ROZDZIAŁ   XI .

Rozrywki Śri Caitanyi Mahaprabhu zwane Beda-kirtana

    Bhaktivinoda Thakura streszcza Rozdział Jedenasty w swojej Amrta-pravaha-bhasyi.

    Gdy Sarvabhauma Bhattacarya starał się zrobić wszystko, co w jego mocy, by przygotować spotkanie Śri Caitanyi Mahaprabhu z królem Prataparudrą, Pan kategorycznie odmówił jego prośbie. W owym czasie wrócił ze swego stanowiska w rządzie Śri Ramananda Raya i bardzo wychwalał króla Prataparudrę w obecności Pana Caitanyi. To spowodowało, że Pan nieco złagodniał. Król obiecał coś także Sarvabhaumie Bhattacaryi, który dał do zrozumienia, w jaki sposób król może spotkać Pana. Podczas Anavasary, gdy Pan Jagannatha udawał się na piętnastodniowy odpoczynek, Śri Caitanya Mahaprabhu, nie będąc w stanie ujrzeć Pana Jagannatha, udał się do Alalanathy. Później, kiedy bhaktowie z Bengalu przybyli, by Go zobaczyć, powrócił do Jagannatha Puri. Gdy Advaita Acarya i inni bhaktowie zbliżali się do Jagannatha Puri, Svarupa Damodara i Govinda (dwaj osobiści pomocnicy Śri Caitanyi Mahaprabhu) poszli przywitać wszystkich bhaktów girlandami. Z dachu swego pałacu król Prataparudra widział wszystkich przybywających bhaktów. Gopinatha Acarya stał z królem na dachu i - zgodnie z instrukcjami Sarvabhaumy Bhattacaryi - rozpoznawał każdego bhaktę. Król dyskutował o bhaktach z Gopinathem Acaryą i nadmienił, że bhaktowie jedli prasada nie przestrzegając regulujących zasad, które obowiązują pielgrzymów. Jedli prasada nie ogoliwszy się i zlekceważyli post w świętym miejscu. Niemniej jednak król przygotował kwatery mieszkalne dla wszystkich bhaktów i zadbał o prasada dla nich. Śri Caitanya Mahaprabhu, bardzo szczęśliwy, rozmawiał z Vasudevą Dattą i innymi bhaktami. Przybył też Haridasa Thakura i z powodu jego bardzo pokornej postawy Śri Caitanya Mahaprabhu dał mu przyjemne odosobnione miejsce w pobliżu świątyni. Potem Pan, dzieląc bhaktów na cztery grupy, zaczął robić sankirtan. Po sankirtanie wszyscy bhaktowie udali się do swoich siedzib.

Madhya 11.01    Wykonując Swój piękny taniec w świątyni Jagannatha, Śri Caitanya Mahaprabhu zatopił cały świat w oceanie transcendentalnej miłości. Tańczył nadzwyczajnie i wysoko skakał.
Madhya 11.02    Wszelka chwała Śri Caitanyi Mahaprabhu! Wszelka chwała Panu Nityanandzie Prabhu! Wszelka chwała Śri Advaicie Prabhu! I wszelka chwała bhaktom Śri Caitanyi Mahaprabhu!
Madhya 11.03    Następnego dnia Sarvabhauma Bhattacarya poprosił Pana Śri Caitanyę Mahaprabhu, by pozwolił mu bez obawy oznajmić pewną rzecz.
Madhya 11.04    Pan zapewnił Bhattacaryę, że może mówić bez strachu, lecz dodał, że jeśli to, co powie, będzie stosowne, zaakceptuje to, a jeśli nie, to odrzuci.
Madhya 11.05    Sarvabhauma Bhattacarya powiedział: "Jest pewien król o imieniu Prataparudra Raya. Bardzo pragnie się z Tobą spotkać i chce Twego pozwolenia."
Madhya 11.06    Gdy tylko Śri Caitanya Mahaprabhu usłyszał tę propozycję, natychmiast zatkał uszy rękami i powiedział: "Mój drogi Sarvabhaumo, dlaczego prosisz Mnie o taką niepożądaną rzecz?
Madhya 11.07    "Ponieważ jestem w wyrzeczonym porządku, spotkanie z królem jest dla Mnie równie niebezpieczne jak spotkanie z kobietą. Obie te rzeczy są zupełnie jak wypicie trucizny."
Madhya 11.08    Potem, bardzo rozpaczając, Pan powiadomił Sarvabhaumę Bhattacaryę: "'Niestety, dla osoby, która naprawdę chce przekroczyć materialny ocean i bez materialnych pobudek pełnić transcendentalną miłosną służbę dla Pana, widok materialisty zajętego zadowalaniem zmysłów i widok kobiety, która ma podobne zainteresowania, jest ohydniejszy niż dobrowolne wypicie trucizny.'"

Madhya 11.08  Znaczenie: Jest to cytat ze Śri Caitanya-candrodaya-nataki (8.23). W ten sposób Śri Caitanya Mahaprabhu przedstawia zasady obowiązujące sannyasina, który dla uczynienia duchowego postępu wyrzeka się materialnego świata. Celem duchowego postępu nie są pokazy magii i żonglerka, lecz przeprawienie się przez świat materialny i przeniesienie do świata duchowego. Param param jigamisoh oznacza pragnienie udania się na drugą stronę materialnego świata. Istnieje rzeka o nazwie Vaitarani i po jednej jej stronie leży świat materialny, a po drugiej świat duchowy. Ponieważ rzekę Vaitarani porównuje się do wielkiego oceanu, zwie się ją bhava-sagara, oceanem powtarzających się narodzin i śmierci. Życie duchowe ma na celu zatrzymanie tego powtarzania się narodzin i śmierci i wejście do świata duchowego, w którym można żyć będąc wiecznie świadomym i szczęśliwym.

    Niestety, ogół ludzi nic nie wie o życiu duchowym czy duchowym świecie. O świecie duchowym wspomina Bhagavad-gita (8.20):

 

paras tasmat tu bhavo 'nyo    'vyakto 'vyaktat sanatanah

yah sa sarvesu bhutesu    naśyatsu na vinaśyati

 

"Jednak istnieje jeszcze inna niezamanifestowana natura - wieczna i transcendentalna w stosunku do tej zamanifestowanej i niezamanifestowanej materii. Jest ona najwyższą i nigdy nie ulega unicestwieniu. Kiedy wszystko w tym świecie ulega zagładzie, ta część pozostaje niezmienną."

    Tak więc poza tym światem materialnym jest natura duchowa, która istnieje wiecznie. Duchowy postęp oznacza zaniechanie czynności materialnych i rozpoczęcie działań duchowych. Na tym polega proces bhakti-yogi. W świecie materialnym środkiem do zadowalania zmysłów jest głównie kobieta. Kto jest poważnie zainteresowany życiem duchowym, powinien unikać kobiet jak ognia. Sannyasin nigdy nie powinien spotykać się z mężczyzną czy kobietą, by odnieść materialną korzyść. Ponadto rozmowy z materialistycznymi mężczyznami i kobietami także są niebezpieczne i porównuje się je do picia trucizny. Śri Caitanya Mahaprabhu bardzo ściśle się tego trzymał. Dlatego nie chciał spotkać się z królem Prataparudrą, który w naturalny sposób był ciągle zaangażowany w sprawy polityczne i ekonomiczne. Pan nie chciał nawet zobaczyć króla, mimo że prosiła o to taka osobistość jak Sarvabhauma Bhattacarya, który był bliskim przyjacielem i bhaktą Pana.

Madhya 11.09    Sarvabhauma Bhattacarya odpowiedział: "Mój drogi Panie, to, co powiedziałeś, jest słuszne, ale ów król nie jest zwykłym królem. Jest wielkim bhaktą i sługą Pana Jagannatha."
Madhya 11.10    Śri Caitanya Mahaprabhu powiedział: "Chociaż prawdą jest, że król jest wielkim bhaktą, mimo to należy go uważać za jadowitego węża. Podobnie, nawet jeśli kobieta zrobiona jest z drewna, samo dotknięcie jej formy wywołuje podniecenie.

Madhya 11.10  Znaczenie: W swych moralnych naukach Śri Canakya Pandita powiedział: tyaja durjana-samsargam bhaja sadhu-samagamam. Co oznacza, że trzeba zrezygnować z towarzystwa materialistycznych osób i obcować z tymi, którzy są duchowo zaawansowani. Materialista nie jest lepszy od jadowitego węża, bez względu na swe kwalifikacje. Każdy wie, że wąż jest niebezpieczny i jadowity. I wcale nie jest mniej jadowity czy niebezpieczny, gdy jego kaptur zdobią klejnoty. Bez względu na swe kwalifikacje materialista nie jest lepszy od ozdobionego klejnotami węża. Dlatego też w postępowaniu z nim należy zachować ostrożność, tak jak zachowałoby się ją w przypadku ozdobionego klejnotami węża.

    Nawet jeśli kobieta zrobiona jest z drewna lub kamienia, jest atrakcyjna, gdy ma na sobie ozdoby. Samo dotknięcie tej formy wywołuje seksualne pobudzenie. Dlatego nie należy ufać swojemu umysłowi, który jest tak zmienny, że w każdej chwili może ustąpić pod naciskiem wrogów. Umysłowi zawsze towarzyszy sześciu wrogów, mianowicie: kama, krodha, mada, moha, matsarya i bhaya, czyli pożądanie, gniew, intoksykacja, złudzenie, zazdrość i strach. Mimo iż umysł może być pogrążony w duchowej świadomości, zawsze trzeba z nim bardzo uważnie postępować, tak jak ostrożnie postępuje się z wężem. Nigdy nie powinniśmy myśleć, że nasz umysł jest wytrenowany i możemy robić, co tylko chcemy. Osoba zainteresowana życiem duchowym powinna stale angażować swój umysł w służbę dla Pana, tak by pokonać zawsze mu towarzyszących wrogów. Jeśli umysł w każdej chwili nie jest zajęty świadomością Krsny, wtedy możliwe jest, że ustąpi wrogom. W ten sposób padamy ofiarami umysłu.

    Intonowanie mantry Hare Krsna bezustannie angażuje umysł u lotosowych stóp Krsny, tak więc wrogowie umysłu nie mają okazji uderzyć. Naśladując przykład Śri Caitanyi Mahaprabhu podany w tych wersetach, powinniśmy być bardzo ostrożni w postępowaniu z umysłem, któremu w żadnych okolicznościach nie należy ulegać. Jeśli raz mu pofolgujemy, może on wywołać spustoszenie w tym życiu, nawet jeśli jesteśmy duchowo zaawansowani. Umysł zostaje pobudzony szczególnie w towarzystwie materialistycznych mężczyzn i kobiet. Dlatego Śri Caitanya Mahaprabhu Swoim własnym zachowaniem ostrzega wszystkich, by unikali spotkań z materialistyczną osobą czy kobietą.

Madhya 11.11    "'Tak jak na widok żywego węża czy nawet jego formy odczuwamy przerażenie, tak samo osoba dążąca do samorealizacji powinna obawiać się materialistycznej osoby i kobiety. Prawdę mówiąc, nie powinna nawet spoglądać na ich cielesne cechy.'

Madhya 11.11  Znaczenie: Jest to cytat ze Śri Caitanya-candrodaya-nataki (8.24).

Madhya 11.12    "Bhattacaryo, jeśli nadal będziesz tak mówił, nigdy więcej Mnie tu nie ujrzysz. Nigdy więc nie powinieneś pozwolić, by prośba taka wyszła z twoich ust "
Madhya 11.13    Sarvabhauma Bhattacarya wrócił do domu przepełniony obawą i zaczął rozmyślać nad tą kwestią.
Madhya 11.14    W tym czasie przybył do Jagannatha Puri, Purusottamy, Maharaja Prataparudra i w towarzystwie swoich sekretarzy, ministrów i wojskowych urzędników poszedł odwiedzić świątynię Pana Jagannatha.

Madhya 11.14  Znaczenie: Okazuje się, że Maharaja Prataparudra żył w swej stolicy, Katace. Później przeniósł ją do Khurdy, kilka mil od Jagannatha Puri. Obecnie znajduje się tam stacja kolejowa o nazwie Khurda Road.

Madhya 11.15    Gdy król Prataparudra powrócił do Jagannatha Puri, przybył z nim także Ramananda Raya. Ramananda Raya z wielką przyjemnością od razu udał się na spotkanie ze Śri Caitanyą Mahaprabhu.

Madhya 11.15  Znaczenie: Wszyscy indyjscy królowie otrzymują tytuły. Czasami nazywani są Chatrapati, czasami Narapati, a czasami Aśvapati. Król Orissy nazywany jest Gajapati.

Madhya 11.16    Gdy Ramananda Raya spotkał Śri Caitanyę Mahaprabhu, złożył Mu pokłony. Pan objął go i obaj płakali w wielkiej ekstazie miłości.
Madhya 11.17    Wszyscy bhaktowie byli zdumieni widząc zażyłe stosunki Pana Śri Caitanyi Mahaprabhu ze Śri Ramanandą Rayą.
Madhya 11.18    Ramananda Raya powiedział: "Powiadomiłem w odpowiedni sposób króla Prataparudrę o Twoim poleceniu, żebym wycofał się ze służby. Dzięki Twojej łasce król zechciał uwolnić mnie od tych materialnych działań.

Madhya 11.18  Znaczenie: Śri Caitanya Mahaprabhu poprosił Ramanandę Rayę, by zrezygnował ze swojego stanowiska gubernatora i zgodnie z pragnieniem Pana Ramananda Raya wniósł prośbę do króla. Król bardzo chętnie go odciążył, tak więc Ramananda Raya wycofał się ze służby i otrzymał od rządu rentę.

