Dzisiaj, w niedzielę, 10
listopada 1974 roku - co odpowiada 10 Karttika 488 roku ery Caitanyi,
jedenastemu dniowi ubywającego księżyca, Rama-ekadaśi - skończyliśmy tłumaczyć
na język angielski Śri
Caitanya-caritamrtę Śri Krsnadasa Kavirajy Gosvamiego, którą to pracę
wykonaliśmy zgodnie z autoryzowanym poleceniem Śri Śrimad Bhaktisiddhanty
Sarasvati Thakury Gosvamiego Maharajy, mojego ukochanego wiecznego mistrza
duchowego, przewodnika i przyjaciela. Chociaż z materialnego punktu widzenia
Śri Śrimad Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura Prabhupada odszedł z tego
materialnego świata w ostatnim dniu grudnia 1936 roku, uważam, że nadal zawsze
jest przy mnie za pośrednictwem vani, swoich
słów. Są dwa rodzaje kontaktu - przez vani
i przez vapu. Vani znaczy słowa,
a vapu oznacza fizyczną obecność.
Obecność fizyczna czasami jest dostrzegalna, a czasami nie, ale vani istnieje wiecznie. Musimy więc
skorzystać z vani, nie z fizycznej
obecności. Bhagavad-gita to na
przykład vani Pana Krsny. Chociaż
Krsna był osobiście obecny pięć tysięcy lat temu i z materialistycznego punktu
widzenia już dłużej nie jest obecny, to Bhagavad-gita
istnieje nadal.
W związku z tym możemy przypomnieć sobie czas, gdy - w 1922 roku - byłem na tyle szczęśliwy, że spotkałem Śri Śrimad Prabhupadę. Śrila Prabhupada przybył ze Śridhama Mayapur do Kalkuty, aby zapoczątkować misyjną działalność Gaudiya Matha. Gdy za namową mego bliskiego przyjaciela, nie żyjącego już Śriman Narendranathy Malliki, miałem okazję spotkać Śrila Prabhupadę po raz pierwszy, przebywał on w domu na Ulta Danga. Nie pamiętam dokładnej daty tego spotkania, ale byłem wówczas jednym z zarządzających laboratorium dr Bose w Kalkucie. Byłem młodym człowiekiem i dopiero co się ożeniłem. Byłem oddany ruchowi Gandhiego i miałem na sobie khadi. Na szczęście już przy naszym pierwszym spotkaniu Śrila Prabhupada doradził mi, bym głosił kult Śri Caitanyi Mahaprabhu w języku angielskim w krajach zachodnich. Ponieważ byłem wtedy zagorzałym nacjonalistą, zwolennikiem Mahatmy Gandhiego, poddałem pod rozwagę Śrila Prabhupadzie, że dopóki nasz kraj nie uwolni się spod obcego panowania, nikt nie potraktuje misji Śri Caitanyi Mahaprabhu poważnie. Odbyliśmy naturalnie pewną dyskusję na ten temat, ale w końcu zostałem pokonany i przekonany, że przekaz Śri Caitanyi Mahaprabhu jest jedynym uniwersalnym lekarstwem dla cierpiącej ludzkości. Nabrałem też przekonania, że misja Śri Caitanyi Mahaprabhu znajduje się w rękach doskonałego bhakty i że z pewnością rozprzestrzeni się na całym świecie. Nie mogłem jednak od razu wprowadzić w życie jego instrukcji, bym nauczał, lecz potraktowałem jego słowa bardzo poważnie i zawsze myślałem o tym, jak wypełnić jego polecenie, chociaż nie byłem do tego osobą zbyt stosowną.
W ten sposób pozostałem grhasthą aż do roku 1950, kiedy to
wycofałem się z życia rodzinnego i przyjąłem vanaprasthę. Bez żadnego towarzysza wędrowałem tu i tam aż do roku
1958, w którym przyjąłem sannyasę. Wówczas
byłem w pełni gotowy wykonać polecenie mego mistrza duchowego. Wcześniej, w
roku 1936, tuż przed odejściem Śrila Prabhupady w Jagannatha Puri, napisałem do
niego list z pytaniem, w jaki sposób mogę mu służyć. Odpowiedź z 13 grudnia
1936 roku polecała mi, jak wcześniej, bym głosił w języku angielskim kult Śri
Caitanyi Mahaprabhu, zgodnie z tym, co usłyszałem od niego.
Po jego odejściu zacząłem
wydawać, w roku 1944, dwutygodnik Back to
Godhead i przy pomocy tego magazynu próbowałem głosić kult Śri Caitanyi
Mahaprabhu. Gdy przyjąłem sannyasę, życzliwy
mi przyjaciel zasugerował, żebym zamiast czasopism pisał książki. Jak
powiedział, czasopisma można wyrzucić, ale książki pozostają wiecznie. Wówczas
podjąłem próbę napisania Śrimad-Bhagavatam.
