy dyskutować. Ściśle mówiąc, intonując imiona Panca-tattvy należy w pełni ofiarować swe wyrazy szacunku: śri-krsna-caitanya prabhu nityananda śri-advaita gadadhara śrivasadi-gaura-bhakta-vrnda. Dzięki takiemu intonowaniu zostajemy pobłogosławieni kwalifikacją do wolnego od obraz intonowania maha-mantry Hare Krsna. Intonując maha-mantrę Hare Krsna, należy również intonować ją w jej całkowitej postaci: Hare Krsna, Hare Krsna, Krsna Krsna, Hare Hare / Hare Rama, Hare Rama, Rama Rama, Hare Hare. Nie należy niemądrze przyjmować żadnych sloganów wymyślonych przez bhaktów mających bujną wyobraźnię. Jeśli ktoś naprawdę pragnie osiągnąć rezultat intonowania, musi ściśle podążać za przykładem wielkich acaryów. Potwierdza to Mahabharata. Maha-jano yena gatah sa panthah: "Prawdziwą ścieżką postępu jest ta, którą przemierzyli wielcy acaryowie i autorytety."

Adi 07.169    Intonując maha-mantrę Panca-tattva, należy intonować imiona Śri Caitanyi, Nityanandy, Advaity, Gadadhary i Śrivasy z ich wieloma bhaktami. Na tym polega proces.
Adi 07.170    Raz po raz ofiarowuję pokłony Panca-tattvie. Myślę, że dzięki temu będę w stanie opisać nieco rozrywki Pana Caitanyi Mahaprabhu.
Adi 07.171    Modląc się u lotosowych stóp Śri Rupy i Śri Raghunathy, zawsze pragnąc ich łaski, ja, Krsnadasa, opowiadam Śri-Caitanya-caritamrtę, podążając w ich ślady.

Adi 07.171  Znaczenie: Śri Caitanya Mahaprabhu pragnął nauczać ruchu sankirtanu miłości do Krsny na całym świecie i dlatego podczas Swej obecności tutaj zainspirował ruch sankirtanu. Posłał Rupę Gosvamiego do Vrndavany, Nityanandę do Bengalu, a osobiście udał się do Południowych Indii. W ten sposób łaskawie pozostawił zadanie nauczania Swego kultu w pozostałej części świata dla Międzynarodowego Towarzystwa Świadomości Krsny. Członkowie tego towarzystwa muszą zawsze pamiętać, że jeśli będą ściśle przestrzegać regulujących zasad i szczerze nauczać zgodnie z instrukcjami acaryów, z pewnością będą mieli głębokie błogosławieństwo Pana Caitanyi Mahaprabhu i ich nauczanie na całym świecie zakończy się sukcesem.

 

W ten sposób Bhaktivedanta kończy objaśnienia do Siódmego Rozdziału Adi-lili Śri-Caitanya-caritamrty, opisującego Pana Caitanyę w pięciu postaciach.