Madhya 11.19    "Powiedziałem: 'Wasza Królewska Mość, nie jestem teraz skłonny zajmować się działalnością polityczną. Pragnę jedynie pozostać u lotosowych stóp Śri Caitanyi Mahaprabhu. Udziel mi łaskawie swego pozwolenia.'
Madhya 11.20    "Gdy to zaproponowałem, król, usłyszawszy Twe imię, bardzo się ucieszył. W rzeczywistości natychmiast powstał ze swego tronu i objął mnie.
Madhya 11.21    "Mój drogi Panie, gdy tylko król usłyszał Twoje święte imię, natychmiast pogrążył się w wielkiej ekstatycznej miłości. Chwytając mą rękę, przejawił wszelkie symptomy miłości.
Madhya 11.22    "Gdy tylko usłyszał mą prośbę, przyznał mi rentę bez obniżek. Tak więc król dał mi jako rentę całkowite wynagrodzenie i poprosił, bym bez obaw zaangażował się w służbę dla Twych lotosowych stóp.
Madhya 11.23    "Następnie Maharaja Prataparudra bardzo pokornie powiedział: 'Jestem najbardziej upadły i ohydny i nie jestem godzien tego, by móc ujrzeć Pana. Życie jest uwieńczone powodzeniem, gdy pełnimy służbę dla Niego.'
Madhya 11.24    "Później król powiedział: 'Śri Caitanya Mahaprabhu jest Krsną, synem Maharajy Nandy. Jest bardzo miłosierny i mam nadzieję, że w przyszłym życiu pozwoli, bym Go ujrzał.'
Madhya 11.25    "Mój Panie, nie wydaje mi się, by była we mnie choćby część miłosnej ekstazy Maharajy Prataparudry."
Madhya 11.26    Wówczas Śri Caitanya Mahaprabhu powiedział: "Mój drogi Ramanando Rayo, ty jesteś głównym ze wszystkich bhaktów Krsny; tak więc każdy, kto cię kocha, jest z pewnością bardzo szczęśliwą osobą.
Madhya 11.27    "Ponieważ król okazał ci tak wielką miłość, Pan Krsna z pewnością go zaakceptuje.

Madhya 11.27  Znaczenie: Król Prataparudra poprosił o spotkanie ze Śri Caitanyą Mahaprabhu za pośrednictwem Bhattacaryi, który odpowiednio przedstawił tę prośbę. Jednak Pan nie wyraził zgody na to spotkanie. Teraz, kiedy Ramananda Raya poinformował Pana, jak gorąco król pragnął Go ujrzeć, Pan ucieszył się. Śri Caitanya Mahaprabhu poprosił Ramanandę Rayę, by zrezygnował ze swojego stanowiska w rządzie, przybył do Śri Purusottama-ksetry (Jagannatha Puri) i zamieszkał z Nim. Kiedy projekt ten przedstawiono królowi Prataparudrze, ten od razu go zaakceptował, a także udzielił Ramanandzie Rayi poparcia przyznając mu pełną rentę. Pan bardzo to docenił, co potwierdza fakt, że jest On bardziej zadowolony, gdy służymy słudze Pana. W języku potocznym mówi się: "Jeśli mnie kochasz, pokochaj także mego psa." By zbliżyć się do Najwyższej Osoby Boga, trzeba zostać przyjętym przez Jego zaufanego sługę. Taka jest metoda. Śri Caitanya Mahaprabhu wyraźnie mówi: "Król jest bardzo szczęśliwy, ponieważ kocha ciebie, Ramanando Rayo. Krsna z pewnością przyjmie go przez wzgląd na jego miłość do ciebie."

Madhya 11.28    "Pan Krsna rzekł do Arjuny: 'Ci, którzy są bezpośrednio Mymi bhaktami, w rzeczywistości nimi nie są, ale są nimi ci, którzy są bhaktami Mojego sługi.'

Madhya 11.28  Znaczenie: Śri Caitanya Mahaprabhu przytoczył ten werset z Adi Purany. Werset ten zawarty jest także w Laghu-bhagavatamrcie (2.6).

Madhya 11.29-30    "'Moi bhaktowie służą Mi z wielką uwagą i szacunkiem. Składają Mi pokłony wszystkimi kończynami swego ciała. Wielbią Moich bhaktów i stwierdzają, że wszystkie żywe istoty powiązane są ze Mną. Dla Mnie wykorzystują całą energię swych ciał. Moc mówienia angażują w wychwalanie Moich cech i formy. Mnie oddają też swoje umysły i starają się porzucić wszelkiego rodzaju materialne pragnienia. Takie znamienne cechy mają Moi bhaktowie.'

Madhya 11.29-30  Znaczenie: Te dwa wersety stanowią cytat ze Śrimad-Bhagavatam (11.19.21-22). Wypowiedział je Najwyższa Osoba Boga, Pan Krsna, który odpowiadał na pytania Uddhavy dotyczące służby oddania.

Madhya 11.31    "Pan Śiva powiedział bogini Durdze: 'Moja droga Devi, chociaż Vedy polecają czczenie półbogów, to najwyższym kultem jest wielbienie Pana Visnu. Jednakże ponad wielbieniem Visnu stoi służenie Vaisnavom, którzy są powiązani z Panem Visnu.'

Madhya 11.31  Znaczenie: Vedy są podzielone na trzy części - karma-kandę, jnana-kandę i upasana-kandę. Są to: działania związane z pracą mającą na celu przyjemność, empiryczna spekulacja filozoficzna i czczenie. Vedy polecają wielbienie różnych półbogów, a także Pana Visnu. Ten cytat z Padma Purany stanowi odpowiedź Pana Śivy na pytanie Durgi. Werset ten występuje również w Laghu-bhagavatamrcie (2.4) autorstwa Śrila Rupy Gosvamiego. Słowa visnor aradhanam odnoszą się do wielbienia Pana Visnu, czyli Krsny. Tak więc najwyższą formą wielbienia jest zadowolenie Najwyższej Osoby Boga, Śri Krsny. Dalej wywnioskowano, że wielbiciel Pana Visnu pełni wyższej jakości służbę czcząc bhaktę Pana Krsny. Istnieją różnego rodzaju bhaktowie - ci, którzy są w śanta-rasie, dasya-rasie, sakhya-rasie, vatsalya-rasie i madhurya-rasie. Chociaż wszystkie rasy są na platformie transcendentalnej, madhurya-rasa jest najwyższym transcendentalnym smakiem. Zatem wnioskuje się, że najwyższym duchowym działaniem jest czczenie bhaktów zaangażowanych w służbę dla Pana w madhurya-rasie. Śri Caitanya Mahaprabhu i Jego zwolennicy wielbią Pana Śri Krsnę głównie w madhurya-rasie. Inni Vaisnava acaryowie zalecali czczenie do platformy vatsalya-rasy. Dlatego w swojej Vidagdha-madhavie (1.2) Śrila Rupa Gosvami opisuje kult Śri Caitanyi Mahaprabhu jako najwyższy:

 

anarpita-carim cirat karunayavatirnah kalau

samarpayitum unnatojjvala-rasam sva-bhakti-śriyam

 

Śri Caitanya Mahaprabhu pojawił się w tym wieku Kali, by dowieść wyższości madhurya-rasy, daru, którym nigdy wcześniej nie obdarzał żaden acarya czy inkarnacja. Zatem Śri Caitanya Mahaprabhu uważany jest za najbardziej wspaniałomyślną inkarnację. Tylko On rozdawał miłość do Boga, ukazując nadzwyczajną doskonałość miłości do Krsny w związku małżeńskim.

Madhya 11.32    "'Osoby o niewielkim wyrzeczeniu rzadko osiągają służbę dla czystych bhaktów, którzy czynią postęp na ścieżce powrotu do królestwa Boga, na Vaikunthy. Czyści bhaktowie w stu procentach angażują się w sławienie Najwyższego Pana, który jest Panem półbogów i kontrolerem wszystkich żywych istot"'

Madhya 11.32  Znaczenie: Jest to cytat ze Śrimad-Bhagavatam (3.7.20). Słowa te wypowiedział Vidura w rozmowie z Maitreyą Rsim, wielkim bhaktą Pana.

Madhya 11.33    W tym czasie przed obliczem Pana obecni byli: Paramananda Puri, Brahmananda Bharati Gosani, Svarupa Damodara Gosani, Pan Nityananda, Jagadananda, Mukunda i inni.
Madhya 11.34    Zatem Śri Ramananda Raya złożył pokłony wszystkim bhaktom Pana, zwłaszcza czterem mistrzom duchowym. Tak oto Ramananda Raya we właściwy sposób spotkał się ze wszystkimi bhaktami.

Madhya 11.34  Znaczenie: Czterema mistrzami duchowymi, o których mówi ten werset, są: Paramananda Puri, Brahmananda Bharati, Svarupa Damodara i Pan Nityananda.

Madhya 11.35    Następnie Śri Caitanya Mahaprabhu zapytał Ramanandę Rayę: "Czy odwiedziłeś już świątynię lotosookiego Pana Jagannatha?" Ramananda Raya odrzekł: "Pójdę teraz odwiedzić świątynię."
Madhya 11.36    Śri Caitanya Mahaprabhu odrzekł: "Cóż uczyniłeś, Mój drogi Rayo? Dlaczego przede wszystkim nie odwiedziłeś Pana Jagannatha? Dlaczego najpierw przyszedłeś tutaj?"
Madhya 11.37    Ramananda Raya odrzekł: "Nogi są niczym powóz, a serce jak woźnica. Gdziekolwiek serce zabierze żywą istotę, tam jest zmuszona się udać."

Madhya 11.37  Znaczenie: W Bhagavad-gicie (18.61) Pan Krsna wyjaśnia:

 

iśvarah sarva bhutanam    hrd-deśe 'rjuna tisthati

bhramayan sarva-bhutani    yantrarudhani mayaya

 

"Najwyższy Pan przebywa w każdym sercu, o Arjuno, i On kieruje wędrówkami żywych istot, które usadowione są jak gdyby na maszynie zrobionej z energii materialnej."

    Tak więc żywa istota wędruje wewnątrz tego wszechświata, jeżdżąc w powozie (ciele), którym została obdarzona przez materialną naturę. Podobne wyjaśnienie podane jest w Katha Upanisad (1.3.3, 4):

 

atmanam rathinam viddhi    śariram ratham eva tu

buddhim tu sarathim viddhi    manah pragraham eva ca

 

indriyani hayan ahur    visayams tesu gocaran

atmendriya-mano-yuktam    bhoktety ahur manisinah

 

"Indywidualna istota jest pasażerem w powozie materialnego ciała, a inteligencja jest woźnicą. Umysł to lejce, a zmysły są końmi. Tak oto jaźń jest odbiorcą przyjemności lub cierpienia w kontakcie z umysłem i zmysłami. W ten sposób pojmują to wielcy myśliciele."

    Tak więc żywa istota jest woźnicą, a ciało powozem ofiarowanym przez materialną naturę. Umysł jest lejcami kontrolującymi konie, a zmysły są końmi. W ten sposób żywa istota jest fałszywym odbiorcą przyjemności materialnego świata. Osoba zaawansowana w świadomości Krsny może kontrolować umysł i inteligencję. Innymi słowy, potrafi kontrolować lejce i konie (zmysły), mimo że są one bardzo potężne. Osoba, która umie kontrolować zmysły przy pomocy swego umysłu i inteligencji, z łatwością może zbliżyć się do Najwyższej Osoby Boga, czyli Visnu, który jest ostatecznym celem życia. Tad visnoh paramam padam sada paśyanti surayah. Kto jest naprawdę zaawansowany, ten zbliża się do Pana Visnu, swego ostatecznego celu. Takie osoby nigdy nie są urzeczone zewnętrzną energią Pana Visnu, czyli tym materialnym światem.

Madhya 11.38    Śri Ramananda Raya mówił dalej: "Cóż mam począć? Przywiódł mnie tutaj umysł. Nie mogłem myśleć o udaniu się najpierw do świątyni Pana Jagannatha."
Madhya 11.39    Śri Caitanya Mahaprabhu poradził: "Natychmiast idź do świątyni Pana Jagannatha ujrzeć Pana. A potem udaj się do domu na spotkanie z członkami swojej rodziny."
Madhya 11.40    Otrzymawszy pozwolenie Śri Caitanyi Mahaprabhu, Ramananda Raya z pośpiechem udał się do świątyni Pana Jagannatha. Któż może zrozumieć służbę oddania Rayi Ramanandy?
Madhya 11.41    Po powrocie do Jagannatha Puri król Prataparudra wezwał Sarvabhaumę Bhattacaryę. Gdy Bhattacarya poszedł zobaczyć się z królem, ten okazał mu wyrazy szacunku i zadał następujące pytania.
Madhya 11.42    Król zapytał: "Czy przedstawiłeś Panu moją prośbę?" Sarvabhauma odpowiedział: "Tak, próbowałem zrobić, co w mojej mocy.
Madhya 11.43    "Jednak mimo moich wielkich starań Pan nie zgodził się spotkać z królem. I powiedział, że jeśli ponowi się tę prośbę, opuści Jagannatha Puri i pójdzie gdzie indziej."
Madhya 11.44    Słysząc to, król poczuł się bardzo nieszczęśliwy i wielce rozpaczając, przemówił w taki oto sposób.
Madhya 11.45    Król powiedział: "Śri Caitanya Mahaprabhu zstąpił tylko po to, by wybawić wszelkiego rodzaju grzeszne, nisko urodzone osoby. Wyzwolił więc grzeszników, jak Jagai i Madhai.
Madhya 11.46    "Och, czyż Śri Caitanya Mahaprabhu inkarnował, by wyzwolić wszelkiego rodzaju grzeszników z wyjątkiem króla o imieniu Maharaja Prataparudra?

Madhya 11.46  Znaczenie: Narottama dasa Thakura opisuje misję Śri Caitanyi Mahaprabhu w taki oto sposób: patita-pavana-hetu tava avatara / mosama patita prabhu na paibe ara. Skoro Śri Caitanya Mahaprabhu zstąpił, by nawrócić grzeszników, to osoba najbardziej grzeszna i nisko urodzona jest kandydatem do tego, by Pan wziął ją pod uwagę w pierwszej kolejności. Maharaja Prataparudra uważał, że jest duszą najbardziej upadłą, ponieważ stale musiał mieć do czynienia z materialnymi rzeczami i korzystać z materialnych zysków. Zadaniem Śri Caitanyi Mahaprabhu było wyzwolenie najbardziej upadłych. Jak więc mógł odrzucić króla? Im bardziej ktoś jest upadły, tym większe ma prawo do tego, by zostać wyzwolonym przez Pana - oczywiście pod warunkiem, że podporządkuje się Panu. Maharaja Prataparudra był duszą w pełni podporządkowaną, dlatego też Pan nie mógł mu odmówić powołując się na to, że był światowym człowiekiem interesu.

Madhya 11.47    "'Niestety, czyż Śri Caitanya Mahaprabhu ukazał się z postanowieniem, że wyzwoli wszystkich z wyjątkiem mnie? Obdarza Swym miłosiernym spojrzeniem wielu ludzi niskiej klasy, na których zazwyczaj nawet nie powinno się patrzeć."'