Wcześniej, gdy miałem rodzinę, pisałem o Śrimad Bhagavad-gicie i skompletowałem około tysiąca stu stron, ale
manuskrypt w jakiś sposób ukradziono. Tak czy inaczej, po opublikowaniu w Indii
Pierwszego Canto Śrimad-Bhagavatam, w
trzech tomach, zacząłem myśleć o wyjeździe do USA. Dzięki łasce mego mistrza
duchowego 17 września 1965 roku dotarłem do Nowego Yorku. Od tej pory
przetłumaczyłem wiele książek, które obejmują Śrimad-Bhagavatam, Bhakti-rasamrta-sindhu, Teachings of Lord Caitanya [Złoty Avatara (streszczenie)] i wiele
innych.
W tym czasie nakłoniono mnie
do przetłumaczenia Śri
Caitanya-caritamrty i opublikowania jej w starannie opracowanej wersji. W
wolnym czasie pod koniec swego życia Śri Śrimad Bhaktisiddhanta Sarasvati
Thakura po prostu czytał Caitanya-caritamrtę.
Praca nad jej tłumaczeniem zaczęła się przed około osiemnastoma miesiącami.
Teraz, dzięki łasce Śri Caitanyi Mahaprabhu i Śri Śrimad Bhaktisiddhanty
Sarasvati Thakury, została ukończona. W związku z tym muszę wyrazić
podziękowania swoim amerykańskim uczniom, zwłaszcza Śrimanowi Pradyumnie dasowi
Adhikari, Śrimanowi Nitai dasowi Adhikari, Śrimanowi Jayadvaicie dasowi
Brahmacari i wielu innym chłopcom i dziewczętom, którzy szczerze pomagali mi w
pisaniu, edytowaniu i publikowaniu całej tej literatury.
Sądzę, że Śri Śrimad
Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura cały czas widzi moje działania i swoimi
słowami kieruje mną z mego serca. Jak mówi Śrimad-Bhagavatam:
tene brahma hrda ya adi-kavaye. Duchowa inspiracja pochodzi z serca, gdzie
zawsze przebywa Najwyższa Osoba Boga w Swoim aspekcie Paramatmy wraz ze
wszystkimi Swoimi bhaktami i towarzyszami. Muszę przyznać, że wszystkie
tłumaczenia powstały dzięki inspiracji mojego mistrza duchowego, gdyż ja sam
jestem osobą najbardziej nieznaczną i niekompetentną do wykonania tego
materialnie niemożliwego dzieła. Nie uważam się za wykształconego erudytę, ale
mam całkowitą wiarę w służbę dla mego mistrza duchowego, Śri Śrimad Śrila
Bhaktisiddhanty Sarasvati Thakury. Jeśli przyznaje mi się jakąkolwiek zasługę
za pracę tłumacza, to wszystko zawdzięczam mojemu mistrzowi duchowemu. Gdyby
mój mistrz duchowy był w tej chwili obecny, z pewnością byłby to powód do
wielkiej radości. Lecz choć nie jest fizycznie obecny, ufam, że jest bardzo
zadowolony z tego tłumaczenia. Bardzo chciał widzieć, że w celu szerzenia tego
ruchu świadomości Krsny publikuje się wiele książek. Dlatego, aby wykonać polecenie
Śri Caitanyi Mahaprabhu i Śri Śrimad Bhaktisiddhanty Sarasvati Thakury,
powołano do życia nasze towarzystwo, Międzynarodowy Ruch Świadomości Krsny.
Pragnę, by tłumaczenie to
dostarczyło zadowolenia bhaktom Pana Caitanyi na całym świecie i z przyjemnością
wyrażam swą wdzięczność uczonym ludziom w krajach zachodnich, którym tak podoba
się moja praca, że zawczasu zamawiają wszystkie moje książki, które zostaną
opublikowane dopiero w przyszłości. Tak więc przy tej okazji proszę moich
uczniów, którzy są zdecydowani pomóc mi w tej pracy, by dalej w pełni
współpracowali, ażeby filozofowie, uczeni, przywódcy religijni i ogół ludzi na
całym świecie odnieśli korzyść czytając naszą transcendentalną literaturę, taką
jak Śrimad-Bhagavatam i Śri Caitanya-caritamrta.
W ten sposób 10 listopada 1974
roku, w Bhaktivedanta Book Trust, na Hare Krsna Land, w Juhu, w Bombaju,
Bhaktivedanta kończy objaśnienia do Śri Caitanya-caritamrty.