Madhya 11.47  Znaczenie: Werset ten znajduje się w Śri Caitanya-candrodaya-natace (8.28).

Madhya 11.48    Maharaja Prataparudra mówił dalej: "Jeśli Śri Caitanya Mahaprabhu postanowił, że nie zobaczy się ze mną, jestem zdecydowany rozstać się z życiem, jeśli Go nie ujrzę.

Madhya 11.48  Znaczenie: Bhakta, który ma determinację Maharajy Prataparudry, z pewnością odniesie zwycięstwo w czynieniu postępu w świadomości Krsny. Śri Krsna potwierdza to w Bhagavad-gicie (9.14):

 

satatam kirtayanto mam    yatantaś ca drdha-vratah

namasyantaś ca mam bhaktya    nitya-yukta upasate

 

"Zawsze intonując o Moich chwałach, czyniąc zdecydowany wysiłek, składając Mi pokłony, wielkie dusze nieprzerwanie czczą Mnie z oddaniem."

    Takie są symptomy mahatmy służącego Panu w pełnej świadomości Krsny. Tak więc determinacja Maharajy Prataparudry jest bardzo wzniosła i nazywa się ją drdha-vrata. Dzięki tej stanowczości zdołał w końcu uzyskać bezpośrednią łaskę Pana Caitanyi.

Madhya 11.49    "Jeśli nie otrzymam łaski Śri Caitanyi Mahaprabhu, moje ciało i moje królestwo z pewnością są bezużyteczne."

Madhya 11.49  Znaczenie: Jest to doskonały przykład drdha-vrata, determinacji. Jeśli ktoś nie uzyska łaski Najwyższej Osoby Boga, jego życie jest klęską. Śrimad-Bhagavatam (5.5.5) mówi: parabhavas tavad abodha-jato yavan na jijnasata atma-tattvam. Wszystko jest bezużyteczne, dopóki ktoś nie wnika w życie duchowe. Bez duchowych dociekań nasza praca i jej przedmiot są tylko stratą czasu.

Madhya 11.50    Słysząc stanowczość króla Prataparudry, Sarvabhauma Bhattacarya pogrążył się w rozmyślaniach. Prawdę powiedziawszy, był bardzo zdumiony widząc determinację króla.

Madhya 11.50  Znaczenie: Sarvabhauma Bhattacarya był zdumiony, gdyż taka stanowczość nie jest możliwa u człowieka światowego przywiązanego do materialnej przyjemności. Król z pewnością miał szerokie możliwości do czerpania przyjemności materialnej, lecz myślał, że jego królestwo i wszystko inne było bezużyteczne, jeśli nie mógł ujrzeć Śri Caitanyi Mahaprabhu. Było to z pewnością dostatecznym powodem do zdumienia. Śrimad-Bhagavatam mówi, że bhakti, służba oddania, musi być nieuwarunkowana. W rzeczywistości żadne materialne przeszkody nie mogą zahamować jej postępu, czy to pełni ją zwykły człowiek, czy też król. W każdym przypadku służba oddania pełniona dla Pana jest zawsze doskonała, mimo iż bhakta jest na materialnej pozycji. Służba oddania jest tak wzniosła, że może ją pełnić każdy, w każdej sytuacji. Trzeba jedynie być drdha-vrata, bardzo zdeterminowanym.

Madhya 11.51    W końcu Sarvabhauma Bhattacarya powiedział: "Nie martw się, mój drogi królu. Jestem przekonany, że dzięki mocnej determinacji z pewnością otrzymasz łaskę Śri Caitanyi Mahaprabhu."

Madhya 11.51  Znaczenie: Na podstawie niezłomnej determinacji króla Prataparudry, Bhattacarya przepowiedział, że z pewnością otrzyma on łaskę Śri Caitanyi Mahaprabhu. Jak potwierdza w innym miejscu Caitanya-caritamrta (Madhya 19.151), guru-krsna-prasade paya bhakti-lata-bija: "Dzięki łasce mistrza duchowego i Krsny otrzymujemy nasionko służby oddania." Bhattacarya, którego przyjmowano za mistrza duchowego króla Prataparudry, pobłogosławił króla, że Pan okaże mu Swą łaskę. Łaska mistrza duchowego i Krsny łączą się, by obdarzyć pomyślnością bhaktę zaangażowanego w świadomość Krsny. Potwierdzają to Vedy:

 

yasya deve para bhaktir    yatha deva tatha gurau

tasyaite kathita hy arthah    prakaśante mahatmanah

 

"Tylko tym wielkim duszom, które mają niezachwianą wiarę zarówno w Pana, jak i mistrza duchowego, automatycznie objawiane jest wszelkie znaczenie wiedzy wedyjskiej." (Śvetaśvatara Upanisad 6.23)

    Maharaja Prataparudra mocno wierzył w Bhattacaryę, który oznajmił, że Śri Caitanya Mahaprabhu jest Najwyższą Osobą Boga. Mocno wierząc w Bhattacaryę jako swego mistrza duchowego, król Prataparudra natychmiast przyjął Śri Caitanyę Mahaprabhu za Najwyższego Pana. Tak oto zaczął wielbić Śri Caitanyę Mahaprabhu w umyśle. To jest proces służby oddania. Jak oznajmia Bhagavad-gita (9.34):

 

man-mana bhava mad-bhakto    mad-yaji mam namaskuru

mam evaisyasi yuktvaivam    atmanam mat-parayanah

 

"Zawsze myśl o Mnie, zostań Moim wielbicielem, składaj Mi pokłony i oddawaj cześć. Jeśli będziesz całkowicie pogrążony we Mnie, z pewnością przyjdziesz do Mnie."

    Proces ten jest bardzo prosty. Trzeba tylko uzyskać mocne przekonanie od mistrza duchowego, że Krsna jest Najwyższą Osobą Boga. Jeśli ktoś podejmuje tę decyzję, może robić dalszy postęp myśląc o Krsnie, intonując o Nim i wychwalając Go. Wtedy nie ma wątpliwości, że taki w pełni podporządkowany bhakta otrzyma błogosławieństwo Pana Krsny. Śrila Sarvabhauma Bhattacarya wyjaśni to szerzej.

Madhya 11.52    Gdy tylko Bhattacarya ujrzał niezachwianą determinację króla, oznajmił: "Do Najwyższego Pana można się zbliżyć tylko przez czystą miłość. Twoja miłość do Śri Caitanyi Mahaprabhu jest bardzo, bardzo głęboka, dlatego też bez wątpienia obdarzy cię On Swoją łaską."

Madhya 11.52  Znaczenie: Taka determinacja jest główną kwalifikacją. Jak potwierdza Rupa Gosvami (Upadeśamrta 3): utsahan niścayad dhairyat. Najpierw trzeba mieć niezachwianą determinację, niezachwianą wiarę. Kiedy ktoś pełni służbę oddania, musi utrzymać tę niezachwianą determinację. Wówczas Krsna będzie zadowolony z jego służby. Mistrz duchowy może wskazać ścieżkę służby oddania. Jeżeli uczeń ściśle i niezawodnie przestrzega zasad, to z pewnością otrzyma łaskę Krsny. Potwierdzają to śastry.

Madhya 11.53    Następnie Sarvabhauma Bhattacarya zasugerował: "Istnieje jeden sposób, dzięki któremu możesz ujrzeć Go bezpośrednio.
Madhya 11.54    "W dniu festiwalu wozów Śri Caitanya Mahaprabhu będzie tańczył przed Bóstwem w wielkiej ekstatycznej miłości.
Madhya 11.55    "W tym dniu Ratha-yatry Śri Caitanya Mahaprabhu wejdzie do ogrodu Gundica, kiedy skończy tańczyć przed Panem. Wówczas sam powinieneś tam się udać, zdejmując swój królewski strój.
Madhya 11.56    "Gdy Śri Caitanya Mahaprabhu wejdzie do Gundicy, powinieneś także się tam udać i czytać pięć rozdziałów o tańcu Pana Krsny z gopi. W ten sposób możesz pochwycić lotosowe stopy Pana.
Madhya 11.57    "Pan Śri Caitanya Mahaprabhu nie mając zewnętrznej świadomości będzie pogrążony w nastroju ekstatycznej miłości. Wówczas powinieneś zacząć recytować te rozdziały ze Śrimad-Bhagavatam. Wtedy On cię obejmie, wiedząc, że jesteś czystym Vaisnavą.

Madhya 11.57  Znaczenie: Vaisnava zawsze skłonny jest pomóc innemu Vaisnavie w czynieniu postępu ku realizacji Prawdy Absolutnej. Sarvabhauma Bhattacarya mógł zrozumieć pozycję króla jako czystego Vaisnavy. Król zawsze myślał o Śri Caitanyi Mahaprabhu i Bhattacarya chciał mu pomóc zbliżyć się do Pana. Vaisnava zawsze jest pełen współczucia, zwłaszcza gdy widzi, że kandydat na bhaktę jest bardzo zdeterminowany (drdha-vrata). Tak więc Bhattacarya gotów był pomóc królowi.

Madhya 11.58    "Pan zmienił już Swe zdanie pod wpływem opisu twojej czystej miłości do Niego, który przedstawił Mu Ramananda Raya.

Madhya 11.58  Znaczenie: Na początku Pan nie chciał widzieć króla, lecz pod wpływem szczerych wysiłków Bhattacaryi i Ramanandy Rayi zmienił zdanie. Pan oznajmił już, że Krsna okaże królowi łaskę z powodu jego służby dla bhaktów. To jest proces, dzięki któremu można czynić postęp w świadomości Krsny. Najpierw należy otrzymać łaskę bhakty; wtedy zstąpi łaska Krsny. Yasya prasadad bhagavat-prasado / yasyaprasadan na gatih kuto 'pi. Zatem naszym pierwszym obowiązkiem jest zadowolenie mistrza duchowego, który może postarać się o łaskę Pana. Zwykły człowiek musi najpierw zacząć służyć mistrzowi duchowemu, czyli bhakcie. Wówczas, dzięki łasce bhakty, Pan będzie zadowolony. Dopóki nie posypie się swej głowy pyłem z lotosowych stóp bhakty, dopóty nie można uczynić postępu. Potwierdza to również wypowiedź Prahlady Maharajy ze Śrimad-Bhagavatam (7.5.32):

 

naisam matis tavad urukramanghrim

sprśaty anarthapagamo yad-arthah

mahiyasam pada-rajo 'bhisekam

niskincananam na vrnita yavat

 

Dopóki nie zbliżymy się do czystego bhakty, nie możemy zrozumieć Najwyższej Osoby Boga. Maharaja Prataparudra czcił zarówno Ramanandę Rayę, jak i Sarvabhaumę Bhattacaryę. Tak więc dotknął on lotosowych stóp czystych bhaktów i w ten sposób był w stanie zbliżyć się do Śri Caitanyi Mahaprabhu.

Madhya 11.59    Maharaja Prataparudra przyjął radę Bhattacaryi i nieugięcie postanowił przestrzegać jego instrukcji. W ten sposób odczuł transcendentalne szczęście.
Madhya 11.60    Gdy król zapytał Bhattacaryę, kiedy odbędzie się ceremonia kąpieli [Snana-yatra] Pana Jagannatha, Bhattacarya odpowiedział, że do uroczystości tej pozostały tylko trzy dni.
Madhya 11.61    Dodawszy królowi w ten sposób otuchy, Sarvabhauma Bhattacarya wrócił do domu. W dniu, w którym odbywała się ceremonia kąpieli Pana Jagannatha, Śri Caitanya Mahaprabhu czuł w sercu wielkie szczęście.
Madhya 11.62    Po obejrzeniu ceremonii kąpieli Pana Jagannatha, Śri Caitanya Mahaprabhu poczuł się bardzo szczęśliwy. Lecz gdy po uroczystości Pan Jagannatha pozostał w odosobnieniu, Pana Caitanyę ogarnęło wielkie nieszczęście, gdyż nie mógł Go ujrzeć.

Madhya 11.62  Znaczenie: Po ceremonii kąpieli Śri Jagannatha, która odbywa się na dwa tygodnie przed obchodami Ratha-yatry, ciało Bóstwa Pana Jagannatha jest przemalowywane i dokończenie tego zajmuje około dwóch tygodni. Okres ten nazywany jest Anavasarą. Jest wiele osób, które systematycznie każdego dnia przychodzą do świątyni, by zobaczyć Pana Jagannatha i dla nich odosobnienie po ceremonii kąpieli jest nie do zniesienia. Śri Caitanya Mahaprabhu bardzo odczuł nieobecność Pana Jagannatha w świątyni.

Madhya 11.63    Z powodu rozdzielenia z Panem Jagannathem, Śri Caitanya Mahaprabhu czuł wielki niepokój, jaki odczuwają gopi w rozłące z Krsną. W tym stanie porzucił wszelkie towarzystwo i udał się do Alalanathy.
Madhya 11.64    Bhaktowie, którzy podążali za Panem, stanęli przed Jego obliczem i poprosili Go, by wrócił do Puri. Zapewniali, że do Purusottama-ksetry przybywają bhaktowie z Bengalu.
Madhya 11.65    W ten sposób Sarvabhauma Bhattacarya sprowadził Pana Caitanyę z powrotem do Jagannatha Puri. Potem poszedł do króla Prataparudry i powiadomił go o przybyciu Pana.
Madhya 11.66    W czasie, gdy Sarvabhauma Bhattacarya był z królem Prataparudrą, przyszedł tam Gopinatha Acarya. Będąc braminem, ofiarował królowi swe błogosławieństwo i tymi słowy zwrócił się do Sarvabhaumy Bhattacaryi.
Madhya 11.67    "Około dwustu bhaktów przybywa z Bengalu. Wszyscy są bardzo zaawansowanymi bhaktami, szczególnie oddanymi Śri Caitanyi Mahaprabhu.
Madhya 11.68    "Wszyscy dotarli już nad brzeg jeziora Narendra i czekają tam. Chcę, by przygotowano dla nich kwatery mieszkalne i prasada."

Madhya 11.68  Znaczenie: Narendra jest to małe jeziorko nadal istniejące w Jagannatha Puri, w miejscu, w którym odbywa się festiwal Candana-yatra. Do dnia dzisiejszego wszyscy bengalscy bhaktowie odwiedzający świątynię Jagannatha kąpią się najpierw w jeziorze. Tam myją swe ręce i stopy przed wejściem do świątyni.

Madhya 11.69    Król odrzekł: "Wydam rozkazy służącemu w świątyni. Zgodnie z twoim pragnieniem przygotuje on dla wszystkich kwatery mieszkalne i prasada.
Madhya 11.70    "Sarvabhaumo Bhattacaryo, proszę, wskaż mi, jednego po drugim, wszystkich bhaktów Śri Caitanyi Mahaprabhu przybywających z Bengalu."
Madhya 11.71    Sarvabhauma Bhattacarya poprosił króla: "Wejdź na dach pałacu. Gopinatha Acarya zna każdego bhaktę. On wskaże ich tobie.
Madhya 11.72    "Prawdę mówiąc, nie znam żadnego z nich, choć chciałbym ich poznać. A ponieważ Gopinatha Acarya zna ich wszystkich, powie ci, jakie noszą imiona."
Madhya 11.73    Powiedziawszy to, Sarvabhauma Bhattacarya wszedł na szczyt pałacu wraz z królem i Gopinathą Acaryą. W tym czasie wszyscy Vaisnava bhaktowie z Bengalu zbliżyli się do pałacu.
Madhya 11.74    Svarupa Damodara i Govinda, biorąc girlandy z kwiatów i prasada Pana Jagannatha, udali się tam, gdzie stali wszyscy Vaisnavowie.
Madhya 11.75    Pan Śri Caitanya Mahaprabhu najpierw ich dwóch wysłał do przodu. Król zapytał: "Kim są ci dwaj? Proszę, powiedz mi, kim oni są."
Madhya 11.76    Śri Sarvabhauma Bhattacarya odpowiedział: "To jest Svarupa Damodara, praktycznie druga ekspansja ciała Śri Caitanyi Mahaprabhu.
Madhya 11.77    "Drugą osobą jest Govinda, osobisty sługa Pana Caitanyi. Za pośrednictwem tych dwóch osób Pan wysłał girlandy i resztki pożywienia Pana Jagannatha po to tylko, by uczcić bhaktów z Bengalu."
Madhya 11.78    Na początku podszedł Svarupa Damodara i nałożył girlandę Advaicie Prabhu. Następnie przyszedł Govinda i ofiarował Advaicie Acaryi drugą girlandę.
Madhya 11.79    Gdy Govinda złożył pokłony, padając płasko przed Advaitą Acaryą, ten zapytał Svarupę Damodarę o jego tożsamość, jako że wtedy jeszcze nie znał Govindy.
Madhya 11.80    Svarupa Damodara poinformował Go: "Govinda był sługą Iśvary Puri. Jest osobą o bardzo wysokich kwalifikacjach.
Madhya 11.81    "Iśvara Puri polecił Govindzie, by służył Śri Caitanyi Mahaprabhu. Tak więc Pan trzyma go przy Sobie."
Madhya 11.82    Król zapytał: "Komu Svarupa Damodara i Govinda ofiarowali te dwie girlandy? Blask Jego ciała jest tak duży, że musi On być wspaniałym bhaktą. Powiedz mi, proszę, kto to jest."
Madhya 11.83    Gopinatha Acarya odpowiedział: "Jego imię brzmi Advaita Acarya. Nawet Śri Caitanya Mahaprabhu Go poważa, zatem jest On najwznioślejszym bhaktą.
Madhya 11.84    "A tutaj jest Śrivasa Pandita, Vakreśvara Pandita, Vidyanidhi Acarya i Gadadhara Pandita.
Madhya 11.85    "Tu jest Acaryaratna, Purandara Pandita, Gangadasa Pandita i Śankara Pandita.
Madhya 11.86    "Tu zaś jest Murari Gupta, Pandita Narayana i Haridasa Thakura, wyzwoliciel całego wszechświata.
Madhya 11.87    "Tutaj jest Hari Bhatta, a tam jest Nrsimhananda. Tu jest Vasudeva Datta i Śivananda Sena.
Madhya 11.88    "Tutaj jest także Govinda Ghosh, Madhava Ghosh i Vasudeva Ghosh. Są oni braćmi i ich sankirtan, zbiorowe intonowanie, sprawia Panu dużą przyjemność.

Madhya 11.88  Znaczenie: Govinda Ghosh należał do dynastii kayastha z sekcji Uttara-radhiya i był znany jako Ghosh Thakura. Nawet do dnia dzisiejszego istnieje w pobliżu Katwy miejsce o nazwie Agradvipa, gdzie odbywa się jarmark, którego nazwa wywodzi się od imienia Ghosha Thakury. Jeśli chodzi o Vasudevę Ghosha, skomponował on wiele pięknych pieśni o Panu Śri Caitanyi Mahaprabhu. Wszystkie one są autoryzowanymi pieśniami Vaisnava, tak jak utwory Narottamy dasa Thakury, Bhaktivinody Thakury, Locana dasa Thakury, Govindy dasa Thakury i innych wielkich Vaisnavów.

Madhya 11.89    "Tutaj jest Raghava Pandita, a tu Acarya Nandana, tam zaś jest Śriman Pandita, a tutaj są Śrikanta i Narayana."

Madhya 11.89  Znaczenie: Narottama dasa Thakura, czcząc osobistych towarzyszy Pana Śri Caitanyi Mahaprabhu, tak oto śpiewał (Prarthana 13):

 

gaurangera sangi-gane    nitya-siddha kari' mane

se yaya vrajendra-suta paśa

 

Kto jest inteligentny, rozumie, że wszyscy osobiści towarzysze i bhaktowie Pana Śri Caitanyi Mahaprabhu są zawsze wyzwoleni. To znaczy, że nie należą do tego materialnego świata, ponieważ stale pełnią służbę oddania dla Pana. Osoba, która dwadzieścia cztery godziny na dobę zajęta jest służbą dla Pana i nigdy o Nim nie zapomina, nazywana jest nitya-siddha. Oznajmienie to potwierdza także Śrila Rupa Gosvami:

 

iha yasya harer dasye    karmana manasa gira

nikhilasv apy avasthasu    jivan-muktah sa ucyate

 

"Osoba, która swym ciałem, umysłem, inteligencją i słowami działa w służbie dla Krsny, jest wyzwolona nawet w tym materialnym świecie, chociaż może wykonywać wiele tzw. materialnych działań." (Bhakti-rasamrta-sindhu, 1.2.187)

    Bhakta zawsze myśli o tym, jak lepiej służyć Panu Krsnie, Najwyższej Osobie Boga, i jak głosić Jego imię, sławę i cechy na całym świecie. Ten, kto jest nitya-siddha, nie ma innych zajęć poza głoszeniem chwał Pana na całym świecie, zgodnie ze swymi możliwościami. Takie osoby już są towarzyszami Pana Caitanyi Mahaprabhu. Dlatego Narottama dasa Thakura mówi: nitya-siddha kari 'mane. Nie należy myśleć, że skoro Śri Caitanya Mahaprabhu był obecny pięćset lat temu, to tylko Jego towarzysze byli wyzwoleni. Śrila Narottama dasa Thakura mówi raczej, że każdy jest nitya-siddha, jeśli działa z ramienia Śri Caitanyi Mahaprabhu szerząc chwały świętego imienia Pana. Bhaktów głoszących chwały Pana powinniśmy szanować jako nitya-siddha i nie powinniśmy uważać ich za uwarunkowanych.

 

mam ca yo 'vyabhicarena    bhakti-yogena sevate

sa gunan samatityaitan    brahma-bhuyaya kalpate

(Bg. 14.26)

 

Przyjmuje się, że ten, kto wzniósł się ponad materialne cechy natury, znajduje się na platformie Brahmana. To także jest platforma nitya-siddha. Nitya-siddha nie tylko znajduje się na platformie Brahmana, lecz także na niej działa. Uznając towarzyszy Pana Caitanyi Mahaprabhu za nitya-siddha można z łatwością wrócić do domu, do Boga.

Madhya 11.90    Gopinatha Acarya dalej pokazywał bhaktów: "Tutaj jest Śuklambara. Popatrz, tam jest Śridhara. Tutaj jest Vijaya, a tam Jest Vallabha Sena. Tutaj jest Purusottama, a tam jest Sanjaya.
Madhya 11.91    "A tutaj są wszyscy mieszkańcy Kulina-gramy, tacy jak Satyaraja Khan i Ramananda. W rzeczywistości oni wszyscy są tu obecni. Spójrz, proszę.
Madhya 11.92    "Są tutaj: Mukunda dasa, Narahari, Śri Raghunandana, Ciranjiva i Sulocana. Wszyscy oni są mieszkańcami Khandy.
Madhya 11.93    "Ile Imion mam ci wymienić? Wszyscy bhaktowie, jakich tu widzisz, są towarzyszami Śri Caitanyi Mahaprabhu, który jest ich życiem i duszą."
Madhya 11.94    Król rzekł: "Ujrzawszy tych wszystkich bhaktów, jestem bardzo zdumiony, gdyż nigdy nie widziałem takiego blasku.
Madhya 11.95    "Doprawdy, ich blask jest niczym blask milionów słońc. Nigdy też nie słyszałem, aby imiona Pana były intonowane tak melodyjnie.

Madhya 11.95  Znaczenie: Takie symptomy okazują czyści bhaktowie podczas intonowania. Wszyscy czyści bhaktowie błyszczą jak słońce, a blask ich ciał jest bardzo promienny. Ponadto sankirtan w ich wykonaniu jest niezrównany. Istnieje wielu zawodowych śpiewaków, którzy w artystyczny i muzykalny sposób potrafią zespołowo intonować przy dźwiękach rozmaitych instrumentów muzycznych, ale ich śpiew nie może być tak atrakcyjny jak zbiorowe intonowanie czystych bhaktów. Jeśli bhakta ściśle trzyma się zasad kierujących zachowaniem Vaisnavy, blask jego ciała będzie w naturalny sposób przyciągający, a jego śpiewanie i intonowanie świętych imion Pana będzie skuteczne. Ludzie bez wahania docenią taki kirtan. Bhaktowie powinni nawet wystawiać sztuki o rozrywkach Pana Caitanyi czy Śri Krsny. Takie sztuki wywołają zainteresowanie publiczności i będą pełne mocy. Studenci Międzynarodowego Towarzystwa Świadomości Krsny powinni wziąć to pod uwagę i starać się wprowadzać te zasady, gdy głoszą chwały Pana.

Madhya 11.96    "Nigdy wcześniej nie widziałem takiej ekstatycznej miłości ani nie słyszałem wibracji świętego imienia intonowanego w taki sposób, ani też nie widziałem takiego tańczenia podczas sankirtanu."

Madhya 11.96  Znaczenie: Ponieważ w Jagannatha Puri znajduje się świątynia Pana Jagannatha, przybywało tam wielu bhaktów ze wszystkich stron świata, aby przeprowadzać sankirtan wychwalający Pana. Maharaja Prataparudra z pewnością widział i słyszał wszystkich tych bhaktów, ale tutaj przyznaje on, że kirtan w wykonaniu towarzyszy Pana był unikalny. Nigdy wcześniej nie słyszał takiego sankirtanu ani nie widział, by bhaktowie manifestowali tak atrakcyjne cechy. Członkowie Międzynarodowego Towarzystwa Świadomości Krsny powinni jeździć do Indii na obchody urodzin Pana Caitanyi Mahaprabhu w Mayapur i tam zbiorowo spełniać sankirtan. To przyciągnie uwagę wszystkich ważnych osobistości w Indii, tak jak piękno, blask cielesny i sankirtan wykonywany przez towarzyszy Śri Caitanyi Mahaprabhu przyciągnął uwagę Maharajy Prataparudry. Gdy Pan był obecny na tej planecie, liczba Jego towarzyszy była nieograniczona, ale każdego, kto prowadzi czyste życie i oddany jest misji Śri Caitanyi Mahaprabhu, należy uważać za nitya-siddha towarzysza Pana.

Madhya 11.97    Sarvabhauma Bhattacarya odrzekł: "Ten słodki transcendentalny dźwięk jest specjalnym dziełem Pana, znanym jako prema-sankirtana, zbiorowe intonowanie w miłości do Boga.
Madhya 11.98    "Śri Caitanya Mahaprabhu zstąpił w tym wieku Kali, by głosić religię świadomości Krsny. Tak więc intonowanie świętych imion Pana Krsny jest religijną zasadą dla tego wieku.
Madhya 11.99    "Każdego, kto wielbi Pana Caitanyę Mahaprabhu zbiorowym intonowaniem, należy uważać za osobę bardzo inteligentną. Tego zaś, kto tak nie robi, trzeba uznać za ofiarę tego wieku, pozbawioną wszelkiej inteligencji.

Madhya 11.99  Znaczenie: Dranie wysuwają wniosek, że każdy może wymyślić swój własny proces religijny, ale tutaj potępiono tego rodzaju zamiar. Jeśli ktoś naprawdę chce zostać osobą religijną, musi podjąć intonowanie maha-mantry Hare Krsna. Prawdziwe znaczenie religii przedstawia Śrimad Bhagavatam (6.3.19-22).

 

dharmam tu saksad-bhagavat-pranitam

na vai vidur rsayo napi devah

na siddha-mukhya asura manusyah

kutaś ca vidyadhara-caranadayah

 

svayambhur naradah śambhuh    kumarah kapilo manuh

prahlado janako bhismo    balir vaiyasakir vayam

 

dvadaśaite vijanimo    dharmam bhagavatam bhatah

guhyam viśuddham durbodham    yam jnatvamrtam aśnute

 

etavan eva loke 'smin    pumsam dharmah parah smrtah

bhakti-yogo bhagavati    tan-nama-grahanadibhih

 

Znaczenie tych wersetów jest takie, że istota ludzka nie może wytworzyć dharmy, czyli religii. Religia jest prawem, czyli kodeksem Pana. Tak więc religii nie mogą wytworzyć nawet wielkie święte osoby, półbogowie czy siddha-mukhya, a co dopiero mówić o asurach, istotach ludzkich, Vidyadharach, Caranach itd. Zasady dharmy, religii, przekazywane są w systemie parampara zapoczątkowanym przez dwanaście osobistości - Pana Brahmę; wielkiego świętego Naradę; Pana Śivę; czterech Kumarów; Kapilę, syna Devahuti; Svayambhuvę Manu; Prahladę Maharaję; króla Janakę; dziadka Bhismę; Bali Maharaję; Śukadevę Gosvamiego i Yamaraja. Tych dwanaście osób znało zasady religii. Dharma odnosi się do zasad religijnych, dzięki którym można zrozumieć Najwyższą Osobę Boga. Dharma jest rzeczą bardzo poufną, wolną od skażenia wszelkimi materialnymi wpływami i bardzo trudną do zrozumienia dla zwykłych ludzi. Jednakże, jeśli ktoś naprawdę rozumie dharmę, zostaje wyzwolony i przeniesiony do królestwa Boga. Bhagavata-dharma, czyli zasada religii głoszona przez system parampara, jest najwyższą zasadą religii. Innymi słowy, dharma odnosi się do nauki bhakti-yogi, która rozpoczyna się od intonowania przez nowicjusza świętego imienia Pana (tan-nama-grahanadibhih).