Śri Śrimad A. C. Bhaktivedanta Swami Prabhupada pojawił się w tym
świecie w roku 1896, w Kalkucie, w Indiach. Po raz pierwszy spotkał swojego
mistrza duchowego, Śrila Bhaktisiddhantę Sarasvatiego Gosvamiego, w 1922 roku w
Kalkucie. Bhaktisiddhanta Sarasvati, wybitny uczony religijny i założyciel
sześćdziesięciu czterech Gaudiya-Matha (instytutów wedyjskich), polubił tego
wykształconego, młodego człowieka i przekonał go, aby poświęcił swoje życie
nauczaniu wiedzy wedyjskiej. Śrila Prabhupada został jego studentem, a
jedenaście lat później formalnie inicjowanym uczniem.
W czasie ich pierwszego
spotkania, Śrila Bhaktisiddhanta Sarasvati Thakura poprosił Śrila Prabhupadę,
aby szerzył wiedzę wedyjską w języku angielskim. W kilka lat później Śrila
Prabhupada napisał komentarz do
Bhagavad-gity, wspomagał działalność Gaudiya-Matha, a w roku 1944 zaczął
wydawać Back to Godhead - dwutygodnik
w języku angielskim, który obecnie jego uczniowie wydają na Zachodzie w ponad
trzydziestu językach.
W uznaniu dla uczoności i
oddania Śrila Prabhupady, w 1947 roku Gaudiya Vaisnava Society nadało mu tytuł
"Bhaktivedanta". W roku 1950, w wieku lat pięćdziesięciu czterech,
Śrila Prabhupada porzucił życie rodzinne, przyjmując porządek vanaprastha, aby bardziej poświęcić się
swoim studiom i pisaniu. Śrila Prabhupada przeniósł się do świętego miasteczka
Vrndavana, gdzie w bardzo skromnych warunkach żył w średniowiecznej świątyni
Radha-Damodara. Tam przez kilka lat całkowicie oddawał się głębokim studiom i
pisaniu. W roku 1959 przyjął wyrzeczony porządek życia (sannyasę). W Radha-Damodara Śrila Prabhupada rozpoczął pracę nad
dziełem swego życia: wielotomowym tłumaczeniem i komentarzami do Śrimad-Bhagavatam (Bhagavata Purana) -
zawierającego osiemnaście tysięcy wersetów. Napisał również Łatwą podróż na inne planety.
Po wydaniu trzech tomów Bhagavatam, Śrila Prabhupada opuścił
Indie, w 1965 roku, aby wypełnić misję swojego mistrza duchowego. Następnie
napisał ponad sześćdziesiąt tomów autorytatywnych tłumaczeń, komentarzy i
podsumowujących studiów na temat filozoficznych i religijnych klasyków Indii.
Kiedy w roku 1965 Śrila
Prabhupada po raz pierwszy przybył drogą wodną do Nowego Yorku, był praktycznie
bez grosza. Po niespełna roku wielkich trudów, w lipcu 1966 roku założył
Międzynarodowe Towarzystwo Świadomości Krsny. Aż do chwili, gdy opuścił ten
świat (14 listopada 1977 roku), przewodził temu towarzystwu i był świadkiem
jego rozrostu do przeszło stu aśramów, szkół,
świątyń, instytutów i społeczności rolniczych.
To waśnie Śrila Prabhupada
założył duchową społeczność New Vrndavana w Zachodniej Virginii i zaprowadził
na Zachodzie wedyjski system edukacji, gurukulę.
Śrila Prabhupada również
zainspirował konstrukcję kilku wielkich, międzynarodowych, kulturalnych centrów
w Indiach. Centrum w Śri-dhama Mayapur w Zachodnim Bengalu jest miejscem, gdzie
zaplanowano miasto duchowe. Jest to ambitny projekt, którego wykonanie będzie
trwało następne dziesięć lat. We Vrndavanie w Indiach jest wspaniała świątynia
Krsna-Balarama i Międzynarodowy Dom Gościnny. Duże kulturalne i szkoleniowe
centrum jest też w Bombaju. Poza tym w planie jest również budowa innych
centrów, w dwunastu innych ważnych miejscach Półkontynentu Indyjskiego.
Jednakże najbardziej znaczącym
darem Śrila Prabhupady są jego książki. Wysoce respektowane przez społeczeństwo
akademickie za ich autorytatywność, głębię i jasność, służą za standardowe
podręczniki na wydziałach wielu uczelni. Jego prace zostały przetłumaczone na
przeszło trzydzieści języków. Bhaktivedanta Book Trust, założone w roku 1972 w
celu publikowania jego książek, stało się największym światowym wydawcą w
dziedzinie religii i filozofii Indii.
Pomimo swego zaawansowanego wieku, Śrila Prabhupada jedynie w przeciągu dwunastu lat - czternaście razy okrążył kulę ziemską, dając wykłady na sześciu kontynentach. Pomimo takiego ożywionego trybu życia, Śrila Prabhupada nie przestawał pisać. Jego prace stanowią prawdziwą bibliotekę filozofii, religii, literatury i kultury wedyjskiej.