    W tym wieku Kali Caitanya-caritamrta poleca: kali-kale dharma --- krsna-nama-sankirtana. W tym wieku Kali intonowanie świętego imienia Pana jest metodą religii zatwierdzoną przez wszystkie pisma wedyjskie. Bardziej uwydatnia to kolejny werset tej Caitanya-caritamrty, pochodzący ze Śrimad-Bhagavatam (11.5.32).

Madhya 11.100    "'W tym wieku Kali osoby inteligentne wykonują zbiorowe intonowanie, by czcić inkarnację Boga, który bezustannie śpiewa imię Krsny. Chociaż cera Jego nie jest czarniawa, jest On Samym Krsną. Otaczają Go towarzysze, słudzy, bronie i zaufani przyjaciele."'

Madhya 11.100  Znaczenie: Po wyjaśnienie tego wersetu sięgnij do Trzeciego Rozdziału Adi-lili, werset 52.

Madhya 11.101    Król rzekł: "Na podstawie dowodu podanego w pismach objawionych wnioskuje się, że Pan Śri Caitanya Mahaprabhu jest Samym Panem Krsną. Dlaczego więc wielcy uczeni są czasem obojętni wobec Niego?"
Madhya 11.102    Bhattacarya odpowiedział: "To, że Pan Śri Caitanya Mahaprabhu jest Krsną, może zrozumieć tylko osoba, która otrzymała od Pana choćby odrobinę łaski. Nikt inny nie może tego pojąć.

Madhya 11.102  Znaczenie: Ruch sankirtanu może szerzyć osoba, która cieszy się szczególną życzliwością Pana Krsny (krsna-śakti vina nahe tara pravartana). Nie można głosić świętego imienia Pana, nie uzyskawszy najpierw łaski Pana. Tego, kto głosi święte imię Pana, nazywa się - używając słów Bhaktisiddhanty Sarasvati - labdha-caitanyą. Labdha-caitanya to osoba, która rzeczywiście rozbudziła swą oryginalną świadomość, świadomość Krsny. Czyści bhaktowie w świadomości Krsny wywierają wpływ, który może obudzić innych do stania się świadomymi Krsny i zaangażowania w transcendentalną miłosną służbę dla Krsny. W ten sposób powiększa się grono potomków czystych bhaktów, a Pan Caitanya Mahaprabhu z przyjemnością patrzy, jak wzrasta liczba Jego bhaktów. Słowo su-medhasah znaczy "o bystrej inteligencji". Gdy ktoś ma bystrą inteligencję, może zwiększyć u zwykłych ludzi zainteresowanie miłością do Caitanyi Mahaprabhu, a przez Niego miłością do Radha-Krsny. Próby zawodowego śpiewania i tańczenia dla pieniędzy podejmowane przez osoby niezainteresowane zrozumieniem Śri Caitanyi Mahaprabhu są po prostu materialne, pomimo rzekomego mistrzostwa wykonawców. Jeśli ktoś nie ma całkowitej wiary w Śri Caitanyę Mahaprabhu, nie może we właściwy sposób śpiewać i tańczyć w ruchu sankirtanu. Sztuczne śpiewanie i tańczenie może być wywołane sentymentami czy sentymentalnym wzruszeniem, ale to nie pomaga czynić postępu w świadomości Krsny.

Madhya 11.103    "Jeśli ktoś nie otrzymał łaski Śri Caitanyi Mahaprabhu, to - bez względu na swą uczoność i mimo tego, że widzi lub słyszy - nie może uznać Pana za Najwyższą Osobę Boga.

Madhya 11.103  Znaczenie: Te same zasady można zastosować w odniesieniu do osób demonicznych, nawet jeśli są w sampradayi Pana Śri Caitanyi Mahaprabhu. Nie otrzymawszy specjalnej mocy Pana, nie można głosić Jego chwał na całym świecie. Chociaż ktoś może wysławiać siebie jako uczonego zwolennika Śri Caitanyi Mahaprabhu i choć może próbować głosić święte imię Pana na całym świecie, to jeśli nie zyskał przychylności Śri Caitanyi Mahaprabhu, znajdzie wady u czystego bhakty i nie będzie w stanie zrozumieć, w jaki sposób Pan Caitanya upełnomocnia nauczającego. Jeśli ktoś krytykuje ruch świadomości Krsny, który szerzy się teraz na całym świecie, lub gani ten ruch czy też jego przywódcę, należy go uważać za pozbawionego łaski Śri Caitanyi Mahaprabhu.

Madhya 11.104    "'Mój Panie, jeśli ktoś otrzyma choćby nieznaczny ślad łaski Twoich lotosowych stóp, może wówczas pojąć wielkość Twojej osoby. Lecz ci, którzy spekulują, by zrozumieć Najwyższą Osobę Boga, nie są w stanie Cię poznać, mimo że przez wiele lat kontynuują studia nad Vedami."'

Madhya 11.104  Znaczenie: Werset ten został przytoczony ze Śrimad-Bhagavatam (10.14.29). Objaśniony jest w Szóstym Rozdziale Madhya-lili, werset 84.

Madhya 11.105    Król powiedział: "Zamiast odwiedzić świątynię Pana Jagannatha, wszyscy bhaktowie biegną ku rezydencji Śri Caitanyi Mahaprabhu."
Madhya 11.106    Sarvabhauma Bhattacarya odrzekł: "To jest spontaniczna miłość. Wszyscy bhaktowie gorąco pragną spotkać się ze Śri Caitanyą Mahaprabhu.
Madhya 11.107    "Najpierw bhaktowie spotkają się ze Śri Caitanyą Mahaprabhu, a potem wezmą Go ze sobą do świątyni, by zobaczyć Pana Jagannatha."
Madhya 11.108    Król powiedział: "Vaninatha, syn Bhavanandy Rayi, idzie tam wraz z pięcioma czy siedmioma ludźmi, by wziąć resztki pożywienia Pana Jagannatha.
Madhya 11.109    "Co więcej, Vaninatha odszedł do rezydencji Pana Śri Caitanyi Mahaprabhu i wziął olbrzymią ilość maha-prasada. Proszę, powiedz mi, jaka jest tego przyczyna."
Madhya 11.110    Sarvabhauma Bhattacarya powiedział: " Kiedy Pan Caitanya dowiedział się o przybyciu wszystkich bhaktów, dał znak i dlatego przynieśli takie wielkie ilości maha-prasada."
Madhya 11.111    Wówczas król zapytał Bhattacaryę: "Dlaczego nie przestrzegali zasad obowiązujących przy odwiedzaniu miejsca pielgrzymek, takich jak poszczenie, ogolenie się itd.? Dlaczego najpierw zjedli prasada?"
Madhya 11.112    Bhattacarya powiedział królowi: "Zgodnie z regulującymi zasadami kierującymi odwiedzaniem świętych miejsc to, co powiedziałeś, jest słuszne. Ale jest też inna ścieżka - ścieżka spontanicznej miłości. I według jej zasad, przy wypełnianiu zasad religijnych wchodzą w grę subtelne zawiłości.

Madhya 11.112  Znaczenie: Według wedyjskich zasad regulujących przed wkroczeniem do świętego miejsca pielgrzymek należy zachować celibat. Na ogół ludzie są bardzo oddani zadowalaniu zmysłów i dopóki nie zaangażują się w nocy w seks, nie mogą zasnąć. Dlatego zasady regulujące nakazują, by zwykły człowiek przed udaniem się do świętego miejsca pielgrzymek zachował całkowity celibat. Gdy tylko ktoś przybędzie do świętego miejsca, musi zachować jednodniowy post, a po zupełnym zgoleniu głowy musi wykąpać się w pobliskiej rzece lub oceanie. Metody te stosuje się po to, by zneutralizować skutki grzesznych działań. Odwiedzenie świętego miejsca pielgrzymek oznacza zneutralizowanie reakcji za grzeszne życie. Ci, którzy udają się do świętych miejsc pielgrzymek, w rzeczywistości pozbywają się reakcji za swe grzeszne życia, dlatego też święte miejsca przeciążone są grzesznymi czynnościami pozostawionymi przez odwiedzających.

    Kiedy święta osoba lub czysty bhakta odwiedza takie święte miejsca, wchłania grzeszne efekty pozostawione przez zwykłego człowieka i ponownie oczyszcza święte miejsce. Tirthi-kurvanti tirthani (Bhag. 1.13.10). Dlatego wizyta, jaką składa w świętym miejscu zwykły człowiek, różni się od wizyty świętej osoby. Zwykły człowiek pozostawia w świętym miejscu swe grzechy, a święta osoba lub bhakta zmazuje te grzechy samą swą obecnością. Bhaktowie Pana Caitanyi Mahaprabhu nie byli zwykłymi ludźmi i nie dotyczyły ich zasady oraz nakazy obowiązujące przy odwiedzaniu świętych miejsc. Okazywali raczej swą spontaniczną miłość do Śri Caitanyi Mahaprabhu. Po przybyciu do świętego miejsca natychmiast poszli zobaczyć Pana Caitanyę i na Jego polecenie zjedli maha-prasada, nie przestrzegając zasad rządzących świętymi miejscami.

Madhya 11.113    "Zawarte w pismach świętych nakazy golenia się i zachowania postu są pośrednimi poleceniami Najwyższej Osoby Boga. Jednakże, gdy Pan daje bezpośrednie polecenie, by zjeść prasada, naturalne jest, że bhaktowie je zjedzą, uważając to za swój główny obowiązek.
Madhya 11.114    "Gdy nie można dostać maha-prasada, wtedy trzeba pościć, ale kiedy Najwyższa Osoba Boga bezpośrednio nakazuje, by zjeść prasada, zlekceważenie tego jest obrazą.
Madhya 11.115    "Gdy Śri Caitanya Mahaprabhu rozdaje prasada Swoją transcendentalną ręką, któż nie skorzysta z takiej okazji i będzie przestrzegał regulujących zasad poszczenia?
Madhya 11.116    "Pewnego ranka Pan dał mi ryż będący maha-prasada, który zjadłem siedząc po prostu na swym łóżku, nie umywszy nawet ust.
Madhya 11.117    "Człowiek, któremu Pan okaże Swą łaskę, inspirując go wewnątrz serca, przyjmuje schronienie jedynie Pana Krsny i porzuca wszelkie zwyczaje wedyjskie i społeczne.

Madhya 11.117  Znaczenie: Jest to także nauka Bhagavad-gity:

 

sarva-dharman parityajya    mam ekam śaranam vraja

aham tvam sarva-papebhyo    moksayisyami ma śucah

 

"Porzuć wszelkie rodzaje religii i podporządkuj się Mnie. Ja wyzwolę cię od wszelkich następstw grzechów. Nie lękaj się więc." (Bg. 18.66) Taka niewzruszona wiara w Najwyższą Osobę Boga możliwa jest tylko dzięki łasce Pana. Pan przebywa w sercu każdego i kiedy osobiście inspiruje Swego bhaktę, ten nie trzyma się wedyjskich zasad czy społecznych zwyczajów, a raczej poświęca się transcendentalnej miłosnej służbie dla Pana. Potwierdza to następujący werset ze Śrimad-Bhagavatam (4.29.46).

Madhya 11.118    "'Gdy Pan, który przebywa w każdym sercu, zainspiruje kogoś, wtedy osoba taka nie dba o społeczne zwyczaje czy wedyjskie zasady regulujące."'

Madhya 11.118  Znaczenie: Instrukcji tej udzielił Narada Gosvami królowi Pracinabarhi przy okazji historii Puranjany. Bez łaski Najwyższej Osoby Boga nie można uwolnić się od działań mających na celu przyjemność, podlegających kontroli Ved. Nawet takie osobistości jak Pan Brahma, Pan Śiva, Manu, Prajapati z Daksą na czele, czterej Kumarowie, Marici, a nawet sam Narada Muni nie mogli we właściwy sposób przyjąć bezprzyczynowej łaski Pana.

Madhya 11.119    Następnie król Prataparudra zszedł ze szczytu swego pałacu na ziemię i wezwał Kaśi Miśrę oraz nadzorcę świątyni.
Madhya 11.120-121    Wtedy Maharaja Prataparudra powiedział zarówno do Kaśi Miśry, jak i do nadzorcy świątyni: "Zapewnijcie wszystkim bhaktom i towarzyszom Śri Caitanyi Mahaprabhu wygodne siedziby, odpowiednie warunki do jedzenia prasada i dogodne układy odwiedzania świątyni, tak by nie było żadnego kłopotu.
Madhya 11.122    "Polecenia Śri Caitanyi Mahaprabhu muszą być starannie wykonywane. Nawet jeśli Pan nie wyda bezpośrednich rozkazów, powinniście mimo to spełniać Jego pragnienia, rozumiejąc same Jego wskazówki."
Madhya 11.123    Mówiąc to, król pozwolił im odejść. Sarvabhauma Bhattacarya także udał się na zgromadzenie wszystkich Vaisnavów.
Madhya 11.124    Gopinatha Acarya i Sarvabhauma Bhattacarya z odległego miejsca obserwowali spotkanie wszystkich Vaisnavów ze Śri Caitanyą Mahaprabhu.
Madhya 11.125    Wyruszając z prawej strony lwiej bramy, czyli głównej bramy świątyni, wszyscy Vaisnavowie zaczęli zmierzać w kierunku domu Kaśi Miśry.
Madhya 11.126    Tymczasem Śri Caitanya Mahaprabhu w otoczeniu Swych osobistych towarzyszy z wielką radością spotkał po drodze wszystkich Vaisnavów.
Madhya 11.127    Na początku Advaita Acarya ofiarował modlitwy lotosowym stopom Pana, a Pan natychmiast objął Go w ekstatycznej miłości.
Madhya 11.128    Śri Caitanya Mahaprabhu i Advaita Acarya okazali poruszenie wywołane ekstatyczną miłością. Zważywszy jednak na czas i okoliczności, Pan Caitanya Mahaprabhu zachował spokój.
Madhya 11.129    Potem wszyscy bhaktowie, ze Śrivasą Thakurą na czele, ofiarowali modlitwy lotosowym stopom Pana, a Pan objął każdego z nich w wielkiej miłości i ekstazie.
Madhya 11.130    Pan przemówił kolejno do każdego z bhaktów i zabrał ich wszystkich ze Sobą do domu.
Madhya 11.131    Ponieważ siedziba Kaśi Miśry nie była wystarczająco duża, wszyscy zgromadzeni bhaktowie byli bardzo stłoczeni.
Madhya 11.132    Śri Caitanya Mahaprabhu posadził wszystkich bhaktów u Swego boku i własnoręcznie ofiarował im girlandy oraz papkę sandałową.
Madhya 11.133    Potem Gopinatha Acarya i Sarvabhauma Bhattacarya w odpowiedni sposób spotkali się ze wszystkimi Vaisnavami w siedzibie Śri Caitanyi Mahaprabhu.
Madhya 11.134    Śri Caitanya Mahaprabhu zwrócił się do Advaity Acaryi Prabhu, mówiąc słodko: "Mój drogi panie, dzięki temu, że przybyłeś, osiągnąłem dzisiaj doskonałość."
Madhya 11.135-136    Advaita Acarya Prabhu odrzekł: "To jest naturalna charakterystyczna cecha Najwyższej Osoby Boga. Chociaż Sam jest kompletny i pełen wszelkich bogactw, znajduje transcendentalną przyjemność w obcowaniu ze Swoimi bhaktami, z którymi spełnia rozmaite wieczne rozrywki "
Madhya 11.137    Skoro tylko Śri Caitanya Mahaprabhu ujrzał Vasudevę Dattę, ojca Mukundy Datty, bardzo się ucieszył i kładąc rękę na jego ciele, zaczął mówić.
Madhya 11.138    Śri Caitanya Mahaprabhu powiedział: "Chociaż Mukunda jest Moim przyjacielem z dzieciństwa, niemniej jednak większą przyjemność sprawia Mi twój widok niż jego."

Madhya 11.138  Znaczenie: Vasudeva Datta był ojcem Mukundy Datty, który był przyjacielem Śri Caitanyi Mahaprabhu z dzieciństwa. Widok przyjaciela w naturalny sposób sprawia dużą przyjemność, ale Śri Caitanya Mahaprabhu powiadomił ojca, że chociaż ujrzenie przyjaciela sprawia Mu przyjemność, to widok ojca tę przyjemność zwiększa.

Madhya 11.139    Vasudeva odrzekł: "Mukunda otrzymał Twoje towarzystwo na początku. W ten sposób przyjął schronienie u Twych lotosowych stóp. To są jego transcendentalne ponowne narodziny.
Madhya 11.140    Tak oto Vasudeva Datta uznał swą niższość wobec Mukundy, który był jego synem. Powiedział: "Chociaż Mukunda jest ode mnie młodszy, on pierwszy otrzymał Twą łaskę. Tak więc stał się transcendentalnie starszy ode mnie. Poza tym bardzo wyróżniałeś Mukundę. Tak więc pod względem wszystkich dobrych cech jest on lepszy."
Madhya 11.141    Pan powiedział: "Tylko przez wzgląd na ciebie przyniosłem z Południowych Indii dwie książki.
Madhya 11.142    "Książki te trzyma Svarupa Damodara i możesz polecić, by skopiowano je dla ciebie." Słysząc to, Vasudeva bardzo się ucieszył.
Madhya 11.143    Właściwie każdy Vaisnava skopiował te dwie książki. Wkrótce te dwie książki [Brahma-samhita i Śri Krsna-karnamrta] stały się powszechnie znane w całych Indiach.
Madhya 11.144    Pan zwrócił się do Śrivasy a jego braci z wielką miłością i uczuciem, mówiąc: "Jestem tak zobowiązany, że zaprzedałem się wam, czterem braciom."
Madhya 11.145    Wówczas Śrivasa odpowiedział Panu: "Dlaczego mówisz w przekorny sposób? To raczej nas, czterech braci, pokonała Twoja łaska."
Madhya 11.146    Zobaczywszy Śankarę, Pan Śri Caitanya Mahaprabhu rzekł do Damodary: "Moje uczucie do ciebie jest na platformie przywiązania z czcią i bojaźnią.

Madhya 11.146  Znaczenie: Tutaj Pan zwraca się do Damodary Pandity, który jest inną osobą niż Svarupa Damodara. Damodara Pandita jest starszym bratem Śankary. Tak więc Pan poinformował Damodarę, że uczucie, którym go darzył, było na platformie czci i bojaźni. Jednakże uczucie Pana względem jego młodszego brata, Śankary, było na platformie czystej miłości.

Madhya 11.147    "Zatem trzymaj swojego młodszego brata Śankarę przy sobie, gdyż jest związany ze Mną nieskazitelnie czystą miłością."
Madhya 11.148    Damodara Pandita odpowiedział: "Śankara jest moim młodszym bratem, lecz od dzisiaj, dzięki szczególnej łasce, jaką mu okazujesz, stał się moim starszym bratem."
Madhya 11.149    Następnie, zwracając się ku Śivanandzie Senie, Pan powiedział: "Wiem, że od samego początku darzysz Mnie bardzo dużym uczuciem."
Madhya 11.150    Usłyszawszy to, Śivananda Sena pogrążył się w ekstatycznej miłości i padł na ziemię, składając Panu pokłony. Wówczas zaczął recytować następujący werset.
Madhya 11.151    "O mój Panie! O bezgraniczny! Chociaż utonąłem w oceanie niewiedzy, teraz, po długim czasie, osiągnąłem Ciebie, tak jak można osiągnąć brzeg morza. Mój drogi Panie, zdobywając mnie uzyskałeś właściwą osobę do tego, by obdarzyć ją Swą bezprzyczynową łaską."

Madhya 11.151  Znaczenie: Werset ten ułożył Alabandaru Yamunacarya. Związek z Najwyższą Osobą Boga można na nowo ustanowić nawet po upadku w ocean niewiedzy, który jest oceanem materialnej egzystencji, obejmującym powtarzanie się narodzin, śmierci, starości i choroby. Wszystkie one wynikają z przyjęcia materialnego ciała. Istnieje 8 400 000 gatunków materialnego życia, ale w ciele ludzkim otrzymujemy szansę uwolnienia się od powtarzających się narodzin i śmierci. Gdy ktoś staje się bhaktą Pana, zostaje wyratowany z tego niebezpiecznego oceanu narodzin i śmierci. Pan zawsze jest gotów okazać Swą łaskę upadłym duszom walczącym z nieszczęsnymi materialnymi warunkami. Jak oznajmia Bhagavad-gita:

 

mamaivamśo jiva-loke    jiva-bhutah sanatanah

manah-sasthanindriyani    prakrti-sthani karsati

 

"Żywe istoty w tym uwarunkowanym świecie są Moimi wiecznymi, fragmentarycznymi cząstkami. I właśnie to uwarunkowane życie jest przyczyną ich ciężkiej walki z sześcioma zmysłami, łącznie z umysłem." (Bg. 15.7)

    Tak więc każda żywa istota ciężko walczy w tej materialnej naturze. W rzeczywistości żywa istota jest integralną cząstką Najwyższego Pana i kiedy podporządkuje się Najwyższej Osobie Boga, osiąga wyzwolenie z oceanu narodzin i śmierci. Pan, będąc bardzo dobrym dla upadłych dusz, zawsze pragnie wydobyć żywą istotę z oceanu niewiedzy. Jeśli żywa istota zrozumie swą pozycję i podporządkuje się Panu, jej życie staje się pomyślne.

Madhya 11.152    Z początku Murari Gupta nie spotkał się z Panem, lecz pozostał za drzwiami, padając niczym kij, by złożyć pokłony.
Madhya 11.153    Nie widząc Murari pośród bhaktów, Pan Śri Caitanya Mahaprabhu zapytał o niego. Wtedy wiele osób natychmiast pobiegło do Murari, by przyprowadzić go do Pana.
Madhya 11.154    Tak więc Murari Gupta, chwytając w zęby trochę słomy, pokorny i potulny udał się przed oblicze Śri Caitanyi Mahaprabhu.
Madhya 11.155    Widząc, że Murari przychodzi, by się z Nim spotkać, Pan Śri Caitanya Mahaprabhu podszedł do niego, lecz Murari zaczął uciekać, mówiąc, co następuje.
Madhya 11.156    "Mój Panie, proszę, nie dotykaj mnie. Jestem najbardziej ohydny i niegodny Twego dotyku, gdyż moje ciało jest grzeszne."
Madhya 11.157    Pan powiedział: "Mój drogi Murari, proszę, powstrzymaj swą zbyteczną pokorę. Mój umysł jest poruszony, gdy widzę twą potulność. "
Madhya 11.158    Mówiąc to, Pan objął Murari i posadził go przy Sobie. Własnoręcznie zaczął czyścić jego ciało.
Madhya 11.159-160    Potem Pan Śri Caitanya Mahaprabhu wielokrotnie obejmował wszystkich bhaktów, łącznie z Acaryaratną, Vidyanidhim, Panditą Gadadharą, Gangadasem, Hari Bhattą i Acaryą Purandarą. Pan opisywał ich dobre cechy i wychwalał ich raz za razem.
Madhya 11.161    Okazawszy w ten sposób szacunek każdemu z bhaktów, Pan Śri Caitanya Mahaprabhu bardzo się rozradował. Nie widząc jednak Haridasa Thakury, zapytał: ''Gdzie jest Haridasa?"
Madhya 11.162    Wówczas Śri Caitanya Mahaprabhu ujrzał w oddali Haridasa Thakurę, który leżał płasko na ziemi składając pokłony.
Madhya 11.163    Haridasa Thakura nie przyszedł na miejsce spotkań Pana, lecz został w oddali, leżąc jak długi na publicznej drodze.
Madhya 11.164    Wtedy wszyscy bhaktowie udali się do Haridasa Thakury, mówiąc: "Pan chce się z tobą spotkać. Prosimy, chodź natychmiast."
Madhya 11.165    Haridasa Thakura odpowiedział: "Nie mogę udać się w pobliże świątyni, gdyż jestem wstrętną osobą niskiego pochodzenia. Nie mam prawa tam iść."

Madhya 11.165  Znaczenie: Chociaż Haridasa Thakura był tak bardzo wzniosłym Vaisnavą, że zwracano się do niego jako do Haridasa Gosvamiego, nie chciał burzyć utartych ludzkich poglądów. Haridasa Thakura był tak wzniosły, że zwracano się do niego jako do thakury i gosaniego, a tytuły te ofiarowuje się najbardziej zaawansowanym Vaisnavom. Mistrz duchowy na ogół nazywany jest gosani, a tytułu thakura używa się w odniesieniu do paramahamsów, tych, którzy są w najwyższej sferze duchowości. Niemniej jednak, Haridasa Thakura nie chciał zbliżyć się do świątyni, chociaż wzywał go tam Sam Śri Caitanya Mahaprabhu. Świątynia Jagannatha nadal przyjmuje tylko tych Hindusów, którzy mieszczą się w podziałach varnaśramy. Innym kastom nie pozwala się wejść do świątyni. Dotyczy to zwłaszcza tych, którzy nie są Hindusami. Jest to starą zasadą. Tak więc Haridasa Thakura nie chciał się nawet zbliżyć do świątyni, choć z pewnością był właściwą i kwalifikowaną osobą, by do niej wejść. To nazywane jest pokorą Vaisnavy.

Madhya 11.166    Wtedy Haridasa Thakura wyraził swe pragnienie: "Jeśli tylko mógłbym dostać jakieś ustronne miejsce w pobliżu świątyni, pozostałbym tam samotnie i spędzał czas.
Madhya 11.167    "Nie chcę, by dotykali mnie słudzy Pana Jagannatha. Pozostanę samotnie tam, w ogrodzie. Takie jest moje pragnienie."
Madhya 11.168    Gdy ludzie przekazali Śri Caitanyi Mahaprabhu tę wiadomość, Pan, słysząc ją, bardzo się ucieszył.
Madhya 11.169    Wówczas przyszedł Kaśi Miśra wraz z nadzorcą świątyni i ofiarował wyrazy szacunku lotosowym stopom Pana Śri Caitanyi Mahaprabhu.
Madhya 11.170    Kiedy Kaśi Miśra i nadzorca ujrzeli wszystkich zebranych Vaisnavów, bardzo się ucieszyli. Bardzo szczęśliwi, przywitali się z nimi w odpowiedni sposób.
Madhya 11.171    Obaj poprosili Pana Śri Caitanyę Mahaprabhu: "Prosimy, wydaj nam polecenia, abyśmy mogli poczynić odpowiednie przygotowania, aby ulokować wszystkich Vaisnavów.
Madhya 11.172    "Dla wszystkich Vaisnavów przygotowano miejsca pobytu. Teraz pozwól nam rozdać im wszystkim maha-prasada."
Madhya 11.173    Śri Caitanya Mahaprabhu natychmiast rzekł do Gopinatha Acaryi: "Proszę, idź z Vaisnavami i ulokuj ich w siedzibach, które wskaże Kaśi Miśra i nadzorca świątyni."
Madhya 11.174    A do Kaśi Miśry i nadzorcy świątyni Pan powiedział: "Jeśli zaś chodzi o resztki pożywienia pozostawione przez Jagannatha, przekażcie je pod opiekę Vaninathy Rayi. On zajmie się wszystkimi Vaisnavami i rozda im maha-prasada."
Madhya 11.175    Następnie Śri Caitanya Mahaprabhu powiedział: "W pobliżu Mojej siedziby, w ogrodzie kwiatowym, jest pewien bardzo ustronny pokój.
Madhya 11.176    "Daj Mi, proszę, ten pokój, gdyż jest Mi potrzebny. Siedząc w tym odosobnionym miejscu będę pamiętał o lotosowych stopach Pana."

Madhya 11.176  Znaczenie: Ta wypowiedź Śri Caitanyi Mahaprabhu jest znacząca. Nibhrte vasiya tahan kariba smarana: "Usiądę tam, w tym odosobnionym miejscu, i będę pamiętał o lotosowych stopach Pana." Studenci neofici nie powinni tego imitować, to znaczy siedzieć w odosobnionym miejscu i, intonując maha-mantrę Hare Krsna, pamiętać o lotosowych stopach Pana. Powinniśmy zawsze pamiętać, że to Sam Śri Caitanya Mahaprabhu chciał takiego miejsca dla Siebie lub dla Haridasa Thakury. Nikt nie może raptem osiągnąć platformy Haridasa Thakury i usiąść w odosobnionym miejscu, by intonować maha-mantrę Hare Krsna i pamiętać lotosowe stopy Pana. Tylko osoba wzniosła, jak Haridasa Thakura czy Śri Caitanya Mahaprabhu, który osobiście daje acaryi przykład właściwego zachowania, może zaangażować się w taką praktykę.

    W chwili obecnej widzimy, że niektórzy z członków Międzynarodowego Towarzystwa Świadomości Krsny mają skłonności do porzucania swojej działalności misyjnej, aby siedzieć w odosobnionym miejscu. Nie jest to znak zbyt pomyślny. Faktem jest, że Śrila Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura potępił podejmowanie takiego procesu przez neofitów. Powiedział nawet w jednej pieśni: pratisthara tare, nirjanera ghare, tava hari-nama kevala kaitava. Siedzenie w odosobnionym miejscu z zamiarem intonowania maha-mantry Hare Krsna uważane jest za proces oszukańczy. Dla neofitów praktyka ta w ogóle nie jest możliwa. Bhakta neofita musi działać bardzo pracowicie pod kierunkiem mistrza duchowego, głosząc w ten sposób kult Śri Caitanyi Mahaprabhu. Dopiero po osiągnięciu dojrzałości w oddaniu może usiąść w odosobnionym miejscu, by intonować maha-mantrę Hare Krsna, jak zrobił to Sam Śri Caitanya Mahaprabhu. Chociaż Śri Caitanya Mahaprabhu jest Najwyższą Osobą Boga, tym niemniej przez sześć lat bezustannie podróżował po całych Indiach, a potem wycofał się do Jagannatha Puri, aby nas poinstruować. Nawet w Jagannatha Puri Pan intonował maha-mantrę Hare Krsna na wielkim zgromadzeniu w świątyni Jagannatha. Chodzi o to, że nie należy imitować Haridasa Thakury na początku swego transcendentalnego życia. Najpierw trzeba stać się bardzo dojrzałym w oddaniu i w ten sposób uzyskać aprobatę Śri Caitanyi Mahaprabhu. Dopiero wtedy można rzeczywiście siąść spokojnie w odosobnionym miejscu, by intonować maha-mantrę Hare Krsna i pamiętać lotosowe stopy Pana. Zmysły są bardzo silne i jeśli bhakta neofita imituje Haridasa Thakurę, to jego wrogowie (kama, krodha, lobha, moha, mada i matsarya) przeszkodzą mu i zamęczą go. Zamiast intonować maha-mantrę Hare Krsna, neofita będzie po prostu twardo spał. Nauczanie przeznaczone jest dla bhaktów zaawansowanych, a gdy zaawansowany bhakta uczyni dalszy postęp w skali oddania, może wycofać się, by intonować mantrę Hare Krsna w odosobnionym miejscu. Jednakże, jeżeli ktoś po prostu imituje zaawansowane życie duchowe, to upadnie, tak jak sahajiya we Vrndavanie.

Madhya 11.177    Wówczas Kaśi Miśra powiedział Śri Caitanyi Mahaprabhu: "Wszystko należy do Ciebie. Cóż pomoże Twoje żebranie? Z własnej woli możesz wziąć, co tylko chcesz.
Madhya 11.178    "Mój Panie, jesteśmy Twoimi sługami. Jesteśmy tu tylko po to, by spełniać Twoje rozkazy. Prosimy, abyś łaskawie powiedział nam, co chcesz, żebyśmy robili "
Madhya 11.179    Mówiąc to, Kaśi Miśra i nadzorca świątyni wyruszyli w drogę, a Gopinatha i Vaninatha poszli z nimi.
Madhya 11.180    Wówczas Gopinathowi pokazano wszystkie rezydencje, a Vaninatha otrzymał duże ilości resztek jedzenia [maha-prasada] zostawionych przez Pana Jagannatha.
Madhya 11.181    Tak więc Vaninatha Raya wrócił z dużą ilością resztek pożywienia Pana Jagannatha, włączając ciastka i inne smaczne potrawy. Po sprzątnięciu wszystkich kwater mieszkalnych powrócił także Gopinatha Acarya.
Madhya 11.182    Wtedy Śri Caitanya Mahaprabhu zwrócił się do wszystkich Vaisnavów i poprosił, by Go wysłuchali. Powiedział: "Teraz każdy z was może udać się do swojej kwatery.
Madhya 11.183    "Idźcie nad morze, wykąpcie się i popatrzcie na szczyt świątyni. Następnie wróćcie tu, proszę, i zjedzcie obiad."
Madhya 11.184    Złożywszy pokłony Śri Caitanyi Mahaprabhu, wszyscy bhaktowie odeszli do swoich rezydencji, a Gopinatha Acarya wskazał im odpowiednie kwatery.
Madhya 11.185    Później Śri Caitanya Mahaprabhu poszedł spotkać się z Haridasem Thakurą i ujrzał go intonującego w ekstatycznej miłości maha-mantrę. Haridasa intonował: "Hare Krsna, Hare Krsna, Krsna Krsna, Hare Hare / Hare Rama, Hare Rama, Rama Rama, Hare Hare."
Madhya 11.186    Skoro tylko Haridasa Thakura ujrzał Śri Caitanyę Mahaprabhu, upadł niczym kij, by złożyć Mu pokłony, a Pan Śri Caitanya Mahaprabhu podniósł go i objął.
Madhya 11.187    I wtedy zarówno Pan, jak i Jego sługa, zaczęli płakać w ekstatycznej miłości. W rzeczywistości Pan uległ przeobrażeniu pod wpływem charakteru Swego sługi, a sługa przeobraził się pod wpływem charakteru swego pana.

Madhya 11.187  Znaczenie: Filozofowie Mayavadi mówią, że nie ma różnicy między żywą istotą a Najwyższym Panem i dlatego zrównują przemianę żywej istoty z przemianą Pana. Innymi słowy, Mayavadi mówią, że jeśli żywa istota jest zadowolona, Pan także jest zadowolony, a jeśli żywa istota nie jest zadowolona, Pan także nie jest zadowolony. W ten sposób żonglując słowami, Mayavadi próbują dowieść, że nie ma różnicy pomiędzy żywą istotą a Panem. Nie jest to jednak faktem. W tym wersecie Krsnadasa Kaviraja Gosvami wyjaśnia: prabhu-gune bhrtya vikala, prabhu bhrtya-gune. Pan i żywa istota nie są równe, gdyż Pan jest zawsze mistrzem, a żywa istota zawsze jest sługą. Przeobrażenie następuje pod wpływem transcendentalnych cech i dlatego jest powiedziane, że sługa Pana jest Jego sercem, a Pan jest sercem sługi. Wyjaśnia to także Bhagavad-gita:

 

ye yatha mam prapadyante    tams tathaiva bhajamy aham

mama vartmanuvartante    manusyah partha sarvaśah

 

"Każdego z nich - kiedy podporządkowuje się Mnie - nagradzam odpowiednio. Każdy podąża Moją ścieżką pod każdym względem, o synu Prthy." (Bg. 4.11)

    Pan zawsze chce gratulować słudze z powodu jego transcendentalnego charakteru. Sługa w ujmujący sposób służy Panu, a Pan także odwzajemnia się w bardzo ujmujący sposób, robiąc jeszcze więcej niż sługa.

Madhya 11.188    Haridasa Thakura powiedział: "Mój drogi Panie, proszę, nie dotykaj mnie. Jestem najbardziej upadły i niedotykalny. Jestem najnędzniejszym z ludzi."
Madhya 11.189    Pan powiedział: "Pragnę cię dotknąć po to tylko, by się oczyścić, gdyż twoje oczyszczone zajęcia nie istnieją we Mnie."

Madhya 11.189  Znaczenie: Jest to przykład wymiany uczuć między panem a sługą. Sługa myśli, że jest najbardziej nieczysty, i że pan nie powinien go dotykać. Natomiast pan myśli, że ponieważ zanieczyścił się obcując z tak wieloma nieczystymi żywymi istotami, powinien dotknąć czystego bhakty, jak Haridasa Thakura, po to tylko, by się oczyścić. W rzeczywistości zarówno pan, jak i sługa już są oczyszczeni, ponieważ żaden z nich nie ma kontaktu z nieczystościami materialnej egzystencji. Oni już są równi jakościowo, gdyż obaj są najczystsi. Istnieje jednak różnica ilościowa, ponieważ Pan jest nieograniczony, a sługa jest ograniczony. Dlatego sługa zawsze pozostaje uzależniony od pana. Związek ten jest wieczny i niezakłócony. Gdy tylko sługa ma ochotę stać się panem, upada w mayę. Tak więc z powodu niewłaściwego użycia wolnej woli wchodzi się pod wpływ mayi.

    Filozofowie Mayavadi próbują wyjaśnić równość pana i sługi w kategoriach ilości, ale nie udaje im się wyjaśnić, dlaczego to sługa pada ofiarą mayi, skoro pan i sługa są równi. Próbują tłumaczyć, że gdy sługa, żywa istota, nie znajduje się w szponach mayi, od razu znowu staje się tzw. panem. Takie wyjaśnienie nigdy nie jest zadowalające. Pan, będąc nieograniczonym, nigdy nie może paść ofiarą mayi, gdyż w takim wypadku Jego nieograniczoność byłaby ułomna czy też ograniczona. Tak więc objaśnienie Mayavada nie jest poprawne. Faktem jest, że pan zawsze jest panem i jest nieograniczony, a sługa, będąc ograniczonym, zostaje czasami ukrócony przez mayę. Maya jest także energią pana i również jest nieograniczona; dlatego ograniczony sługa, czyli ograniczona żywa istota, zmuszony jest pozostać pod wpływem pana lub mocy pana, mayi. Po uwolnieniu się od wpływu mayi można ponownie stać się czystym sługą, równym Panu jakościowo. Związek między panem a sługą trwa dalej, ponieważ pan jest nieograniczony, a sługa jest ograniczony.

Madhya 11.190    Śri Caitanya Mahaprabhu sławił Haridasa Thakurę, oznajmiając: "W każdej chwili kąpiesz się we wszystkich świętych miejscach pielgrzymek i w każdej chwili spełniasz wielkie ofiary, wyrzeczenia oraz praktykujesz dobroczynność.
Madhya 11.191    "Bezustannie studiujesz cztery Vedy i jesteś daleko lepszy niż którykolwiek bramin czy sannyasin."
Madhya 11.192    Potem Śri Caitanya Mahaprabhu wyrecytował następujący werset: "'Mój drogi Panie, ten, kto zawsze trzyma Twoje święte imię na języku, staje się większym niż inicjowany bramin. Jeśli nawet przyszedł na świat w rodzinie tych, którzy żywią się psim mięsem, a zatem w materialnej ocenie jest najnędzniejszym pośród ludzi, mimo to jest chwalebny. Taki cudowny efekt daje intonowanie świętego imienia Pana. Dlatego wnioskuje się, że tego, kto intonuje święte imię Pana, trzeba uznać za osobę, która spełniła wszelkiego rodzaju wyrzeczenia i ofiary wspomniane w Vedach. Taka osoba wykąpała się już we wszystkich świętych miejscach pielgrzymek. Przestudiowała wszystkie Vedy i jest faktycznie Aryanem."'

Madhya 11.192  Znaczenie: Słowo Aryan znaczy zaawansowany. Dopóki ktoś nie jest duchowo zaawansowany, nie może być nazwany Aryanem. Na tym polega różnica między Aryanem a nie-Aryanem. Nie-Aryanami są ci, którzy nie są duchowo zaawansowani. Przestrzegając zasad kultury wedyjskiej, spełniając wielkie ofiary i ściśle wypełniając wedyjskie instrukcje, można zostać braminem, sannyasinem lub Aryanem. Zostanie braminem, sannyasinem czy Aryanem bez posiadania odpowiednich kwalifikacji nie jest możliwe. Bhagavata-dharma nigdy nie zezwala na stanie się marnym braminem, sannyasinem czy Aryanem. Opisane tutaj cechy czy kwalifikacje przytoczone zostały ze Śrimad-Bhagavatam (3.33.7). Powiedziała o nich Devahuti, matka Kapiladevy, gdy zrozumiała wpływ służby oddania (bhakti-yogi). W ten sposób Devahuti chwaliła bhaktę, wskazując na jego wielkość pod każdym względem.

Madhya 11.193    Mówiąc to, Śri Caitanya Mahaprabhu zaprowadził Haridasa Thakurę do ogrodu kwiatowego i tam, w bardzo ustronnym miejscu, wskazał mu jego rezydencję.
Madhya 11.194    Śri Caitanya Mahaprabhu poprosił Haridasa Thakurę: "Zostań tutaj i intonuj maha-mantrę Hare Krsna. Będę tu osobiście przychodził każdego dnia, by się z tobą spotkać.
Madhya 11.195    "Pozostań tutaj w spokoju, patrz na cakrę umieszczoną na szczycie świątyni i składaj pokłony. Jeśli zaś chodzi o twoje prasada, zarządzę tak, by je tutaj przysyłano."

Madhya 11.195  Znaczenie: Ponieważ Śrila Haridasa Thakura narodził się w rodzinie muzułmańskiej, z powodu ograniczeń świątynnych nie mógł wejść do świątyni Jagannatha. Tym niemniej Śri Caitanya Mahaprabhu uznał go za Namacaryę Haridasa Thakurę. Jednak Haridasa Thakura uważał, że nie nadaje się do tego, by wejść do świątyni Jagannatha. Śri Caitanya Mahaprabhu Sam mógłby wziąć Haridasa Thakurę do świątyni Jagannatha, gdyby tego pragnął, ale nie chciał naruszać powszechnego zwyczaju. W rezultacie Pan poprosił Swego sługę, by po prostu spoglądał na dysk Visnu umieszczony na szczycie świątyni i składał mu pokłony (namaskara). To oznacza, że jeżeli komuś nie wolno wejść do świątyni lub jeśli taka osoba sama myśli, że nie jest godna tego, by tam wejść, może spoza terenu świątyni patrzeć na dysk, co jest równie dobre jak ujrzenie będącego w środku Bóstwa.

    Śri Caitanya Mahaprabhu obiecał, że codziennie będzie przychodził odwiedzać Śrila Haridasa Thakurę. Świadczy to o tym, że Śrila Haridasa Thakura był tak zaawansowany w życiu duchowym, iż choć uważano go za osobę nie kwalifikującą się do odwiedzenia świątyni, Pan codziennie do niego przychodził. Nie musiał też opuszczać swej rezydencji, by zdobyć coś do jedzenia. Śri Caitanya Mahaprabhu zapewnił Haridasa Thakurę, że będą mu przysyłać resztki Jego pożywienia. Yoga-ksemam vahamy aham (Bg. 9.22). Jak oznajmia Bhagavad-gita, Pan zaspokaja wszelkie życiowe potrzeby Swoich bhaktów.

   Ci, którzy pragną w sztuczny sposób imitować postępowanie Thakury Haridasa, znajdą tu dla siebie pewną informację. Zanim przyjmie się taki sposób życia, trzeba otrzymać polecenie Śri Caitanyi Mahaprabhu lub Jego reprezentanta. Obowiązkiem czystego bhakty czy sługi Pana jest wykonanie polecenia Pana. Śri Caitanya Mahaprabhu poprosił Nityanandę Prabhu, by udał się do Bengalu i nauczał. Poprosił Gosvamich, Rupę i Sanatanę, by udali się do Vrndavany i odnaleźli zagubione miejsca pielgrzymek. Zaś w tym przypadku Pan poprosił Haridasa Thakurę, by pozostał tam, w Jagannatha Puri, i bezustannie intonował święte imiona Pana. Zatem Śri Caitanya Mahaprabhu rozmaitym osobom wydawał różne polecenia, tak więc bez polecenia Śri Caitanyi Mahaprabhu lub Jego reprezentanta nie powinniśmy próbować naśladować postępowania Haridasa Thakury. Śrila Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura potępia takie imitowanie w następujący sposób:

 

  dusta mana! tumi kisera vaisnava?

pratisthara tare,       nirjanera ghare,

    tava hari-nama kevala kaitava

 

"Mój drogi umyśle, próbujesz imitować Haridasa Thakurę i intonować mantrę Hare Krsna w ustronnym miejscu, ale niewart jesteś miana Vaisnavy, ponieważ chcesz taniej popularności, a nie rzeczywistych kwalifikacji Haridasa Thakury. Jeśli usiłujesz go imitować, upadniesz, gdyż pozycja neofity skłoni cię do myślenia o kobietach i pieniądzach. W ten sposób wpadniesz w szpony mayi i twoje tzw. intonowanie w ustronnym miejscu doprowadzi cię do upadku."

Madhya 11.196    Nityananda Prabhu, Jagadananda Prabhu, Damodara Prabhu i Mukunda Prabhu bardzo się ucieszyli, gdy spotkali Haridasa Thakurę.
Madhya 11.197    Kiedy po kąpieli w morzu Śri Caitanya Mahaprabhu powrócił do Swej rezydencji, wszyscy bhaktowie, z Advaitą Prabhu na czele, poszli wykąpać się nad morze.
Madhya 11.198    Po kąpieli w morzu wszyscy bhaktowie, którym przewodził Advaita Prabhu, powrócili. W drodze powrotnej spojrzeli na szczyt świątyni Jagannatha. A potem poszli na obiad do rezydencji Śri Caitanyi Mahaprabhu.
Madhya 11.199    Następnie Śri Caitanya Mahaprabhu posadził wszystkich bhaktów, jednego po drugim, na odpowiednich miejscach. A potem zaczął rozdawać prasada Swą transcendentalną ręką.
Madhya 11.200    Wszyscy bhaktowie dostali prasada na bananowych liściach. Na każdy liść Śri Caitanya Mahaprabhu nakładał tyle, ile wystarczyłoby dla dwóch lub trzech osób, gdyż Jego ręka nie mogła rozdawać mniej.
Madhya 11.201    Wszyscy bhaktowie unieśli ręce nad otrzymanym prasada, gdyż nie chcieli jeść, nie widząc, że Pan je pierwszy.
Madhya 11.202    Wówczas Svarupa Damodara Gosvami poinformował Śri Caitanyę Mahaprabhu: "Jeśli nie usiądziesz i nie zjesz prasada, nikt tego nie tknie.
Madhya 11.203    "Gopinatha Acarya zaprosił wszystkich sannyasinów, którzy pozostali z Tobą, by przyszli i zjedli prasada.
Madhya 11.204    "Przyszedł już Gopinatha Acarya, przynosząc wystarczającą ilość resztek pożywienia, by rozdać je wszystkim sannyasinom. Sannyasini, jak Paramananda Puri i Brahmananda Bharati, czekaj na Ciebie.
Madhya 11.205    "Możesz usiąść i zjeść obiad z Nityanandą Prabhu, a ja będę rozdawał prasada wszystkim Vaisnavom."
Madhya 11.206    Wtedy Pan Śri Caitanya Mahaprabhu ostrożnie dał Govindzie do rąk nieco prasada dla Haridasa Thakury.
Madhya 11.207    Następnie Śri Caitanya Mahaprabhu Sam usiadł, by zjeść obiad z innymi sannyasinami, a Gopinatha Acarya z wielką przyjemnością zaczął rozdawać prasada.
Madhya 11.208    Wówczas Svarupa Damodara Gosvami, Damodara Pandita i Jagadananda z wielką przyjemnością zaczęli razem rozdawać bhaktom prasada.
Madhya 11.209    Jedli wszelkiego rodzaju ciastka i słodki ryż, napełniając się po uszy, a w przerwach z wielką radością wibrowali święte imię Pana.

Madhya 11.209  Znaczenie: Do zwyczaju Vaisnavów należy, że jedząc prasada intonują w przerwach święte imię Pana Hari. Śpiewają także rozmaite pieśni, takie jak śarira avidya-jala. Ci, którzy honorują prasada, przyjmując resztki pożywienia ofiarowanego Bóstwu, muszą zawsze pamiętać, że prasada nie jest zwykłym pokarmem. Prasada jest transcendentalne. Dlatego przypomina się nam:

 

maha-prasade govinde    nama-brahmani vaisnave

svalpa-punya-vatam rajan    viśvaso naiva jayate

 

Ci, którzy nie są pobożni, nie mogą zrozumieć wartości prasada i świętego imienia Pana. Zarówno prasada, jak też imię Pana, są na platformie Brahmana, czyli na platformie duchowej. Nigdy nie należy sądzić, że prasada jest jak zwykła kuchnia hotelowa. Nie należy też dotykać żadnego rodzaju pożywienia, które nie zostało ofiarowane Bóstwu. Każdy Vaisnava ściśle przestrzega tej zasady i nie je pożywienia, które nie jest prasada. Należy z wielką wiarą jeść prasada, intonować święte imię Pana i wielbić Bóstwo w świątyni, stale pamiętając, że Bóstwo, maha-prasada i święte imię nie pochodzą z platformy doczesnej. Dzięki wielbieniu Bóstwa, jedzeniu prasada i intonowaniu maha-mantry Hare Krsna można zawsze być na platformie duchowej (brahma-bhuyaya kalpate).

Madhya 11.210    Gdy wszyscy skończyli obiad i umyli usta oraz ręce, Śri Caitanya Mahaprabhu osobiście udekorował każdego girlandą z kwiatów i papką sandałową.
Madhya 11.211    Tak oto po prasada wszyscy udali się na spoczynek do swych rezydencji, a wieczorem wrócili, by spotkać się ze Śri Caitanyą Mahaprabhu.
Madhya 11.212    Wówczas na spotkanie ze Śri Caitanyą Mahaprabhu przybył też Ramananda Raya i Pan skorzystał z okazji, by przedstawić mu wszystkich Vaisnavów.
Madhya 11.213    Następnie potężna Osoba Boga, Śri Caitanya Mahaprabhu, zabrał ich wszystkich do świątyni i rozpoczął zbiorowe intonowanie świętego imienia.
Madhya 11.214    Po obejrzeniu dhupa-arati Pana, wszyscy rozpoczęli zbiorowe intonowanie. Wówczas przyszedł padicha, nadzorca świątyni i każdemu ofiarował girlandy z kwiatów oraz papkę sandałową.
Madhya 11.215    Następnie cztery grupy rozmieszczono w czterech kierunkach, by robiły sankirtan, a pośrodku nich zaczął tańczyć Sam Pan, znany jako syn matki Śaci.
Madhya 11.216    W czterech grupach było osiem mrdang i trzydzieści dwa czynele. Wszyscy razem zaczęli wibrować transcendentalny dźwięk i każdy mówił: "Bardzo dobrze! Bardzo dobrze!"
Madhya 11.217    Gdy rozległa się hałaśliwa wibracja sankirtanu, natychmiast obudziła się cała pomyślność, a dźwięk przez czternaście systemów planetarnych przeniknął cały wszechświat.
Madhya 11.218    Gdy rozpoczęto zbiorowe intonowanie, od razu wszystko zalała ekstatyczna miłość i przybiegli wszyscy mieszkańcy Jagannatha Puri.
Madhya 11.219    Widząc taki sankirtan, wszyscy byli zdumieni i zgodzili się, że nigdy przedtem nie było takiego kirtanu i nie przejawiono takiej ekstatycznej miłości do Boga.
Madhya 11.220    Wówczas Śri Caitanya Mahaprabhu okrążał świątynię Jagannatha i bezustannie tańczył po całym terenie.
Madhya 11.221    Podczas okrążania świątyni z przodu i z tyłu śpiewały cztery grupy sankirtanu. Gdy Śri Caitanya Mahaprabhu upadł na ziemię, Śri Nityananda Raya Prabhu podniósł Go.
Madhya 11.222    W czasie kirtanu w ciele Śri Caitanyi Mahaprabhu nastąpiła przemiana ekstatycznej miłości i pojawiło się dużo łez, drżenie, pocenie się oraz głębokie odbicie dźwięku. Widok tych przemian wprowadził wszystkich obecnych w zdumienie.
Madhya 11.223    Łzy z oczu Pana tryskały z wielką siłą, niczym woda ze strzykawki. W rzeczywistości wszyscy otaczający Go ludzie byli wilgotni od Jego łez.
Madhya 11.224    Po okrążeniu świątyni Śri Caitanya Mahaprabhu pozostał przez pewien czas na jej tyłach i kontynuował Swój sankirtan.
Madhya 11.225    We wszystkich czterech stronach śpiewały bardzo głośno cztery grupy sankirtanu, a w środku, wysoko skacząc, tańczył Śri Caitanya Mahaprabhu.
Madhya 11.226    Śri Caitanya Mahaprabhu tańczył przez długi czas, a potem uspokoił się i polecił czterem wielkim osobistościom, by one zaczęły tańczyć.
Madhya 11.227    W jednej grupie zaczął tańczyć Nityananda Prabhu, a w drugiej - Advaita Acarya.
Madhya 11.228    W następnej grupie zaczął tańczyć Vakreśvara Pandita, a w jeszcze innej - Śrivasa Thakura.
Madhya 11.229    Podczas tego tańca Śri Caitanya Mahaprabhu obserwował ich i dokonał pewnego cudu.
Madhya 11.230    Śri Caitanya Mahaprabhu stanął pośrodku tancerzy i wszyscy oni, ze wszystkich stron, uświadomili sobie, że Śri Caitanya Mahaprabhu patrzy na nich.
Madhya 11.231    Chcąc widzieć, jak tańczą te cztery wielkie osobistości, Śri Caitanya Mahaprabhu pokazał Siebie w taki sposób, by zrobić wrażenie, jak gdyby widział każdego.
Madhya 11.232    Wszyscy, którzy widzieli Śri Caitanyę Mahaprabhu, rozumieli, że dokonywał On cudu, ale nie wiedzieli, w jaki sposób mógł widzieć ze wszystkich czterech stron.
Madhya 11.233    Gdy w Swoich rozrywkach we Vrndavanie Krsna jadał na brzegu Yamuny i siedział pośrodku przyjaciół, każdy z chłopców pasterzy czuł, że Krsna patrzy na niego. W ten sam sposób, gdy Śri Caitanya Mahaprabhu tańczył, każdy widział, że twarzą jest On zwrócony do niego.
Madhya 11.234    Gdy ktoś podczas tańca znalazł się w pobliżu, Śri Caitanya Mahaprabhu mocno go obejmował.
Madhya 11.235    Ujrzawszy ten wspaniały taniec, wielką miłość i potężny sankirtan, wszyscy ludzie z Jagannatha Puri pływali w ekstatycznym oceanie miłości.
Madhya 11.236    Słysząc jak wspaniały jest ten sankirtan, król Prataparudra wszedł na szczyt swego pałacu i wraz ze swymi towarzyszami obserwował jego wykonanie.
Madhya 11.237    Widząc kirtan Śri Caitanyi Mahaprabhu, król był bardzo zdumiony i jego pragnienie spotkania się z Panem wzrosło bezgranicznie.
Madhya 11.238    Gdy sankirtan dobiegł końca, Śri Caitanya Mahaprabhu przyglądał się ofiarowaniu kwiatów Bóstwu Pana Jagannatha. Następnie On i wszyscy Vaisnavowie wrócili do Jego rezydencji.
Madhya 11.239    Wówczas nadzorca świątyni przyniósł duże ilości prasada, które Śri Caitanya Mahaprabhu osobiście rozdał wszystkim bhaktom.
Madhya 11.240    W końcu wszyscy odeszli, by położyć się do łóżek. W ten sposób Śri Caitanya Mahaprabhu, syn Śacimaty, spełniał Swoje rozrywki.
Madhya 11.241    Tak długo, jak bhaktowie pozostali w Jagannatha Puri ze Śri Caitanyą Mahaprabhu, każdego dnia z wielką radością oddawali się tej rozrywce sankirtanu.
Madhya 11.242    W ten sposób objaśniłem rozrywkę sankirtanu Pana i wszystkich obdarzam takim błogosławieństwem: Kto słucha tego opisu, z pewnością zostanie sługą Śri Caitanyi Mahaprabhu.
Madhya 11.243    Modląc się u lotosowych stóp Śri Rupy i Śri Raghunathy, zawsze pragnąc ich miłosierdzia, ja, Krsnadasa, opowiadam Śri Caitanya-caritamrtę, podążając w ich ślady.

 

W ten sposób Bhaktivedanta kończy objaśnienia do Jedenastego Rozdziału Madhya-lili Śri Caitanya-caritamrty, opisującego rozrywki beda-kirtanu Śri Caitanyi Mahaprabhu.